뚱뚱(ตุงตุง)

ขอบคุณทุกคอมเม้นทุกแรงกำลังใจนะคะ ฝากนิยายเรื่องนี้ในอ้อมอกของทุกคนด้วยนะคะ

ตอนที่ 5 มึง กู 100%

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 มึง กู 100%

คำค้น : มาเฟีย อ้วน ไอ้อ้วน เชอ วิน ลิลลี่ เอส

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 69.9k

ความคิดเห็น : 348

ปรับปรุงล่าสุด : 02 เม.ย. 2561 22:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 มึง กู 100%
แบบอักษร

ฉันกลับมานั่งทำงานที่โต๊ะทำงานของฉัน ก็ไม่มีอะไรมากฉันนั่งทำงานจนถึงเวลาเลิกงานนั่นก็คือสี่โมงเย็น ป่านนี้ลูกๆคงเลิกเรียนแล้ว

"พี่ขวัญ เชอขอตัวกลับก่อนนะคะ"

"จร้า กลับบ้านดีๆน่ะ"

"เช่นกันค่ะ" ฉันเดินกลับเพราะมันไม่ค่อยไกลสักเท่าไหร่ 

ฉันเดินประมาณยี่สิบนาทีก็ถึงโรงเรียนของเด็กๆ

"แม่~~~"เจ้าตัวแสบทั้งสองของฉันวิ่งออกมาจากห้องเรียนแล้วมากอดฉัน

"ขอบคุณคุณครูมากนะคะ"

เด็กๆยกมือขึ้นไหว้คุณครูก่อนที่จะเดินออกจากโรงเรียน

"แม่ถืออะไรอ่ะ ของเล่นของหนูใช่มั๊ยคะ"ลิลลี่ถาม

"ได้ถึงบ้านแล้วเราค่อยมาแกะดูกันดีกว่า"

ฉันเรียกห้องแคบๆนั่นว่าบ้าน 

หึ ตลกจัง

ฉันกับลูกๆเดินต่อไปอีกไม่เกินสิบนาทีก็ถึงห้องพัก พอเข้าไปในห้องลิลลี่ก็ตื่นเต้นอยากดูสิ่งที่อยู่ในถุง

"ตื่นเต้้นอะไร มันไม่ใช่ของเล่นลูก"

"อ้าวหรอคะ"หน้าหงอยเลยลูกฉัน

ฉันแกะเอาIpadออกมาให้ลิลลี่ดู ลิลลี่ดูแปลกใจมาก

"อันนี้แม่ให้หนูกับพี่เอสใช้เรียนหนังสือนะคะ"

อันที่จริงแค่Macbookเครื่องเดียวก็พอแล้วไม่จำเป็นต้องใช้Ipadหรอก

"จริงหรคะ มันใช่ยังอ่ะ"ลิลลี่ชะโงกหน้าเข้ามาหาฉัน

ฉันเปิดเครื่องแล้วเข้ายูทูปเปิดคลิปท่องภาษาอังกฤษให้เด็กๆดู

"แม่ขาหนูดูการ์ตูนได้มั๊ย"

"แม่ครับผมดูด้วยได้มั๊ยครับ"ถ้าเกิดอยากดูทั้งสองคนอย่างนี้ ไม่ให้ดูก็ใจร้ายเกินไปแล้ว

"ได้ดูแน่แต่ลูกต้องไปอาบน้ำก่อน วันนี้มีการบ้านมั๊ย"

"ไม่มีค่ะ วันนี้ครูยังไม่สอน"ลิลลี่ตอบเสียงใสแจ๋ว

"งั้นไปอาบน้ำกันก่อนเลย เดี๋ยวแม่ทำกับข้าวไปพลางๆอาบน้พเสร็จแล้วจะได้กินข้าวแล้วมานอนดูการ์ตูนกัน"

"ค่ะ"

