Amano

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

วันที่ 18 (โลก)/วันที่ 2(โลกโคบอล) : เดินทางกลับ

ชื่อตอน : วันที่ 18 (โลก)/วันที่ 2(โลกโคบอล) : เดินทางกลับ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 05 เม.ย. 2561 18:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
วันที่ 18 (โลก)/วันที่ 2(โลกโคบอล) : เดินทางกลับ
แบบอักษร

​วันที่ 18 (โลก)/วันที่ 2(โลกโคบอล) : เดินทางกลับ

.

ตัวละครประจำตอน

      วิศ : พระเอกของเรื่อง

      พี่เบิร์น : พี่ชายผู้แข็งแกร่ง

      ดัส : อาชาคู่ใจ

      กันต์ : ผู้บาดเจ็บจากนอกฟาร์ม(เจ็บทั้งกาย เจ็บทั้งใจ)

      คุณโรส : ดันเจี้ยนคอร์&ลูกสาวของTime

      ริสา : โลลิเผ่าปู น้องสาวพระเอก

      รีน่า : เผ่าริซาร์ดตัวเมียทำหน้าที่ดูแลเด็กๆเผ่าริซาร์ด

      กีซาด : หัวหน้าเผ่าริซาร์ดแมน

      เซ็ต : หัวหน้าช่างเผ่าริซาร์ดแมด

      เฟย์&เมย์ : สองสาวเผ่าริซาร์ดแมนเป็นหัวหน้าแม่ครัว

      คาทอส : คนดูแลสัตว์ในฟาร์มเผ่าริซาร์ดแมน

      เซฟฟ่า : หัวหน้าเผ่าลาเมีย

      ชิเอล : น้องสาว-หัวหน้าเผ่าลาเมีย

      มีร่า : เทพธิดาต้นรังสรรค์ อดีตสิงโตผลึกเพศเมีย

      ไฟร์ นิวซ์ วอร์ ไวท์ ดาร์ก : เหล่าสิงโตผลึกตัวผู้

.

        ตอนนี้หัวหน้าเผ่าทั้งหมดได้ถูกเรียกมาประชุมกันที่ห้องประชุมของปราสาทและได้ข้อตกลงดังนี้ เผ่ามานาริกเลือกที่จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเมืองนี้อีกต่อไปและต้องการใช้ชีวิตอย่างสงบที่หมู่บ้านใหม่ที่พวกเขาจัดตั้งขึ้น ผู้ที่ได้ขึ้นครองราชย์และปกครองเมืองคือตระกูลอื่นจากพวกเผ่าเฮลล์นั้นเอง

.

      ที่เฮกกาซไม่ขึ้นเป็นราชาซะเองเพราะตัวเขาบอกว่าเบื่อหน่ายกับเรื่องวุ่นวายทางการเมืองและจะไปใช้ชีวิตเรียบง่ายที่หมู่บ้านมานาริกแทน ซึ่งลักตัสเองก็ยินดี เมืองจึงกลับมาสู่สภาวะปกติและสงบสุขอีกครั้ง

.

       และตอนนี้ผมได้มายืนอยู่ตรงหน้าต้นไม้สร้างม่านพลังของเมือง มันยังพอมีใบอยู่แต่ผมก็สัมผัสได้ว่า มันอ่อนแอเกินไปที่จะสร้างม่านพลังได้ อีกทั้งพื้นดินที่นี่ก็เสื่อมสภาพไปมาก

.

       "เป็นอย่างไรบ้าง ท่านวิศ พอจะช่วยเหลืออะไรได้ไหม" ก้าท่าเดินมาข้างๆผม ในมือของเขาถือไม้เท้าเมืองและไม้เท้าหมู่บ้านอย่างละข้าง ผมรับไม้เท้าเมืองที่เขายื่นมาให้และมองไปที่ไม้เท้าในมือ ตอนนี้มันก็เป็นแค่กิ่งไม้ธรรมดาๆเท่านั้น

.

        "ถ้าไงผมขอลองดูก่อนล่ะกันนะครับ" ผมเรียกใช้สกิลที่ได้มานานแล้วแค่ไม่เคยได้ใช้สักทีอย่าง 'ปรับผืนดินให้อุดมสมบูรณ์' เมื่อผมเรียกใช้เสร็จ ก็มีฝนตกลงมาทั้งๆที่ไม่มีเมฆ สายฝนที่ตกลงมา สามารถเห็นเป็นสีเขียวได้ด้วยตาเปล่า ดินรอบๆต้นไม้ที่แตกละแหงค่อยๆกลับมาผสานเป็นเนื้อเดียวกัน เรียบเนียน อุดมสมบูรณ์ ต้นม่านพลังที่ใกล้ตายนั้นก็ผลิใบอ่อนและมีใบอีกมากมายงอกออกมาจนกลายเป็นต้นไม้ที่แข็งแรงและเขียวชอุ่ม

.

