Hunny Exo

มาเป็นแรงเชียร์แรงใจให้ไรท์ Hunny Exo กันนะ^^ ขอบคุณทุกคอมเม้นและการติดตามจร้า~

ไอแว่น ครั้งที่40 : ไม่สบอารมณ์เพราะ เพื่อนใหม่

ชื่อตอน : ไอแว่น ครั้งที่40 : ไม่สบอารมณ์เพราะ เพื่อนใหม่

คำค้น : ไอแว่นเนี่ยเมียกู เสือใหญ่,เดียร์,ไอ้แว่น,ไอ้เถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 34.8k

ความคิดเห็น : 38

ปรับปรุงล่าสุด : 02 เม.ย. 2561 21:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไอแว่น ครั้งที่40 : ไม่สบอารมณ์เพราะ เพื่อนใหม่
แบบอักษร

​"เดินไหวป้ะเนี้ย..ทำไมมันดูทุลักทุเลจัง"

​"ฮึ่ม!..อย่ามั่วแต่ถามเซ่!..มาช่วยเร็ว!ๆ"

​"คร๊าบๆ..โหดแต่เช้าเลยอ่ะ"


ไอ้เถื่อนที่เดี๋ยวนี้ท่าทางจะดูมุ้งมิ้งมากขึ้นเรื่อยๆทุกวี่ทุกวัน แถมเก่งแต่สั่งไม่เห็นจะทำ

มันรีบเดินมาพยุงผมให้ทรงตัวจะได้ไม่เซล้มไปทางใดทางนึงหรือหน้าทิ่มกับพื้น จากนั้นก็ค่อยๆพาเดินเข้าตึกคณะ

"ทำไมมันปวดขนาดนี้เนี้ย!"

"ที่รักอย่าพึ่งโวยวายสิครับ..ก็ที่รักบอกให้ทำแรงๆเองไม่ใช่หรอ?"

"เออ!..ผิดเองแหละ..ทีหลังก็เบาๆหน่อยเซ่!...ดูดิ๊อายก็อายคนแม่งก็มองกันจัง"

"ที่รักอย่าบ่นดิคร๊าบ..ตัวเองอึดจะตายเดี๋ยวก็หายและน่าา"

"แล้วมันจะหายเมื่อไหร่ฟร้ะ!"

"อันนี้เค้าก็ไม่รู้นะที่รัก..แหะๆ"

ผมต้องแกล้งทำเป็นลงนํ้าหนักไปที่ขาข้างหนึ่งเพื่อให้นักศึกษาที่กำลังจับตามองผมกับไอ้เถื่อนในขณะที่เดินผ่านคิดว่าผมขาเจ็บแล้วกัน แต่ก็ไม่วายสาวๆในคณะบางกลุ่มต่างหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายและสุมหัวซุบซิบกันทันที

ผมอ๊ายอายซะจนไม่รู้ว่าจะหาอะไรมาคลุมหัวดี จะไม่ให้คนอื่นๆมองสิแปลกลองคิดภาพนะครับคุณผู้อ่าน ผู้ชายสองคนที่เหมือนในนิยายเมะกับเคะอะไรที่พวกคุณชอบเรียกแล้วไอ้เถื่อนที่คุณแทนว่าเมะมาช่วยประคองเคะนั่นคือผม ลองคิดดูสิถ้าไม่มีคนมองผมว่ามันแปลกกว่าคนมองอีกนะ?...

"เหลือเวลาอยู่อ่ะ..หิวหรืออยากได้อะไรมั้ย"

"ไม่เอาอ่ะ...ช่วยพาขึ้นไปบนห้องหน่อย"

"อืมๆ..อยากได้อะไรก็บอกนะ"

"อื้ม!"

ว่าแล้วภารกิจการหอบสังขารตัวเองต้องฝ่าวิกฤตการขึ้นตึกโดยต้องเดินขึ้นบันไดไปชั้นที่สี่ ผมคิดแล้วคิดอีกว่าถ้าไม่ตายตั้งแต่ชั้นหนึ่งก็ไม่รอดที่ชั้นสอง หึๆ

"ไง..เห็นบันไดแล้วท้อเลยดิ..เราอยู่ชั้นสี่ก็ไม่เท่าไหร่หรอกนะ..แต่ลิฟท์มันอยู่ฝั่งนู้นอ่ะ..เดินไกลนะ"

