Naekin
Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทเริ่มต้น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 132

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 17 พ.ย. 2561 14:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทเริ่มต้น
แบบอักษร

@คฤหาสน์ตระกูลเบ

แสงแดดสาดส่องผ่านผ้าม่านสีครีมลายสวยหรูเข้ามาภายในตัวห้องหรูและไปกระทบกับดวงหน้าสวยหวานน่ารักที่กำลังเข้าสู่ห้วงนิทราอยู่นั้นส่งผลให้ดวงตากลมโตที่หลับพริ้มอยู่ค่อยๆปรือเปลือกตาหวานสีไข่มุกขึ้นช้าๆอย่างต้องการปรับรับกับเเสงที่ส่องเข้ามา

เมื่อดวงแก้วสีสวยปรับรับแสงจนคุ้นชินแล้วร่างบางระหงส์สวยจึงยันกายลุกขึ้นมาแล้วบิดกายไปมาเบาๆเพื่อบรรเทาอาการปวดเมื่อยจากห้วงนิทราจากนั้นร่างบางระหงส์จึงหันไปมองนาฬิกาเรือนสวยราคาเเพงบนโต๊ะข้างหัวเตียงหรูแล้วจึงลุกขึ้นไปทำธุระส่วนตัวให้เรียบร้อยก่อนจะลงไปด้านล่างเพื่อจัดการกับความหิวที่เข้ามารบกวนร่างเล็ก

"แม่นมยุนคะ"เสียงหวานจากร่างระหงส์เอ่ยเรียกหญิงสาววัยชราหลังจากเดินเข้ามาในห้องครัวหรูแล้ว"เช้านี้มีอะไรให้หนูทานบ้างคะหนูหิวมากๆเลยคะ"

พูดจบหญิงสาวก็เข้าไปกอดหญิงชราตรงหน้าจากทางด้านหลังหลวมๆก่อนที่หญิงชราจะค่อยๆหันมาตอบเธอจึงปล่อยอ้อมกอดออกแล้วยิ้มหวานให้

"เฮ้อ..คุณหนู'จูฮยอน'นี่เองนมก็คิดว่าใครตกอกตกใจหมด"หญิงชราเอามือทาบอกเบาๆแล้วถึงพูดต่อ"มีข้าวต้มกุ้งของโปรดของคุณหนูค่ะเดี๋ยวนมไปตักให้นะคะ"

"ไม่ค่ะแม่นม เดี๋ยวหนูไปตักเองดีกว่าเเม่นมทำอันนี้ต่อเลยค่ะ"คุณหนูคนสวยของบ้านยิ้มหวานแล้วเดินไปหยิบถ้วยจากนั้นจึงเดินมาตักข้าวต้มกุ้งแล้วจึงเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหารหรูขนาดใหญ่เพื่อทานอาหารเช้า

"แม่นมยุนคะ.."เสียงหวานเอ่ยขึ้นหลังจากนั่งทานข้าวต้มไปสักพักทำให้หญิงชราหันไปขานรับ

"มีอะไรหรือคะคุณหนูของนม?"

"เมื่อไหร่คุณป๋าจะกลับจากอังกฤษสักทีล่ะคะ"ร่างเล็กพูดพลางเริ่มเขี่ยอาหารในชามไปมาเบาๆก่อนจะพูดต่อ"คุณป๋าไปนานแล้วนะคะหนูคิดถึงอ่ะ"

"โถ่..คุณหนูของนม"หญิงชรายกยิ้มอย่างเอ็นดูหญิงสาวเล็กน้อยก่อนจะวางอุปกรณ์ที่ตนทำอยู่แล้วเดินมาลูบศีรษะของร่างบางเบาๆเป็นการปลอบโยน

ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นมองหญิงชราตรงหน้าที่กำลังวางมือลูบศีรษะของเธออย่างอบอุ่นและเอ็นดูจึงกอดเอวของหญิงชราเบาๆแล้วซุกหน้าลงกับหน้าท้องของแม่นมที่เป็นผู้เลี้ยงดูเธอมาตั้งแต่เล็กหลังจากที่คุณแม่ของเธอเสียไปเมื่อหลายปีก่อน

