แป้งเปียก.

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ไอสูรย์ตัวร้าย #1 อสูรไม่มีหัวใจ (RW)

ชื่อตอน : ไอสูรย์ตัวร้าย #1 อสูรไม่มีหัวใจ (RW)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 107.8k

ความคิดเห็น : 82

ปรับปรุงล่าสุด : 13 มี.ค. 2559 20:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ไอสูรย์ตัวร้าย #1 อสูรไม่มีหัวใจ (RW)
แบบอักษร

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/4866/1955066413-member.jpg

 

ไอสูรย์ตัวร้าย #1 อสูรไม่มีหัวใจ

 

ลมหายใจแผ่วๆ นั่นคือผม

แววตาที่น่ากลัวจ้องมองผมอย่างไม่ละสายตาเขาดูน่ากลัวจนผมไม่อยากจะสบตาแต่ราวกับว่าตัวเองต้องมนต์สะกดให้จ้องมองแค่ดวงตาสีดำคู่นี้ แม้ผมจะอยากหลบสายตาเขามากแค่ไหนก็ตามแต่ผมก็ทำไม่ได้นอกจากจะยืนมองอยู่อย่างนี้

พระเจ้า!

ผมอยากหนีไปให้พ้นๆ จากผู้ชายคนนี้...หนีไปให้ไกลที่สุดแต่ตอนนี้ผมคงทำไม่ได้นอกจากจะยืนมองเขาอยู่อย่างนี้

“นี่นะเหรอเด็กที่ฉันใช้เงินมหาศาลประมูลมา”

มือหนายกขึ้นมาจับปลายคางผมเอาไว้ก่อนจะออกแรงรั้งใบหน้าของผมให้หันไปมาตามแรงบีบบังคับของเขาจนผมต้องยืนตัวแข็งทื่ออยู่อย่างนี้

“สมราคาแน่นะ...” ประโยคหลังเขาหันไปมองหน้าลูกน้องทั้งสองที่ยืนห่างออกไปจากผมเล็กน้อย

“ประมูลอะไรกันครับพี่ไอสูรย์!” เสียงเล็กจากด้านหลังดังขึ้นพร้อมกับร่างบางที่เดินเข้ามา พอเดินเข้ามาประชิดตัวได้ฝ่ามือเล็กของเด็กคนนี้ก็เกาะแขนเขาทันที

“ไม่ใช่เรื่องของเรา” เขาว่าพลางแกะมือเล็กออกจากแขนของตัวเอง

“ทำไมจะไม่ใช่...ในเมื่อผม”

“อย่ามาแสดงความเป็นเจ้าของกับฉันสิ่งที่ซื้อได้ด้วยเงินย่อมไม่มีค่า...แม้แต่ราคาก็ไม่น่าจะมีด้วยซ้ำไป”

ขนาดผมไม่ใช่เด็กคนนี้ยังรู้สึกเจ็บปวดแทนเลย...แล้วคนที่ถูกพูดถึงละจะเป็นยังไง?

หมอนี่เป็นผู้ชายที่ไม่มีหัวใจเอาซะเลยเขาทำทุกอย่างได้เพื่อตัวเอง...แถมเงินสำหรับเขาก็ซื้อได้ทุกอย่างและผมก็คงเป็นหนึ่งในนั้นที่เขาประมูลมาด้วยเงินที่ผมเองก็ไม่รู้มูลค่าของมันเลยด้วยซ้ำ

“พี่ไอสูรย์!!!

“พาออกไปให้พ้นหน้าฉัน...แล้วถ้าไม่เรียกก็ไม่ต้องขึ้นมา” น้ำเสียงดังหนักแน่นก้องกังวานไปทั่วห้อง เสียงร้องของเด็กคนนี้ที่กำลังถูกคนของเขาลากให้ลงไปด้านล่างดังขึ้นมาจนสุดสายตาผมแม้จะหันไปมอง...ผมก็ช่วยอะไรไม่ได้

“ส่วนนายกล้าขัดจังหวะฉันคงต้องรับผิดชอบหน่อยละ”

หมับปัง!

