Hunny Exo

มาเป็นแรงเชียร์แรงใจให้ไรท์ Hunny Exo กันนะ^^ ขอบคุณทุกคอมเม้นและการติดตามจร้า~

ไอแว่น ครั้งที่41 : อุปสรรคจากรักครั้งเก่า

ชื่อตอน : ไอแว่น ครั้งที่41 : อุปสรรคจากรักครั้งเก่า

คำค้น : ไอแว่นเนี่ยเมียกู เสือใหญ่,เดียร์,ไอ้แว่น,ไอ้เถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 40.2k

ความคิดเห็น : 65

ปรับปรุงล่าสุด : 03 เม.ย. 2561 20:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไอแว่น ครั้งที่41 : อุปสรรคจากรักครั้งเก่า
แบบอักษร

...วันนี้มันมันอะไรกัน? มีแต่เรื่องอะไรก็ไม่รู้มากมายจนทำให้สมองแทบเบลอไหนจะไอ้เพื่อนใหม่ที่เข้ามาก็สร้างศัรตูซะแล้ว...

.

.

.

"เดียร์ตรงนี้เวลจดถูกมั้ยอ่ะ..ดูให้เวลหน่อยสิ..ตรงนี้ด้วยนะ..เมื่อกี้เวลจดตามไม่ทันอ่ะ"

"เอ่อ..อื้มๆ...เดี๋ยวเราช่วยดูให้นะ..อึก!"

"..."

ฝ่ามือหนาบีบต้นแขนผมแน่นจนเจ็บไปหมด ผมหันหน้าไปมองไอ้เถื่อนที่เริ่มไม่สบอารมณ์เพราะไอ้เพื่อนใหม่ที่มานั่งข้างๆผม

ส่วนผมน่ะหรอ ฮึ้! เป็นกรรมการตัดสินอีกแล้วละ ฝั่งขวาก็ได้เถื่อนฝั่งซ้ายก็ไอ้จอมกวนประสาทอย่างเวล

"ใจเย็นๆหน่อยสิเสือ..แค่นิดหน่อยเองนะ"

"..."

ไอ้เถื่อนเลือกที่จะไม่ตอบผมแต่ก็คว้ามือผมจับไว้แน่นก่อนจะเบือนหน้าหนีผมและฟังอาจารย์ที่กำลังอธิบายอยู่หน้าห้อง

"หึ"

ผมชำเลืองมองเวลที่แอบหัวเราะในลำคอเบาๆก่อนจะฉีกยิ้มให้ผม ผมก็แต่อมยิ้มไว้เฉยๆ ผมนั่งอยู่นานพึ่งจะสังเกตว่าทุกคนในห้องหันมามองพวกผมสามคนบ่อยๆจนผมเองก็เห็นว่ามันผิดสังเกต

"ทุกคนวันนี้พอแค่นี้นะ..ฝากไปจดต่อให้เสร็จกันด้วยละ"

จากนั้นอาจารย์ก็เดินออกจากห้องไปทันทีปล่อยให้ทุกคนกำลังวุ่นอยู่กับการจดลงในสมุด ส่วนผมไม่มีปัญหาพอดีตั้งใจอ่ะนะมันเลยตามทัน

แต่..ไอ้สองคนที่นั่งประกบทั้งซ้ายขวาก็ยังคงรีบเร่งจดตาม ผมได้แต่ชำเลืองมองถ้าลุกไปตอนนี้กูอาจจะดูแย่หน่อยเลยนั่งรอทั้งสอง พอผ่านไปไม่ถึงนาทีทั้งสองมันก็เงยหน้าพร้อมกับและหันมามองผม..

หมับ! หมับ!

"เดียร์!/เดียร์!"

"อ่ะ..เอ่อ..ว่าไง"

มือหนาของแต่ละคนคว้าจับทั้งต้นแขนด้านซ้ายและต้นแขนด้านขวาทำเอาผมสะดุ้งเฮือก เอาแล้วไงเดียร์เอ้ยมึงได้เก็บศพแน่ๆ

"ขอนี้ทำยังไง!/เราไม่เข้าใจข้อนี้!"

"เดี๋ยวนะๆ..ทีละคนเถอะเราว่า...เราอธิบายพร้อมกันไม่ได้นะ"

ผมมองหน้าไอ้เถื่อนสลับกับเวลที่กำลังเหมือนจะแข่งกันจ้องตาโดยที่ไม่มีใครละสายตามามองผมเล้ย!

ส่วนมือทั้งสองที่กำลังจับต้นแขนผมไว้แน่นไม่มีทีท่าจะปล่อยหรือละสายตากันเลย

"เสือก่อน!/เวลก่อน!"