"ลิลลี่วันนี้พี่ขออาบก่อนน่ะ"เอสพูดก่อนที่จะลุกขึ้นเดินหยิบผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำไป ลิลลี่ก็ทำท่าจะร้องเพราะตัวเองได้อาบก่อนตลอด

"แง้ๆ ฮื่อๆ"

นั่นไงว่าแล้ว

ฉันเดินเข้าไปปลอบลิลลี่ที่ร้องไห้ดังลั่นห้อง เงียบๆลูกเดี๋ยวห้องข้างๆเค้าจะมาด่าเอา

"ลิลลี่ ลิลลี่ฟังแม่น่ะ"

"ฮื่อๆ"

"หยุดร้องก่อนลูก"

"ฮื่อๆ"ลิลลี่พยายามหยุดร้องแต่ก็ยังร้องอยู่

"หนูร้องทำไม ให้พี่เค้าอาบก่อนไม่ได้หรอ"

​ลิลลี่ส่ายหัว

"ทำไมหล่ะ ทีพี่เค้ายังให้ลิลลี่อาบก่อนเลยแล้วทำไมหนูถึงให้พี่เค้าอาบก่อนไม่ได้"

"ก็หนูอาบคนแรกมาตลอด"ฉันไม่คิดว่าการเสียสละของเอสจะทำให้ลิลลี่กลายเป็นคนเอาแต่ใจแบบนี้

"หนูฟังแม่น่ะ หนูต้องรู้จักแบ่งปัน เสียสละเข้าใจมั๊ย พี่เอสเค้าเสียสละให้หนูอาบก่อนตลอด แล้วทำไมหนุไม่เสียสละให้พี่เค้าบ้างหล่ะ"

"....."เงียบ

ถ้าเกิดลิลลี่ก้มหน้าเมื่อไหร่ แสดงว่าเธอกำลังรู้สึกผิด ฉันรู้นิสัยของลูกฉันดี

"แอ๊ด~~~"ประตูห้องน้ำเปิดออกมา อ้าวยังไม่ได้อาบหรอ

"ทำไมยังไม่อาบน้ำอีกลูก"

"ลิลลี่ไปอาบก่อนสิ"เอสเดินคอตกไปนั่งที่มุมโปรดของตน

ลิลลี่เดินไปหาเอส

"ขอบคุณน่ะพี่"

"อืมรีบไปอาบอยากดูการ์ตูนแล้ว"เค้าดีกันเร็วเหลือเกินค่ะ ฮ่าๆ

ลิลลี่ยิ้มดีใจวิ่งเข้าห้องน้ำไปแล้ว

หึ เอสก็น่ะแพ้น้องตลอด แพ้หมดทุกอย่างที่เป็นลิลลี่รายนี้รักน้องยิ่งกว่าอะไร ให้ได้ทุกอย่าง

ยิ่งเวลาที่น้องร้องเพราะตัวเองน่ะ ซึมไปเลยจร้า 

"เอสมาช่วยแม่ล้างผลไม้หน่อย"

ฉันกับเอสเราสองคนทำกับข้าวกันระหว่างที่รอลิลลี่อาบน้ำ เวลาที่เด็กๆอาบน้ำฉันจะไม่ให้ปิดประตูสนิท ให้แย้มๆเอาไว้ เผื่อเกิดอะไรขึ้นจะช่วยได้ทัน

ไม่นานลิลลี่ก็ออกมาจากห้องน้ำตัวเปียกโชกเลย

"คนเก่งของแม่ใส่เสื้อผ้าก่อนนะคะ"ฉันวางเสื้อผ้าให้ลิลลี่ก่อนที่เธอจะจัดการสวมใส่เอง

หลังจากนั้นก็เป็นคิวของเอสต่อมาก็ฉัน 

พออาบน้ำเสร็จพวกเราก็นั่งล้อมวงกินข้าวกัน กินข้าวเสร็จก็นอนดูการ์ตูน จนเด็กๆเผลอหลับไป

