악마 ปีศาจเขียน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เมียมาเฟีย11

คำค้น : คริสยอล

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.3k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 07 เม.ย. 2561 06:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เมียมาเฟีย11
แบบอักษร

악마 ปีศาจเขียน​



เมียมาเฟีย๑๑




แสงแดดส่องผ่านม่านหน้าต่างเข้ามากระทบร่างบางที่กำลังหลับไหลอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนานุ่ม


อือ


เสียงครางเบาๆดังขึ้นมาพร้อมกับร่างบางที่พลิกตัวเล็กน้อยแต่ก็ต้องหยุดชะงักไปเมื่อรู้สึกเจ็บตรงช่องทางด้านหลัง สักพักจึงนิ่งไปอีกครั้งเมื่อกลับเข้าห้วงนิทราอีกครั้ง


หึ


คนเป็นสามีหัวเราะขึ้นมาเบาๆเพราะไม่อยากรบกวนเวลาอันแสนมีค่าของคนรักและที่สำคัญเขายังไม่อยากให้คนรักตื่นขึ้นมางอนตอนนี้


"ดื้อ" คริสพูดเสียงเบาก่อนจะก้มลงไปจูบที่ริมฝีปากของคนรักเบาๆจากนั้นจึงลุกขึ้นเพื่อไปอาบน้ำแต่งตัวเพราะอีกไม่กี่ชั่วโมงเหล่าเพื่อนมาเฟียของเขาจะมาที่บ้านพร้อมกับเพื่อนตำรวจของเขาอีกคน




อือ


เสียงครางเบาๆดังขึ้นในตอนสายของวันพร้อมกับเจ้าของเสียงลืมตาขึ้นช้าๆเพื่อปรับม่านสายตาให้เข้ากับแสงที่ส่องกระทบเข้ามาในม่านตา ชานยอลหันมองนาฬิกาที่ฝาผนังที่บอกเวลาได้ล่วงเลยมาจนถึงสิบโมงแล้ว แต่เจ้าตัวก็ไม่ยอมที่จะลุกขึ้นจากเตียงเมื่อเขากำลังนอนคิดถึงเรื่องที่คนรักทำเมื่อคืน ทั้งๆที่เขาขอร้องให้หยุดแต่คนรักก็ไม่ยอมหยุด ลงโทษจนเขาหลับลงไปถึงได้ยอมหยุดและยังดีที่มาเฟียจอมหื่นไม่ลืมที่จะอาบน้ำแล้วนำน้ำรักของตัวเองออกไปให้ด้วยเพราะไม่อย่างนั้นเขาคงไม่นอนจนตื่นสายขนาดนี้


"ตื่นแล้วเหรอ หิวไหม" เสียงที่ดังขึ้นมาทำให้ชานยอลต้องรีบยกผ้าห่มขึ้นคลุมโปง ไม่ยอมที่จะคุยกับคนที่เดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างๆเตียง คริสมองคนรักแล้วส่ายหัวเบาๆเมื่อคนรักตื่นขึ้นมาอยู่ในโหมดกำลังงอน ร่างบางที่อยู่ใต้ผ้าห่มนอนนิ่งถึงแม้จะเริ่มหายใจไม่ออกแล้วก็ตามแต่ก็ยังไม่อยากจะเห็นหน้าคนรักในตอนนี้


"ชานยอล โผล่หน้าออกมาคุยกันหน่อย"  มาเฟียหนุ่มเรียกคนรัก แต่คนรักที่อยู่ใต้ผ้าก็ยังคงนิ่งไม่ยอมตอบโต้เหมือนเดิม ให้มันได้อย่างนี้สิ คริสคิดในใจกับท่าทางของคนรัก


อือออ


"ลุกออกไปเลย" คนใต้ร่างร้องขึ้นเมื่อร่างหนาของคนรักได้ขึ้นมานอนคร่อมอยู่บนตัวโดยมีเพียงผ้าห่มผืนหนากั้นเอาไว้


