Hunny Exo

มาเป็นแรงเชียร์แรงใจให้ไรท์ Hunny Exo กันนะ^^ ขอบคุณทุกคอมเม้นและการติดตามจร้า~

ไอแว่น ครั้งที่43 : ค่ายอาสาสมัคร

ชื่อตอน : ไอแว่น ครั้งที่43 : ค่ายอาสาสมัคร

คำค้น : ไอแว่นเนี่ยเมียกู เสือใหญ่,เดียร์,ไอ้แว่น,ไอ้เถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 37.1k

ความคิดเห็น : 32

ปรับปรุงล่าสุด : 05 เม.ย. 2561 21:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไอแว่น ครั้งที่43 : ค่ายอาสาสมัคร
แบบอักษร

​'บทสวีทรักร้อนๆของ คร. & ชธ. วันนี้ก็ยังคงหวานแหววมดขนมาเป็นขบวนค่ะทุกคนนน​ ​ใครจะรู้กันว่าวันนี้นางทั้งสองหวานกันเหลือเกินเช้ามาก็เดินควงกันขึ้นตึกขณะทันที เอ๊ะๆ พอเที่ยงเข้าพวกนางก็จะดินเนอร์แบบส่วนตัวไปนั่งกินข้าวกันสองต่อสอง ไม่ได้กินอย่างเดียวนะมีแบ่งปันโดยการป้อนกันด้วยอ่าาา โอ๊ย! ใจจะละลายยย'

ถูกใจ 2507 คอมเม้น 1995

"วันนี้ก็ยังคงหวานทุกวันนะ..น้องเดียร์ของเรา"

"หึ..หราาา..อย่ามากลบเกลื่อนกูด้วยไอ้โย!..เดี๋ยวนี้ก็หายหัวนะ..บอกมามึงไปกกกับใคร"

"อะไร..ใคร..ที่ไหน..ไม่มี๊!..มึงอย่ามามั่วนะ"​

สองชั่วโมงที่ว่างติดต่อกันจนทำให้นักศึกษาอย่างผมและอีกหลายๆคนที่ว่างงานจะทำหรือง่ายๆไม่มีอะไรทำนั่นเอง ผมเลยใช้เวลานี้จับกลุ่มสุมหัวคุยกับไอ้โยแก้เซ็งแทน

"เดี๋ยวนี้ไปมากับไอ้สองตัวนั้นบ่อยนะมึง..ถามจริง..คบอยู่ใช่ป้ะ?"

"ห๊ะ!..ไม่ได้คบ..คบที่หน๊ายยย!..มั๊ว!"

"ฮึ้!..ไม่ได้คบ..แต่รอยเต็มคอมาทุกวันเลยนะมึง..น่าสงสัยนะเนี้ย!?"

"โอ๊ย!..ไอ้เดียร์..มึงทำไมถามแต่กูเนี้ย!..นู่น!..คนด้านข้างมึงละ..ถามมั่งสิวะ"

ผมเหลือบมองร่างที่นั่งใช้มือเท้าคางไว้แล้วนั่งฟังพวกผมคุยแทนมากกว่าการจะมีส่วนร่วมในการคุยซะอีก

มันทำหน้าเหลอหลาทันทีก่อนที่ผมจะแสยะยิ้มและเอื้อมมือไปบีบแก้มมันเบาๆ(รึเปล่า)

"ว่าไงจ๊ะ!..น้องว่านนนนนน"

"โอ๊ย!ๆ..อย่าหยิกแรงดิ..กูเจ็บนะเนี้ยไอ้เดียร์"

มันเอามือขึ้นมาลูบแก้มเบาๆก่อนจะคิ้วขมวดใส่ผม ผมหัวเราะพร้อมกับไอ้โยทันที แหม่ๆ อีช่วงนี้พวกอีแฝดสองตัวนี่มันหายบ่อยอีคนพี่ก็กกผัว ส่วนอีคนน้องคงไม่พ้นกกเมียน่ะสิขอรับ

"ช่วงนี้ไอ้วาก็หายบ่อยๆ..เออ!..มันไปกกอยู่กับมึงใช่มั้ยไอ้ว่าน!"