ผมถูกลากเข้ามาในห้องก่อนที่ประตูจะถูกปิดลงอย่างดังเขาแค่กระชากผมก็ต้องเดินตามไปแล้วร่างสูงของคนตรงหน้าโยนผมไปนั่งตรงเก้าอี้ตัวที่เขากับเด็กคนนั้นเคยทำเรื่องน่าอับอายผ่านสายตาผมไปก่อนหน้านี้และผมก็หวังว่าตัวเองจะไม่เจอเหตุการณ์แบบนั้น

“ปล่อยฉันนะ...” ผมพยายามที่จะผลักเขาให้ออกห่างแต่ใบหน้าหล่อๆ ของเขาก็ทำให้ลมหายใจผมติดขัดซะเหลือเกิน

“มั่นใจในคำพูดของตัวเองเหรอ?” คำถามนี้ทำให้ผมต้องขมวดคิ้วเข้าหากัน แล้วทำไมผมต้องไม่มั่นใจด้วยละ...

“คุณมันโรคจิต...ปล่อยผมแล้วออกไปห่างๆ ซะ” จ้องเขาแบบไม่เกรงกลัวผมกลัวนะครับ...แต่ผมไม่อยากแสดงออก

“รู้อะไรไหม? ฉันเกลียดเด็กดื้อที่สุด...และไม่ชอบเด็กที่ขัดคำสั่งของฉัน!” เน้นทุกคำพูดให้ผมได้ยินลมหายใจแผ่วๆ ละใบหน้าผมจรดถึงต้นคอจนรู้สึกวาบหวิวแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้สิครับ

เขาทำให้ผมรู้สึกอึดอัดและหายใจแทบไม่ออก

“ทำไมผมต้องรู้...คุณไม่ใช่เจ้าชีวิตผมนี่!

“หึ!

ร่างสูงตรงหน้าแสยะยิ้มร้ายกาจก่อนจะยืดตัวเต็มความสูงถอยหลังออกห่างจากผม...เขาเดินไปที่โต๊ะไม้ยี่ห้อหรูก่อนจะหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบแล้วก็หันมามองหน้าผมอีกครั้ง...ทุกการกระทำของเขามันดูดีไปซะหมดแม้ว่าสิ่งที่เขาทำอยู่มันจะดูไม่ดีเลยก็ตาม

“ในเมื่อฉันประมูลนายมาด้วยเงินของฉัน...แล้วทำไมฉันจะไม่ใช่เจ้าชีวิตนายละ?”

คำถามของเขาทำให้ผมต้องสะอึกพูดอะไรไม่ออกนอกจากก้มหน้ารับชะตากรรมที่กำลังจะเกิดกับตัวเอง...ผมไม่ได้เต็มใจแต่ผมโดนพ่อเลี้ยงหลอกแต่จะว่าไปผมไม่รู้เรื่องนี้เลยด้วยซ้ำ

“ฉันไม่รู้เรื่อง...ทำไมฉันต้องรับผิดในสิ่งที่ตัวเองไม่ใช่คนเริ่ม” ผมเงยหน้าขึ้นไปมองคนที่ประกาศจะเป็นเจ้าชีวิตตัวเองก่อนหน้านี้ แววตาของเขากำลังมองผมแบบสำรวจทุกซอกทุกมุมเลยครับ

บุหรี่ในมือถูกเขี่ยทิ้งอย่างไร้ค่าก่อนที่เจ้าตัวจะเดินเข้ามาหาผมเรื่อยๆ และนั่นก็ทำให้ผมรู้สึกกลัวเขาขึ้นมาอีกแล้วสิครับ

ไอสูรย์ผู้ชายคนนี้ดูน่ากลัวสำหรับผมมากๆ

“ฉันไม่สนหรอกนะว่านายจะรู้หรือไม่รู้แต่ในเมื่อฉันเสียเงินไปแล้วนายก็ต้องรับผิดชอบ”

คำพูดสุดท้ายจบลงก่อนที่เขาจะกระชากผมให้ลุกขึ้นยืนเพื่อเผชิญหน้ากับเขา ร่างที่กระทบกันทำให้ผมดูตัวเล็กไปสำหรับเขามากเลยทีเดียว

“ปล่อย...

“หึอย่าทำตัวเองให้ดูมีค่าไปหน่อยเลยทั้งๆ ที่ฉันก็ซื้อนายมาด้วยเงิน”

เพี๊ยะ!!!