"คุณคริส ผมหนักนะ" ร้องบอกคนรักอีกครั้งอย่างไม่พอใจ แต่คนด้านบนหรือจะสนเพราะนี่คือวิธีการง้อของเขา


"แล้วหายโกรธหรือยัง"


"ไม่" ตอบสวนกลับทันทีที่คนรักถามจบ คริสยิ้มมุมปากขึ้นก่อนจะทิ้งตัวลงไปนอนทับคนรักไว้ทั้งตัว ในเมื่อไม่หายโกรธง่ายๆเขาก็คงต้องง้อต่อไปสินะ


"แล้วต้องทำยังไงถึงจะหายโกรธหายงอนครับ" ถามคนรักด้วยเสียงที่นุ่มนวล


"ไม่รู้ แต่ยังไงก็ไม่หายงอนหรอก" ตอบโต้ออกมาด้วนน้ำเสียงอู้อี้ด้วยความงอนสุดฤทธิ์และไม่ยอมที่จะหายไปง่าย


"ดื้อ" คนด้านบนต่อว่ายิ้มๆ


"นิสัยไม่ดี" คนใต้ผ้าห่มก็ตอบโต้กลับอย่างรวดเร็วอย่างไม่ยอมแพ้เหมือนกัน


"โผล่มาคุยกันก่อนได้ไหมครับ" พูดออกมาด้วยน้ำเสียงออดอ้อน ทำให้คนใต้ร่างนิ่งไป ไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็นคนรักง้อด้วยน้ำเสียงแบบนี้ แต่เขาเห็นทุกครั้งที่ถูกง้อ แต่น้ำเสียงแบบนี้แหละที่ทำให้เขาแอบยิ้มได้ทุกครั้งที่ถูกง้อ


"ไม่" ขอเล่นตัวสักนิดเถอะ ใครใช้ให้ทำคนอื่นเขารุนแรงทั้งๆที่ก็บอกอยู่ว่าเจ็บยังจะเอาแต่ใจตัวเองอยู่ได้ 


"ถ้าไม่ออกมาจากใต้ผ้าห่มแล้วจะง้อยังไงครับ" น้ำเสียงนุ่มนวลเอ่ยขึ้นพร้อมกับความรู้สึกที่เกิดขึ้นเมื่อเตียงนอนได้ยุบลงเมื่อคนที่ทับอยู่ลงไปนอนลงข้างๆพร้อมกับดึงคนใต้ผ้าห่มเข้ามากอด คนใต้ผ้าห่มนอนนิ่งไม่มีท่าทีขัดขืนอะไรปล่อยให้คนรักกอดตามใจชอบ ถึงจะะโกรธจะงอนยังไงแต่เขาก็ไม่เคยโกรธคนรักได้นานเลย ก็ไอ้วิธีง้อที่ทำเอาคนถูกง้อต้องอายหน้าแดงตัวมั่วแทบจะถูกครั้งแถมยังถูกเอาเปลียบทุกครั้งที่ถูกง้อด้วย


"ชานยอล ชานยอลครับ มาดาม ที่รัก" คนง้อพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนอีกครั้งเพื่อให้คนรักยอมออกมาเพราะถ้ายังอยู่ใต้ผ้าห่มไปนานกว่านี้เขากลัวว่าคนรักจะหายใจไม้ออกแต่เมื่อเรียกยังไงคนรักก็ไม่ยอมออกมาเขาจึงจัดสินใจขึ้นคร่อมร่างคนรักเอาไว้อีกครั้ง


"ฮืออ ลงไปเลยนะมันหนัก" ชานยอลร้องขึ้นเมื่อคนรักที่ตัวหนักยังกับช้างขึ้นมานอนทับตัวของเขาเอาไว้ พร้อมกับใบหน้าที่มุดลงมาอยู่ระหว่างซอกคอของเขาพอดี