"บ้า!..กูยุ่งเกี่ยวอะไรกับมันละ..กูกับมันต่างคนต่างอยู่"

"จริงหรอว่าน?..เมื่อวานกูเห็นคนสองคนมันลากพากันเข้าโรงหนังแหนะ..ใครวะคุ้นๆอ่ะมึง"

"ใครวะไอ้โย..บอกกูหน่อย"

ผมกวาดสายตามองไอ้ว่านที่นั่งหน้าแดงและหลบสายตาพวกผมทันที ไอ้โยยกยิ้มพร้อมกับหัวเราะส่วนผมเองก็ได้แต่หัวเราะร่วมสมทบไปด้วย

"ฮะๆๆ..คบก็บอกว่าคบสิ..มึงจะปฏิเสธทำไม"

"ก็กูไม่ได้คบ..กู..กูไม่ได้คบสักหน่อย"

"เออว่านของมึงหยุดไว้แป๊ปนะ..ไอ้โยแล้วเมื่อวานมึงเห็นได้ไง..อ๋อ!..นี่ที่บอกกูรีบกลับบ้านแล้วไปดูหนังกับผัวหรอ..อีแรด!"

"มึงวนมาจนได้นะไอ้เดียร์..เออ..กูก็ไปจริงแหละ...อย่าถามมากนักนะมึง..ถึงตากูจะถามให้มึงตอบไม่ทันเลย"

"กลัวขนาดจ้าววว..ฮะๆๆๆ"

นี่แหละเนอะชีวิตในมหาลัยก็แบบนี้บทจะเรียนก็เรียนจนสมองเบลอถึงกับหยุดทำงานไปเลยบางครั้ง แต่มันก็จะสะบายมากในช่วงปลายภาคเรียนผมคงเป็นคนนึงแหละที่จะขยันพอจนมีชั่วโมงว่างแบบนี้

"เห็นช่วงนี้อาจารย์เค้าพูดกันว่า..จะมีจัดค่ายว่ะ"

"ค่าย..ค่ายอะไรวะ?"

"ไม่รู้ดิ..ค่ายอาสาสมัครอ่ะ..จะให้ร่วมเฉพาะปีสามกับปีสี่อ่ะ"

"เออว่ะ..ช่วงนี้เห็นอาจารย์ก็คุยๆกันบ่อย"

พูดถึงกิจกรรมช่วงนี้ก็เยอะพอสมควรในระดับนึงมันก็วุ่นพอๆกับการทำรายงานแต่ละวิชาเลยละ 

แต่ถ้าเป็นกิจกรรมผมก็ชอบนะผมชอบร่วมกิจกรรมดูอย่างปีที่แล้วตอนผมอยู่ปีสองก็ยังขออาสาไปเดินขึ้นเขาเพื่อเอาของไปบริจาคเลยมันก็เหนื่อยหอบรับประทานใช่ย่อย

"ถ้าปีนี้จัดกูก็อยากร่วมนะ..น่าจะสนุกดีออก"

"ไอ้เดียร์มึงหยุดพูดเถอะมึง..มีกิจกรรมทุกครั้งมึงก็ไม่พลาดสักครั้ง"

"แล้วมึงอ่ะว่าน..ถ้าเค้าจัดจริงๆมึงไปมั้ยอ่ะ"

"กูก็ชอบอะไรแบบนี้เหมือนกัน..ถ้าจัดก็คงไป"

อยู่มาตั้งนานพึ่งมีเพื่อนร่วมกิจกรรมแบบนี้ค่อยใจชื้นขึ้นมาหน่อย เชอะ ต่างกับไอ้โยลิบลับที่อ้างนู่นอ้างนี่ไม่อยากจะทำ

"เอ๊ะ!..ห้องนี้ตารางว่างกันหรอกหรอ?"

"ครับอาจารย์..เห็นอาจารย์คุยกันว่าช่วงนี้ยุ่งเลยปล่อยให้หาเคลียร์งานกันครับ!"