"คุณท่านคงติดธุระจริงๆน่ะค่ะ"เสียงของหญิงชราพูดขึ้นหลังจากปลอบโยนร่างเล็กได้สักพัก"เดี๋ยวคุณท่านคงกลับมานะคะคุณหนู"

"เมื่อไหร่ล่ะคะแม่นมยุน.."เบจูฮยอนหรือไอรีนคุณหนูคนเดียวของตระกูลเบเอ่ยขึ้นพลางค่อยๆผละใบหน้าหวานออกจากหน้าท้องของหญิงชราช้าๆ"หนูอยากเห็นหน้าคุณพ่อ..ได้กอดได้อยู่กับคุณพ่อเหมือนคนอื่นๆเขาบ้าง..หนูจะได้ทำแบบนั้นเมื่อไหร่กันคะ?"

คำถามของคุณหนูหน้าสวยหวานทำเอาหญิงชราถึงกลับไม่รู้จะตอบอะไรไปเลยตั้งแต่เกิดเรื่องอุบัติเหตุของคุณหญิงเบขึ้นเมื่อคราวนั้นคุณท่านของตระกูลก็ไปอังกฤษแบบไม่บอกกล่าวทิ้งคุณหนูไว้กับตนพอคุณหนูคนสวยโตขึ้นมาก็ได้ติดต่อกันบ้างทางโทรศัพท์และก็นานๆครั้งคุณท่านจะกลับมาบ้างแต่ก็มาแค่ไม่กี่วันเท่านั้นซึ่งเธอเองก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน

"คุณหนูจะได้ทำแบบนั้นแน่นอนค่ะ..เชื่อนมสิคะอีกไม่นานคุณท่านต้องกลับมาอยู่กับคุณหนูแน่นอนหลังจากเสร็จธุระที่นั่น"

"ค่ะ..หนูจะเชื่อแม่นมยุนนะคะ"

หลังจากที่ร่างบางตอบรับคำของแม่นมไปแล้วเธอก็จัดการทานอาหารเช้าจนเรียบร้อยแล้วจึงไปนอนเล่นที่ห้องโถงหรูสักพักไอโฟนเครื่องหรูของเจ้าตัวก็ดังขึ้นทำให้ร่างบางหยิบมันขึ้นมาดูแล้วกดรับสาย

"ฮัลโหล.."

"โหล..ยัยรีนแกว่างป่ะ?"เสียงหวานจากปลายสายกรอกมาก่อนจะถามเธอ

"ว่าง..ทำไมมีไรหรอ'ดี้'?"ร่างบางจึงตอบไปพร้อมกับถามกลับ

"ไปผับกัน"ปลายสายตอบ

ไปผับงั้นเหรอ?..ก็น่าสนใจนะเธอเองก็เบื่อๆอยากจะออกไปเที่ยวบ้างอยู่พอดี

"ที่ไหน?กี่โมง?"

"ผับเดิม..สองทุ่มครึ่งเจอกันหน้าผับค่ะเพื่อน เลทได้สามทุ่มเก็ท?"

"โอเคตกลงแล้วเจอกัน"

หลังจากตอบตกลงกับปลายสายร่างบางก็กดวางสายแล้วนั่งดูรายการจากโทรทัศน์สักพักจึงค่อยหลับไป..

