Hunny Exo

มาเป็นแรงเชียร์แรงใจให้ไรท์ Hunny Exo กันนะ^^ ขอบคุณทุกคอมเม้นและการติดตามจร้า~

ไอแว่น ครั้งที่42 : แผนซ้อนแผน

ชื่อตอน : ไอแว่น ครั้งที่42 : แผนซ้อนแผน

คำค้น : ไอแว่นเนี่ยเมียกู เสือใหญ่,เดียร์,ไอ้แว่น,ไอ้เถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 28.4k

ความคิดเห็น : 38

ปรับปรุงล่าสุด : 04 เม.ย. 2561 12:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไอแว่น ครั้งที่42 : แผนซ้อนแผน
แบบอักษร

​17:04

​"กลับบ้านกันเถอะ"

​"ทำไมพูดเหมือนห่างเหินจัง...มันผิดปกตินะ"

​"หรอ...อาจจะเหนื่อยน่ะ"


ผมเดินตามร่างสูงอย่างว่าง่ายใขขณะที่เดินออกมาจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าของโรงยิม หลังจากเมื่อตอนเที่ยงที่ผมไม่ได้เลือกหรือคิดจะพูดอะไรแต่ก็ไม่ได้พูด

ผมถอนหานใจยาวเหยียดหยุดมองแล้วยืนมองแผ่นหลังกว้างที่กำลังเดินนำหน้า ผู้คนเริ่มทยอยกลับออกไปกันเกือบหมด ผมที่ยืนอยู่ตรงกลางสนามบาสก็คิดว่าน่าจะเลือกที่จะคุยให้เข้าใจกันตรงนี้ไปเลยซะดีกว่า

"โกรธก็บอกว่าโกรธสิ..ถ้าทำให้ไม่พอใจก็บอกมาสิ..จะได้ทำให้มันถูกใจน่ะ!"

"..."

"หันมาคุยกันสิเสือใหญ่..กล้าหันหลังให้เดียร์หรอห๊ะ!"

"..."

แผ่นหลังกว้างหยุดชะงักอยู่กับที่เมื่อผมเลือกที่จะพูดตอนนี้และตรงนี้ ตรงกลางสนามบาสนี่แหละ

ผมสูดหายใจเข้าลึกๆพร้อมที่พูดทุกอย่างเพื่อให้ไอ้เถื่อนกลับมาเป็นเหมือนเดิม เป็นคนเดิมที่ยิ้มให้ผมเสมอ เป็นคนเดิมเดิมที่พูดจาเพราะๆ

"บอกให้หันมาคุยกันไง..ทำไมไม่หันมาคุยกันละ..โกรธใช่มั้ย!?"

"เปล่านิ..ไม่ได้โกรธ"

ในขณะที่เรายื่นด้วยระยะความห่างแค่ไม่กี่ก้าวแต่ทำไมผมถึงเห็นว่ามันไกลเหลือเกิน ครั้งนี้ผมทำผิดอีกแล้วผมปล่อยให้ความสัมพันธ์ของเราทั้งคู่มันเริ่มห่างเหินกัน

ผมก้าวเท้าเข้าไปหาร่างสูงเพียงแค่สามก้าวเพียงแค่นี้ผมก็อุ่นใจมากขึ้นว่าแค่อยู่พอที่จะเอื้อมมือไปถึงอีกฝ่ายได้ผมก็อุ่นใจ

"พูดมาเถอะ...เรื่องเมื่อตอนเที่ยงใช่มั้ย?"

"งั้นเดียร์ก็พูดมาสิ..ระหว่างเรา..หรือระหว่างมันเดียร์อยากจะอยู่กับใคร"

"ทำไมต้องคิดมากขนาดนี้ด้วยละเสือใหญ่...เดียร์สัญญาแล้วไม่ใช่หรอ..เสือลืมแล้วหรอ"

"สัญญา..ว่าจะอยู่ข้างกันตลอดไป...ใช่นั่นเดียร์ก็สัญญาแล้ว..แต่วันนี้ละ...สัญญามันจะเป็นเหมือนเดิมอยู่ใช่มั้ย?"