ผมออกแรงผลักผู้ชายตรงหน้าออกไปก่อนที่จะตบเขา...ใช่ผมตบเขาและผมก็เชื่อด้วยว่ามันแรงมากพอที่จะทำให้เขาหันไปตามแรงตบนั้นได้!!!

“คนไม่มีหัวใจ...ต่อให้คุณมีเงินมากมายมหาศาลใช้ทั้งชีวิตไม่หมด...คุณก็จะไม่ได้รับรู้ถึงคำว่าความสุขที่แท้จริงหรอกเพราะทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณได้มา...คุณซื้อมันด้วยเงินไม่ใช่หัวใจ”

ผมพูดออกมาและน้ำตาก็ไหลทำไมผมต้องน้ำตาไหลด้วยละ...ผมรู้สึกแย่และก็แย่มากที่ต้องโดนผู้ชายคนนี้ดูถูกอย่างไม่น่าให้อภัย

“อะ...อึก คุณมันน่ารัง กะ...อื้อ...

ผมแทบไม่อยากเชื่อว่าตัวเองจะถูกผู้ชายตรงหน้าดึงเข้าไปจูบอย่างบ้าคลั่งแรงจูบที่ส่งมามันก็คือความโกรธที่เขามีต่อผมโกรธที่ถูกผมตบหน้าและพูดจาดูถูก...แต่สิ่งที่ผมทำมันคือการปกป้องตัวเองและปกป้องศักดิ์ศรีแม้มันจะไม่มีเหลืออยู่แล้วก็ตาม

“อื้อ...อ่อย อ๊า” ผมออกแรงผลักแต่ก็ไม่สำเร็จเขาไม่ได้ทำแค่จูบแต่ยังขบเม้มและกัดริมฝีปากของผมจนจมูกรับรู้ได้ถึงกลิ่นคาวเลือดตัวเองและรู้สึกเจ็บร้าวไปหมดทั้งปากผมร้องไห้ออกมาอย่างกับคนบ้า

ผมจะทำยังไงดี? ผู้ชายคนนี้ดูน่ากลัวเกินไปแล้ว...ผมอยากหนีไปให้ไกลๆ แต่ใครละที่จะช่วยผมได้ถ้าเขาไม่ต้องการให้ผมไปเอง!!!

ตุบ!

เขาถอนริมฝีปากออกก่อนจะผลักผมจนล้มลงไปนั่งกองอยู่กับพื้นทันที...ผมไม่มีแรงแม้แต่จะยืนจนต้องนั่งอยู่อย่างนั้นและเงยหน้าขึ้นมองเขาม่านน้ำตาไม่สามารถปกปิดแววตาที่น่ากลัวของเขาได้เลย

“ฉันไม่เคยถูกใครตบ...และพูดจาดูถูกแบบนี้มาก่อนจำไว้นะคนอย่างฉันถ้าอยากได้ก็ไม่สนหรอกถึงไม่ได้มาด้วยหัวใจแต่ก็ได้มาด้วยเงินเพราะเงินมันคือพระเจ้าสำหรับคนอย่างพวกนาย!

คำพูดดูถูกออกมาจากปากเขาอีกแล้ว...ทำไมเขาถึงใจร้ายแบบนี้แถมยังพูดจาด้วยน้ำเสียงที่ไม่สั่นไหวใดๆ

“เท่าไหร่ที่คุณประมูลผมมา...”  ผมยันตัวเองลุกขึ้นยืนปาดน้ำตาที่ไหลออกมาทิ้งไปก่อนจะเดินเข้าไปเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง ถึงผมจะกลัวแต่ถ้าต้องหนีตอนนี้คงไม่ทันแล้ว

“รู้ไปก็เท่านั้น?”

“ผมถามว่าเท่าไหร่?” ขึ้นเสียงและมองหน้าเขาอย่างไม่เกรงกลัวเพราะตอนนี้ผมอยากหนีไปจากเขาให้ไกลที่สุด

“ร้อยล้าน”

ผมแทบจุกพูดอะไรไม่ออกเขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ เงินมากมายมหาศาลขนาดนั้นสำหรับพวกผมใช้ทั้งชีวิตก็ไม่หมดแต่ทำไมเขาใช้มันแค่วันเดียวเพื่อประมูลผมมา

“คุณมันบ้า!! เพราะอะไรละ?”

“เพราะนายสามารถท้องได้ยังไงละ? นายทำให้ฉันมีลูกได้ก็พอ...