"ก็ออกมาคุยกันก่อนสิ" คริสเสนอข้อต่อลองกับคนรัก เพราะถ้าคนรักไม่ยอมออกมาเขาก็ไม่ยอมลุกออกจากร่างของชานยอลเหมือนกัน


เฮ้อออ


ชานยอลถอนหายใจออกมา ใครบอกว่ามาเฟียโหดเหี้ยมอำมหิต แต่มาเฟียตัวนี้ทำไมขี้อ้อน ขี้อ่อยจังวะ ไม่เห็นจะโหดเหี้ยมเหมือนที่เห็นในซีรี่ย์เลย คนแบบนี้ไม่น่าเป็นมาเฟียเลยจริงๆ


"ลุกออกไปก่อน แล้วผมจะลุกเหมือนกัน" ชานยอลใหัคำตอบ มาเฟียสายอ้อนยิ้มออกมาแล้วลุกขึ้นนั่งมองคนรักที่ลุกออกมาจากใต้ผ้าห่มแล้วหันมามองเขาด้วยสายตาที่สามารถทำให้เขาแทบอยากร้องไห้ ก็ได้สายตาดุๆทำเหมือนไม่สนใจเขาทำให้เขาอยากร้องไห้ออกมาที่เมียทำเป็นไม่สนใจ


จุ๊บ


"หายโกรธได้ไหมครับ" ยื่นใบหน้าเข้าไปหอมแก้มคนรักเบาๆก่อนจะผละออกมาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่น่าเห็นใจ


จุ๊บ


หอมอีกข้างเพื่อไม่ให้มันน้อยหน้ากันแถมหอมแก้มครั้งนี้เขาได้เห็นแก้มแดงๆของคนรักเห่อขึ้นมาด้วย


จุ๊บ


เมื่อไม่มีเสียงตอบรักคริสจึงหอมแก้มซ้ำลงอีกครั้ง 


"อืออ"


ชานยอลร้องขึ้นมาอย่างงอนๆแต่ใบหน้ากลับมีรอยยิ้มแต่งแต้มขึ้น ทำให้คริสยิ่งแกล้งขึ้นไปอีกโดยไม่สนว่าชานยอลจะทำท่าทางขัดขืนยังไง


"พอๆ หายแล้วก็ได้" ชานยอลเอียงใบหน้าหนีพร้อมกับมือที่ยกขึ้นมาดันใบหน้าของคนรักให้ออกหาเพื่อให้คนรักเลิกแกล้ง คริสหยุดแกล้งแล้วจ้องใบหน้าของคนรักนิ่ง ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงได้รักเด็กเอ๋อที่อยู่ตรง ทั้งดื้อทั้งซน แถมไม่ยอมที่จะฟังเขาพูด ถ้าเป็นคนอื่นเขาคงฆ่าทิ้งไปแล้ว แต่เด็กคนนี้กลับทำให้เขารักมากขึ้นทุกวัน


"ที่ทำเมื่อคืน ขอโทษ แต่ที่ทำเพราะอยากให้จำ" คริสพูดเสียงเบาแต่แฝงไปด้วยอำนาจ ชานยอลก้มหน้าลงเพราะรู้ว่าที่ตัวเองทำไปมันเสี่ยงมากแค่ไหน และก็อาจถูกทำร้ายได้ทุกเมื่อ


"รู้ จำขึ้นใจแล้วเนี่ย" พูดเสียงอ่อยอย่างสำนึกผิดจริง


"จำแต่ก็ยังทำ ชานยอล ฉันไม่อยากเป็นพ่อหม้ายนะ ฉันอยากจะอยู่กับนายไปจนแก่นะชานยอล" คริสพูดขึ้นพร้อมกับดึงคนรักเข้ามากอด ชานยอลซบหน้าลงไหล่ของคนรัก