ตอนนี้เพิ่งจะทุ่มกว่าเอง ดีแล้วหล่ะ ตื่นตอนเช้าจะได้ไม่งอแงกัน

เช้าวันใหม่

​วันนี้ก็เหมือนกับเมื่อวาน ฉันพาลูกๆเดินออกจากห้องตอน7โมงเช้า ไปถึงโรงเรียน7โมงครึ่ง ส่งเด็กเสร็จฉันก็เดินไปทำงานต่อถึงที่ทำงานตอน8โมงเช้า แล้วฉันเข้างานตอน10โมงจร้า~~~~~

เอารางวัลพนักงานดีเด่นมาให้ฉัน ฉันขยันแค่ไหนคิดดูมาก่อนเวลาเข้างานเป็นชั่วโมง

"มาเช้าจังเลยนะครับ"พี่รปภทักฉัน

"ค่ะ"ฉันก็ยิ้มตอบก่อนที่จะเดินเข้าไปในบริษัท

ฉันนั่งเล่นที่โต๊ะทำงานจนเริ่มมีผู้คนเข้ามาในบริษัทมากขึ้นเพราะตอนนี้ใกล้จะได้เวลางานแล้ว

พอได้เวลางานทุกคนก็นั่งทำงานของตัวเอง ที่นี่มีห้องสังสรรค์ด้วยน่ะ พอว่างจากงานหรือว่าทำงานเสร็จแล้วก็ไปนั่งเม้ามอยท์หาของกินเล่นกันได้ตามสบาย

"สวัสดีค่ะท่านประธาน"เสียงพนักงานเริ่มดัวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

ฉันไม่เข้าใจเลยว่าเค้าจะมาเดินตรวจแผนกต่างๆทำไม ทำเพื่อ?

มาโปรดเสน่ห์ละสิไม่ว่า เหอะ!

"ท่านประธานสวัสดีค่ะ"เสียงพี่ขวัญ

"สวัสดีครับ สบายดีกันนะครับทุกคน"

"คร้า~~~~"ทุกคนในแผนกต่างสงเสียงขานตอบเค้า

"ตั้งใจทำงานกันนะครับ"

"คร้า~~~~"

แล้วเค้าก็เดินจากไป พอเค้าไปก็มีเสียงนินทาขึ้นมาทันที

"โอ๊ยฉันอยากเป็นเมียท่านประธาน"จ๊ะ

"ฉันด้วย คนอะไรหล่อเป็นบ้า"จ๊ะ

"หล่อรวยเฟอร์เฟคอ่ะ"จ๊ะ แถมเลวให้ด้วย

"นี่ทำงานกันได้แล้ว วันๆคิดแต่เรื่องจะจับผู้ชาย"พี่ขวัญตะคอกใส่พวกที่นั่งจับกลุ่มนินทากัน

"รู้แล้วคร้าเจ๊~~~~"

ดูจากท่าทางแล้ว เค้าคงไม่โกรธที่โดนพี่ขวัญด่าไปเมื่อกี้ สงสัยจะโดนบ่อยมั้ง ฮ่าๆ

"พี่ขวัญ ปกติท่านประธานเค้าพูดเพราะแบบนี้หรอ"ฉันชะโงกหน้าไปถาม

"ใช่ ท่านก็พูดแบบนี้มาตลอดน่ะ"

แล้วทำไมตอนนั้นขึ้นกูมึงกับฉันว่ะ โห้~~~สองมาตรฐานชัดๆ

รอให้ฉันสวยก่อนเหอะ

"มีอะไรหรอ"

"อ่อป่าวค่ะ งั้นเชอขอตัวทำงานก่อนนะคะ"

"จร้า~~~"

แล้ววันนี้ก็ผ่านไปอีกวัน บางที่ฉันก็เบื่อน่ะที่ต้องมาทำอะไรซ้ำกันทุกวัน แต่จะทำยังไงได้เพื่อเงินต้องทำ.

