นางฟ้าแห่งรุ่งอรุณ

เพราะความทุกข์...ทำให้เกิดความแค้น เรื่องราวของ "ลอร์ดแลนดอน" อดีตชายหนุ่มผู้แสนดี ที่ถูกแย่งทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตไป รวมถึงหญิงอันเป็นที่รักอย่าง "เฟรย์ลีน" ด้วยความแค้น-เข้าใจผิดทำให้เขาแก้แค้นอดีตหญิงคนรักอย่างไม่เมตตา ต่างกับเฟรย์ลีนที่มีความรักมั่นคงจึงยอมเขามาตลอด แลนดอนจะรู้ว่าตนเองยังรักเฟรย์ลีนอยู่หรือไม่?

Chapter 7 - "น้องรักท่านพี่แลนดอนนะเจ้าคะ" NC20+

ชื่อตอน : Chapter 7 - "น้องรักท่านพี่แลนดอนนะเจ้าคะ" NC20+

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.ย. 2561 11:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 7 - "น้องรักท่านพี่แลนดอนนะเจ้าคะ" NC20+
แบบอักษร

ชายหนุ่มร่างใหญ่สอดลิ้นเข้ามาในโพรงปากนุ่มของเฟรย์ลีนอย่างหื่นกระหาย ใช้มือหนาๆคลำเรือนร่างขาวเนียนของหญิงสาวร่างบาง ส่วนเฟรย์ลีนก็จูบกลับตอบสนองความต้องการของแลนดอน มือเล็กๆสัมผัสไปที่แผ่นอกแกร่งอย่างนุ่มนวลและอ่อนโยน แตกต่างจากการกระทำของแลนดอนโดยสิ้นเชิงที่เต็มไปด้วยความหื่นกระหายในร่างกายของเธอ

แลนดอนลุกขึ้นขณะที่ร่างบางคร่อมบนตัวเขา เขาไซร้ซอกคอขาวๆของเฟรย์ลีนจนทำให้เธอนั้นหายใจหอบด้วยความรู้สึกแปลกๆที่เข้ามาวนเวียนในหัว แต่ขนเธอนั้นลุกกว่าเดิมจากที่หนาวเป็นทุนอยู่แล้ว 

"เฟรย์ลีน" แลนดอนเอ่ยชื่อหญิงสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนผิดปกติ เพราะวางแผนให้เธอเผลอ เฟรย์ลีนที่ไม่รู้อะไรก็สบดวงตาสีฟ้าแวววาวมองมาที่ดวงตาสีฟ้าอ่อนทันที "อะไรรึเจ้าค่-"

*สวบ!*แลนดอนแทรกท่อนลำแข็งเข้าไปในร่างของเฟรย์ลีนโดยที่เธอไม่รู้ตัว “อ๊ายยยยย” เฟรย์ลีนร้องครางด้วยน้ำเสียงหวานออกมา ซึ่งมันเย้ายวนชายหนุ่มตัวใหญ่ที่เอื้อมมือมาจับเอวคอดสวยของเธอยิ่งนัก “ขย่มข้าสิ แรงๆรัวๆแบบที่ข้าบอก!!!”  

ร่างบางเริ่มกระแทกจังหวะรักตามที่ชายหนุ่มตัวใหญ่บอก เฟรย์ลีนยอมขย่มแรงๆทั้งๆที่เธอไม่ชอบแบบนี้เพราะมันเจ็บแต่ถ้ามันทำให้ชายคนที่เธอรักมีความสุขเธอก็จะยอมทำ “อ๊าส์ ซี๊ดดด อ๊าส์ แบบนี้หล่ะ อ๊าส์” มือหนาทั้งสองข้างเปลี่ยนตำแหน่งมาจับเอวคอดของเธอเพื่อบังคับจังหวะตามที่เขาต้องการไปด้วย แลนดอนรู้สึกถึงความเสียวจากการที่ท่อนลำของเขาถูกตอดรัดโดยร่องรักนุ่มของหญิงร่างบาง

“อ๊ายยย โอ๊ย อ๊ายย อ๊า”

