Inred2

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่10 จุดเริ่มต้นของจุดจบ

ชื่อตอน : บทที่10 จุดเริ่มต้นของจุดจบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 165.5k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 04 เม.ย. 2561 22:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่10 จุดเริ่มต้นของจุดจบ
แบบอักษร

ก๊อกๆๆๆ

“คุณหนูคะ”

“…”

“คุณหนูคะ จะเที่ยงแล้วนะคะคุณหนู”

“ใครมาบ่นอะไรแต่เช้าเนี่ยยยย” ฉันพลิกตัวคว่ำเอาหมอนปิดหูก่อนจะข่มตาเพื่อพยายามหลับต่อ

“จันเตรียมมื้อเที่ยงเรียบร้อยแล้วนะคะ อีกไม่นานจะถึงเวลานัดคุณปีเตอร์แล้วนะคะ”

“ปีเตอร์!!” ฉันเด้งตัวลุงขึ้นนั่งด้วยความเร็วทันทีที่ได้ยินชื่อปีเตอร์ “วันนี้สินะ…”

วันนี้สินะที่จะเป็นวันสิ้นสุดและวันเริ่มต้นของทุกอย่าง วันที่ฉันต้องขายธุรกิจของพ่อเพราะแบกรับหนี้สินไม่ไหว วันที่ฉันต้องขายบ้านเพราะต้องหาเงินก้อนสุดท้ายมาตั้งตัว ฉันจะไม่มีวันลืมวันนี้ วันที่ฉันกำลังจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ เพื่อใช้ชีวิตทั้งชีวิตทวงทุกสิ่งที่ฉันเสียไปคืนมา

อรอินทร์ลุกขึ้นจากเตียงอย่างกระฉับกระเฉงและตรงเข้าห้องน้ำเพื่อแต่งตัวรอรับปีเตอร์ที่นัดไว้วันนี้ ก่อนจะชะงักหน้าห้องน้ำแล้วพูดกับตัวเองว่า “เมื่อคินฉันกลับมาบ้านได้ไงวะเนี่ย”

ถึงเวลานัด

เอี๊ยด!! เสียงเบรกรถไม่คุ้นตาดังขึ้นที่หน้าบ้าน เป็นสัญญาณว่าแขกที่นัดไว้ได้มาถึงเรียบร้อยแล้ว

ฉันมองรถหรูสีดำจากชั้นบนของบ้าน รถหรูสีดำสามคันเลี้ยวเข้ามาจอกที่ลานน้ำพุ บอดี้การ์ดในชุดสูทลงมาเปิดประตูให้เจ้านาย ปีเตอร์… ปีเตอร์ก้าวลงจากรถด้วยชุดสูทสีเทาเข้มและแว่นตากันแดดสีดำ “แล้วเราจะได้เห็นดีกัน” ฉันพูดเบาๆก่อนที่จะเดินลงไปที่ห้องรับแขกด้านล่างเพื่อทำตามแผนที่เตรียมไว้

“เรามาตรงเวลารึเปล่า” ปีเตอร์เอ่ยถามบอดี้การ์ดที่เดินขนาบข้าง ขณะกำลังเดินเข้าบ้าน

“ก่อนเวลาเล็กน้อยครับ” บอดี้การ์ดตอบด้วยความนอบน้อม

“ฉันล่ะอยางรู้จริงๆ ว่ายัยอร ลูกสาวไอ้อาทิตย์โตมาจะหน้าตาเป็นยังไง ได้ข่าวว่าสวยว่ะ ฮ่าๆๆๆๆ” ปีเตอร์กระชับเสื้อสูทแล้วเดินตรงไปที่ทางเข้าบ้านของอรอินทร์

ปีเตอร์เดินนำบอดี้การ์ดทุกคนเข้ามาจนถึงประตูเข้าตัวบ้าน ก่อนจะยกมือเป็นเชิงห้ามว่าไม่จำเป็นต้องเข้ามาทุกคน เขาเดินเข้ามาในตัวบ้านพร้อมบอดี้การ์ดอีกสามคน ส่วนที่เหลือยืนรอที่ประตูและบริเวณที่จอดรถ

“หึ… แค่นี้ก็ต้องยกโขยงมาขนาดนี้เลยหรอ” ฉันพึมพำขณะนั่งดูปีเตอร์และลูกน้องเดินตรงเข้ามา

“สวัสดีครับ” ปีเตอร์เดินตรงเข้ามาหาหญิงสาวชุดสีดำที่นั่งทอดน่องอยู่บนโซฟาสีขาว

หญิงสาวเมื่อเห็นหนุ่มใหญ่ที่เชิญไว้กล่าวคำทักทายก็ลุกขึ้นพร้อมกล่าวคำทักทายกลับอย่างสุภาพ

“สวัสดีค่ะคุณปีเตอร์” หญิงสาวในนชุดเดรสรัดรูปสีดำยืนจ้องหน้าปีเตอร์อย่างท้าทายก่อนจะเอ่ยคำถามต่อเพื่อกำจัดความเงียบ “มองหน้าดิฉันแบบนี้ มีอะไรรึเปล่าคะ”