เดี๋ยวนี้ฉันเดินกลับห้องพักทุกวันเพราะจะได้ลดน้ำหนักไปด้วย ตอนเช้าก็เดินมาส่งลูกที่โรงเรียนเสร็จแล้วก็เดินต่อไปทำงาน น้ำหนักจงลดเดี๋ยวนี้

เริ่มต้นเช้าวันใหม่ของอีกวัน

​น่าเบื่ออ่ะ พอไม่ได้ยินเสียงลูกๆแล้วมันรู้สึกเหงา

"มาทำงานเช้าดีหนิ"

เฮ้อ~~~

จากที่เบื่ออยู่แล้ว พอเจอหน้าเค้าฉันนี่เบื่อคูรสิบเท่าเลย

"สวัสดีค่ะท่านประธาน"

"อืม"

เค้ารับไหว้ฉันก่อนที่จะเดินเข้าไปในบริษัท 

อืมก็ไม่มีอะไร ดีแล้ว

ฉันมานั่งเล่นที่โต๊ะเหมือนเช่นเคย อีกสองชั่วโมงจะถึงเวลาเข้างาน

ทุกคนคิดดูว่าฉันเหงาแค่ไหน เมื่อคืนฉันอัดเสียงลูกๆเอาไว้ในโทรศัพท์กะว่าจะเอามาฟังตอนทำงาน จะได้รู้สึกเหมือนมีลูกๆอยู่ข้างๆตลอดเวลา

"ตึก ตึก ตึก"

เสียงคนเดินมาทางนี้ ด้วยความที่ทั้งแผนกยังไม่มีใครนอกจากฉัน ฉะนั้นเวลาใครเดินเข้ามาจะได้ยิน เสียงใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ถ้าจะให้ทาย ฉันคิดว่าเป็นพี่ขวัญแน่นอน รายนั้นก็มาเช้าเหมือนกัน ปกติจะมาตอนเก้าโมง แต่นี่เพิ่งจะแปดโมงเองน่ะ

"หมูตอน"

"หือ?"

ไม่ใช่พี่ขวัญแต่เป็นเค้า มาทำไม

"มีอะไรให้ฉันรับใช่หรอคะท่านประธาน"ฉันแยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวออกจากกันเพื่อที่จะทำงานได้สะดวกๆ

"มึงตามกูมาที่ห้องดิ"

เดี๋ยวน่ะ เค้าพูดจบแล้วก็เดินจากไปทันที

"อะไรว่ะที่กับฉันขึ้นกูมึง ทีกับคนอื่นพูดซะเพราะเชียว สองมาตรฐานชัดๆไอ้บ้า"

ฉันจำใจเดินตามเค้าไปที่ห้องทำงาน

ห้องทำงานของเค้าตกแต่งไปด้วยสีขาวกับสีดำ

"จะยืนอีกนานมั๊ยนั่งดิ"

เนี่ย ทำไมทุกคนไม่มาเห็นเหมือนฉันบ้างว่า ไอ้ท่านประธานที่แสนดีของพวกเค้าตัวจริงมันเป็นยังไง​

"มีอะไรหรอคะ"

"กูแค่อยากขอโทษเรื่องเมื่อสี่ปีก่อน"ขอโทษตอนนี้เนี่ยน่ะ

"ช่างมันเถอะค่ะ"

"อืมกูขอโทษอีกครั้ง"

ถ้าเปลี่ยนจากกูขอโทษเป็นผมขอโทษฉันจะให้อภัยเลย

"แค่นี้ใช่มั๊ยคะ ฉันจะได้กลับไปทำงาน"

"เดี๋ยว นั่งทำบัญชีเล่มนี้ให้หน่อย ขอเสร็จก่อนสิบโมง"อ้าวนี่มันยังไม่ถึงเวลาเข้างานนะเจ้านาย