"ไม่น่ารอดนะตัวกู..เห้อออ!..ไม่เป็นไรแค่นี้สำหรับเดียร์..จิ๊บๆ..สู้ต่อสิว่ะ"

"หึ...เก่งกล้ามั่นใจมากเลยนะ"

"ฮึ้!..แน่นอน"

ผมก้าวขาเหยียบบันไดขั้นแรกทันทีตอนยกขามันก็มีแรงเสียดที่มากระทบช่องทางด้านหลังจนแปล๊บขึ้นมานิดหน่อย ผมก็ไม่ท้อแหละก้าวต่อขั้นที่สองมันก็เจ็บจี๊ดๆขึ้นมา

'ตายๆ กูขึ้นแบบนี้อย่างกะเดินจงกลม คงถึงห้องเรียนตอนบ่ายแน่ ฮืออออ!"

ถึงผมจะแอบร้องไห้ในใจแต่ยังไงไอ้เดียร์คนนี้ก็ต้องสู้ บางทีผมก็ต้องก้มหน้าหลบสายตานักศึกษาที่ขึ้นลงผ่านไปมาเจอผู้ชายไม่เท่าไหร่ แต่เจอกลุ่มผู้หญิงนี่สิสายตาที่แพรวพราวและเปล่งประกายและเสียงกรี๊ดกร๊าดด้วยความอิจฉาหรือไรดี

แต่ผมก็ไม่สน ยังไงไอ้แว่นอย่างผมก็ต้องสู้!!...

"ถึงแล้วเว้ยยยย!..เย้!!ๆ..หู้ยยย..เจ็บแทบตายกว่าจะถึง..เห้อออ!!"

"ที่รัก..นี่พึ่งชั้นแรก..ดีใจอะไรนักหนา"

"ฮึ่มมมม!..นี่!..เงียบไปเลยนะ..ชั้นแรกคนมันก็ต้องดีใจหน่อยสิ..งั้นถ้าไม่ดีใจก็หมดอารมณ์ฮึดสู้กันพอดี..เชอะ!..ไม่รู้เรื่องเล้ย!"

"ที่รักเดินสามสี่ชั่วโมงแหละกว่าจะถึง..ฮะๆๆ..ไม่ต้องเรียนกันพอดี"

"ฮึ้!...รีบมากก็ขึ้นไปก่อนสิไป..เชอะ!..ดูแลตัวเองได้หรอกน่า"

"ไม่เอาอ่ะ..ตัวเองหมดแรงหงายท้องขึ้นมาจะทำไงอ่ะ..อ๋อ!..เอาแบบนี้แล้วกัน"

ผมที่จับราวบันไดไว้แน่นก็แหงนมองหน้าไอ้เถื่อนที่อมยิ้มก่อนผมจะมองมันแบบสงสัยว่ามันจะทำอะไร

มันโผล่เข้ามาอุ้มผมขึ้นในท่าเจ้าสาวทันทีก่อนที่ผมจะตกใจซะจนตาเลือกตาลานว่าตัวเองกลัวความสูงซะจนต้องโวยวายลั่นออกมา แต่ดีนะที่ไม่มีคนเดินผ่านไปมา

"เห้ย!..ไม่เอาๆ..ปล่อยลงเหอะเดี๋ยวเดินเองได้..อ๊ะ!..อื๊อออ!!"

"รู้ว่ากลัวตก..ก็กอดคอไว้ให้แน่นๆละ..เดี๋ยวจะพาขึ้นเอง"

"ไม่เอ๊าาาา!!..อายคนอื่นเค้า..ผู้ชายบ้าที่ไหนเค้ามามาอุ้มขึ้นตึกกันเนี้ยนะ..ไม่เอาๆ..ปล่อยสิ!"

"ก็เป็นแฟนกัน..ไม่เสียหายสักหน่อย..อะไรๆก็ได้กันมาหมด..จะกลัวอะไรละเห้อออ"

ผมจำใจหลับตาปี๋แล้วกอดคอมันแน่นทั้งกลัวทั้งอายไม่รู้จะทนอะไรก่อนดี ไอ้เถื่อนก็อุ้มผมขึ้นและเดินขึ้นบันไดอย่างหน้าตาเฉย แล้วส่วนไอ้คนที่เดินขึ้นลงก็เห็นผมโดนอุ้มแบบนี้ก็ตกตะลึงจนต้องยืนมองกันเป็นตาเดียวในขณะเดินขึ้นบันไดจนมาถึงชั้นสาม

"แกๆ..ใช่พี่คีรินทร์กับพี่แว่นคนนี้ป้ะที่เป็นกันอ่ะ..จากคู่จิ้นในเพจแล้วได้เป็นแฟนกันจริงๆอ่ะ..โอ๊ย!..ทำไมวันนี้สวีทกันจังเลยอ่ะ"

"นั่นดิ..ดูเหมือนพี่แว่นจะเจ็บขาเปล่าอ่ะ..ถึงกับอุ้มกันเลยหรอ..กรี๊ดดด..ฟินว่ะแก!"