"ตกลงใครก่อนเนี้ย!..เห้ย...เราหิวข้าวแล้วนะ..ไม่มีเวลามากเรา..หิวข้าว!"

"เสือก็หิว..งั้นเราไปกินข้าวกัน"

"เอ่อ..อื้ม!"

"เดี๋ยว!..เวลก็หิว..งั้นเวลไปด้วยนะเดียร์"

หมับ!

"ห๊ะ!"

เอาแล้วไง ทันทีที่ผมลุกขึ้นมืออีกข้างก็จับกุมฝ่ามือไอ้เถื่อนไว้แน่นเพื่อจะไปกินข้าวเที่ยงกัน แต่ทว่าเวลก็รีบร้อนลุกขึ้นและจับมือผมอีกข้างเอาไว้

ไอ้เถื่อนจ้องมองอย่างไม่พอใจแต่กับเวลที่ไม่รู้สึกสะทกสะท้านอะไรก็ฉีกยิ้มแสร้งทำเป็นมิตร

"ไม่!..คนนอกไม่เกี่ยว..เนี่ยเมียกู!..เดียร์ไปกินข้าวกับเสือนะ"

"โทษนะเสือ..แต่กูผัวเก่า..ย่อมรู้จักเดียร์ดี..เพราะงั้นไปกินข้าวกันนะเดียร์"

"เอ่อ..เดี๋ยวสิ..นี่มันไปกันใหญ่แล้วนะ"

ศึกสงครามเริ่มบังเกิดขึ้นสายตาพิฆาตที่ส่งกระแสรุนแรงทวีคูณมากขึ้นเท่าเดิม ทั้งคู่ไม่มีทีท่าว่าใครคนนึงจะยอม ผมเองก็หมดหนทางเพราะเห็นแต่ละคนเดินออกจากห้องไปจนหมดเหลือแค่ผมกับไอ้สองคนนี่!

"เดียร์วันนี้เรายังไม่เข้าใจที่จดเลยนะ..กินข้าวเสร็จแล้วอธิบายให้เราฟังหน่อยดิ"

"เอ่อ..แต่ว่าสะ..เสือ"

"กูก็ไม่เข้าใจไม่จำเป็นต้องรบกวนคนอื่นโดยเฉพาะเมียกู..มึงอยากอยากเข้าใจก็ไปถามอาจารย์ซะสิ!"

"ไม่อ่ะ..กูอยากถามเดียร์เพราะเดียร์อธิบายเข้าใจง่าย..ช่วยแยกเรื่องเรียนกับเรื่องส่วนตัวหน่อยสิ"

"เอ่อ..เดียร์ว่านะเราไป"

"ยังไม่ไป!/อย่าพึ่งไป!"

"เรื่องส่วนตัวกูมึงก็อย่าเสือก!.."

เกมส์จ้องตาเริ่มเปิดศึกขึ้นอีกครั้ง กรรมการอย่างผมที่หิวไส้แทบจะขาดอยากจะตะโกนดังๆว่า 'พวกมึงปล่อยกูไปแดกข้าวสักทีเถอะ!!! กูหิวววว!!"

"เห้ย...นี่หิวข้าวนะเว้ย..เข้าใจป้ะคนหิวข้าวอ่ะ!?"

"แป๊ปนะเดียร์...ไอ้เวลมึงจะเอายังไงมึงว่ามา"

"ก็ไม่ว่าไง..กูอยากได้ของกูคืน..ก็แค่นั้น"

"แต่กูไม่ให้!"

"หึ..มึงไม่ให้ดีๆ..กูก็จะเอาคืนเอง"

"เดียร์เป็นของกู!"

"อ๊ะ!..เสือใหญ่"

ปึก!

ตอนนี้ตัวผมถูกดึงไปหาร่างไอ้เถื่อนจนลำตัวกระแทกกับร่างสูงของมัน แต่มืออีกข้างผมนี่สิไอ้เวลยังคงจับไว้แน่นอยู่

"ของกูต่างหาก!"

"อ๊ะ!..เดี๋ยว!"

ปึก!

แขนผมถูกกระชากอย่างแรงจนนึกว่ากระดูกผมคงหลุดเป็นท่อนๆแล้วละตอนนี้ และแล้วแรงดึงจากไอ้เวลก็ดึงผมจนตัวกระแทกเข้ากับลำตัวของมัน

"ของกู!.เดียร์มานี่!"

"ไม่!..ของกูต่างหาก!...เดียร์ต้องอยู่กับเวล!"

"ต้องอยู่กับกู!!"

"ต้องอยู่กับเวล!!"

พรึ่บ!!!