       ตันม่านพลังนั้นมีแสงส่องออกมาและเกิดเป็นคลื่นพลังสามระลอกคลื่น เพราะอาณาเขตมันกว้างมากผมเลยไม่รู้ว่าม่านพลังเมืองนั้นกลับมาหรือยังแต่ดูจากกิ่งไม้ในมือที่กลับมาเป็นไม้เท้าที่งดงามอีกครั้ง ม่านพลังก็น่าจะใช้งานได้ดังเดิมแล้ว

.

       "นี่ครับ รับกลับไปเถอะ" ผมส่งไม้เท้าเมืองกลับไปในก้าท่า

.

       "นี่มัน...เหลือเชื่อมาก พวกเราพยายามลองใช้เวทย์ธาตุน้ำหลายชนิดแล้วแต่ก็ยังไม่มีการเปลี่ยนแปลง บอกข้าได้หรือไม่ว่าเวทย์ที่ท่านร่ายคือ 'มหาเวทย์' บทใด" ก้าท่าถามอย่างตื่นเต้น

.

        "ไม่ใช่มหาเวทย์หรอกครับ มันเป็นเวทย์ปกติๆที่ 'เกษตรกร' อย่างผมพอทำได้น่ะครับ"

.

        "ฮ่าๆๆ เกษตรกรสินะ..แต่สิ่งที่ท่านทำช่างยิ่งใหญ่กว่านัก"

.

        หลังจากนั้นก้าท่าได้นำไม้เท้าไปมอบให้หัวหน้านักบวชคนใหม่ ส่วนผมก็รวบรวมผู้ที่ต้องการกลับไปที่หมู่บ้านให้มารวมกันที่มังกรทมิฬ มังกรวารีนั้นผมได้ส่งกลับไปแล้ว ผมไม่เห็นเหรียญเกียรติแห่งมังกรที่ต้องให้เขาแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร จากนั้นเราจึงได้กลับมาที่หมู่บ้าน ผมได้บอกถึงเรื่องการเดินทางกลับไปโลกในวันนี้ จึงแยกออกตัวออกมาเพื่ออยู่คุยกับมังกรทมิฬและส่งเข้ากลับ

.

       "ทำได้ดีมาก มารุ"

.

       "นานท่าน ขอบคุณท่านเช่นกันที่ไม่ส่งข้ากลับเสียก่อน"

.

       "ถ้างั้นก็...ภารกิจของมังกรทมิฬ เสร็จสิ้น!" ผมถือไม้เท้ามังกรแล้วกดภารกิจเสร็จที่จอแสดงผลที่ฉายอยู่ตรงหน้า จากนั้นได้มีหีบสองใบตกลงมาที่ด้านหน้าของมังกรทมิฬ ผมลองเปิดดูหีบซ้ายมือก่อนในนั้นมีเหรียญสีดำขนาดเท่าฝ่ามือผม มีลวดลายมังกรที่ถูกเผาในกองไฟอยู่บนเหรียญทั้งสองด้านและแผ่ไอเย็นอันน่าขนลุกออกมามันมีทั้งหมด3เหรียญ

.

       "ไม่นะ ฮืออออ นายท่าน ข้าได้เหรียญไม่ดีอีกแล้ว" 

.

       "ใจเย็นๆ ยังเหลืออีกหีบน่า" ผมปลอบเขาและไม่ลืมที่จะเก็บน้ำตามังกรด้วย...ผมไม่ได้งกนะ

.

         เมื่อเปิดหีบอีกใบ สิ่งที่อยู่ในนั้นคือเหรียญสีทองทั้งหมด30เหรียญ มันมีขนาดเท่าเหรียญสีดำแต่ลวดลายต่างออกไป เหรียญเหล่านี้มีลายมังกรสามตัวที่บินเข้าหาวิหารแห่งหนึ่ง แถมยังมีไอเวทย์สีทองปล่อยออกมารอบๆตัวเหรียญอีกด้วย

.

         "นี่มัน!! เหรียญเกียรติแห่งมังกร! ถึงข้าจะไม่เคยเห็นแต่ว่าข้าคุ้นเคยกับสัมผัสของไอเวทย์นี่ได้ ต้องใช่แน่ๆ"

.

        "ดีใจด้วยนะ เอาล่ะ นายก็กลับไปได้แล้ว" ผมบอกและกดส่งกลับ

.

        "ครั้งหน้า อย่าลืมเรียกใช้ข้าอีกนะขอรับ นายท่าน!

.

        "เข้าใจแล้ว"

.

        "ฝากลาท่านพี่ดัสด้วยนะขอร้าบบบบ" ประตูมิติเปิดออกและมารุก็บินเข้าไปโดยที่กอดหีบแสนรักทั้งสองไว้แน่น ผมมองจนเขาจากไปแล้วกลับไปที่หน้าบ้าน

.