คนนึงในห้องตอบคำถามอาจารย์หญิงที่มีอายุมากพอสมควร อาจารย์พยักหน้ารับพร้อมกับเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับในมือที่ติดเอาเอกสารมาด้วย

ผมสามคนหันมองหน้ากันทันทีก่อนจะค่อยๆเคลียร์ตัวเองนั่งที่เดิม อาจารย์อาจจะมีอะไรมาแจ้งก็ได้มั้ง

"หายไปไหนกันหมดละเนี่ย"

"เอ่อ..ไปวิ่งส่งงานมั้งคะ"

"แล้วไป...ถ้าห้องนี้ว่างอาจารย์ก็มีสิ่งที่จะแจ้งให้ทราบ..ปลายเดือนนี้เราจะจัดค่ายอาสาสมัครรวมกันไปช่วยปลูกป่าน่ะ..ปีนี้จะให้เฉพาะปีสามและปีสี่เข้าร่วม..แล้วอีกอย่างนะทุกคน..ดีใจด้วย..ทุกคนต้องเข้าร่วมกันทุกคนนะ..ถึงจะขออาสาสมัครก็เถอะ"

ทุกคนในห้องฮือฮาและบางส่วนก็โห่ออกมาทันที ไม่ใช่ไรหรอกไอ้พวกที่โห่น่ะมันไม่อยากไปกันอยู่แล้ว เหอะ ใครจะไปกันละแดดเปรี้ยงจะตายช่วงนี้ขืนไปปลูกป่าไม่เกรียมกันพอดีหรอ

ผมก็เฉยๆแบบก็โอเคที่จะเข้าร่วม แต่ไอ้ที่สะดีดสะดิ้งอยู่ข้างๆผมอย่างไอ้โยที่สงสัยนํ้าตาจะไหลพรากเป็นทางยาวเมื่ออาสาสมัครปีนี้มันคงไม่รอด มันโห่และประท้วงเหมือนเหล่าพวกชะนีทั้งหลายที่ไม่ว่าจะกลัวแดด กลัวดำ และคงจะกลัวตายด้วยละมั้งที่จะปลูกต้นไม้

"พอๆ..ขอแจ้งเพียงเท่านี้ค่ะ..เรามีพักค้างคืนด้วยนะน่าจะประมาณสามวันสองคืน..ขอให้ทุกคนเตรียมตัวด้วยค่ะ"

"อาจารย์นี่แม่งกะจะฆ่ากูโดยตรงชัดๆเลยอ่ะ..ฮืออออ"

ไอ้โยบ่นขึ้นทันทีเมื่ออาจารย์เดินออกไป มันบ่นจนผมต้องเบือนหน้าหนีพร้อมกับไอ้ว่านทันทีเพราะมันบ่นเยอะมาก มันบ่นชนิดที่ว่าฟ้าจะต้องถล่มดินจะต้องทลายแบบบ่นเพราะเป็นเกราะป้องกันแสงแดดรึไง

"โอ๊ย!..มึง..ถ้ากูไปแล้วผิวกูเสียละ..แบบนี้ก็แย่ดิ..ผิวกูอุตส่าดูแลอย่างดี..นุ่มนิ่มขนาดนี้..ฮือออ..ไม่อยากนึกสภาพตอนออกแดดเลยอ่ะพวกมึงงงงง"

"ไอ้โย..มึงช่วยเลิกบ่นกับผิวมึงได้ป้ะ..มันไม่ตายหรอก!..เชื่อกูสิ"

"กูไม่ตายก็จริง..แต่ผิวกูจะเสียอ่าาาา..ฮือออออ"

ผมกับไอ้ว่านยังคงปล่อยให้มันเศร้าโศกเสียใจกับผิวงามๆของมันไปเถอะเพราะปลายเดือนนี้ผิวมันอาจจะเปรี้ยงไปด้วยออร่าที่มืดครึ้ม หุๆ มึงเกรียมแน่

.

.

.

​16:46 น.