“อ่อ… ฮ่าๆๆๆ เปล่าหรอกครับ ผมแค่… คิดว่าคุณ หน้าไม่เหมือนลูกครึ่งเลยครับ หน้าคุฯออกจะสวยแบบไทยๆ” ปีเตอร์หยอดคำหวานใส่หญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้า

“ไม่เหมือนยังไงหรอคะ เชิญนั่งค่ะ” หญิงสาวกล่าวคำถามจบก็ผายมือเป็นการเชิญให้นั่ง

“ก็คุณแม่ของคุณเป็นต่างชาติ ผมคิดว่าคุณจะดูเป็นลูกครึ่งมากกว่านี้ซะอีก”

อรอินทร์เงยหน้าขึ้นมามองปีเตอร์ที่นั่งอยู่บนโซฟาพร้อมกับหญิงสาวชุดดำตรงหน้าเธอด้วยชุดแม่บ้าน ก่อนจะพึมพำอะไรบางอย่าง “นี่แก…รู้จักแม่ฉันด้วยงั้นหรอ”

หญิงชุดดำหรือเด็กรับใช้ในบ้าน ที่ถูกบังคับให้ปลอมตัวเป็นอรอินทร์เพื่อมาเจรจาชายธุรกิจให้กับนายปีเตอร์ทำหน้าที่ได้อย่างแยบยล ดีเสียกว่าที่อรอินทร์คิดไว้

“ดิฉันต้องการขายทั้งธุรกิจโรงแรม ธุรกิจในเครือทั้งหมด รวมทั้งบ้านหลังนี้ด้วย คุณปีเตอร์มีความคิดเห็นอย่างไรบ้างคะ” หญิงสาวรับใช้ในมาดของอรอินทร์เอ่ยถามตามบทที่อรอินทร์เตรียมไว้ให้

“โอ้!!!” ปีเตอร์ยืดตัวขึ้นพร้อมกับร้องออกมาด้วยความตื่นเต้น “ถ้าเป็นแบบนั้นได้ ผมยินดีที่จะซื้อทุกอย่างที่คุณอรอยากขายเลยครับ” ปีเตอร์โน้มตัวมาข้างหน้าพร้อมกับยิ้มเจ้าเล่ห์ “แล้วคุณอร… มีอะไรที่อยากจะขายเป็นพิเศษมั้ยครับ ที่พิเศษและสวยพอๆกับคุณอร”

“เอ่อ…” หญิงสาวรู้สึกเขินอายที่เจอลูกไม้เจ้าชู้ของปีเตอร์ไม่ทันทั้งตัว จนอรอินทร์ที่นั่งอยู่ข้างโซฟาในชุดแม่บ้านต้องทำอะไรสักอย่างก่อนที่หญิงสาวจะเขินอายจนลืมบทที่เตรียมกันไว้

“เอ่อ…อุ้ยยยย” หญิงสาวสะดุ้งตัวโยนเพราะโดนเล็บยาวของอรอินทร์ที่นั่งอยู่ใกล้ๆจิกเข้าที่ขาเบาๆ หญิงสาวได้สติกลับมาและเริ่มเจรจาให้การขายครั้งนี้จบลงเร็วที่สุด

“แหม๋มมม คุณปีเตอร์ก็… ชมแบบนี้ดิฉันก็เขินเป็นเหมือนกันนะคะ”

การเจรจาขายธุรกิจเป็นไปอย่างราบรื่น อันที่จริงแล้วแทบไม่มีข้อตกลงอะไรเลยด้วยซ้ำ เพราะนายปีเตอร์มาเพื่อเอาเปรียบครอบครัวของเธออยู่แล้ว

 “คุณอรไปอยู่ต่างประเทศมาซะนาน อ่อ… เรียกว่าตั้งแต่เกิดเลยก็ว่าได้ แต่คุณอรพูดภาษาไทยจัดเจนมากเลยนะครับ” ปีเตอร์ถามพร้อมกับหยิบเอกสารตรงหน้าขึ้นมาตรวจความเรียบร้อยโดยไม่ได้หันมามองหญิงที่อยู่ตรงหน้า

“ค่ะ ฝึกพูดบ่อยๆน่ะค่ะ”

 “ผมต้องเสียใจเรื่องคุณพ่อด้วยนะครับ เสียใจด้วยจริงๆ”

“ขอบคุณค่ะ”

“ความจริงแล้ว พ่อคุณกับพ่อผมก็รู้จักกันมาก่อน ผมต้องขอโทษจริงๆที่ไม่ได้มาร่วมงานศพ ผมรู้สึกเสียใจจริงๆครับ”

“คุณพ่อคงรับทราบแล้วล่ะค่ะ”

“ถ้าอย่างงั้น…” ปีเตอร์ส่งกระเป๋าเอกสารให้ลูกน้องลัเอ่นคำลา “ผมคงต้องขอตัวกลับก่อน เพราะตอนนี้มีธุรกิจตัวใหม่ที่ต้องกลับไปดูแลเพิ่มแล้วล่ะครับ”

“ขอบคุณนะคะคุณปีเตอร์” 

“ยินดีที่ได้ทำธุรกิจร่วมกันนะครับ” ปีเตอร์ทำธุระเสร็จก็ขอตัวกลับทันที

ความคิดเห็น