"รู้ จะพยายาม" พูดเสียงอู้อี้ออกมา คริสยกยิ้มขึ้นเพราะรู้ว่าคำพูดของคนรักนั้นยังไงก็ยังคงจะทำตามความคิดของตัวเอง เมื่อเจออะไรที่อยู่ตรงหน้าและมันน่าสงสัยคนอย่างชานยอลไม่มีทางปล่อนให้มันหลุดมือไปหรอก


"ลุกอาบน้ำไหวไหม" คริสผละออกจากคนรักแล้วถามขึ้น ชานยอลทำหน้าสงสัยที่คนรักถามแบบนี้ เหมือนว่าคนรักต้องการที่จะให้เขาลงไปด้านล่าง


"ไหว แต่ยังรู้สึกแสบๆอยู่" พูดเสียงอู้อี้ขึ้นอย่างอายๆที่ต้องบอกออกไปอย่างนั้น ทั้งๆที่ไม่อยากจะเอ่ยถึงเรื่องเมื่อคนมากนั้น


"ไม่ลงไปได้ไหม อยากนอนอยู่ที่ห้อง" มองหน้าพร้อมกับสงสายตาน่ารักไปให้คนรักเพื่อให้คนรักยอมทำตามที่ขอ คริสยิ้มออกมาก่อนจะพยักหน้ารับ


"ถ้าอย่างนั้นก็นอนเถอะ ฉันจะไปบอกปั๋วหรานว่านายไม่อยากพบมัน" คริสลงจากเตียงแล้วพูดขึ้นทำให้ชานยอลที่กำลังทิ้งตัวนอนลงต้องดีดตัวขึ้นมาโดยลืมว่าตัวเองกำลังเจ็บอยู่


"ผู้กองมาเหรอ แล้วมาทำไมอ่ะ" ถามอย่างรีบร้อนเมื่อรู้ว่ามีใครมา เพราะชานยอลอยากจะถามเรื่องเรือขนสินค้าเมื่อคืนด้วย


"เห็นว่าจะมาปรึกษาอะไรนายก็ไม่รู้ แต่นายคงไม่ลงไปแล้วนิเดี๋ยวฉันจะไปไล่มันกลับเดี๋ยวนี้แหละ" คริสพูดพร้อมกับมองอาการกระตือลือล้นของคนรักไปด้วย ตอนแรกก็ไม่อยากจะลงไปแต่พอรู้ว่าใครมานี่อาการเจ็บหายไปเลยนะ


"ไม่ๆ คุณลงไปบอกผู้กองให้รอผมก่อนนะเดี๋ยวตามลงไป" พูดจบแล้วรีบลงจากเตียงวิ่งเข้าไปในห้องน้ำทันที คริสมองตามคนรักไปก่อนจะส่ายหัวยิ้มๆแล้วเดินออกไปจากห้อง





เสียงที่ดังอยู่ห้องรับแขกทำให้ชานยอลรีบเดินเข้าไปทันที 


"ผู้กอง เรื่องเมื่อคืนเป็นยังไงบ้าง"


โอ๊ย


ซี๊ดดดด


ชานยอลร้องขึ้นเสียงดังเมื่อถามจบแล้วทิ้งตัวลงนั่งอย่างลืมตัวว่าร่างกายไม่ครบสามสิบสอง


"มันจะอยากรู้จนลืมว่าตัวเองเจ็บอยู่ขนาดนั้นเลยเหรอ" คริสพูดประชดขึ้นเมื่อเห็นคนรักทำท่าทางอยากรู้อยากเห็นมากกว่าเป็นห่วงอาการเจ็บของตัวเอง ชานยองยู้หน้าใส่คนรักก่อนจะหันไปมองปั๋วหรานใหม่


"ว่าไงผู้กองเรื่องเมื่อคืนเป็นยังไงบ้าง" ปั๋วหรานถอนหายใจออกมา


"จับเข้าซังเตไปหมดแล้ว" ปั๋วหรานตอบ


"แล้วทำไมถึงทำหน้าแบบนั้นล่ะ" ชานยอลไม่เข้าใจจริงๆในเมื่อบอกว่าจับคนร้ายหมดแล้ว แล้วทำไมถึงได้ทำหน้าเหมือนมีเรื่องกลุ้มใจออกมาให้เห็น