​"คงรู้ที่อาจารย์แจ้งแล้วใช่รึเปล่า..เรื่องค่ายอาสาสมัครอ่ะ"

"อื้ม!..รู้แล้วละ..ดีเหมือนกันเนอะไปปลูกป่า..น่าสนุกจะตาย"

ผมเบะปากเล็กน้อยพลางหยิบผ้าเช็ดหน้าให้กับร่างสูงที่ใบหน้าและตามเนื้อตัวเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อจากการเล่นกีฬาเมื่อครู่

มันยิ้มพร้อมกับสบตาผมก่อนจะเอื้อมมือมาลูบหัวผมเบาๆ ผมเองก็หยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดให้มันเพราะมันคงจะเหนื่อยผมเลยเช็ดเหงื่อให้มันแทนซะเลย

"ขอบคุณครับ..ที่เช็ดให้"

"อื้ม!..แล้วนี่จะกลับบ้านยังอ่ะ"

"ครับ..เดี๋ยวเสือไปเปลี่ยนชุดก่อนนะ"

ผมหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าให้มันไปเปลี่ยนชุดและนั่งรอมันอีกยี่สิบนาทีมันก็เดินออกมาจากห้องเปลี่ยนชุดของโรงยิม

"เดียร์อยากไปแวะซื้ออะไรมั้ย?..อยากซื้ออะไรไปกินที่ห้องด้วยเปล่า"

"ไม่ต้องหรอก..ที่ห้องก็ยังมีของกินอยู่อ่ะ"

ผมอมยิ้มให้มันมันก็พยักหน้ารับและเอื้อมมือมาจับมือผมไว้แน่นและค่อยๆก้าวเดินไปพร้อมกัน

แบบนี้ผมก็แห้วไปอีกสิเนี่ย ค่ายอาสาสมัครดันมาชนกับปลายเดือนนี้ที่ผมกับไอ้เถื่อนจะนัดกันไปเที่ยวซะด้วยสิ มันก็จะเศร้าหน่อยๆแหละสำหรับผม

"ทำไมเบะปากแบบนั้นอ่ะ..ฮะๆๆ..ไม่เอาสิครับ..ไม่ทำแบบนี้อีกนะ"

"งื้อออ!..หยิกแก้มแรงตลอดเลยอ่ะ..เจ็บนะ!"

ผมตีมือหนาเบาๆที่ถือวิสาสะมาหยิกแก้มผมจนรู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมา ไอ้เถื่อนหยุดเดินและกระชับมือผมแน่นขึ้นผมหันหน้าไปมองมันเพราะผมเองก็ต้องหยุดเดินไปด้วย

"หยุดเดินทำไมอ่ะ..เดียร์อยากกลับบ้านแล้วนะ"

"เสียงงองแงแบบนี้..หงุดหงิดที่วันไปค่ายอาสาสมัครชนกับที่เสือนัดไปเที่ยวใช่มั้ยละ"

"เปล่านิ...ค่ายอาสาสมัครเดียร์ก็อยากไปด้วยซํ้า"

"แต่ก็ยังหงุดหงิดที่อดไปเที่ยวใช่รึเปล่าละ?"

ผมมองหน้ามันที่ทำไมถึงรู้ทันผมดีขนาดนี้ ผมคงจะงองแงมากเกินไปละมั้งแต่มันก็หงุดหงิดอยู่หรอกที่อดไปเที่ยวกับไอ้เถื่อน ก็มันนานๆทีจะไปด้วยกันนิเนอะ

มันอมยิ้มและค่อยๆเดินเข้ามาหาผมก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ และบดขยี้ปลายจมูกได้รูปของมันเข้ากับแก้มของผมจนผมต้องดันมันให้ออกห่าง

"หอมจัง"

"นี่!..เดี๋ยวคนอื่นก็มาเห็นหรอก..อย่าทำแบบนี้อีกนะ"

"ครับๆ..เดียร์ไม่ต้องห่วงนะ..เรื่องที่เราจะไปฮันนีมูนกัน..เราได้ไปแน่ที่รัก"

"เอ๊ะ!..จริงหรอ"













​ติดตามตอนต่อไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น