       ‘ยินดีด้วย ท่านทำภารกิจจุดเริ่มต้นของสงครามเผ่าพันธุ์ เสร็จสิ้น'

       ' ระบบได้ทำการยกเลิกระดับความยากที่ถูกปรับให้ลดลงต่ำสุด ให้กลับสู่สถานะปกติ มอนสเตอร์ดุร้าย ปีศาจระดับสูง และเมืองต่างๆที่ถูกผลึกไว้ระหว่างภารกิจได้ถูกปลดปล่อยแล้ว ท่านสามารถกลับมาผจญภัยและสำรวจได้ในครั้งหน้า '

       ' ได้รับไอเทม หินมิติเชื่อมโลก ถาวร(ครอบครอง : วิศ )'

       ' บันทึกสถานที่ :

         -  ดาวโลก : หมู่บ้านโคบอลในป่า

         -  ดาวอีโครอฟ : หมู่บ้านมานาริก

       ' ภารกิจย่อย ตามหาต้นไม้หายาก : สำเร็จกึ่งหนึ่ง '

       ' เนื่องด้วย ต้นรสสุคนธ์หลากโอชา นั้นยังไม่ใช่ต้นไม้หายากที่สุดในดาวดวงนี้แต่ก็จัดอยู่ในอันดับที่สอง ระบบจึงให้รางวัลแบบกึ่งหนึ่ง '

       ' รางวัลย่อยก่อนหน้านี้คือ พลอยชีพจรดิน ถูกเปลี่ยนเป็น เมล็ดต้นสายธารแห่งขุนเขา ที่เป็นต้นไม้ในภารกิจที่ต้องตามหา '

       ' รางวัลหลักที่ได้คือ หินวิญญาณ100ดวง ระดับ⭐️⭐️⭐️ '

       ' ระบบได้มอบการยืนยันว่าท่านสามารถจับสัตว์เลี้ยงได้เพิ่มสองชนิดบนดาวดวงนี้ (เผ่าหมูและลิง) อนุญาตให้นำกลับดาวโลกได้'

       ' สิ้นสุดการมอบรางวัล ท่านสามารถกลับโลกได้เองด้วยหินมิติเชื่อมโลกเมื่อท่านพร้อม ไม่จำเป็นต้องให้ระบบส่งกลับ '

       ' ภารกิจเสร็จสิ้น ขอบคุณในการช่วยเหลือของท่าน ขอให้ท่านโชคดี!!'

.

       จบเสียงผู้หญิงที่รายงานผมก็ได้ตรวจสอบไอเทมที่ปรากฏตรงหน้า ถุงเมล็ด กิ่งไม้อันหนึ่งที่มีใบเป็นคริสตัลสีเขียวหลายใบ หีบใบหนึ่งที่มีหินสีม่วงอยู่100ก้อน ผมเก็บหีบและเมล็ดไปก่อนและตรวจสอบวิธีใช้งานกิ่งไม้ใบคริสตัลนั้นเพราะชื่อของมันคือ...หินมิติเชื่อมโลก มันมีรูปร่างเป็นหินตรงไหนนนนนนน!

.

       จากที่อ่านรายละเอียดรางวัล ผมเลยได้รู้ว่าภารกิจครั้งนี้ถูกปรับอยู่ในระดับต่ำและตอนนี้พวกมอนสเตอร์เลเวลสูงๆและปีศาจได้ถูกปล่อยออกมา แล้วยังมีเมืองต่างๆที่พร้อมจะทำสงครามทันทีที่เมืองใดมีปัญหาเพื่อขยายอาณาเขต แต่ระดับที่ถูกปรับให้ต่ำเมืองเหล่านั้นจึงไม่สามารถมาบุกได้...ต่อจากนี้จะเป็นอย่างไงก็แล้วแต่พวกเขาล่ะกัน ผมกลับมาที่ใจกลางหมู่บ้านเพื่อล่ำลาพวกโคบอลแต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นโคบอลกลุ่มหนึ่งเก็บของมารอผมอยู่

.

       "เอ่อ..จะเดินทางไปไหนกันหรอครับ?" 

.

       "ท่านวิศ! พวกผมตัดสินใจแล้วว่าจะไปอยู่ที่ดาวของท่านวิศด้วย" ก้าราเดินเข้ามาบอกผมและกระโดดไปมาด้วยความตื่นเต้น ดูได้จากหางของเธอที่ส่ายไปมารัวๆ

.

       "หา! อะไรนะครับบอกผมอีกทีสิ" ผมหูฝาดไปใช่ไหม

.

       "ฮ่าๆๆ ก็อย่างที่ก้าราบอกนั้นแหละท่านวิศ ข้าลักตัสขอเป็นตัวแทนของผู้ที่จะเดินทางไปกับท่านทุกคนได้แก่ตระกูลเฮก ตระกูลลัก และตระกูลก้า พวกเราทั้งสามตระกูลจะขอแยกตัวออกจากเผ่าของตัวเองเพื่อไปตั้งถิ่นฐานใหม่ในดาวของท่าน"

.