@ผับG-das 20:40

ร่างบางระหงส์ในชุดเดรสกระโปรงสั้นแขนยาวเปิดหัวไหล่ทั้งสองข้างก้าวขาเรียวสวยลงจากรถเบนซ์สีขาวคันหรูของตนใบหน้าสวยหวานแต่งเติมด้วยเครื่องสำอางค์เล็กน้อยพอสมควรก่อนเธอจะเดินเข้าไปภายในผับซึ่งเป็นที่จับตามองของหนุ่มๆในนั้นทันที

"ยัยรีน!ทางนี้ๆ!"หลังจากเดินมาถึงโซนวีไอพีเธอก็ได้ยินเสียงเรียกชื่อเธอดังขึ้นมาทำให้เจ้าของชื่อหันไปมองทางต้นเสียงก็พบร่างบางอีกคนกำลังโบกมือไปมาพร้อมเพื่อนๆสองสามคนนั่งอยู่ที่นั้นเธอจึงเดินไปที่โต๊ะนั้นทันที

เมื่อมาถึงร่างบางระหงส์ก็หย่อนสะโพกสวยลงข้างๆร่างของเพื่อนรักก่อนจะถอดแว่นดำที่ใส่มาด้วยออกแล้วยักคิ้วให้เบาๆ

"ถ้าฉันไม่รู้จักแกมาก่อนฉันบอกเลยว่าไม่เชื่อว่าเเกจะแต่งตัวได้ล่อเหยื่อมากขนาดนี้ยัยรีน.."เสียงของเวนดี้เพื่อนรักของเธอเอ่ยขึ้น

"หรือแกจะให้ฉันใส่เสื้อเเขนยาวกางเกงขายาวมาผับคะ?"ไอรีนหันไปถามเพื่อนรักพลางทำหน้ากวนประสาทเล็กๆ

"กวนประสาท.."เวนดี้บ่นเบาๆก่อนจะหันไปสั่งเครื่องดื่มมาหลังจากที่ไอรีนมาก็ครบองค์ประชุมแล้วทั้งหมดจึงพูดคุยพร้อมกับดื่มเครื่องดื่มไปอย่างสนุกสนาน

23:00

เสียงเพลงที่ดังอึกกระทึกกึกก้องภายในตัวผับยังคงดังครึกครื้นและแม้จะดึกดื่นแล้วภายในก็ยังคงอัดแน่นไปด้วยเหล่าผีเสื้อราตรีที่วาดลวดลายกันอยู่บนฟอลอย่างไม่มีท่าทีว่าจะเหนื่อยกันเลยสักนิด

ร่างสูงของมาร์คก้าวเดินเข้ามาภายในตัวผับG-dasซึ่งเป็นผับหนึ่งในสาขาของเขาและผู้ที่ดูแลผับแห่งนี้ก็คือ'หวัง แจ็คสัน'เพื่อนรักเพียงคนเดียวของเขาชายหนุ่มเดินผ่านเหล่าผีเสื้อราตรีหญิงทั้งหลายที่มองตามเขาไปจนถึงโต๊ะวีไอพีที่ค่อนข้างลับตาคนและมีร่างสูงล่ำเจ้าของผับที่ส่วนสูงเล็กกว่าเขาเล็กน้อยนั่งไขว่ห้างจิบวอสก้าข้างกายมีสาวๆทั้งหลายคอยปรนนิบัติชงเครื่องดื่มให้

"อ้าว!ไงไอ้มาร์ค"

แจ็คสันเอ่ยทักทายเพื่อนรักหน้าหล่อหลังจากเจ้าของชื่อนั่งลงที่โซฟาตรงข้ามกับตนเองก่อนจะพยักหน้าให้สาวสวยที่ยืนบีบนวดให้เขาอยู่ด้านหลังไปทำหน้าที่ปรนนิบัติเพื่อนรัก

"อืม.."ร่างสูงตอบรับเพื่อนรักด้วยใบหน้าเรียบนิ่งพร้อมกับที่สาวสวยที่นั่งลงข้างกายแล้วนัวเนียลูบไล้ชายหนุ่ม"เอาออกไปทีกูรำคาญ"

เหล่าสาวสวยหน้าชากับคำพูดของหนุ่มหน้าหล่อนามว่ามาร์คต้วนในทันทีที่ฟังจบ แจ็คสันเองก็ค่อนข้างที่จะตกใจไม่คิดว่าเพื่อนรักจะเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้จึงทำได้แต่พยักเพยินให้สาวๆพวกนั้นออกไป

"มึงเปลี่ยนไปเยอะนะไอ้มาร์ค"เเจ็คสันเริ่มบทสนทนาขึ้นหลังจากที่มาร์คตอกคำไล่เด็กดริ้งค์ไปแล้วยกแก้ววอสก้าขึ้นจิบสักพัก

"กูก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว"คุณชายแห่งตระกูลต้วนเอ่ยเสียงเรียบนิ่ง"แล้วที่นี่เป็นยังไงบ้าง?"

