oil_oil

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : DH 9

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 02 เม.ย. 2561 21:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
DH 9
แบบอักษร

Talk::Hanna

ฉันเดินออมาจากในห้องนอนในตอนเย็น วันนี้ทั้งวันฉันยังไม่ได้กินอะไรเลย โดโนแวนก็ออกไปยังไม่กลบมา ฉันเดินลงมาชั้นล่างและเดินหาห้องครัว ทำไมบ้านหลังนี้มันกว้างแบบนี้เนี้ย กะจะเปิดสวนสนุกในนี้รึงไงฉัน

ฉันเดินรัดเลาะมาเรื่อยๆก็มาเจอห้องที่คิดว่าน่าจะเป็นห้องครัวเพราะในนั้นมีผู้หญิงสูงวัยอายุไม่น่าจะต่ำกว่า70ปีแน่กำลังสั่งคนอื่นๆให้ทำอาหารอยู่ ฉันจึงเข้าไปหาคุณยาย

“มีอะไรให้หนูช่วยมั้ยค่ะ”ฮันน่าถามออกไป ใจจริงเธอกะว่าจะเดินมาหาอะไรกิน แต่มันจะน่าเกียจมากถ้าเธอมาหยิบแล้วเดินออกไปเลย

“หนูเป็นแขกของนายน้อยเหรอจ่ะ ไม่ต้องทำหรอกๆ เดี๋ยวยายทำเอง ไกล้เวลาอาหารเย็นแล้ว เดี๋ยวนายน้อยก็คงจะกลับมา หนูไปเดินเล่นเถอะจ่ะ”คุณยายพูดออกมาพรืดใหญ่ไม่ปล่อยให้เธอได้ตอบอะไรกลับไปแล้วก็ดันหลังเธอให้ออกมาจากน่าเตา

ฮันน่าอำอึ้งอยากจะช่วยคุณยายแต่ก็คงจะโดนปฏิเสธอีก เธอเดินมาที่ตู้เย็นและหยิบนมกล่องนึงมาดื่มทีเดียวจนหมดและทิ้งลงถังขยะ ก่อนจะเดินออกมาจากห้องครัว

“จริงสิ ฉันลืมเรื่องนี้ไปได้ยังไงเนี้ยย”ฮันน่าลุกลี้ลุกลน เธอลืมเรื่องนี้ไปได้ยังไงกันน่ะ

ฮันน่าเดินออกมาที่ประตูหน้าบานมองออกไปที่ลานกว้างเบื้องหน้าที่ปลูกต้นไม้ดอกไม้และถูกจัดแต่งอย่างสวยงาม แต่กลับมีลูกน้องยืนอยู่เต็มไปหมด แล้วเธอจะออกไปได้ยังไงกัน ฮันน่าเดินคิดวนไปวนมาอยู่หน้าประตู เปาโลที่เดินมาเจอฮันน่าเขาจึงเดินเขามาหาเธอ

“มีอะไรรึป่าวครับ”เปาโลถามฮันน่า เธอมีถ้าทีลุกลี้ลุกลน

“เอ่อ....คือ...นะ นายช่วยพาฉันไปซื้อ...เอ่อ...”ฮันน่าพูดติดๆขัดๆไม่กล้าพูดออกไปตรงๆ

“ซื้ออะไรครับ”

“ยา..คุ”ยังไม่ทันที่ฮันน่าจะพูดจบ ก็มีเสียงที่เธอรำคานดังขึ้นมาจากด้านหลับ

“คุยอะไรกัน”โดโนแวนถามขึ้น

“นายครับ”เปาโลพูดแล้วก้มหัวให้นาย

ฮันน่าที่ยืนหันหลังให้เขาอยู่ เธอไม่ได้หันกลับไปมองเขาแต่เดินกระทืบเท้าเขาไปในบ้านทันที่

“เมื่อกี้คุยอะไรกัน”