"โอ๊ยยยย!!!...กูหิวข้าวเว้ยยย!!!..ถ้าพวกมึงสองตัวเถียงกันจบเมื่อไหร่ก็ตามกูไปที่หลังแล้วกัน!!!..ดึงไปดึงมาแขนกูจะหลุดอยู่แล้วเนี้ย!!!..หิวก็หิวเว้ย!!"

"เอ่อ...ครับที่รัก/...ครับๆ"

อารมณ์ใครๆก็มีขีดจำกัดทั้งนั้นรวมถึงผมด้วยเมื่อความหงุดหงิดและทั้งรำคาญก็เริ่มทับถมกันมากขึ้น แต่ยิ่งทำให้มันระเบิดออกมาคือมาดึงกระชากผมไปขวาที!ซ้ายที! โอ๊ย! นี่กูไม่ใช้ตุ๊กตานะจะมาดึงแขนแล้วแย่งกันเนี้ย!

"ไอ้ห่าเอ้ย!..หิวข้าวจะตายห่าแย่งกันอยู่ได้!"

ผมตัดสินใจเดินออกจากห้องเรียนและลงไปยังชั้นล่างของตึกทันทีก่อนจะไปหาข้าวมานั่งกินเงียบๆที่ข้างตึกที่เคยเป็นที่ประจำที่ผมมานั่งกับไอ้โยไอ้วาบ่อยๆ แต่เดี๋ยวนี้พวกมันสองตัวหายไปไหนกันหมดก็ไม่รู้

ผมค่อยตักข้าวในจานใส่ปากและเคี้ยวอย่างละเอียดก่อนจะกลืนลงคอ พอเงยหน้ามองภาพตรงหน้าลอดผ่านแว่นสายตา คุณผู้อ่านลองคิดภาพนะครับผู้ชายสองคนที่โครตจะเพอร์เฟคทั้งคู่แต่ละคนใช้มือข้างหนึ่งถือจานข้าวส่วนอีกข้างถือแก้วนํ้ามา มันเหมือนจะปกติและน่ามองใช่มั้ยละ แต่ไม่!! มันเดินตีคู่กันมาไม่ว่า แต่มันเดินเบียดกันไปเดินเบียดกันมาอย่างกับเด็กแกล้งเพราะอิจฉากันไปมา

ปึก!

"ไอ้เชี่ยเวล!..มึงจะเดินเบียดกูทำไมวะห๊ะ!"

"มึงนั่นแหละไอ้เสือที่เบียดกูก่อน!..ทางตั้งเยอะแยะ!"

ปึก!

"ไอ้เสือมึงจงใจชนกูหรอห๊ะ!..จานข้าวกูเกือบตกเนี้ย!"

"เปล่า!..กูไม่ได้จงใจ..แต่กูตั้งใจมึงจะทำไมละ"

ปึก!

"เห้ย!..หลายรอบแล้วนะไอ้เวล!..มึงจะบวกกับกูป้ะละ"

"มึงมาดิ..กูกลัวหรอห๊ะ!..มาดิๆ"

"สั้นๆ...พวกมึงสองคนจะแดกข้าวกันมั้ยห๊ะ!!!"

"กินครับๆ..เสือหิวแล้วเหมือนกัน"

"เวลก็หิวแล้วเหมือนกันครับ..แหะๆ"

สรุป นี่คือผมต้องใช้ท่าไม้ตายในการสงบศึกงั้นหรอ? พวกมันทั้งเมื่อโดนผมดุใส่มันก็พากันหง๋อยและนั่งลงตรงข้ามกับผมพร้อมกันก่อนจะก้มหน้าก้มตาพากันกินข้าวในจานของตัวเอง แต่ก็ไม่วายยังส่งสายตาพิฆาตรใส่กันอยู่เรื่อย

ผมถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะกุมขมับแน่น และสงสัยต้องดุเหมือนแม่พวกเด็กไม่รู้จักโตอีกครั้ง

"จะแดกข้าวกันมั้ย!?..เอามีดมั้ยเดี๋ยวกูหาให้"

"ไม่ดีกว่า..เวลไม่อยากฆ่า..สัตว์!"

"เสือก็ไม่เอาเหมือนกัน..เพราะไม่อยากฆ่า..เ-ี้ย!!"

"เดี๋ยวกูจะเอามาฆ่าพวกมึงแทน..ดีมั้ย?"