นี่สินะสิ่งที่เขาต้องการทำไมมันทำให้ผมรู้สึกจุกและเจ็บปวดจังเลย ถ้าผมรู้ว่าการเกิดมาเป็นคนพิเศษแบบนี้แต่ชีวิตกลับดูไร้ค่าผมก็ไม่อยากพิเศษต่างออกไปจากผู้ชายธรรมดาๆ คนอื่นหรอกครับ

“ถ้าผมท้องไม่ได้ละ?” ทำไมผมต้องตั้งคำถามนี้ขึ้นมาแล้วทำไมเขาถึงกล้าที่จะสบตาผมอย่างไม่หวั่นไหวเป็นผมเองต่างหากที่ต้องหลบสายตาคู่นั้นแต่กลับถูกเขาจับปลายคางให้หันกลับไปมอง

“นายก็เป็นเหมือนกับเด็กคนนั้นไงละ? คงจะต่างกันตรงที่มูลค่าของเงิน!” น้ำเสียงของเขาหนักแน่นและผมก็เชื่อว่าผู้ชายคนนี้สามารถทำอย่างที่ตัวเองพูดได้จริงๆ

“หึแล้วเมื่อไหร่ละที่ผมจะได้เป็นอิสระ...” จ้องหน้าเขาเขม็งแววตาสั่นไหว

“มีลูกให้ฉันเมื่อไหร่? นายจะไปไหนก็เชิญ!!!

ลูก...

เขาต้องการแค่ลูกเท่านั้นสินะแล้วผมละ? ทำไมผมต้องมารับภาระนี้ด้วย

“ถ้าอยากได้ลูกมากนักคุณก็ไปขอเด็กมาเลี้ยงหรือไม่ก็ไปหาคนอื่นเพราะผมจะไม่อุ้มท้องลูกของคนไม่มีหัวใจหรอกนะ...” ผมผลักเข้าก่อนจะถอยหลังออกมาห่างๆ คนเห็นแก่ตัวที่น่ารังเกียจ

“ฉันอยากได้สายเลือดของตัวเอง!

“สายเลือดเลวๆ จะมีไปทำไม? คุณก็ไปหาคนอื่นสิจะบ้าหรือไงถึงผมสามารถท้องได้แต่ผมก็เป็นผู้ชายไม่ใช่ผู้หญิงคุณไม่อายหรือยังไงกัน?”

ผมถามตามความรู้สึกจริงๆ เพราะคนรวยเขาห่วงหน้าตาและเกียรติของตัวเองยิ่งกว่าอะไรซะอีกแต่ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงไม่สนใจอะไรเลยนอกจากตัวเอง

“ฉันไม่สนหรอกนะว่านายจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย...ขอแค่คนตรงหน้าฉันท้องได้ก็พอแต่มันก็น่าเสียดายนะที่ฉันชักจะสนใจให้นายอุ้มท้องซะจริงๆ ขึ้นมาแล้วสิ...

แสดงว่าตอนแรกเขาไม่จริงจังที่จะให้ผมอุ้มท้องลูกของเขานะสิ ไม่งั้นคงไม่พูดแบบนี้ออกมาหรอก

“ทำไมต้องเป็นผมทำไมต้องเป็นผู้ชาย ทำไมคุณไม่ไปหาผู้หญิงละ?”

“นายนี่มันคำถามเยอะจริงๆ เลยนะแต่ถ้าอยากรู้ฉันก็จะบอก...” น้ำเสียงเหมือนจะเหนื่อยใจแต่ทำไมตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนเขาดูใจเย็นลงกว่าเมื่อกี้แถมยังเป็นฝ่ายเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ผมเลยต้องเป็นฝ่ายหันกลับไปเผชิญหน้ากับเขาแทน

“เพราะฉันไม่ต้องการข้อผูกมัดมีลูกเมื่อไหร่...เด็กคลอดฉันถึงจะปล่อยนายไป!