"ก็ดี"แจ็คสันตอบ ก่อนจะว่าต่อ"แต่มันก็จะยุ่งอยู่นิดๆหน่อยๆเวลาตำรวจเข้ามาตรวจแถมต้องคอยระวังไอ้พวกชอบลอบกัด"

-เอาล่ะครับเหล่าผีเสื้อราตรีที่ชอบความรื่นเริงทั้งหลายวันนี้เรามีแขกวีไอพีมาเยือนกันถึงสองคนเลยทีเดียวนะครับ เรามาเริ่มกันที่คนแรกเลยนั่นก็คือ.. คุณหนูไอรีนแห่งตระกูลเบนั่นเองคร้าบบ-

ทั้งมาร์คและแจ็คสันหันไปมองตามแสงสปอร์ตไลท์หลังจากที่ดีเจพูดจบก็พบเข้ากับร่างบางระหงส์ที่นั่งสง่างามอยู่ที่โซนวีโอพีถัดจากเขาไปหลายโต๊ะ

ใบหน้าสวยน่ารักฉีกยิ้มหวานหยดละลายใจชายชาตรีขึ้นก่อนจะรับไมค์จากทีมงานเวทีแล้วกล่าวเเนะนำตัว

"เธอมาที่นี่บ่อยงั้นหรอ?"หนุ่มอเมริกันบอยเอ่ยขึ้น

"อืมก็ไม่บ่อยหรอกแต่ก็เป็นควีนของที่นี่"แจ็คสันเอ่ยตอบ แต่ก็พึ่งนึกขึ้นได้ว่านี่น่ะมันลูกสาวของตระกูลที่เป็นศัตรูกับตระกูลของเพื่อนรักมาตั้งนานม

"อืม.."ชายหนุ่มยืดน้ำเสียงเรียบนิ่งก่อนจะผุดรอยยิ้มปีศาจออกมา

"มึงอย่าคิดเหี้ยไรแบบนั้นนะโว้ย!"แจ็คสันโวยวาย

"กูไม่คิดแต่กูจะทำ"มาร์คยักไหล่ด้วยสีหน้าเรียบเฉยก่อนจะว่าต่อ"ในเมื่อกูหาตัวพ่อมันไม่เจอกูก็จะเอาลูกมันมาชดใช้แทน"

"มึงทำแบบนี้ไม่ได้ไอ้มาร์ค เธอไม่รู้เรื่องอะไรด้วย!"แจ็คสันบอกเสียงดังแต่ก็ไม่มากนัก"อีกอย่างเรื่องมันตั้งนานนมมาแล้วมึงยังคิดแค้นไปเพื่ออะไรแถมหลักฐานมึงก็มีไม่พอจะบ่งบอกว่าเป็นฝีมือของคนตระกูลนี้"

ปั่ก!

"ก็มันเป็นศัตรูกับตระกูลกูไงถ้าไม่ใช่มันจะเป็นใครวะ!!"มาร์คกระแทกแก้วลงโต๊ะอย่างโมโหเมื่อเพื่อนรักดูเข้าข้างตระกูลศัตรูของเขา"จะยังไงก็ช่างกูจะให้ตระกูลมันได้ชดใช้"

เขาว่าก่อนร่างสูงจะเดินไปฉุดกระชากเอาร่างบางของคุณหนูที่ถูกพูดถึงออกไปท่ามกลางสายตาที่งุนงงของคนภายในนั้นคนถูกฉุดไปดีดดิ้นเป็นการใหญ่แหกปากร้องแต่ก็ไม่มีใครกล้าเข้าช่วยแม้แต่เพื่อนของเธอเพราะอะไรน่ะหรอ.. 