“คุณฮันน่าเขาจะให้ผมพาไปซื้อยาอะไรก็ไม่รู้ครับ”

“ยา?”ชายหนุ่มทวนคำ ยาอะไร ไม่สบายเหรอ ในบ้านเขาก็มียาเยอะแยะทำไมต้องให้พาไปซื้อด้วย

“ครับ”

“เอ่อ แล้วเรื่องที่กูให้ไปหาอะ ได้เรื่องรึยัง”

“ครับ ผมวางไว้บนโต๊ะในห้องทำงานครับ”

“อืมดี ไปได้แล้ว”โดโนแวนเดินสวนเปาโลเขามาในบ้าน

“เดี๋ยวว ตามหมอมาให้ฉันด้วย”โดโนแวนหันไปสั่งเปาโล

“ครับ? นายไม่สบายเหรอครับ”

“ไม่ต้องเสือก! กูบอกให้ตามก็ตามมาเหอะ”

“คะ..ครับๆ”

“เสร็จแล้วตามกูมาที่ห้องทำงาน”

“ครับนาย”

โดโนแวนเดินตรงมาที่ห้องทำงานของเขาแต่ก็ยังไม่วายแวะไปดูฮันน่าที่ห้องนอน

เขาหยิบเอกสารบนโต๊ะขึ้นมาดู

“อ่านให้กูฟัง กูขี้เกียจอ่าน”โดโนแวนนั้งพิงกับเก้าอี้ตัวแพงและหลับตาลง เห็นเธอนอนเล่นอยู่บนเตียง เขาจึงตรงไปห้องทำงานทันที

“ประวัติ ฮันน่า เอสเบิร์ต”

“ฮันน่า เอสเบิร์ต เธอเป็นลูกสาวบุญธรรมของ โรมะ เอสเบิร์ตซึ้งเป็นลุงแท้ๆของเธอครับ แม่ของเธอเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งตอนเธออายุได้7ปี ซึ่งแม่กับลุงของเธอเป็นคนญี่ปุ่น ตอนนี้เธออายุ 23ปีครับ พ่อแท้ๆของเธอชื่อไซตัน เรนเดล ที่เกิ....”

“มึงว่าชื่อพ่อแท้ๆของเธอชื่ออะไรน่ะ”โดโนแวนถามย้ำอีกครั้งเพื่อว่าเขาจะได้ยินมันผิด เพราะนั้นมันชื่อพ่อของไอ้เซน!!

“ชื่อไซตัน เรนเดล ที่เกินอุบัติเหตุเสียชีวิตกับคุณแอนนา เรนเดล พ่อแม่ของเซน แม่ของฮันน่าเป็นภรรยาน้อยครับ พอพ่อของเธอและแม่ของเซนเสียชีวิต คุณนานะแม่ของฮันน่าจึงพาทั้งสองคนย้ายไปอยู่ที่ญี่ปุ่น แต่คุณลุงของฮันน่ารับเธอเป็นลูกบุญธรรมเพียงคนเดียว เพราะเซนไม่ได้มีสายเลือดของพวกเขา แต่ก็ส่งเซนกลับมาเรียนที่อเมริกาโดยส่งค่าเลี้ยงดูให้ตลอดครับ”

“หึ เป็นพี่น้องกันจริงๆสิน่ะ”

“ครับ ต่อไปก็จะเป็นเรื่องการเรียนของเธอ”

“พอๆ ไม่ต้องพูดแล้ว”โดโนแวนบอกปัด สิ่งที่เขาอยากรู้จริงๆก็คือฮันน่ากับเซนเป็นพี่น้องกันจริงๆรึป่าว

“หมอมารึยัง”

“ถึงแล้วครับ เดี๋ยวผมไปตามมาให้ครับ”

“อืม พาไปที่ห้องนอนฉัน”

“ครับ”









อิมเมจเปาโล เพื่อนึกหน้ากันไม่ออกฮ่าๆๆ**image**

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น