"ทำไมมึงทำหน้าอย่างนั้น เดี๋ยวกูให้เงินเดือนเพิ่ม"

ไม่รอช้ารีบเอาแฟ้มมาทำทันที

"เห็นแก่เงินว่ะ"

"เงินน่ะเงินใครบ้างที่ไม่ชอบ"ฉันตอบเค้าไป

ฉันเดินมานั่งทำบัญชีอยู่ที่โซฟารับแขก 

บนโต๊ะรับแขกมีรูปผู้หญิงคนนึงยืนถ่ายรูปคู่กับเค้า

เค้าคงมีลูกมีเมียไปแล้วล่ะ

9:50น.

"เสร็จยังใกล้จะ10โมงแล้วน่ะยัยหมูตอน"

"ใกล้แล้วค่ะ"

เหลือแค่หน้าสุดท้ายแล้ว ห้านาทีผ่านไป

ฉันลุกขึ้นถือเอกสารไปให้เค้า

"เสร็จแล้วค่ะ"

"ดีมาก เดี๋ยวกูเพิ่มเงินเดือนให้ห้าร้อย"

แหม่ไอ้เราก็นิดว่าจะเพิ่มให้สักพัน ที่ไหนได้เพิ่มแค่ห้าร้อย แต่ก็เอาว่ะ

"ดิฉันขอตัวก่อนนะคะ ได้เวลาเข้างานแล้ว"

"เดี๋ยวอยู่ก่อน มึงจะรีบไปไหน"

ก็รีบไปทำงานให้บริษัทมึงไงไอ้มาวิน

อย่าให้แม่ขึ้นน่ะแล้วจะลงยาก

"มีอะไรให้ดิฉันทำอีกหรอคะ"

เค้าไม่ตอยแต่กลับนั่งจ้องหน้าฉัน อยากจ้องให้เสียสายตาเลย บอกด้วยความหวังดี

"ถามจริงมึงไม่คิดอะไรกับกูหรอ"ถามอะไรของเค้าเนี่ย แล้วฉันต้องตอบว่าไงอ่ะ

"....."

"กูถามก็ตอบครับ"

"ไม่คิดอะไร"

"ทั้งๆที่กูเป็นผัวคนแรกของมึงเนี่ยน่ะ"จะย้ำเผื่อ เรื่องมันตั้งนานแล้วมั๊ย 

"พอเถอะฉันไม่อยากคิดถึงมัน"

"เออ กูขอโทษ"

"ค่ะ"

"เออมึงชื่อไรน่ะ"เอ่อ....นี่เค้ายังไม่รู้จักชื่อฉันหรอ

"ชื่อเชอรี่"

"เชอรี่เรียกยากเรียกหมูตอนก็แล้วกันง่ายดี"

อยากกระโดดเตะขาคู่ใส่หน้าเค้ามากตอนนี้

"เอาที่คุณสบายใจค่ะ ฉันขอตัวก่อนนะคะ"

"เดี๋ยว!"ฉันไม่สนเค้าแล้ว

ไม่ดูเวลาบ้างรึไงมันเข้าเวลางานแล้ว ฉันก็มีงานของฉันที่ต้องทำ ไม่ว่างมานั่งคุยกับเค้าทั้งวันหรอก

ฉันกลับมานั่งทำงานพี่ขวัญก็ถามว่าหาายไปไหนมา เห็นแต่กระเป๋า ฉันก็เลยอ้างว่าออกไปหาอะไรกิน

ถ้าบอกว่ามาจากห้องท่านประธานรับรองต้องถามต่อแน่นอน ฉันขี้เกียจอธิบาย

พอหลังจากช่วงเที่ยงดูเหมือนแผนกของฉันจะวุ่นเป็นพิเศษ เพราะตอนนี้ไม่รู้งานมันมาจากไหน มันล้นโต๊ะฉันไปหมดแล้ว ไม่ใช่มีแค่โต๊ะฉันแต่มีทุกโต๊ะ