เท่านั้นแหละสำหรับคำตอบของเขาแต่มันทำให้ผมเจ็บปวดอุ้มท้องลูกของคนไม่มีหัวใจ ทั้งๆ ที่ผมก็มีสิทธิ์จะเป็นแม่

แม่งั้นเหรอ? หึฟังดูน่าสมเพชตัวเองยังไงก็ไม่รู้สิครับแต่ถ้าผมท้องได้จริงๆ แล้วเด็กคนนั้นคลอดออกมาก็อย่าหวังว่าผมจะยกให้เขาง่ายๆ ถึงจะเป็นพ่อก็ตาม

“เห็นแก่ตัวไปหรือเปล่า? ถ้าวันนั้นมาถึงจริงๆ ต่อให้ต้องฆ่าคุณเพื่อเอาลูกกลับมาผมก็จะทำผมไม่ยกเด็กคนนั้นให้คุณง่ายๆ หรอกนะ...

“ต้องการเพิ่มอีกเท่าไหร่ละ?”

หือ!

เงินอีกแล้วสินะคิดจะซื้อทุกอย่างด้วยเงินหรือไงกัน?

“ทั้งหมดที่คุณมีก็ซื้อความรักความผูกพันของคนเป็นแม่และลูกไม่ได้หรอกนะคุณไอสูรย์!

ปัง!!

เขาตบโต๊ะแรงมากจนผมตกใจสะดุ้งสุดตัวไอสูรย์ตัวร้ายลุกจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่เรียวขามั่นคงก้าวเข้ามาหาผมที่ยืนนิ่งเป็นหินอยากถอยหลังหนีแต่เพราะดวงตาคู่นั้นที่จ้องมองมามันทำให้ผมไม่กล้าที่จะถอยไปไหนนอกจากยืนดูเขาเดินเข้ามาเรื่อยๆ

หมับ!

มือหนาทั้งสองข้างจับที่ต้นแขนของผมบีบด้วยแรงมหาศาลจนรู้สึกเหมือนว่ากระดูกที่ท่อนแขนจะแตกเป็นเสี่ยงๆ เขาจ้องหน้าผมด้วยแววตาที่ว่างเปล่าและกำลังสื่อถึงความโกรธที่มีอยู่มากมายในคำพูดของผมเมื่อกี้

“ซื้อไม่ได้งั้นเหรอ? ทำไมจะไม่ได้ในเมื่อทุกวันนี้ฉันก็ถูกเงินซื้อความสุขให้ ความรักความผูกพันงั้นเหรอ? นายคิดว่ามันจะมีจริงหรือไงถ้ามีแล้วทำไมฉันถึงไม่เคยได้รับมันละฉันมีแค่เงินเงินแล้วก็เงินเกิดมาจากเงิน...

เขาเขย่าตัวผมไปมาด้วยแรงมหาศาลคำพูดทุกคำที่เปล่งออกมาล้วนแล้วแต่ทำให้ผมรู้สึกอึดอัดเขากำลังเจ็บปวดงั้นเหรอ...

ผมสัมผัสได้ว่าผู้ชายคนนี้กำลังรู้สึกเจ็บปวดในคำพูดของตัวเองเพราะอย่างนี้สินะเขาถึงใช้เงินเพื่อซื้อความสุข

“ผมเจ็บ...

เขาเงียบและปล่อยมือจากแขนทั้งสองข้างของผมก่อนจะเดินถอยหลังออกไป แผ่นหลังกว้างที่ผมมองเห็นมันรู้สึกยังไงก็ไม่รู้สิครับแต่ผมคิดว่าเขากำลังร้องไห้แต่ผู้ชายไม่มีหัวใจคนนี้จะร้องไห้เป็นงั้นเหรอ? ไม่มีทางซะหรอก

ผมจะทำยังไงดี? ควรจะเข้าไปคุยกับเขาไหมหรืออยู่เงียบๆ อย่างนี้

“ออกไป!

“หือ!” ผมอุทานขึ้นรู้สึกแปลกใจเมื่อจู่ๆ ก็ถูกไล่

“ฉันบอกให้ออกไปไงละ?” เขาตะโกนออกมาจนผมสะดุ้งแต่ก็นะแม้จะมีคำพูดเปล่งออกมาจากปากแต่เจ้าตัวก็ไม่ได้หันกลับมามองหน้าผมเลย

ก็ดีเหมือนกันเพราะผมเองก็ไม่อยากจะอยู่...อยู่ทำไมในเมื่อเจ้าของบ้านเขาไล่

“ผมจะไปจากที่นี่ได้ไหม” หยุดเดินที่หน้าประตูแล้วลองเสี่ยงถามดู

“มีร้อยล้านมาคืนฉันเมื่อไหร่? ก็เชิญออกไปได้เลยหรือไม่ก็มีลูกให้ฉัน!