      ผมฟังรายละเอียดเพิ่มเติมและได้เข้าใจว่า ในหนึ่งเผ่านั้นประกอบด้วยหลายตระกูลอย่างเผ่ามานาริกนั้น มีตระกูลลักของลักตัสเป็นตระกูลหลักและมีตระกลูก้าของก้าท่าเป็นตระกูลรอง หมู่บ้านนี่ยกให้ตระกูลอื่นในเผ่ามานาริกปกครองไปและพวกเขาจะมาด้วยกับผม เหตุผลอีกอย่างหนึ่งก็คือ ทหารโคบอลที่ส่งไปยังโลกนั้นก็มีครอบครัวอย่างเมียและลูกของพวกเขาเป็นคนของทั้งสามตระกูลพอดี การเดินทางไปด้วยครั้งนี้จึงเป็นการพาครอบครัวของทหารไปด้วยนั้นเอง

.

       "เข้าใจแล้วครับ ถ้างั้นให้ทุกคนมาจับมือกันเป็นวงกลมนะครับ สัมภาระทั้งหมดให้เอาไว้ในวงนะครับ" 

.

        เหมือนกับการล้อมรอบกองไฟ มือซ้ายของผมจับมือของลักก้าเอาไว้ ส่วนขวามือคือเฮกราส ผมเปิดการใช้งานหินมิติเชื่อมโลกทันทีเมื่อผู้เดินทางทุกคนจับมือกับเรียบร้อย กิ่งไม้นั้นลอยขึ้นอยู่ตรงกลางวงเหนือพวกเราและปล่อยคลื่นพลังสีเขียวออกมาครอบพวกเราไว้ จากนั้นพวกเราก็ลอยขึ้นและหายไปจากตรงนั้น

.

      "พวกเขาไปแล้วสินะ" โคบอลตนหนึ่งกล่าวเมื่อเห็นโคบอลในเผ่าหายไป

.

      "สักวันต้องได้เจอพวกเขาอีกแน่นนอน ท่านหัวหน้า" โคบอลข้างๆกล่าว ในมือของเขาถือไม้เท้าตัวแทนของหมู่บ้านเอาไว้ โคบอลที่เขากำลังพูดด้วยคือหัวหน้าเผ่าคนใหม่นั้นเอง

.

       "ใช่...ต้องมีซักวัน"

.

.

       วูม...ตูม!!!

.

       เสียงดังสนั่นราวกับภูเขาที่ถล่มดังขึ้นที่บริเวณเสาประหลาดที่เกิดขึ้นเมื่อสองวันก่อนที่หมู่บ้านโคบอลนี้ เสียงนั้นเรียกความสนใจให้โคบอลทุกตัวออกมามุงดู ภาพตรงหน้าคือโดมแสงสีเขียวที่ห่อหุ้มเสาเอาไว้ก่อนที่มันจะค่อยหมุนเป็นเกลียวพายุและสลายหายไป ทำให้พวกเขามองเห็นผู้ที่อยู่ด้านในทั้งหมด

.

        "กลับมาแล้วครับ!!" ผมมองขึ้นไปที่ท้องฟ้าสีครามที่แสงคุ้นเคยแล้วทักทายมัน

.

        "ไม่จริงน่า!! นั้นมัน..ท่านเฮกกาซ"

.

        "ท่านลักตัส ท่านอาวุโสก้าท่าก็มาด้วย!!"เหล่าโคบอลที่โลกต่างตกใจที่เห็นหัวหน้าประจำทั้งสามตระกูลมายืนอยู่ตรงหน้า

        "ฮ่าๆๆๆ พวกเจ้าไม่ต้องตกใจไปพวกเราได้ย้ายตระกูลของพวกเรามาอยู่ที่ดาวด้วยนี้และไม่ใช่แค่พวกข้าที่มา...ครอบครัวของพวกเจ้าก็มาด้วย" ลักตัสเป็นคนบอกแก่ทุกคน

.

      "พ่อค่ะ!!"

.

      "ลูกพ่อ!!"

.

       ภาพครอบครัวที่ได้กลับมาพบกันอีกครั้งทำเอาผมรู้สึกอุ่นๆในอก ก็จริงอยู่ว่าลักก้าเคยบอกว่าเหล่าโคบอลที่มายังโลกนั้นมาเพื่อตั้งถิ่นฐานใหม่แต่อย่างไง ครอบครัวใหญ่ระดับตระกูลก็น่าจะอบอุ่นกว่าแยกออกมาล่ะนะ

.