ในขณะที่เดินผ่านชั้นสามกลุ่มก็นักศึกษาหญิงที่เป็นรุ่นน้องที่ยืนรวมกันอยู่มากมายก็หันมาเป็นตาเดียวมองผมกันไอ้เถื่อน ผมก้มหน้ามุดเข้าที่ซอกคอไอ้เถื่อนทันทีเพราะตอนนี้อายจนไม่รู้จะอายขนาดไหนแล้ว

"อ่ะ..ถึงแล้ว"

"ไม่ต้องอุ้มเข้าห้องนะ..เดี๋ยวเดินเอง..ปล่อยได้แล้ว"

"จะดีหรอ..ที่รักจะเจ็บกว่าเดิมก็ได้นะ"

"อื้อ!..แค่นี้ไม่ตายหรอก..ค่อยๆวางนะ..ถ้าพาหน้าทิ่มนะเจอดีแน่"

"จะดุไปไหนเนี้ย...แค่นี้เองไม่พาเสียโฉมหรอกน่า"

มันว่าแล้วก็ค่อยๆวางผมลง ผมก็ยังคงใช้มือคล้องคอเพื่อเป็นที่ยึดไม่ให้ล้มก่อนจะค่อยๆพยุงตัวเองและทรงตัว

ก่อนจะเดินเข้าห้องเรียนเท่านั้นแหละ สายตาหลายต่อหลายคู่จับจ้องมาที่ผมและไอ้เถื่อนที่ยืนลอยหน้าลอยตาอยู่ข้างหลัง ผมเหลือบมองนิดหน่อยก่อนจะฝืนเดินแบบปกติแต่ก็ต้องนิ่วหน้าเล็กน้อยเมื่อมันเสียดและเจ็บขึ้นมา

"ค่อยๆนั่งนะเดียร์"

"อืม..ขอบคุณนะ"

ไอ้เถื่อนดึงเก้าอี้ที่สอดอยู่ใต้โต๊ะไว้สำหรับนั่งเรียนให้ผมออกห่างจากโต๊ะเพื่อให้ผมแทรกตัวนั่งได้ ผมค่อยๆหย่อนก้นนั่งลงก็ต้องซี๊ดปากเบาๆนี่ขนาดพยายามไม่ให้มันสะเทือนนะนี่แค่นั่งลงแล้วมันสะเทือนเบาๆก็เล่นเอาผมร้องซี๊ดเลยละ

"แหม่!ๆ..จัดหนักหรอทั้งสองคนเลย..เมื่อคืนเตียงดังเอี๊ยดอ๊าดดีป้ะมึง"

"ไอ้โย..อย่ามากวนประสาทแต่เช้า"

"ถามแค่นี้หงุดหงิด..นี่!..ดูสิในเพจคนทั้งมหาลัยเค้ากรี๊ดกร๊าดพวกมึงสองคนกันใหญ่เลย..ไม่เชื่อดูในเพจดิ..ลงสดๆร้อนเลยอ่ะ"

"กูว่าแล้วเชียว..เพราะใครกันละ..ฮึ้!"

"เสือไม่ผิดนะ..ถ้าคนผิดก็เดียร์นั่นแหละที่บอกว่าให้ทำแรงๆอ่ะ..เสือไม่ผิดซะหน่อย"

"ชิ!"