"ทุกคนครับ วันนี้ผมขอโทษด้วยนะครับที่ใช่งานพวกคุณหนัก"เค้าเดินเข้ามาในแผนก

"ไม่เป็นไรค่ะพวกเรายินดี"

ยินดีกับผีสิ เยอะไปไหนว่ะ

"ผมจะเพิ่มโอทีให้ทุกคนเลยนะคะไม่ต้องเป็นห่วง วันนี้ผมของานทั้งหมดก่อนสองทุ่มด้วยนะครับ"

ห๊า!สองทุ่ม นี่ฉันต้องอยู่จถึงสองทุ่มเลยหรอ แล้วลูกฉันหล่ะ

16:00น.

"พี่ขวัญคะ เชอขอตัวกลับก่อนได้มั๊ยคะ"

"เชอต้องไปขอท่านประธานน่ะ"

ตอนนี้ฉันอยากจะบ้าตายแล้ว ทั้งเรื่องงานทั้งเรื่องลูก ตอนนี้ได้เวลาเลิกเรียนของเด็กๆแล้วฉันต้องไปรับพวกเค้า แต่ตอนนี้ที่บริษัทกำลังวุ่นวาย แผนกของฉันไม่มีใครกลับบ้านเลยเพราะยังทำงานไม่เสร็จ งานของฉันก็เหมือนกัน จะทำยังไงดี

"งั้นเชอขอตัวไปซื้ออะไรมากินก่อนนะคะ"

"จ๊ะๆรีบมาน่ะ"

ฉันรีบหยิบกระเป๋าแล้วเดินออกจากบริษัททันที

ฉันโบกวินมอไซต์ไปที่โรงเรียนทันที

มาถึงฉันก็เข้าไปรับเด็กๆ 

จะทำยังไงต่อดี ปล่อยให้อยู่ที่ห้องสองคนหรอ ฉันไม่กล้าหรอก

"แม่ขาทำไมแม่รีบให้หนูนอน หนูยังไม่ง่วงเลย"ลิลลี่ถามฉัน

สุดท้ายฉันก็ต้องปล่อยให้พวกเค้าอยู่กันสองคน

"ลิลลี่ เอส เดี๋ยวแม่ต้องกลับไปทำงานต่อนะคะ เพราะฉะนั้นลูกนอนได้แล้วน่ะ"

"ค่ะ/ครับ"

ฉันเปิดการ์ตูนในไอแพดให้เด็กๆดู ก่อนที่จะรีบนั่งวินมอไซต์กลับบริษัท

"ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด"

เสียงโทรศัพท์ของฉันดังขึ้นมา

พี่ขวัญโทรมา

"ฮัลโหลค่ะ"

'เชออยู่ไหน'

"อยู่หน้าบริษัทค่ะ"ฉันตอบไปตามความจริง เพราะตอนนี้ฉันกำลังเดินเข้าบริษัท

'รีบมาเลยน่ะ ท่านประธานเค้าหักเงินเดือนเชอนาทีละร้อย'

"แล้วนี่หนูออกมากี่นาทีแล้วคะ"

'หนึ่งชั่วโมง'

"ค่ะ เชออยู่หน้าแผนกแล้วพี่ขวัญ แค่นี้นะคะ"

หักเงินเดือนนาทีละร้อย 60นาที 6000

อีเห้~~~~~

หมดแล้วเงินเดือนฉัน

"หายไปไหนมา รู้มั๊ยว่าคุณกำลังเอาเปรียบคนอื่น"ซวย!