       กิ่งไม้คริสตัลหยุดปล่อยพลังงานออกมา มันเปลี่ยนรูปร่างเป็นมงกุฎใบมะกอก กิ่งก้านธรรมดากลายเป็นทองคำเมื่อรวมกับใบคริสตัลสีเขียวที่มีลวดทองล้อมเป็นกรอบเอาไว้อย่างสวยงามทำให้มงกุฎนี้ส่องแสงประกายของสมบัติศักดิ์สิทธ์ออกมา มันลอยมาอยู่สวมบนหัวผมและ....ถอดไม่ออก

.

         #* มงกุฎใบมะกอกแห่งการเดินทาง *#

.

ระดับ ⭐⭐⭐⭐⭐⭐

         หินมิติเชื่อมโลกได้เปลี่ยนตนเองเป็นมงกุฎเพราะยอมรับในตัวคุณ โดยความสามารถของมันยังคงใช้ในการเดินทางข้ามมิติได้แต่เพิ่มความสามารถต่างๆดังนี้

เพิ่มHp Max 10,000 เมื่อสวมใส่

ได้รับ โล่ตัวแทน 3ครั้ง *เมื่อถูกโจมตีจุดตายหรือการโจมตีนั้นถึงตาย โล่จะแตกเป็นตัวแทนชีวิตของผู้สวมใส่

คุณสมบัติพรางตา ผู้อื่นไม่สามารถเห็นมงกุฎนี้ได้

....ไม่สามรถถอดออกได้เช่นกัน คิคิ

.

      ผมก็ดีใจหรอกนะที่ได้ความสามารถมาแต่...ไอ้ข้อความสุดท้ายนั้นมันอะรายยยย มีคิคิด้วย ผมโดนพี่เบิร์นแกล้งเปล่าว่ะเนี่ย ไม่สิ พี่เบิร์นยังไม่เชื่อมต่อผมเลย ผมลองจับไปที่บนหัวปรากฏว่าผมสามารถจับมันได้แต่ถอดไม่ได้จริงๆด้วยแต่...มันก็ไม่ได้รู้สึกหนักหรือเกะกะอะไร มันเบาจนเหมือนจะไม่มีอยู่ซะมากกว่า เหมือนขนนกสายฟ้าล่ะนะ...ทำไมตอนนี้ตัวผมมันมีของนั้นนี้ถอดออกไม่ได้เยอะจังว่ะ เริ่มแรกก็รอยสักอาวุธ ต่อมาก็ขนนกสายฟ้าแล้วตอนนี้ยังจะมงกุฎอีก เฮ้อ~ ช่างมันล่ะกัน อย่างน้อยก็ไม่มีคนเห็นมงกุฎนี้ล่ะนะ

.

       ผมหันพูดคุยกับพวกโคบอลเรื่องการป้องกันหมู่บ้าน ผมดูจากแผนที่ในสเตตัสจัดการพื้นที่ พบว่าพื้นที่ของหมู่บ้านนี้อยู่ในเขตสองในสี่ส่วนของพื้นที่ภูเขาที่ผมครอบครอง ทำให้ผมสามารถสร้างม่านพลังครอบหมู่บ้านได้อย่างก่อนหน้านี้ที่ผมสามารถขยายม่านพลังครอบภูเขาสองส่วนที่ผมครอบครองได้แต่ผมปล่อยไปเพราะต้องการให้มอนสเตอร์เติบโตและเป็นปราการธรรมชาติป้องกันฟาร์มผมไปในตัว โดยม่านพลังที่ผมมอบให้หมู่บ้านนี้ป้องกันคนนอกและมอนสเตอร์บุกแต่คนในสามารถเข้าออกได้ตามปกติ 

.

       ในตอนที่ผมกำลังดูแผนที่อยู่นั้นก็มีลมแรงๆจากกบินทางด้วยความเร็วพัดที่ด้านหลังผมและแขนของใครบางคนล็อกเข้าที่คอผม ส่วนมืออีกข้างก็ขยี้หัวผมจนยุ่ง

.

       "ไอ้น้องงงงงงง"

.

       "โอ๊ย!! พี่เบิร์น พอแล้ว! ผมเสียทรงหมด"

.

       คนที่ล็อคคอผมอยู่นั้นก็คือพี่ชายสุดที่รักและ...เก่งเกินคนของผมนั้นเอง...ก็เขาไม่ใช่คนมาก่อนนินะ (=_=) ผมดันตัวออกจาดวงแขนที่ราวคีมเหล็กของพี่มันแล้วลูบหัวตัวเอง

.

        "ผลักออกทำไมว่ะ มานี่เลยแล้วอยู่นิ่งๆ!!"

.

        "เฮ้ยๆๆๆ อะไรเนี่ยพี่~~"ผมโวยวายเมื่อพี่มันจับหัวแล้วพยายามเอาหน้าผากของพี่มันกับผมมาชนกัน....คิดว่าผมจะยอมหรอ!! ผมจับแขนพี่มันไว้แล้วดันออกไปแต่ผมสู้แรงพี่มันไม่ได้เลยกลับกลายเป็นว่าผม...โดนเฮดบัตต์แทน

.

