หอหมื่นอักษร
facebook-icon Instagram-icon

- เขายอมที่จะเป็นคนเห็นแก่ตัว เพื่อที่จะได้นางผู้เป็นรักไว้เคียงข้างกาย - ติดตามความสนุกได้ทุกวัน เวลาประมาณ 4 โมงเย็นเจ้าค่าาา

ตอนที่ 2 เซียนพิษ (2)

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 เซียนพิษ (2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.1k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 02 เม.ย. 2561 10:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 เซียนพิษ (2)
แบบอักษร



ลูกพี่ ข้าไม่เคยพบเคยเห็นสาวงามถึงเพียงนี้มาก่อนเลยขอรับ

เม่ยซาเองก็คิดไม่ต่างไปจากลูกน้องนัก แต่เขาแค่เพียงมีสติมากกว่าเท่านั้น จู่ๆ ก็มีสาวงามมาปรากฏตัวท่ามกล่างป่าดงพงไพร เรื่องนี้เป็นมาเช่นไร ใครก็มิอาจรู้ได้

“ท่านอ๋อง!” เมื่อเทียบกับคนของอู๋จี๋กงแล้ว เหล่าองครักษ์ของหลงเจ๋อจิ่งเทียนนั้นดูจะเก็บอารมณ์ได้ดีกว่ายิ่งนัก

พวกเขาสามคนนำโดยลู่หยวน กระจายกำลังคุ้มกันหลงเจ๋อจิ่งเทียนไว้ตรงกลาง ยิ่งเห็นว่าสีหน้าของเขาไม่สู้ดีนัก ลู่หยวนก็ยิ่งกังวลใจ เวลาเหลือไม่มากแล้ว เขาไม่สามารถถ่วงเวลาได้อีกต่อไปแล้ว

“เจ้าคือคนที่จะมาช่วยหลงเจ๋อจิ่งเทียนอย่างงั้นหรือ”

เป็นผู้หญิงเช่นเดียวกัน เมื่อเห็นหญิงสาวที่งดงามกว่าตัวเองร้อยเท่าพันเท่าเช่นนี้ เจวี่ยซาถึงกับทนไม่ไหว ยกเท้าถีบไปยังเม่ยซาที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ นางมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความเกรี้ยวโกรธ

“ไม่ใช่” หญิงสาวชุดขาวเผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงสูดปากของผู้คนที่ได้เห็นรอยยิ้มของเธอ



ต่อไปเธอคงจะปรากฏตัวด้วยใบหน้านี้ไม่ได้เสียแล้ว มิเช่นนั้นแล้วสักวันใบหน้านี้อาจจะนำความเดือดร้อนมาสู่ตัวเธอได้ ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งเสียดาย ทำไมตอนออกมาเธอถึงไม่ใช้ “กระจกจันทร์วารี” ถ้าใช้กระจกนี้ปกปิดใบหน้าที่แท้จริงเอาไว้  เธอคงไม่ต้องทนต่อสายตาหื่นกระหายของผู้คนเหล่านี้

“หึ! ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร ในเมื่อมาอยู่ตรงนี้แล้ว ก็อย่าหวังว่าจะมีชีวิตรอดกลับไปได้”

ได้ยินเสียงสูดปากของคนเหล่านี้ เจวี่ยซาก็ยิ่งรับไม่ได้ นางเชื่อมาตลอดว่าตัวนางนั้นงดงามดั่งดอกไม้แรกแย้ม ไม่คิดว่าจะโดนหญิงสาวชุดขาวตรงหน้าแย่งความสนใจไปเสียหมด ความอิจฉาริษยาของผู้หญิงนั้นก็เปรียบเสมือนอสรพิษที่คืบคลานอยู่ภายในจิตใจของเจวี่ยซา

“อย่างนั้นหรือ” ได้ฟังดังนั้น หญิงสาวชุดขาวก็รู้สึกว่าช่างน่าขันยิ่งนัก เธอกลับไม่สนใจคนเหล่านั้น เดินตรงไปหาลู่เหย่ที่เพิ่งโดนพิษไป ป้อนเม็ดยาให้เขาหนึ่งเม็ด

“ได้ยินมานานแล้วว่าเจวี่ยซาแห่งอู๋จี๋กงถนัดการใช้พิษ แต่ดูแล้วก็ไม่เท่าไหร่นี่นา”

แค่ชั่วขณะที่นางพูด สีหน้าของลู่เหย่ก็ดูดีขึ้นมากแล้ว “ขอบคุณแม่นางที่ช่วยเหลือ” ลู่เหย่กำหมัดคารวะแสดงความขอบคุณ กัดฟันอดทนไปยืนข้างกายของหลงเจ๋อจิ้งเทียนเยี่ยงคนอื่นๆ เพื่อคอยคุ้มกันให้เขา