*ตับๆ ตับๆ ตับๆ*เสียงเนื้อของทั้งสองกระทบกันดังลั่น เฟรย์ลีนกีะแทกไปหน้าอกอันใหญ่ของเธอมันกระเพื่อม ปลุกเร้าให้คนตัวใหญ่ลุกขึ้นมานั่งแล้วประกบปากของเขาริมฝีปากสีชมพูสวยอย่างแรงและใช้มือจับหน้าอกนุ่มด้านขวาขอวเธอ "จุ๊บบ!! แรงถูกใจข้ามากเลยนะ เดี๋ยวข้าให้รางวัลอีก" พูดจบแลนดอนใช้มือหนาจับเต้าอวบอูมด้านซ้ายของเธอขึ้นมาดูดเลียอย่างหื่นกระหาย

"อ๊า อ๊า เบาๆได้ไหมเจ้าคะ"

มือเล็กๆลูบไล้ไปบนเส้นผมสีน้ำตาลสั้นๆ ด้วยความรักทั้งหมดในหัวใจของเธอ "ไม่!! ข้าชอบเยี่ยงนี้ อ๊าส์ ซี๊ดดดด" แลนดอนเงยหน้าขึ้นมาถามด้วยน้ำเสียงหื่นๆ สายตาเจ้าเล่ห์เพทุบาย

"อ๊าส์ ซี๊ด เสียวมาก!!!"

"อ๊ายย อ๊าาา ท่านพี่แลนดอนเจ้าคะ"

"อ๊าาาาส์ อ๊าาาาาส์ ซี๊ดดดด กระแทกแรงกว่านี้สิ เฟรย์ลีน"

*ตับๆๆ ตับๆๆ ตับๆๆ* เฟรย์ลีนกระแทกแรงขึ้นอีกตามคำสั่งของแลนดอน ร่างกายของเธอในตอนนี้เมื่อยล้าไปหมด แต่ถ้าแลนดอนไม่ถึงจุดสุดยอดเขาไม่ปล่อยเธอไปแน่ "ท่านพี่แลนดอนเจ้าคะ น้องไม่ไหวแล้ว อ๊าาา" ร่างบางขึ้นสวรรค์ไปก่อนชายหนุ่มตัวใหญ่

ชายหนุ่มร่างใหญ่ที่อยู่ด้านล่างถึงกับกัดฟันเสียวด้วยการถูกกระแทกจังหวะรักที่ดีและการถูกตอดรัดด้วยร่องนุ่ม "เฟรย์ลีน ข้าก็จะไม่ไหวแล้ว!!!" เขาเอามือจับเอวเฟรย์ลีนไว้แน่นไม่ให้เธอหนีน้ำรักของเขาที่จะพ่นเข้าไปในร่องนุ่มของเธอ ก่อนจะเป็นฝ่ายกระแทกจังหวะสุดท้ายขึ้นไปเอง "อ๊าส์ อ๊าาาาาาาส์" แลนดอนร้องครวญครางครั้งสุดท้ายก่อนจะถอนท่อนลำที่เปียกชุ่มออกมา เห็นน้ำรักจำนวนค่อนข้างเยอะค่อยๆไหลลงมาจากดอกไม้สวยเป็นระยะๆ 

เขาจับเฟรย์ลีนนอนลงข้างๆเขา เขาก็นอนเกยหน้าผากอยู่ข้างๆเธอ ก่อนจะเอ่ยว่า "เจ้าไม่ต้องกลัวหรอกนะว่าเจ้าจะท้องหรือไม่ เพราะเจ้ามาเพื่อเป็นที่ระบายความใคร่ให้ข้าคงจะท้องยากอยู่หรอก!!!" 