ผมได้แค่ชิชะไม่พอใจใส่ไอ้ลูกคุณหนูที่นั่งข้างๆเท่านั้นก่อนจะใช้มือล้วงเข้าในกระเป๋ากางเกงนักศึกษาและหยิบมือถือออกมาพร้อมกับเข้าเฟสบุ๊คทันที

พอผมเปิดหน้าฟีดข่าวเฟสบุ๊คขึ้นมาเท่านั้นแหละ ไอ้เพจที่กำลังเป็นที่ฮือฮาสำหรับคู่จิ้นในมหาลัยมันก็เด้งข้อความที่โพสขึ้นมาทันที ผมไม่รีรอเลื่อนอ่านทันทีเพราะเห็นรูปที่ลงด้วยแล้วก็ชัดเจนว่าเป็นใครถ้าไม่ใช่ไอ้เถื่อนกับผม!

"ไอ้โย!...มีรูปด้วยอ่ะ..เห้ย!..เอาลงแบบนี้ก็ได้หรอ!"

"แต่มันเบลอหน้าก็เห็นไม่ชัดแล้วมึง..แหม่ๆ..จะว่าไปมึงสองคนล่ออุ้มกันแต่เช้าพาเดินขึ้นตึกเลยหรอ"

"ก็เดียร์เจ็บ.."

"เงียบเลยนะ!"

ผมหันควับและมองค้อนใส่ไอ้คนที่นั่งทำหน้ามึนใส่ก่อนจะก้มลงมองหน้าจอมือถือและเริ่มอ่านข้อความพร้อมกับไอ้โย

'กรี๊ดหนักๆกันเลยทุกคนวันนี้ อร๊ายยยย!!! วันนี้ดูเหมือน ชธ. จะเจ็บขาอะไรประมาณนี้ตั้งแต่เดินเข้าตึกคณะแต่ก็ไม่มีทางที่จะไม่เห็น คร. จะมาช่วยประคองเดินเข้าตึก แต่!!! ยิ่งไปกว่านั้นแทบทำเอาหัวใจหลุดออกมาชักดิ้นกระแด่วๆตายข้างนอก เพราะ คร. ถึงขนาดอุ้ม ชธ. เดินขึ้นบันไดที่ตึกคณะxxxเลยจร้าาา อร๊าย!!!! ฟินไปกว่านั้นอีกคือ นางสองคนพึ่งจะเริ่มคบกันแต่ที่ยิ่งจะฟินไปกว่าคือ พวกนางสวีทกันหวานฉํ่าแต่แทคแคร์กันล้นเหลือจร้าา แบบนี้ต้องจับตาดูเป็นพิเศษจะเนี้ย!!! (มีรูปที่ คร. ตอนอุ้ม ชธ. ขึ้นตึกด้วยนะ ด้านล่างจร้า!)...'

ถูกใจ 1254 คอมเม้น 983

ผมอ่านข้อความจบก็ถึงกับหน้าร้อนผ่าวไปหมดข่าวอะไรมันฟินกระชากใจขนาดนี้ยิ่งมากเข้าไปอีกคือในแต่ละข้อความที่โพสก็ทำเอาไอ้คนที่ถูกพูดถึงอย่างผมไม่กล้าเดินไปไหนต่อไหนทั้งภายในตึกและนอกตึกเลยทีเดียว

ผมไม่สนคอมเม้นเลยสักนิดเดี๋ยวเพราะยังไงวันนี้ก็คงต้องใช้เวลานานกว่าจะเลื่อนอ่านให้หมด ผมไม่ได้ใส่ใจตรงนั้นเล้ย! แต่ผมตะลึงกับไอ้รูปนี่แหละเห็นลักษะท่าทางและรูปลักษณ์ทางร่างกายดูก็รู้ว่าคนที่อุ้มผมคือไอ้เถื่อน หึๆ ส่วนไอ้คนที่ถูกอุ้ม..

ก็คือผมน่ะเซ่!!!...

"เสือเอาไงดีอ่ะ..แบบนี้คนเห็นทั้งมหาลัยแน่เลยอ่ะ"

"ไม่ต้องคิดมากหรอก..เราเป็นแฟนกันจริงๆไม่ใช่คู่จิ้นสักหน่อย..ไม่เห็นต้องกังวลอ่ะไรเลย"

"จะไม่ให้กังวลอะไรเล่า..แฟนกับคู่จิ้นถึงทุกคนจะรู้กันแบบนั้น..เพจบ้านี่ก็ต้องโพสอีกแน่"

"อายหรอ?"

"เปล่า..ก็แค่ไม่ค่อยสบายใจแหละมีแต่คนมาจ้องแล้วจับตามองแบบเนี้ย!"