เจวี่ยซารู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมากที่หญิงสาวสามารถถอนพิษของนางได้ “เจ้าเป็นใครกันแน่”

“ข้าหรือ?” หญิงสาวชุดขาวขมวดคิ้วเล็กน้อยขณะครุ่นคิด จากนั้นจึงตอบเจวี่ยซาออกมาเบาๆ

“ผู้คนในยุทธภพต่างเรียกขานข้าว่าเซียนพิษ”


เซียนพิษ? เมื่อได้ยินชื่อนี้ เหล่าคนที่เคลิบเคลิ้มไปกับรูปลักษณ์ของหญิงสาวชุดขาวถึงกับหน้าถอดสี แม้แต่หลงเจ๋อจิ่งเทียนเองก็ยังตกใจ


ตามคำร่ำลือนั้น เซียนพิษแม้มีรูปลักษณ์งดงามแต่จิตใจกลับโหดเหี้ยมไร้ความปรานี ลงมือคราใดมักไม่มีใครเหลือรอดชีวิต ยังมีผู้คนเล่าลืออีกว่านางคือแก้วตาดวงใจของเฒ่าพิษแห่งดินแดนปีศาจ ออกสู่ยุทธภพแค่เพียงสามปีก็มีชื่อเสียงขจรไกล มีน้อยคนนักที่เคยได้พบนาง และคนเหล่านั้นก็ได้ตายไปหมดแล้ว

คิดไม่ถึงว่าหญิงสาวผู้โหดเหี้ยมที่ผู้คนเล่าขานนั้น กลับเป็นเพียงสาวน้อยที่มีหน้าตางดงามเช่นนี้



ชุดขาวปกปิดเรือนร่างอันปราดเปรียวไว้ เท้าขาวดุจหยกขาวเหยียบลงบนพื้นหญ้าเบาๆ เท้าของนางคู่นั้นช่างงดงามไร้ที่ติ เปรียบดั่งผลงานของจิตรกรฝีมือเอกที่บรรจงแกะสลักออกมา ขนาดของเท้าแค่ฝ่ามือบุรุษเท่านั้น ช่างน่าเอามาลูบไล้ไว้ในมือเสียจริง

นางช่างดูบริสุทธิ์ไร้เดียงสาดั่งนางฟ้ากลางพงไพร ไม่มีจุดใดที่จะใกล้เคียงกับคำว่า “พิษ” เลยแม้แต่น้อย

“ลูกน้องของเจ้านั้นจงรักภักดีใช้ได้เลยนิ!” แต่ละความเคลื่อนไหวของกลุ่มคนชุดดำนั้นเป็นไปตามที่หญิงสาวชุดขาวคิดเอาไว้ไม่มีผิด แต่เธอหาได้สนใจไม่ กลับหันไปมองหลงเจ๋อจิ่งเทียน

นี่น่ะหรือจิ้งอ๋องหลงเจ๋อจิ่งเทียน! เมื่อพูดขึ้นมาแล้ว ก็นึกได้ว่าเธอกับเขายังมีการหมั้นหมายกันไว้ แต่เมื่อได้เห็นสภาพอเนจอนาถของเขาในตอนนี้ เธอกลับคิดว่าช่างน่าหัวเราะเสียนี่กระไร

เธอกับซูเหมยเพิ่งจะพูดถึงเขาไป คิดไม่ถึงว่าเมื่อพูดถึงเขา เขาก็มา แต่ที่คาดไม่ถึงยิ่งกว่าคือกลับต้องมาเจอกันในสถานการณ์เช่นนี้

“เคยได้ยินมาว่า นายเป็นเช่นไร บ่าวก็เป็นเช่นนั้น ดูแล้ว เจ้าก็ไม่ใช่คนเลวร้ายเท่าไหร่!”

ก่อนหน้านี้เขาเพียงได้เห็นแค่รูปร่างที่สง่างามของนาง แม้จะไม่ชัดเจนนัก แต่ดูจากสีหน้าของคนอื่นแล้ว เขาก็รู้ว่านางจะต้องมีใบหน้าที่งดงามเป็นแน่แท้

แต่เมื่อนางมายืนอยู่ตรงหน้า เขากลับพบว่า เพียงแค่คำว่า “งดงาม” นั้นกลับไม่เพียงพอที่จะบรรยายความงามของนางได้ สำหรับนางแล้ว คงต้องใช้คำว่า “งามล่มเมือง” น่าจะเหมาะสมเสียกว่า

มีความรู้สึกแปลกประหลาดอย่างหนึ่งกำลังแพร่กระจายอยู่ภายในใจของหลงเจ๋อจิ่งเทียน ยามเมื่อได้สบตากับนาง หัวใจของเขาพลันเต้นแรง จนตัวเขาเองยังได้ยินเสียง “ตึกตัก” อย่างชัดเจน


สาวน้อยคนนี้ เขาจะเอามาครอบครองให้จงได้!