        ตุบ!   โอ๊ย!!

.

       ถึงตอนแรกผมจะรู้สึกมึนๆก็ตามแต่ต่อมาก็รู้สึกว่าในหัวนั้นโล่งสบายและรู้สึกเหมือนกับสัมผัสอะไรได้บางอย่าง จากนั้นผมก็ลืมตาขึ้นผมพบว่าหน้าพี่เบิร์นอยู่ห่างจากผมแค่นิดเดียว

.

       "ออกไปไกลๆเลยพี่ หูย! ขนลุก" ผมพลักพี่มันออกห่างแล้วลูบแขนตัวเอง

.

       'ฮ่าๆๆ หน้าเอ็งตอนนี้โคตรเอ๋อเลยว่ะไอ้น้อง' เสียงพี่มันดังขึ้นในหัวโดยที่ปากไม่ได้ขยับ

.

       "อ้าว? ทำไมเสียงพี่ดังในหัวเนี่ย"

.

       'ก็กลับมาเชื่อมต่อกันอีกครั้งแล้วไงวะ เออ แบบนี้ค่อยดีหน่อย พอไม่ได้เชื่อมต่อกับเอ็งแล้วรู้สึกเหง๊าเหงา~แบบนี้ค่อยอยู่ในสายตาของพี่หน่อย ' พี่มันบอกโดยที่ยืนกอดอกยักคิ้วมองหน้าผมอยู่

.

       "...ก็ดีนะที่พี่เป็นห่วง แต่กลับมาพูดเหมือนเดิมเฮอะ พูดในหัวแล้วมันแปลกๆ"

.

       "เออๆ ไงก็ได้" ผมมองผ่านพี่เบิร์นไปที่ด้านหลังจึงเห็นว่าคุณโรสเองก็มาด้วยเช่นกัน

.

       "สวัสดีครับคุณโรส" ผมทักทายเธอแต่เธอกลับเดินเข้ามาและเอาหน้าผากแตะหน้าผากผมเหมือนที่พี่เบิร์นทำก่อนหน้านี้

.

       "ยินดีต้อนรับกลับค่ะ"

.

       "หว่าาาา อะไรกันครับเนี่ย" ผมตกใจกระโดดออกห่าง มันยิ่งกว่าตอนพี่เบิร์นซะอีก โธ่ ก็กลิ่นคุณโรสออกจะหอมนี่ครับ

.

        "อ้าว? นี่ไม่ใช่การทักทายตามปกติหรอคะ?" เธอเอียงคออย่างสงสัย

.

        "ไม่ต้องมาแอ๊บโง่เลย ยัยป้าโรส อยู่มาตั้งนานทำมาบอกว่าไม่รู้" พี่เบิร์นแทรกเข้ามา

.

        "เหอะ! เด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมอย่างนายน่ะ เงียบไปเลย!!"

.  

         ผมได้แต่ส่ายหน้าเมื่อเห็นทั้งสองคนนั้นทะเลาะกันไม่รู้ไปสนิทกันตอนไหน ระหว่างนั้นผมเห็นว่าในหมู่บ้านมีพื้นที่ว่างเหลืออยู่ ผมก็นึกอะไรบ้างอย่างได้เลยเรียกถ้ำหมูออกมาจากมิติฟาร์มและวางมันไว้ตรงนั้น เมื่อมีการเปลี่ยนแปลงสถานที่เจ้าหมูยักษ์ที่เป็นจ่าฝูงจึงออกมาจากถ้ำและมองไปรอบๆเมื่อเห็นผมมันจึงเดินเข้ามาหา

.

        "เจ้านาย ที่นี่คือที่ไหน อู๊ด!"

.

        "เดี๋ยวนะ! นี่นายพูดได้ไง??" ผมค่อนข้างตกใจเลยล่ะครับ

.

        "เพราะผักและสมุนไพรในมิติที่ท่านในพวกข้ากินได้ มันมีพลังมากพอจะทำให้ข้าวิวัฒนาการได้ ไม่ถึงกับมีการเปลี่ยนแปลงรูปร่างแต่ข้าและเจ้าลิงเองก็สามารถพูดได้แล้ว"

.

        "อย่างนี้นี่เอง เอาล่ะ ผมจะแนะนำให้รู้จักกับ..."

.