"หึ..การเป็นแฟนมันต่างจากคู่จิ้นนะ..ถ้าได้เป็นแฟนกันเรื่องที่จะต้องพูดถึงบ่อยๆหรือถูกเชียร์ให้เป็นแฟนกันน่ารำคาญกว่าอีก.."

"...ต่างกันตรงไหนอ่ะ?"

"ต่างสิ..เสือว่ามันต่างนะ..เพราะเราสองคนเป็นแฟนกันแล้ว..อะไรๆที่ต้องถูกมาตามจี้และตามเชียร์ก็น้อยลง..เพราะเราเป็นแฟนกัน...ส่วนมากก็อาจจะถูกมองเฉพาะเรื่องที่เราทำหรือสวีทกันเท่านั้น..อย่าคิดมากเลยนะ"

มันอมยิ้มและเอื้อมมือมาลูบหัวผมอย่างเบามือก่อนที่ผมจะพยักหน้ารับ ถึงมันจะยังไม่ค่อยแตกต่างกันสักเท่าไหร่แต่ที่แน่ๆต้องถูกจับตามองอยู่ดี

"หวานกันจริงจริ๊งงงง!!..อิจเว้ยอิจ..กูไปนั่งที่ละ..อาจารย์แม่งมาพอดี"

"เออๆ..อ่าว..แล้วไอ้ภาคกับไอ้บูมอ่ะ?"

ผมพยักหน้าให้กับไอ้โยที่เดินไปนั่งที่ก่อนจะหันกลับมาถามไอ้เถื่อนที่นั่งอยู่ด้านข้างถึงไอ้สองตัวด้านหน้าที่ไม่เห็นเลยแม้แต่เงา

"คงพากันเมาค้างอยู่ที่ห้องไอ้ภาคมั้ง..เมื่อคืนมันกินหนักทั้งคู่เลย..ฉลองมีเมียคนเดียวกันอะไรเนี่ยแหละ"

"แบบนี้..ไอ้โยก็ต้องรู้ดิ..ค่อยถามมันดีกว่า"

"ที่รักอยากรู้เรื่องของคนอื่นจังเลยนะ"

"จะหาว่าเผือกก็พูดมาเหอะ!..ชิ!"

"เอาละๆ..เลิกคุยกันได้แล้วทุกคน..วันนี้มีนักศึกษาที่ย้ายมาจากอังกฤษและย้ายเข้ามาที่นี่..โชคดีด้วยละที่เค้าได้อยู่ห้องเดียวกับพวกเธอทุกคนด้วย"

ผมละสายตาจะไอ้เถื่อนทันทีแล้วหันหน้าฟังอาจารย์ที่กำลังแนะนำนักศึกษาที่เข้ามาใหม่ ทุกคนต่างตื่นเต้นและซุบซิบกันถึงเพื่อนใหม่คนนี้ทันที

"นักศึกษาใหม่หรอ..เข้ากลางเทอมแบบนี้เนี่ยนะ..สงสัยมีปัญหาละมั้ง"

"หึ!"

ผมหันไปชำเลืองมองไอ้เถื่อนที่ตอนนี้เริ่มไม่สบอารมณ์สักเท่าไหร่ หรือว่าผมสนใจนักศึกษาคนใหม่ที่เข้ามามากเกินไป

"เข้ามาได้..มาแนะนำตัวหน่อยสิ"

ตึก ตึก ตึก

"เห้ย!..น่ะ..นั่นมัน!..เสือใหญ่..อะไรกัน?"

"สวัสดีครับทุกคน..เราชื่อเวย์นะ..พูดไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่..ยังไงก็ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ"

ร่างสูงของคนที่ผมคุ้นเคยดีกำลังยิ้มเป็นมิตรให้กับคนอื่นๆที่ต่อจากนี้เราจะคุ้นเคยและเป็นเพื่อนร่วมห้องกัน

ผมตกตะลึงทันทีและสะกิดไอ้เถื่อนทันทีที่หน้านิ่งและจ้องมองร่างสูงที่ยืนอยู่หน้าห้องอย่างไม่ชอบใจ

'นี่รู้มาก่อนรึเปล่าวะ?'

"เลือกที่นั่งได้เลย..ยังเหลือที่ว่างอยู่สองสามที่นะ"

"ครับอาจารย์..งั้นผมของนั่งข้างๆคนที่ใส่แว่นแล้วกันครับ"

"!!!"

"มึงอยากตายงั้นสินะ?"














​ติดตามตอนต่อไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น