"คิดว่าเดียร์จะเลือกเวลงั้นหรอ?..เราอยู่ด้วยกันขนาดนี้มันยังไม่ชัดเจนอีกหรอ"

ในที่สุดร่างสูงของไอ้เถื่อนก็ค่อยๆหมุนตัวกลับมาและยอมที่จะเผชิญหน้ากับผม ตอนนี้มันอาจจะยังไม่เห็นว่าผมกำลังกลั้นนํ้าตา ทำไมมันเป็นคำถามที่ปวดใจมากขนาดนี้

'สัญญามันยังเป็นเหมือนเดิมอยู่ใช่มั้ย'

คำตอบของผมก็ต้องชัดเจนเหมือนตอนที่เราอยู่ด้วยกันตอนนี้สิ ใครว่าผมจะกังวลว่ากำลังรู้สึกกับรักเก่า ไม่ต่างหาก! ผมตัดความสัมพันธ์ของเวลไปแล้วด้วยซํ้า

"ดะ..เดียร์ร้องไห้?"

"ไม่!..ไม่ได้ร้องสักหน่อย!"

"ขอโทษนะที่ทำให้ร้องไห้เพราะเสียใจหรือกังวล..ทั้งที่อยากจะทำให้ดีใจจนร้องไห้มากกว่าซะอีก"

"ฮึก!..ไอ้คนบ้า!!..ทำไมต้องโทษตัวเองอยู่ตลอดเวลาด้วยเล่า!!..ทำไมไม่เคยพูดหรือบอกเลยละว่าตัวเองรู้สึกยังไงให้คนอื่นเค้ารู้บ้าง!!..ฮึก..ไอ้คนใจร้าย!!"

"เสือว่าคนที่ใจร้ายมากที่สุดคือเดียร์ต่างหาก..ความรู้สึกเสือตอนนี้ไม่ต่างจากเดียร์หรอก..เพราะตอนนี้เดียร์กำลังกังวล..เสือก็กังวล..กังวลเพราะเดียร์อาจจะไม่เลือกเสือ"

"ทำไม!..ทำไมเดียร์ต้องเลือกด้วยละ!..ไม่เข้าใจเลย..ทำไมเสือต้องให้เลือกด้วย!..ทั้งๆที่เดียร์ก็คบและอยู่กับเสือนะ..ทำไมต้องเลือกทั้งที่มันชัดเจนอยู่แล้ว!"

นํ้าตาแห่งความรู้สึกที่หลากหลายค่อยๆปริ่มและไหลออกมาผมปาดสายนํ้านี้ออกอย่างลวกๆและพูดความจริง ความจริงที่ผมไม่จำเป็นต้องเลือกเพราะมันชัดเจนยิ่งกว่าที่จะต้องมากังวลและเลือก

ฝ่ามือหนาและปลายนิ้วเรียวยาวค่อยๆสัมผัสกับแก้มข้างซ้ายของผมนิ้วหัวแม่มือที่กำลังเกลี่ยและปาดนํ้าตาผมออก ผมแหงนหน้ามองสีหน้าที่เรียบเฉยที่ไร้ความรู้สึก

"เสืออาจจะกังวลมากไป..ทั้งตัวเองก็กังวลทั้งตัวเดียร์เองก็กังวล..ขอโทษนะ"

"ฮึก!..เดียร์ไม่มีวันกลับไปหาเวลหรอกนะ..ความรู้แบบที่มีกับเสือน่ะ..เดียร์รู้สึกแค่กับเสือนะ..รู้มั้ย"

"ครับ...เสืออยากได้ยินที่มันชัดเจนอ่ะเดียร์..นะๆ..พูดมาเถอะ..เสืออยากได้ยินให้ชื่นใจหน่อยอ่ะ"

ร่างสูงอมยิ้มบางๆมือหนาก็หยิกแก้มผมเบาๆ ผมที่นํ้าตาคลออยู่ก็รู้สึกว่าหน้าร้อนผาวเมื่อร่างสูงของไอ้เถื่อนอยากจะได้ยินจากปากผมให้ชัดเจนขนาดนี้

"ไม่เอาอ่ะ..น่าอายจะตายไป"

"แบบนี้เสือก็น้อยใจนะ..แบบนี้..เสือไม่คุยกับเดียร์แล้วละ..เดียร์อ่ะชอบปากแข็ง"

"ไม่ได้ปากแข็งซะหน่อย!"