         ผมเห็นลักตัสเดินเข้ามามองถ้ำอย่างสงสัยจึงแนะนำให้รู้จักกับหมูยักษ์โดยที่ผมให้พวกเขาทำข้อตกลงในการอยู่ร่วมกันดังนี้ เหล่าหมูและโคบอลจะช่วยกันดูแลปกป้องหมู่บ้านแห่งนี้ พวกโคบอลห้ามไม่ฆ่าพวกหมูเพื่อเป็นอาหารแต่สามารถขอเห็ดที่พวกหมูดูแลอยู่ไปเป็นอาหารและเสบียงสะสมได้ แต่ก็ต้องแลกเปลี่ยนกับการที่พวกโคบอลเข้าไปช่วยดูแลภายในถ้ำเพราะหมูไม่มีมือที่ทำงานละเอียดได้นั้นคือสิ่งที่หมูเรียกร้อง ซึ่งทั้งหมดก็ตกลง อีกทั้งพวกหมูยังบอกอีกว่าทุกเดือนจะมีหมูตัวผู้ที่สู้กันเพื่อแย่งตัวเมียจนตายอยู่แล้วจะเอาพวกที่ตายนั้นไปทำอะไรก็แล้วแต่...โหดร้ายเหมือนกันแฮะ แต่ก็เอาเถอะ

.

       "อ๊ะ!! ฟรังนี่น่า!!" ก้าราวิ่งเข้าไปกอดหมูยักษ์

.

       " ดูสนิทกันจังนะครับ? ไปรู้จักกันตอนไหนเนี่ยก้ารา"ผมถาม

.

       "ใช่แล้วครับ ผมตั้งชื่อให้ฟรังว่าฟรัง ส่วนพี่ลิงชื่อฟรอง จริงสิ! แล้วพี่ดัสไปไหนครับ?"

.

        กลายเป็นว่าก้าราตั้งชื่อให้พวกนั้นหมดแล้ว มิน่าล่ะ หมูยักษ์ถึงได้พูดได้ ผมเรียกดัสออกมาจากมิติฟาร์มเพราะระหว่างเดินทางข้ามมิติผมให้เขาอยู่ในนั้น

.

        "โอ! กลับมาที่โลกของนายท่านแล้ว อา สวัสดีขอรับ ท่านเบิร์น ท่านโรส" ดัสวิ่งเยาะๆไปหาพี่เบิร์นอย่างอารมณ์ดี

.

        "ดีเลยดัส กำลังหาคู่มือซ้อมรบซะหน่อย พวกสิงโตดันสู้ไม่ได้เพราะจะกระทบถึงลูกอีก" พี่เบิร์นพูดเสียงเครียด

.

        "เช่นนั้นหรือขอรับ" ดัสพยักหน้าอย่างเข้าใจ

.

        "พี่ดัสครับ พี่ฟรองเป็นไงบ้างครับ" ก้าราวิ่งเข้าไปหาดัสแล้วกอดขาเอาไว้

.

        "ท่านหญิงก้ารา ข้าเคยบอกท่านหลายครั้งแล้วว่าเลิกพูดผมกับครับได้แล้วนะขอรับ แบบนั้นมันไม่เหมาะกับท่านหญิงเลย"

.

        "เอ่อ...เข้าใจแล้ว...เจ้าค่ะ ท่านพี่"

.

        "อะฮึก!!"

.

        ผมค่อนข้างแปลกใจเรื่องความสนิทสนมของพวกเขาแต่ก็ไม่เท่าดาเมจที่ก้าราทำ แค่เจ้าค่ะกับท่านพี่ ก็เล่นเอาลักก้า ลักตัส เฮกราส ถึงกับกุมหน้าอก ความสาวน้อยนี่มันอะไรกัน

.

        ผมให้พวกโคบอลไปจัดการหาลือกับพวกหมูแล้วคุยกับดัสอีกเล็กน้อย เลยได้รู้ว่าก้าราไปสนิทกับพวกหมูและลิงตอนที่เข้าไปอยู่ในมิติฟาร์ม เพราะเวลาด้านในยาวกว่าด้านนอก พวกเขาเลยได้วิ่งเล็กกันเป็นชั่วโมง ส่วนดัสที่หลวมตัวไปด้วยก็เลยถือโอกาสบอกก้าราให้พูดอย่างผู้หญิงซะ

.

       "ดีแล้ว เก่งมาก ผมก็ว่าจะบอกเธอหลายทีล่ะ"

.

       "ขอบคุณขอรับ" ดัสดีใจที่ผมชมจนหางสะบัดไปมา

.

       ผมบอกลาเหล่าโคบอลและขึ้นขี้ดัสเพื่อบินกลับฟาร์ม พี่เบิร์นและโรสเองก็ตามติดๆทันที เพียงแค่นาทีเราก็มาถึงที่หมาย ต่างจากตอนไปหมู่บ้านโคบอลครั้งแรกที่ใช้เวลามากกว่าเพราะผมไม่รู้ว่าหมู่บ้านอยู่ที่ไหน แต่ถ้าฟาร์มของผม ผมจำได้ไม่เคยลืม

.

        เราลงถึงพื้นบริเวณลานหน้าบ้าน โดยมีเหล่าริซาร์ดแมน ลาเมีย และสมาชิกทุกคนมาตอนรับผม

.

