คีตาอักษร

ขอขอบคุณที่ช่วยสนันสนุนนะคะ

บทที่ 2 แต่งงาน..25%

ชื่อตอน : บทที่ 2 แต่งงาน..25%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.5k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ต.ค. 2562 20:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 แต่งงาน..25%
แบบอักษร

ก่อนวันแต่งงานหนึ่งวัน จิตรานุช ต้องเข้ามาอยู่ที่บ้านของพ่อเลี้ยงกัณตภณ เพื่อจะได้เตรียมตัวแต่งงานตั้งแต่เช้า และอีกอย่างพ่อเลี้ยงกัณตภณ กลัวว่าประวัติศาสตร์จะซ้ำรอย จึงได้ตัดปัญหา ให้ว่าที่เจ้าสาวเข้ามาอยู่ในบ้านก่อนซะเลย 

เป็นเพราะต่างที่หรือว่า เพราะความตื่นเต้น หรือว่าเครียดที่จะต้องแต่งงานก็ไม่รู้ จิตรานุช ถึงได้ไม่ยอมหลับยอมนอนซะที พยายามนอนให้หลับแล้ว แต่ก็ยังคงตาค้างอยู่อย่างนั้น นอนพลิกไปพลิกมาก็แล้ว นับแกะแล้วก็แล้ว “หลับสิ ทำไมไม่ยอมหลับซะทีนะเรา บ้าจริงเลย!” จิตรานุช กล่าวพึมพำกับตัวเอง อย่างนึกรำคาญใจเป็นยิ่งนัก 

จิตรานุช จึงตัดสินใจลุกขึ้นจากเตียงนอน อย่างสิ้นสุดความอดทนกับการพยายามนอนให้หลับ เปิดประตูออกไปจากห้องนอนที่พ่อเลี้ยงกัณตภณ ได้ให้แม่บ้าน จัดห้องนี้ไว้ให้หญิงสาวได้นอนหลับพักผ่อนสำหรับแค่คืนนี้เท่านั้น เพราะคืนวันพรุ่งนี้และวันต่อๆ ไปจากนี้ ก็จะต้องนอนร่วมห้องเดียวกันกับพ่อเลี้ยงกัณตภณ โดยไม่อาจคัดค้านและขัดขืนใดๆ ได้เลย 

จิตรานุช ลงไปเดินเล่นที่สนามหญ้าหน้าบ้าน รับลมเย็นๆ ที่พัดโชยมายามค่ำคืนเดือนหงายอย่างนี้ หญิงสาวเงยหน้ามองดูพระจันทร์เต็มดวง พลางคิดไปถึงอนาคตของตนเอง ที่ไม่รู้จะเป็นยังไงต่อไป เพราะมองไม่เห็นแสงสว่างส่องมานำทางเลย มีแต่ความมืดมนที่เฝ้ารอเธออยู่ในตอนนี้ 

“ทำไมมาอยู่ตรงนี้ จะแอบหนีหรือ?” เสียงอันทรงอำนาจของ พ่อเลี้ยงกัณตภณ ดังเข้าหูคนที่กำลังยืนมองดูพระจันทร์อยู่อย่างเผลอไผลเหม่อลอย จนสะดุ้งอย่างตกใจ จิตรานุช หันมองไปยังต้นเสียงที่ได้ยินนั้น ก็เห็นว่า พ่อเลี้ยงกัณตภัณ ได้มายืนซ้อนหลังของเธออยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ 

“อุ้ย! พ่อเลี้ยง ฉันไม่ได้จะหนีซะหน่อยค่ะ ฉันก็แค่นอนไม่ค่อยหลับ จึงได้ออกมาเดินรับลมเย็นๆ ก็เท่านั้นเองค่ะ” จิตรานุช อุทานออกมา แล้วหันกลับไปเอ่ยอธิบายให้คนตัวโต ที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอให้รับรู้และเข้าใจ แต่ก็ดูเหมือนว่าคนตัวโตนั้น จะไม่ค่อยยอมเชื่อกับคำพูดของเธอสักเท่าไร เพราะชายหนุ่มหรี่ตาจ้องมองมายังหญิงสาว ด้วยสายตาที่ดูหมิ่น และเหมือนจะไม่เชื่อคำพูดที่เธอเอ่ยออกมานั้นซะเลย 

และเมื่อ จิตรานุช ได้เห็นสายตาคมกริบที่มองมาเช่นนั้นแล้ว ก็รู้ได้ทันทีว่าชายหนุ่มตรงหน้ากำลังไม่เชื่อในคำพูดของเธอ “ถ้าฉันจะหนี ฉันคงไม่ยืนรอให้คุณได้มาเห็น และจับได้อย่างนี้หรอกค่ะ” จิตรานุช กล่าวขึ้นด้วยอารมณ์ที่เริ่มขุ่นมัว 