หญิงสาวชุดขาวไม่รู้แม้แต่น้อยว่านางนั้นจะถูกตาต้องใจของหลงเจ๋อจิ่งเทียน นางแค่โยนเม็ดยาสีชมพูให้แก่เขาเพียงเท่านั้น

“ฤกษ์งามยามดี ทิวทัศน์งดงามเช่นนี้ กลับมาถูกพวกเจ้าทำลายความเงียบสงบ มันช่างน่าหงุดหงิดใจเสียจริง ข้าเองก็ไม่ได้ประลองฝีมือกับใครมานานแล้ว กลัวว่าวรยุทธ์ที่ร่ำเรียนมามันจะถดถอยเอาเสียได้ ควรจะถึงเวลาฝึกปรือฝีมือกันเสียหน่อย หลงเจ๋อจิ่งเทียน เรามาทำการค้าขายกันดีหรือไม่ หากเจ้ามีเงินให้ข้า คนพวกนี้ข้าจะจัดการให้เจ้าเอง ”

“ได้!” ถึงแม้ที่หญิงสาวชุดขาวพูดมาจะกะทันหันไปเสียหน่อย แต่หลงเจ๋อจิ่งเทียนก็ตอบตกลง เสียงของนางที่เรียกชื่อของเขามันช่างฟังดูเสนาะหูอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด

สถานการณ์ของเขาในตอนนี้ นอกเสียจากว่าคนของเขาจะมาช่วยได้ทันเวลา ไม่เช่นนั้นเขาก็ยากที่จะหนีจากคนกลุ่มนี้ได้พ้น หากจะให้หวังลมๆ แล้งๆ กันคนที่ยังมาไม่ถึง เขาเลือกที่จะฉกฉวยโอกาสที่อยู่ตรงหน้าเสียดีกว่า ไม่แน่สวรรค์อาจจะส่งนางมาเพื่อช่วยเขาก็เป็นได้

“ห้าแสนตำลึง ไม่มีการต่อรองใดๆ ทั้งสิ้น”

ทั้งๆ ที่รายล้อมไปด้วยนักฆ่ามากมาย แต่หญิงสาวกลับไม่ใส่ใจ อยากจะทำการค้าขายก็พูดขึ้นมาเสียเดี๋ยวนั้น ยิ่งทำให้เหล่าคนชุดดำต่างก็หวาดหวั่นไปตามกัน

“ตกลง” ป้ายหยกรูปทรงมังกร สีขาวราวน้ำนม ถูกหลงเจ๋อจิ่งเทียนส่งไปตกอยู่บนฝ่ามือของหญิงสาวชุดขาว “นี่คือป้ายหยกประจำตัวของข้า แม่นางมารับเงินที่ตำหนักจิ้งอ๋องได้ตลอดเวลา”

“เด็ดขาดดี ข้าชอบ!”

หญิงสาวชุดขาวเก็บป้ายหยกเสร็จเรียบร้อย รอยยิ้มที่มุมปากก็ยิ่งกว้างขึ้นเรื่อยๆ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่บนข้อมือของนางปรากฏกำไลทองคำขึ้นมาหนึ่งคู่ บนกำไลแต่ละวงนั้นมีระฆังทองคำบริสุทธิ์ขนาดเล็กเท่าหัวแม่มือแขวนอยู่ห้าใบ

“ระฆังคร่าวิญญาณ? เฒ่าพิษมอบสิ่งนี้ให้แก่เจ้าแล้วงั้นหรือ”

เจวี่ยซาและเม่ยซาต่างก็ตกใจที่ได้เห็นระฆังนี้ เจวี่ยซานั้นใบหน้าซีดเผือด ส่วนสีหน้าของเม่ยซาก็ไม่ดีนัก

“ใช่แล้ว! ท่านพ่อเคยพูดไว้ว่ามีไอ้ชั่วสองคนได้ขโมยตำราพิษของท่านไป ทรยศดินแดนปีศาจ ออกมาก่อตั้งสำนักของตัวเอง ท่านยังพูดอีกว่า ถ้าหากข้าได้พบได้เจอสองคนนั้น ก็ฝากให้ช่วยชำระสะสางเสียด้วย แล้วมันช่างบังเอิญเสียจริง วันนี้พวกเจ้าดันมาให้ข้าจัดการถึงที่”