ร่างสูงโน้มใบหน้าเข้าหาผมจนห่างกันไม่ถึงคืบรอยยิ้มจางๆที่ปรากฏบนใบหน้าสายตาที่ต้องการความแน่ใจและชัดเจนจากปากผมเป็นประกายแวววาว

ผมได้ชิชะเบาๆที่ปาก นํ้าตาตอนนี้ค่อยๆจางหายไปความกังวลตอนนี้หายไปหมดแล้ว มีแต่ความเขินอายที่เข้ามาแทนที

"ไม่ได้ปากแข็งก็พูดสิครับ..ที่รัก"

"อึก!..เดียร์ก็ต้องเลือกเสือสิ!..ถามมากอยู่ได้!"

"เอ่อ..สัญญาณไม่ดีเลยที่รัก..ก็ดังๆอีกได้มั้ยอ่ะครับ"

มันเอียงคอและหันซ้ายหันขวาทำอย่างกับหาสัญญาณ ผมที่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก็เริ่มหงุดหงิด ไอ้นี่นิ ได้คืบก็จะเอาศอก

"เลือกเสือใหญ่!!!..ได้ยินมั้ยห๊ะ!!..บอกว่าเลือกเสือใหญ่!!!"

"ฮะๆๆๆ..ครับเด็กดี"

"เลิกถามได้แล้วนะ..เจ็บคอแล้วเนี้ย!"

ผมที่ตะโกนลั่นกลางสนามบาสออกไปเมื่อสักครู่ก็ก้มหน้าทันทีเพราะกำลังหลบสายตาที่กำลังจ้องมอง อย่างน้อยวันนี้ผมก็ชัดเจนมากขึ้นไปอีกว่าคนปัจจุบันของผมนั้น'ผมรักเค้ามากแค่ไหน'

"หึ!..คงชัดเจนแล้วสินะ..ได้ยินรึเปล่า?"

"เอ๊ะ!..เสือคุยกับ..ใคร?"

ผมเงยหน้ามองใบหน้าคมที่ยิ้มหวานให้ผมแต่เลื่อนสายตามองเลยผมไปทางด้านหลังสายตาที่ย่งบอกถึงชัยชนะครั้งใหญ่

ผมงุนงงทันทีก่อนจะเอี้ยวตัวหันไปมองทางด้านหลังตัวเองก็ต้องตะลึง ผมเบิกตากว้างของร่างของใครบ้างคนที่มองผมด้วยสายตานิ่งเฉย

"เวล..นายมาตอนไหนกันเนี้ย?"

"ที่รักไม่รู้หรอก..เวลมาตั้งแต่ตอนเราจะเดินกลับแล้วละ..หึ!..เผลอๆอาจจะได้ยินหมดแล้วด้วยซํ้า..ใช่มั้ยเวล?"

"อืม..เวลได้ยินหมดแล้วละ"

ผมหันไปมองไอ้เถื่อน นั่นก็หมายความว่ามันเห็นเวลตั้งแต่แรกเริ่มในขณะที่ผมหันหลังให้อยู่แล้วละสิ แม่ง! โครตจอมวายร้ายอ่ะ

มันยิ้มอย่างผู้ชนะก่อนจะเอื้อมมือมาจับมือผมแน่น ผมมองหน้าร่างสูงอีกคนที่นิ่งงันราวกับว่าไม่รับรู้ความรู้สึกใดๆอีกต่อไป

"มันชัดเจนแล้วละนะ..ต่อจากนี้..ก็เลิกยุ่งกับเมียกูได้แล้ว"

"แน่นอน..เมื่อเดียร์ชัดเจนแบบนี้..เวลก็ดีใจนะดีใจที่เดียร์ตัดสินใจแบบนี้..ขอให้เดียร์มีความสุขนะ"

"ขอโทษด้วยนะเวล..ความรู้สึกเรากับเวล..มันได้มากที่สุด..ก็คือเพื่อน"

"เวลเข้าใจแล้วละ"

ผมไมใจผมมันชื้นขึ้นมาเยอะขนาดนี้ จากสงครามที่หั่มหันกันมาเริ่มยุติลง ร่างสูงของเวลและที่หน้าที่กำลังฉีกยิ้มให้ผม ความรู้สึกผมตอนนี้มันรู้ได้ว่าเวลจะเลิกยุ่งกับผมแล้วละ ต่อจากนี้เราจะรักกันแบบเพื่อน