“ฉันยังไม่ได้ว่าว่าจะไม่เชื่อคำพูดเธอเลยสักคำ เธอร้อนตัวเกินไปหรือเปล่า สาวน้อย” พ่อเลี้ยงกัณตภณ กล่าวบอกคนตัวเล็กกว่า พร้อมกับขยับเข้ามาใกล้มากขึ้นกว่าเดิม จนร่างสองร่างแทบจะแนบสนิทชิดกันอยู่แล้ว 

จิตรานุช รู้สึกได้ถึงลมหายใจที่ตอนนี้ ได้เป่ารดลงมาโดนศีรษะของเธอ และไออุ่นจากร่างกายแกร่งของคนตัวโต อีกทั้งยังได้กลิ่นกายของคนที่ยืนอยู่ห่างไปไม่ถึงคืบนั้นด้วยอีกต่างหาก จนทำให้ร่างบางรู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ วูบๆ วาบๆ อยู่ภายในทรวง จนแทบไม่เป็นตัวของตัวเอง 

“เอ่อ! ฉันเริ่มง่วงแล้วล่ะค่ะ ถ้ายังไงฉันต้องขอตัวไปนอนก่อนแล้วกันนะคะ” ว่าแล้ว จิตรานุช ก็พยายามเดินหลีกเลี่ยงคนตัวโต แต่ดันถูกมือใหญ่รั้งเอาไว้ และดึงร่างบางให้เข้ามาอยู่ในอ้อมแขนแกร่งอย่างเร็วไว ราวกับจรวด 

“อุ้ย! พ่อเลี้ยง จะทำอะไรคะ ปล่อยฉันนะคะ” จิตรานุช ต้องตกใจเป็นรอบที่สอง พยายามขัดขืนออกจากอ้อมแขนแกร่งนั้นอย่างสุดกำลัง แต่ก็หาได้หลุดพ้นไปได้ไม่ อ้อมแขนแกร่งนั้นกลับรัดแน่นเข้ากว่าเดิม ราวกับปลอกเหล็กยังไงยังงั้น 

“จะรีบไปไหนล่ะ ไหนๆ ก็ออกมารับลมแล้ว ก็อยู่ต่ออีกสักนิดจะเป็นอะไรไปล่ะ สาวน้อย” พ่อเลี้ยงกัณตภณ กล่าวกระซิบบอกคนในอ้อมแขนแกร่ง พร้อมกับก้มใบหน้าคร้ามครันของเขาลงมาใกล้ๆ ใบหน้าสวยหวานซึ้งนั้น อย่างอยากมองดูใกล้ๆ และอยาก.... 

ซึ่งการกระทำของชายหนุ่มก็เร็วเท่ากับความคิด พ่อเลี้ยงกันตภณ ก้มลงประกบปิดปากบางจิ้มลิ้มลงในทันที อย่างต้องการหาความหวาน ที่ตนเคยได้ลิ้มลองมาก่อนหน้านี้แล้ว และยังคงติดตาตรึงใจอยู่อย่างนั้นไม่เสื่อมคลาย และแถมความต้องการนั้นยังเพิ่มขึ้นมากกว่าเดิม เมื่อได้อยู่ใกล้กันอย่างนี้ 

จิตรานุช เบิกตากว้าง ดิ้นรนขัดขืน แต่ดิ้นไปได้สักพักเรี่ยวแรงก็ค่อยๆ ผ่อนเบาลงไปเรื่อยๆ จนอ่อนระทวยอยู่ในอ้อมแขนแกร่งอย่างยอมจำนน ซึ่งเป็นนานกว่าที่คนตัวโตที่ชอบเอาแต่ใจ และเอาแต่ได้ จะยอมถอนจูบออกจากปากบางจิ้มลิ้ม และปล่อยร่างบางออกจากอ้อมแขนแกร่ง 

“วันนี้ฉันจะปล่อยเธอไปก่อน แต่วันพรุ่งนี้ฉันจะกลืนกินเธอไปทั้งตัว และจะไม่ยอมปล่อยเธอให้ลงจากเตียง ไปได้โดยง่ายอย่างแน่นอน สาวน้อย” พ่อเลี้ยงกัณตภณ กล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า และเหมือนว่ากำลังพยายามระงับพลังอันมืดดำ ที่อยู่ภายในร่างกายเขา ให้สงบลง 

 “ฉันขอตัวนะคะ” จิตรานุช ว่าแล้วก็ก้มหน้าก้มตา รีบเดินจ้ำอ้าวออกไปจากตรงนั้น ขึ้นไปยังห้องนอนที่ตนใช้พักหลับนอนทันที โดยไม่ยอมหันมองคนตัวโต ที่กำลังมองตามร่างบางของเธอไป จนลับหายเข้าไปภายในบ้าน 

 

 

 

เอาแล้วมั้ยละทั้งจูบทั้งขู่กันเลยนะ พ่อเลี้ยงกัณตภณ เจ้าขา อิอิ.......... ​;) 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น