 คำพูดของหญิงสาวชุดขาวนั้น ทำให้เม่ยซาตกตะลึงยิ่งขึ้นไปอีก

เมื่อยี่สิบปีก่อน พวกเขาสองคนยังเป็นแค่ลูกศิษย์ของท่านเจ้าปีศาจ พวกเขาฉวยโอกาสขณะที่ท่านเจ้าปีศาจปิดตัวเองเพื่อฝึกวิทยายุทธ ขโมยตำราพิษของเขาออกมา มิหนำซ้ำยังฆ่าศิษย์พี่ศิษย์น้องร่วมสำนัก ส่งผลให้ท่านเจ้าปีศาจเกือบธาตุไฟเข้าแทรก ดินแดนปีศาจโดนทำลายไปกว่าครึ่ง

สองคนนี้หนีออกมาได้ก็ก่อตั้งสำนักอู๋จี๋กง ถึงแม้เวลาจะผ่านมานานหลายปี ดินแดนปีศาจก็ไม่เคยมาวุ่นวายกับอู๋จี๋กง แต่พวกเขาก็ยังเกรงกลัวต่อเฒ่าพิษเป็นอย่างมาก

มิคาดคิดว่าเฒ่าพิษจะรับบุตรสาวบุญธรรม นอกเหนือจากนั้นยังมอบเคล็ดวิชาลับให้แก่นางอีก

“ศิษย์พี่ อย่าได้กลัวนาง! ยังไงซะ วันนี้เฒ่าพิษก็ไม่ได้อยู่ตรงนี้ นางก็แค่เด็กสาวคนหนึ่ง ไม่มีทางทำอะไรเราได้หรอก!”

เจวี่ยซากัดฟันปลอบใจเม่ยซา ถึงแม้นางจะพูดอย่างนั้นออกมา แต่หน้าผากของนางกลับมีเหงื่อไหลออกมาหยดแล้วหยดเล่า แม้แต่ตัวนางเองก็ยังไม่รับรู้เลยว่าหญิงสาวชุดขาวนั้นทำให้นางหวาดเกรงได้ขนาดนี้

“อย่างนั้นหรือ ?”

รอยยิ้มบนใบหน้าของหญิงสาวชุดขาวพลันหายไป ระฆังทองคำในมือของนางกลับส่งเสียงออกมา

ทุกคนยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ปรากฏเส้นใยสีทองสิบเส้นออกมาจากระฆังทองคำ ดุจดั่งอสรพิษทองคำสิบตัว เลื้อยพันอยู่บนมือของนาง ไม่ว่ามันเลื้อยไปตรงไหน ก็จะปล่อยกลิ่นหอมหวานของดอกไม้ออกมา กลุ่มคนชุดดำที่ถูกกลิ่นหอมนี้ปกคลุมยังไม่ทันได้กรีดร้องออกมา ก็พากันล้มตายลงเสียแล้ว


ช่างเป็นพิษที่รุนแรงจริงๆ! หลงเจ๋อจิ่งเทียนแววตาลึกล้ำ


เพียงแค่ครู่เดียว ทุกคนยังไม่ทันได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น กลุ่มคนที่พูดว่าจะเอาชีวิตของหลงเจ๋อจิ่งเทียนก็ล้มลงเสียหมดแล้ว ร่างไร้วิญญาณของพวกเขาค่อยๆ สลายกลายเป็นน้ำ ปล่อยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ล่องลอยอยู่ในอากาศ

“ง่ายดายเพียงนี้เชียวหรือ?”

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าทำให้ลู่หยวนตกตะลึงจนพูดไม่ออก นักฆ่าที่โหดเหี้ยมเหล่านี้เมื่อตกอยู่ในเงื้อมมือของหญิงสาวชุดขาว กลับกลายเป็นดั่งคนธรรมดา อ่อนแอ ไร้เรี่ยวแรงขัดขืน นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน

“หึ……” คำพูดทื่อๆ ของลู่หยวนนั้น ทำให้หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเบาๆ

“พาเจ้านายของเจ้าไปได้แล้ว! ต่อไปถ้าพบเจอข้าที่ไหนก็หลบไปให้ไกลๆ! แล้วอย่าลืมกินยาแก้พิษล่ะ ครั้งต่อไปพวกเจ้าคงจะไม่โชคดีเช่นนี้อีก!”