"กูจะมั่นใจได้ไงว่ามึงจะไม่มายุ่งกับเดียร์อีก..กูเชื่อมึงไม่ได้ถึงครึ่งด้วยซํ้า"

"หึ..กูมั่นใจว่ากูกับเดียร์ยะเป็นแค่เพื่อนกัน..มึงก็มั่นใจได้เลยเพราะคนอย่างกู..เมื่อเค้ารักคนอื่นที่ไม่ใช่กู..และเค้าพูดชัดเจนแบบนี้..กูก็ไม่คิดที่จะแย่งเค้าหรอก"

"ให้มันเป็นอย่างที่พูดละ"

"แน่นอน..กูพูดแล้วไม่คืนคำ..กูถือสัจจะของตัวเอง"

ผมโครตจะดีใจเลยตอนนี้สงครามจะหยุดลงแล้ว โอ๊ย ความรู้สึกตอนนี้มันช่างดีต่อใจอะไรขนาดนี้

เวลฉีกยิ้มให้ผมผมเองก็ได้แต่เผยยิ้มที่เป็นมิตรกลับไปให้เวล มือที่ผมกระชับจับไอ้เถื่อนแน่นก็ยังไม่คิดที่จะปล่อยมันและยังคงจับไว้อย่างนั้น

"เวลกลับก่อนนะ..แล้วเจอกัน"

"อื้ม..แล้วเจอกัน"

ร่างสูงของเวลเดินจากไปจนลับตา ตอนนี้ผมกำลังคิดว่าเวลอาจจะเสียใจไม่น้อยเหมือนกับผมเมื่อครั้งก่อนในอดีต ถึงตอนนั้นเราจะหวานสวีทรักกันมากแค่ในแต่ในเมื่ออีกคนคิดว่ารักของเราเป็นแค่ที่ระบาย มันก็ย่อมไปไม่รอดและก็ต้องหยุดมันไว้แค่นั้น แต่ถ้ามันนี้เค้าจะกลับมา ผมก็คิดว่าความรู้ผมตอนนี้ที่มันเปลี่ยนไปมันก็อาจจะสายไปเสียแล้ว

"ไม่ต้องเสียใจหรอกนะที่รัก..เสือคนนี้แหละจะทำให้เดียร์มีความสุขมากกว่านี้อีก"

"หรอ..อย่าขี้โม้มากนักละ..คนฟังเริ่มเบื่อ..ฮะๆๆ"

ผมแหงนหน้ามองร่างสูงของไอ้เถื่อนที่อมยิ้มหวาน ตอนนี้มันกลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกครั้งแววตาและรอบยิ้มกลับมาสดใสอีกครั้ง

"เสือใหญ่..หลับตาหน่อยสิ"

"มีอะไรจะให้หรอ?..ขอลืมตานะ..อยากเห็นอ่ะ"

"ไม่ได้..บอกให้หลับตาไง"

"ครับๆ..ก็ได้ครับที่รัก"

ร่างสูงค่อยๆหลับตาลงอย่างว่าง่ายและก็ยังแอบยิ้ม ผมใช้แขนคล้องคอร่างสูงของมันไว้และค่อยๆแขย่งเท้าให้สูงขึ้นเท่ากับความสูงของมัน

ใบหน้าคมที่กำลังหลังตาพริ้มผมเองก็ค่อยๆหลับตาก่อนจะแนบริมฝีปากสีเชอร์รี่ให้ประกบชิดริมฝีปากของร่างสูงอย่างแผ่วเบา

จุ้บ!

"อ่ะ...นี่รางวัล"

"หึ...ครับรางวัล..เดียร์เองก็น่าจะได้ร่างวัลจากเสือบ้างนะ"

"ไม่เอาอ่ะ..เดียร์ให้เสือก็พอและ..เสือไม่ต้องให้หรอก"

"แล้วถ้าเสืออยากให้รางวัลเดียร์เป็น..วันหยุดนี้ไปเที่ยวกันละ..จะว่าไง?"

"ไปเที่ยวหรอ..ที่ไหนอ่ะ!?"












​ติดตามตอนต่อไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น