เฮ้ออ


"พรุ่งนี้จะมีงานโชว์เครื่องเพชรจากญี่ปุ่น แต่มีจดหมายแจ้งเตือนว่าจะมีการปล้นเกิดขึ้น ทางเรายังไม่สามารถสืบหาได้เลยว่าใครเป็นคนส่งจดหมายปล้นมา" ปั๋วหรานพูดขึ้นเมื่อยังจับตัวคนส่งจดหมายมาไม่ได้ทั้งๆที่จดหมายถูกส่งมาเป็นสองอาทิตย์แล้ว


"แล้วทำไมไม่ยกเลิกไปล่ะ" คริสพูดขึ้น เมื่อรู้ว่ายังจับผู้ต้องสงสัยไม่ได้แล้วทำไมถึงยังจะเปิดงานโชว์เครื่องเพชรอีก


"เขาไม่ยอม ราชินีแห่งบูราชิไม่ยินยอม" ปั๋วหรายนพูดขึ้น


"บูราชิ ประเทศตอนใต้ของญี่ปุ่นนะเหรอครับ" (บูราชิ เป็นประเทศที่แต่งขึ้นมาเท่านั้นไม่ได้มีอยู่จริง) พูดจบก็ยิ้มขึ้นมาเมื่อรู้ว่าราชินีแห่งบูราชิเสด็จมายังฮ่องกง แถมประเทศนี้ไม่สามารถให้ใครเข้าออกได้ง่ายๆ


"ใช่ พระองค์ทรงไม่ต้องการให้ยกเลิกงานแสดงโชว์ พระองค์บอกต้องการโชว์เครื่องเพชรตามกำหนดการเดิม" เป็นราชินีก็เอาแต่ใจเก่งจนน่าหมั่นไส้


"แล้วถ้าถูกขโมยไปจะเป็นยังไง" ชานยอลถาม ในเมื่อต้องการที่จะโชว์เครื่องเพชรจริง แล้วถ้าเกิดหายไปจะเกิดอะไรขึ้นมาบ้าง


"พวกฉันก็คงถูกส่งไปชายแดน" จบคำของปั๋วหราน ชานยอลถึงกับตาโตขึ้นมา


"ชายแดนก็ดีนะ" พูดจบก็หัวเราะขึ้นเสียงดังโดยไม่สนใจอนาคตของคนที่จะถูกส่งไปชายแดนเลย


"ไปอยู่ด้วยกันไหม" ปั๋วหรานพูดประชดขึ้น ชานยอลพยักหน้าเป็นคำตอบ ชานยอลไม่ได้ประชดกลับแต่อยากไปเที่ยวชายแดนจริงๆ


อะแฮ้ม


คริสกระแอมขึ้นกับคำตอบรับของชานยอลที่จะไปตามคำชวนของปั๋วหราน ชานยอลหันมายิ้มแหะๆให้กับคนรัก


"แล้วที่คุณคริสบอกว่าผู้กองมีเรื่องจะพูดกับผมล่ะ" ชานยอลเปลี่ยนเรื่องพูดเพราะไม่อยากให้คนรักจ้องจับเรื่องที่จะไปเที่ยวชายแดน


"พรุ่งนี้ไปงานเครื่องเพชรด้วยกันนะ"



1 คอมเมนท์ 1 กำลังใจในการลงต่อฝากด้วยนะคะ


หายไปนานต้องขอโทษด้วยนะคะ


งานโชว์เครื่องเพชรจะเกิดอะไรขึ้นกับมาดามบ้างนะ แต่...คุณมาเฟียจะอนุญาตหรือเปล่านะ อันหลังน่าคิด...





ความคิดเห็น