        "ยินดีต้อนรับกลับค่ะ/ครับ ท่านวิศ" ทุกคนบอกออกมาพร้อมกัน

.

        "กลับมาแล้วครับ!!" ผมตอบกลับพวกเขาดูรอยยิ้ม

.

.

        - - - ในป่าลึก บริเวณน้ำตกแห่งหนึ่ง - - -

.

        ที่ผาบริเวณใกล้น้ำตกนั้นมีสมุนไพรต้นหนึ่งขึ้นอยู่ มันคือโสมคริสตัลรังสรรค์นั้นเอง  เป็นเพราะเมล็ดเม็ดนี้ลอยมาไกลมากๆและมาตกที่ผานี้ มันไม่ใช่บริเวณที่เหมาะสมนักอีกทั้งยังไกลเกินระยะติดต่อกับลูน่าได้ มันจึงต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองเป็นโสมเพื่อฝังตัวเองเข้าในผานี้และเหลือแค่ใบแสนสวยออกมาเพื่อป้องกันตนเองจากศัตรู

.

       แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่อาจรอดสายตาใครคนหนึ่งได้ มีร่างของหญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามา ร่างกายของเธอขาวเนียนและโชว์สัดส่วนน่าหลงใหลและยั่วยวนเพราะเธอไม่ได้สวมเสื้อผ้า เธอมองไปที่ผาน้ำตกนั้นและเลียริมฝีปากอวบอิ่มของเธออย่างกระหาย

.

       ร่างกายของเธอสั่นและเธอก็หมอบลงกับพื้น ผิวขาวเนียนนั้นค่อยๆมีขนสีขาวขึ้นตามตัว รูปร่างของเธอเองก็เปลี่ยนไปเป็นสิงโตสาวและเพียงแค่มาอยู่ในร่างนี้ กลิ่นกายของเธอก็รุนแรงมากขึ้นยิ่งกว่าเดิมมาก ใช่แล้ว เธอคือสิงโตสาวกลืนดารา ที่ตามล่าพวกสิงโตผลึกนั้นเอง

.

        เธอมองไปที่ใบสีสวยที่แสนคุ้นตา ก่อนจะกระโดดอย่างคล่องแคล่วไปที่ผานั้นและใช้ปากกระชากโสมคริสตัลรังสรรค์ออกมาและกระโดดกลับไปที่พื้น เธอคายโสมนั้นจากปากและดมกลิ่นของมัน

.

      "อาาาาา สิ่งนี้แหละที่ข้าตอนการ ความบริสุทธิ์นี่" เธอกัดเข้าไปหนึ่งคำที่โสมนั้นและเคี้ยวช้าๆเพื่อลิ้มรสพลังเวทย์บริสุทธิ์ที่ค่อยๆไหลเข้าสู่ร่างกายของเธอ ความอร่อยนี่ทำเอาเธอถึงกับแฉะขึ้นมาทันที เป็นจังหวะเดียวกับที่หมีป่าเพศผู้ตัวหนึ่งเดินเข้ามาหาเธอและผสมพันธุ์กับเธอทันทีทั้งๆที่ไม่ใช่ฤดูผสมพันธุ์ของหมีตัวนั้น

.

       "ไม่ได้ๆ ข้าจะกินหมดไม่ได้ ข้ายังต้องใช้กลิ่นของเจ้านี่หาตัวพวกสิงโตผลึกอยู่" เธอส่ายหน้าเรียกสติตัวเองและมองไปที่ด้านหลังตัวเองที่มีเจ้าหมีขี่อยู่

.

        "ในเมื่อข้าต้องอดใจรออาหารจานหลัก ถ้างั้นของว่างอย่างเจ้าก็หวังว่าจะทำให้ข้าพอหายหิวได้บ้าง..." นางยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์และค่อยๆซึมซับพลังชีวิตของหมีตัวผู้นั้นและดมกลิ่นของโสมผลึกเป็นกับแกล้ม

.

.

.

///////////------

       จบโคบอลเข้าสู่เนื้อเรื่องพวกสิงโตแล้วนะครับ แต่อย่างที่บอกไปว่าจบเรื่องเมืองแล้วจะกลับมาเคลียร์เรื่องในฟาร์มต่อซักพัก แต่นี่คือการเกริ่นเรื่องไว้ก่อนครับ       

       สำหรับคนที่รอปลดเหรียญเป็นแจก็ถือว่าได้อ่านสองตอนรวดเลยนะครับ พี่เบิร์นกลับมาแล้ว!! พร้อมกับเซอร์วิสเล็กๆน้อยๆ รอติดตามวันพรุ่งนี้นะครับ

.

       ติได้แต่อย่าด่านะครับ

       1 เม้น = 1 กำลังใจ

       คนเขียน : Amano , ฝ่ายQc: Kibou

       แก้ไขแล้วจ้า

ความคิดเห็น