ผมฉีกยิ้มหวานให้พวกมันทั้งสองอย่างเป็นมิตรที่หน้าซีดเซียวกันขึ้นมาเลยทีเดียว ก่อนที่ผมจะส่งสายตามองจานข้าวของไอ้สองตัวนี่ เหมือนเป็นการบังคับว่า"แดกข้าวสิรออะไรหรอ แดกให้หมดด้วยนะ"

"เดียร์ตอนเย็นรอเสือด้วยนะ..วันนี้เสือเล่นแค่ชั่วโมงเดียวอ่ะ"

"อื้มได้สิ"

"หืม..ถ้าชั่วโมงเดียวระหว่างรอเสือใหญ่ละก็..เดียร์ก็ช่วยอธิบายที่จดเมื่อเช้าให้เวลฟังหน่อยนะ"

"เอ่อ..ได้.."

"ไม่ได้!!"

ไอ้เถื่อนค้านขึ้นมาทันทีก่อนจะสบตามองผมและหันไปจ้องเขม็งไอ้เวลที่ยิ้มระรื่นและหันจ้องตากลับไปหาไอ้เถื่อน

"อย่าตัดสินใจแทนคนอื่นสิ...นี่ขึ้นอยู่กับเดียร์นะ..เสือใหญ่..หึๆ"

"เหอะ!...นั่นมันก็เกี่ยวกับกูด้วยเหมือนกันที่จะต้องตรองว่า..ควรจะสอนคนโง่ๆหรือเปล่า"

"สองคนพอได้แล้ว จะเถียงกันไปถะ..."

"หรอครับ..ก็ขอโทษนะเสือ..ก็แค่ไม่เข้าใจก็ไม่ได้หมายความว่าโง่!..สักหน่อย"

"หึ!..ไม่ได้โง่!..แต่ไม่ฉลาด!..ที่จะหาเมียด้วยสินะ..ถึงจะได้มาแย่งของคนอื่น!"

"บอกให้หยุดไง..นี่!..เสือใหญ่!..เวล!..เลิกถะ"

"ก็ไม่ได้แย่งนะ..แค่มาเอาของตัวเองคืนเท่านั้น!..อย่าพึ่งสับสนสิ"

"ไม่สับสนหรอก...ในเมื่อมึงคิดจะทิ้ง..กูก็ขอรับมาดูแลอย่างดี..คราวนี้แหละ..ชีวิตเค้าต้องดีกว่าอยู่กับคนเ-ี้ยๆอย่างมึงแน่!"

"นี่จะเอาจริงหรอ...คิดให้ดีสิ..คนเก่าย่อมรู้ดีนะ..ยิ่งคนที่ยิ่งใส่ใจมากๆอย่างกู..ย่อมรู้ดีกว่าคนใหม่เสมอหรอก"

"หึ!"

"หยุดทั้งคู่เลยนะไอ้พวกเด็กปัญญาอ่อน!!!...เถียงกันอยู่ได้!..โอ๊ย!!!..ละครนํ้าเน่าชัดๆ!!!"

ผมทนนั่งฟังมานานก็โวยขึ้นมาทันที พระเอกที่เพอร์เฟคกันทั้งคู่มาสวมบทนางมารร้ายอย่างกันในละครหลัง OMG! ไอ้เดียร์คนนี้อยากกัดลิ้นตายจริงๆ

"เดียร์..เสือใหญ่ว่าเดียร์ก็เลือกมาเลยสิ..ว่าระหว่างไอ้นี่..กับเสือเดียร์จะเลือกใคร"

"หึ..นั่นสิครับเดียร์..ระหว่างเวลกับไอ้นี่..เดียร์จะเลือกใครกัน"

"ไอ้พวกเด็กปัญญาอ่อนเอ้ย!!..น่ารำคาญจริงวุ้ยยยย"

.

.

.

'ก็อยากจะเลือกนะ ผมคนนี้ก็อยากจะเลือกคนที่ทำให้ผมเจ็บน้อยที่สุด คนเก่าก็ใช่ว่าจะทำร้ายจิตผมซะจนยับเยินขนาดนั้นแต่มันก็มีช่วงเวลาดีๆที่เรามีให้กัน แต่คนปัจจุบันก็รักและหวงผมยิ่งกว่าอะไรดีแถมอยู่ด้วยกันอีก หนำซํ้าผมก็รักเค้า แต่ทว่าคนเก่ากลับมามันไม่ได้ทำให้ผมสับสนหรืออะไร มันแค่อาจจะทำให้คนปัจจุบันของผมนั้นท้อใจได้จนยอมแพ้คนเก่า แต่ผมก็ขออย่าให้มันเป็นแบบนั้นเลย'












​ติดตามตอนต่อไป

​เอาจริงๆนะเดียร์ก็ไม่ได้สับสนหรอก แค่นางอาจจะจะเป็นห่วงเสือใหญ่นี่สิ คิๆ

ฝากติดตามกันด้วยนะคร้าาาา^^

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น