จบคำพูดของแลนดอน เฟรย์ลีนนั้นแทบน้ำตาคลอออกมาด้วยความเสียใจว่าเขาดูถูกเธออีกแล้วเหมือนว่าเธอเป็นนางโลม "ท่านพี่แลนดอน ทั้งชีวิตของน้อง น้องมีแต่ท่านพี่คนเดียวนะเจ้าคะ" เฟรย์ลีนหลงพูดความจริงที่สำคัญมากไปบางส่วนเพราะความเสียใจจึงทำให้เผลอพูดออกไป ซึ่งแน่นอนว่าแลนดอนไม่เชื่อเธอ เพราะถ้าเธอเคยมีอะไรแต่กับเขาคนเดียว เหตุอันใด เซบาสเตียน ถึงเป็นลูกของโจฮานนิงไม่ใช่ลูกของเขา 

ความเป็นจริงคือหลังจากที่เธอตกเป็นของแลนดอนในคืนแต่งงานนั้น ทั้งชีวิตแต่งงาน 6 ปีของเธอ เธอก็ไม่เคยร่วมหลับนอนกับโจฮานนิงเลยแม้แต่ครั้งเดียวอย่างมากก็แค่กอดกันบนเตียงเท่านั้น แต่ที่โจฮานนิงจับไม่ได้ว่าเธอไม่เคยมีอะไรกับเขาเพราะว่าคืนแต่งงานเขาฝันว่าร่วมรักกับเธออยู่จึงคิดว่าเคยร่วมรักกับเฟรย์ลีนแล้ว 

"กับข้าคนเดียว? แล้วเซบาสเตียนลูกใคร?"

เฟรย์ลีนได้สติกลับมาแล้วจึงโกหกด้วยน้ำเสียงแน่วแน่ทันที "กับเสด็จพี่โจฮานนิงด้วยเจ้าค่ะ น้องหมายถึงตอนนี้ น้องมีท่านพี่คนเดียว แล้วอีกอย่างหนึ่งเซบาสเตียนเป็นลูกเสด็จพี่โจฮานนิงเจ้าค่ะ"

"อื้ม น่าเชื่อถือ กว่าคำพูดแรกอยู่" 

เฟรย์ลีนรู้สึกโล่งใจอย่างมากที่แลนดอนไม่สงสัยและเชื่อเธอสนิท แลนดอนที่กำลังรีบที่จะลุกจากเตียง แต่ทันใดนั้นเฟรย์ลีนก็ใช้มือเล็กๆโอบกอดเขาไว้ "เจ้าจะกอดข้าไว้ทำไม มีอะไรอีก ห้ะ!!!" แลนดอนตะคอกใส่เฟรย์ลีนด้วยความหงุดหงิดที่อยู่ดีๆเขาจะลุกจากเตียง เธอก็มาห้ามเขาไว้ดื้อๆ "น้องมีบางสิ่งบางอย่างจะบอกท่านพี่แลนดอนเจ้าค่ะ" น้ำเสียงหวานออดอ้อน ทำให้แลนดอนแอบใจอ่อนนิดๆ

"มีกระไรก็ว่ามา!!"

"คือ...น้องรักท่านพี่แลนดอนนะเจ้าคะ" มันเป็นคำพูดที่เฟรย์ลีนพยายามรวบรวมความกล้าเพื่อมาบอกเขา เธอประกบริมฝีปากของเธอไปที่แก้มของแลนดอนเบาๆ ทำเอาแลนดอนถึงกับหัวใจเต้นแรงกับคำพูดของเธอ เขาแอบพูดในใจว่า "ทำไมนะ แค่2เดือนที่ข้าอยู่กับนาง ทำไมข้าถึงรู้สึกหวั่นไหวเมื่ออยู่ใกล้นางขนาดนี้ ไม่หรอกๆสตรีกับบุรุษอยู่ใกล้กันหวั่นไหวก็เป็นเรื่องปกติหน่าา ข้าเกลียดนางจะตาย" แลนดอนหันหน้ามามองหญิงสาวที่เพิ่งบอกรักเขาไปด้วยสายตาที่เย็นชา 

"แต่ว่าข้าเกลียดเจ้า!!! เกลียด! เกลียด!"

แลนดอนรีบเดินออกไปจากห้องทันที ปล่อยให้เฟรย์ลีนอยู่คนเดียวตามลำพัง เธอหยิบผ้าห่มบางๆขึ้นมาห่มด้วยมือที่สั่นคลอนด้วยความหนาว เธอนอนหลับไปทั้งน้ำตาด้วยความเสียใจที่แลนดอนไร้ซึ่งใยดีต่อเธอเลยแม้แต่น้อย

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น