นั่นสินะทางเลือกของผมทางเลือกที่ผมไม่มีทางออกดีๆ รออยู่เลย...

ปัง!

ผมไม่ตอบเขาแต่เดินออกมาจากห้องนั้นคุกเข่าลงกับพื้นร้องไห้ออกมาผมไม่มีทางเลือกใดๆ เลยนอกจากจะทนอยู่ที่นี่

ร้องไห้ไปก็เท่านั้นร้องไห้ไปมันก็ไม่ช่วยให้ผมรวยหรือมีเงินมาใช้เขาหรอก

“สู้สิฉันต้องสู้... ผมลุกขึ้นยืนพร้อมกับคำพูดปลอบใจตัวเองปาดน้ำตาทิ้งก่อนจะเดินลงไปด้านล่าง

แววตาจากผู้ชายทั้งสองคนที่ไปพาผมออกมาจากบ้านกำลังจ้องผมเหมือนสำรวจว่ามีส่วนไหนที่ได้รับบาดเจ็บหรือเปล่าแต่พอเห็นว่าผมลงมาครบสามสิบสองพวกเขาก็ถอนหายใจราวกับว่าโล่งอก

 “คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?” น้ำเสียงที่ถามมันดูอ่อนโยนมากๆ และผมก็อยากให้อสูรตัวร้ายคนนั้นเป็นอย่างผู้ชายคนนี้บ้าง

“รอดมาได้ยังไง? หึนายนี่เจ๋งดีนะคุณอ๋องน้อย...” ผู้ชายหน้าตาเหมือนกันทั้งสองคนนี้ทำให้ผมรู้สึกเบาใจขึ้นมาได้บ้างแม้ว่าจะไม่มากเท่าไหร่ก็ตาม

“ผมมันเก่ง” ฝืนยิ้มทั้งๆ ที่เพิ่งผ่านการร้องไห้มา “พวกคุณชื่ออะไร”

“ผมชื่อเหนือเป็นพี่ชายส่วนหมอนี่ชื่อใต้เป็นน้องชายนะครับ” สำหรับผมพี่เหนือเป็นผู้ชายที่สุภาพเยือกเย็นแต่พี่ใต้กลับใจร้อนและดุดันคล้ายๆ กับอสูรตัวร้ายคนนั้นเลยครับ

“ในเมื่อหนีไม่ได้และคงไม่มีปัญญาหาเงินร้อยล้านมาคืนเขา ผมคงต้องฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับพี่เหนือพี่ใต้”

“พูดจาเกินไปแล้วครับ”

“เรื่องจริงนี่ครับ”

“อย่าทำตัวสนิทสนมนักละเดี๋ยวก็ถูกนายน้อยลงโทษอีกหรอก” พี่ใต้พูดดุพี่เหนือทั้งๆ ที่ตนเองเป็นน้องแท้ๆ แต่สำหรับคำพูดเมื่อกี้เหมือนเขาไม่ได้ตั้งใจให้ผมได้ยิน

“ผมมันคนไร้ค่าที่เงินสามารถซื้อได้เขาคงไม่ลดตัวลงมาลงโทษพวกพี่หรอกครับ”

“อย่าดูถูกตัวเองสิครับ” ทำไมผู้ที่ต้องการผมถึงไม่เป็นพี่เหนือนะ

“ก็นายน้อยของพวกพี่ดูถูกผมก่อน”

” เจอคำพูดประโยคนี้ของผมไปทั้งสองคนถึงกับเงียบเลยครับ ต่อจากนี้ชีวิตของผมในบ้านหลังใหญ่โตที่เดินสำรวจทั้งวันไม่รู้จะหลงหรือเปล่าคงไม่มีความสุขสินะ

 

 

 

____________________________________

 ไอสูรย์ตัวร้าย #1 อสูรไม่มีหัวใจ (#Revise)

แก้คำผิดใหม่ ตัดเนื้อหาที่ซ้ำออก บางคำเหมือนภาษาพูด

 

หากผิดพลาดยังไงฝากเตือนด้วยนะคะจะแก้ใหม่ ^^

 

ความคิดเห็น

}