'ก็คนที่ลากร่างบางออกไปไม่ใช่คนธรรมดาแต่เป็นมาเฟียที่ทรงอิทธิพลมากยังไงล่ะ'

"นี่นาย!ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ! บอกให้ปล่อยไง!"ร่างระหงส์ในชุดเดรสสีดำแขนยาวเปิดไหล่ร้องบอกพลางดีดดิ้นจิกข่วนแขนของอีกคนที่อยู่ๆก็เดินเข้ามาลากเธอออกมาจากผับแบบนี้แต่อีกคนกลับไม่สะทกสะท้านหรือแสดงอาการเจ็บปวดเเต่อย่างใดเลย

"หุบปาก!"คุณชายใหญ่แห่งตระกูลมาเฟียต้วนหันมาตะหวาดใส่คุณหนูแห่งตระกูลมาเฟียเบแล้วฉุดกระชากแขนเธอให้เดินไปที่รถแต่กลับยากยิ่งนักเมื่ออีกฝ่ายยึดยื้อตัวเองไม่ยอมเดินตามเจ้าของร่างสูง

"ฉันไม่ไปปล่อยมือของนายออกไปเดี๋ยวนี้!"ร่างเล็กพยายามทำทุกวิถีทางให้อีกคนปล่อยแต่กลับกลายเป็นว่าสิ่งที่ทำไปเปล่าประโยชน์นัก

"เดินดีๆไม่ชอบใช่ไหมได้เลย!"มาร์คบอกอย่างเหลืออด

ปึก!

"โอ๊ย!"ร่างบางกุมท้องน้อยด้วยความเจ็บปวดทันทีที่อีกคนกำมัดแล้วส่งมันเข้ามาที่ท้องของเธอด้วยเเรงที่ไม่มากแต่สำหรับผู้หญิงแล้วมันมากเหลือเกินจนเธอไร้เรี้ยวเเรงจะทรงตัวจึงต้องทรุดลงทันที

พรึ่บ!!

แต่ไม่ทันที่ร่างบางของเธอจะทรุดลงไปกองที่พื้นลำแขนแกร่งก็โอบเข้าที่เอวบางระหงส์แล้วออกแรงอุ้มเธอขึ้นในท่าเจ้าสาวก่อนสติของเธอจะดับวูบลงไปเมื่อทนความเจ็บปวดที่ท้องน้อยโดยฝีมืออีกคนไม่ไหว

-TWM-

Writer is comeback! หลังจากคิดว่าจะดองเรื่องนี้ทิ้งไปเพราะมีคนอ่านแต่ไม่มีคนเม้นต์55555 ก็นะมันหมดกำลังใจจะแต่งอะแถมหลังจากลงอินโทรไปก็ไม่มีเวลาว่างเลย บอกไว้ ณ ที่นี้ว่าแต่งสดไม่มีพล็อตครับ อยากอ่านเม้นต์อะใครที่ชอบคู่นี้แล้วหลงเข้ามาอ่านก็ช่วยเม้นต์เป็นกลจ.ให้กันนิดนึง ช่วยๆกันเม้นต์มีไรติชมได้จะได้ปรับปรุงถูก ถามว่านี่เป็นนักแต่งมือใหม่ไหมก็ไม่อะแต่มันแต่งไม่จบเรื่องเนื่องจากท้อเพราะนิยายไม่มีคนอ่าน ยังไงๆก็ฝากฝังเรื่องนี้หน่อยใครหลงๆมาก็เม้นต์ติชมได้เพราะแต่งสดไม่มีพล็อตก็กลัวจะออกทะเลแล้วเรื่องจะไม่สนุก แค่นี้แหละไปละแล้วเจอกันเมื่อกำลังใจมา บายย


ความคิดเห็น