ลู่หยวนไม่ทันได้เข้าใจ หญิงสาวชุดขาวก็กระโดดเหยียบกิ่งไม้ โบยบินดั่งผีเสื้อหายไปจากสายตาของพวกเขา

“ช่างเป็นวิชาตัวเบาที่งดงามจริงๆ” หลงเจ๋อจิ่งเทียนเพิ่งจะพูดจบ ก็รู้สึกเจ็บหน้าอก กระอักออกมาเป็นเลือดสีดำ

“ท่านอ๋อง!” เห็นดังนั้นลู่หยวนถึงนึกขึ้นได้ว่ามียาที่หญิงสาวชุดขาวมอบไว้ให้ หรือว่าจะเป็นยาแก้พิษ? แต่ยานี้เขาก็ไม่รู้ว่านางไปได้มาจากไหน จะให้ท่านอ๋องกินเข้าไปได้อย่างไรกัน!

ในขณะที่ลู่หยวนกำลังลังเลอยู่นั้น หลงเจ๋อจิ่งเทียนกลับกลืนยานั้นลงไปเสียแล้ว

“ท่านอ๋อง!” ลู่หยวนเรียกออกมาด้วยความตกใจ

“ไม่ต้องเป็นห่วง! เซียนพิษไม่มีทางทำร้ายข้าหรอก!”

ที่หลงเจ๋อจิ่งเทียนพูดออกมาแบบนี้นั้นมาจากความรู้สึกของเขาล้วนๆ และการเสี่ยงดวงครั้งนี้เขาก็ชนะจริงๆ เสียด้วย เพียงไม่นาน เขาก็รับรู้ได้ว่าช่องท้องของเขานั้นโล่งขึ้นไม่น้อย เซียนพิษนี่ไม่ธรรมดาจริงๆ วางพิษได้แล้วยังแก้พิษได้อีกด้วย

แค่เพียงนึกถึงว่ากลุ่มคนที่ยังมีชิวิตอยู่ดีๆ ชั่วขณะกลับกลายเป็นแค่แอ่งน้ำเหลือง จิตใจของหลงเจ๋อจิ่งเทียนก็พลันหนักอึ้ง

“ลู่หยวน ข้าอยากรู้ข้อมูลทั้งหมดของเซียนพิษ! ถ้านางมารับเงินที่ตำหนักจิ้งอ๋องจริงๆ เจ้าต้องสืบรู้ที่อยู่ของนางให้ได้!”

“ท่านอ๋องหมายความว่า......จะไม่ปล่อยให้นางมีชีวิตรอดออกไปอย่างนั้นหรือ” ลู่หยวนลังเลเล็กน้อยก่อนจะพูดออกมา

“ไม่! ข้าถูกใจในตัวนางนัก ข้าจะตบแต่งนางเป็นชายาของข้า!”


ไม่ต้องพูดถึงฝีมือการใช้พิษอันร้ายกาจ แค่เพียงใบหน้าอันงดงามของนาง มิว่าชายใดบนโลกนี้ก็ต้องหลงใหลในตัวนาง


แค่เพียงนึกถึงเท้าเรียวเล็กดุจหยกขาวของนาง จิตใจของหลงเจ๋อจิ่งเทียนก็รู้สึกร้อนรุ่มขึ้นมาทันที นางจะต้องเป็นของเขา! ไม่ว่าจะร่างกายหรือหัวใจ เขาจะต้องได้นางมาครอบครอง!

“แต่ท่านอ๋องขอรับ ท่านมีคู่หมั้นอยู่แล้ว......”

“อย่าได้พูดถึง ‘ผู้หญิงไร้ประโยชน์’ แห่งตระกูลมู่หรงคนนั้นขึ้นมาเชียว! กลับไปข้าจะถอนหมั้นกับนาง!”

หลงเจ๋อจิ่งเทียนได้จากไปภายใต้การคุ้มกันขององครักษ์ เขาเพิ่งจากไปได้ไม่นาน หญิงสาวชุดขาวก็ปรากฏ ณ จุดเดิม แสงจันทร์ตกระทบริมฝีปากอันอ่อนนุ่มดุจกลีบกุหลาบของนาง ริมฝีปากนั้นค่อยๆ แย้มยิ้มดั่งกลีบกุหลาบค่อยๆ แย้มบาน

“หลงเจ๋อจิ่งเทียน ในเมื่อเจ้านั้นเกลียดชัง ‘ผู้หญิงไร้ประโยชน์’ แห่งตระกูลมู่หรงอย่างข้าคนนี้นัก! อยากถอนหมั้นงั้นหรือ ได้!​ ข้าจะทำให้เจ้าสมปรารถนาเอง!”





แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น