คุณท่านประธานยืนด่าฉันอยู่หน้าแผนก คุณอื่นๆก็หันมามอง

"ขอโทษค่ะ"

"ผมจะหักเงินเดือนคุณ"

เฮ้อ~~~ยังมีเหลือให้หักอีกหรอ

"ค่ะ"

"ทุกคนทำงานไปครับ"คือแบบถ้าจะพูดอย่างนี้บอกไปเลยดีกว่าว่าอย่าเสือก

พนักงานทุกคนหันกลับไปสนใจงานของตนเองต่อ

"ตามกูมา"

เค้าพูดเสียงเบาให้ได้ยินแค่สองคน

ฉันเดินตามเค้าออกไป แล้วนั่นจะไปไหนอีกว่ะ

เค้าเดินนำฉันเข้าไปในห้องๆหนึ่ง ของกินเพียบตาเป็นประกายเลยฉัน

"มึงหายไปไหนมา"

"ไปธุระ"

"มึงก็ควรบอกกูสักนิดมั๊ยหมูตอน"

"ขอโทษค่ะท่านประธาน"

"เฮ้อ หิวรึไงมัวแต่มองของกิน"

"ก็นิดนึง"

"ไม่ต้องแดก อ้วนจนตัวจะแตกอยู่แล้ว"โอ๊ยเจ็บไปอีก ไอ้คนผอม ไอ้คนหุ่นดี เชอะ

"...."ฉันได้แต่นั่งอาลัยอาวรกับอาหารที่วางอยู่ตรงหน้า

"ถ้าหิวมากก็กินสลัดไป"

"ขอกินข้าวขาหมูได้มั๊ย"

"มึงไม่สงสารหรอกินขาเพื่อนตัวเอง"เห้อ~~~~~เอาที่สบายใจค่ะ

"......"

"กินสลัดนั่นแหละ มึงเคยไปตรวจที่โรงบาลบ้างมั๊ยว่ามึงเป็นโรคอะไรบ้าง"เค้าเดินไปหยิบสลัดมาให้ฉันแล้วถาม

"ฉันแข็งแรงดีค่ะ"

"แข็งแรงบ้านพ่อมึงดิ ที่มึงอ้วนอ่ะเค้าเรียกเป็นโรค"

"ค่ะ"

"กูไม่ได้สั่งให้มึงไปลดความอ้วนน่ะ แต่กูแค่ไม่อยากมีพนักงานที่ทำงานอืดอาดยืดยาดทำอะไรก็ช้า"

ถ้าฉันไม่ลดนี่จะไล่ฉันออกหรอ

"ค่ะ"

"คุยกับมึงแล้วน่ารำคาญว่ะ"

"ค่ะ"

"มึงแมร่ง เอาข้าวไปกินไป"

เค้าพูดอย่างหัวเสียแล้วเดินไปหยิบข้าวขาหมูมาให้ฉัน

อ้าวไหนบอกไม่ให้กินไง 

"ขอบคุณค่ะ"

"จานนี้คือจานสุดท้ายของมึง กินซะก่อนที่จะไม่ได้กิน"

"งั้นขอสองจาน"

"จานเดียวพอแดรกไรเยอะแยะ"ฉันนั่งกินข้าวขาหมู โอ้โห้อร่อยมาก

อร่อยที่สุดขาหมูของฉัน

"อ่ะน้ำ ค่อยๆกินกลัวกูจะแย่งมึงกินหรอ"ฉันไม่ตอบ ฉันจะกินใครพูดอะไรฉันไม่สน

"เชอรี่"

"คะ?"นี่ครั้งแรกเลยน่ะที่เค้าเรียกชื่อเล่นฉันจริงๆ

"กูทะเลาะกับเมียว่ะ"

🔫​

มาแล้วจร้าาาาาาาาาาาาาา ฝากกดไลค์กันคนละไลค์ด้วยนะคะ 😘😘 ***มีคนเข้าใจผิด คือตอนนี้มาวินยังไม่รู้เรื่องลูกนะคะ

​ถ้าชอบก็อย่าลืมกดไลค์ให้ดาวกดคอมเม้นกันเยอะๆนะคะ



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น