นักดองนิยาย

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 14 นี่มันติวหนังสือจริงๆเหรอ! (2)

ชื่อตอน : ตอนที่ 14 นี่มันติวหนังสือจริงๆเหรอ! (2)

คำค้น : รีบอร์น สึนะ ฮิบาริ โกคุเดะระ ยามาโมโตะ โคลม เคียวโกะ ยูกิ วองโกเล่ เอ็นมะ ฮาเร็ม โอโตเมะ

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ค. 2562 03:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 14 นี่มันติวหนังสือจริงๆเหรอ! (2)
แบบอักษร

 

ตอนที่ 

14 นี่มันติวหนังสือจริงๆเหรอ! (2) 

[ณ บ้านซาวาดะ] 

“สึนะๆ ไอ้บ้าเดระมาแล้ว” เสียงแรมโบ้เด็กชายตัวเล็กอายุ 5 ขวบเศษผู้ใส่ชุดลายวัว และใส่วิกผมหากมองจากไกลๆ คงคิดได้ว่าเป็นผีบล็อคโคลี่ ตะโกนบอกสึนะที่กำลังวุ่นอยู่ในบ้าน 

“คุณยามาโมโตะ กับเอ็นมะก็มาด้วย” อี้ผิงก็ตะโกนบอกสึนะเช่นกัน ตอนนี้ทั้งแรมโบ้และอี้ผิง มายืนรอพวกโกคุเดระอยู่ที่ริมถนนหน้าบ้าน เพราะทั้งสองคนได้รับคำสั่งให้มาดูต้นทาง 

“จริงเหรอ! ‘งั้นนัตสึเมะจังก็มาแล้วน่ะสิ ว๊ากกก บ้านยังไม่เป็นระเบียบเลย อายนัตสึเมะจังตาย” สึนะเองตอนนี้กำลังวุ่นวายกับการเก็บของย้ายของ 

“แหม ซือคุงล่ะก็ วันนี้ตื่นเต้นเป็นพิเศษเลยนะ” นานะผู้เป็นแม่เอ่ยแซวลูกตัวเอง เพราะปกติลูกชายคนนี้ไม่เคยแม้แต่สนใจความสะอาดในบ้าน แต่วันนี้กลับตื่นมาจัดข้าวของแต่เช้า 

“นั่นสิคะ ปกติฮารุมาก็ไม่เห็นว่าคุณสึนะจะตื่นเต้นแบบนี้เลย ชิ” ฮารุปั้นหน้าบึ้งงอนสึนะ 

“โถ่แม่ ฮารุ ไม่ใช่สักหน่อย” สึนะไม่สนใจ รีบเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาดเข้าที่ 

“พี่ชายคะ กินเยอะแบบนั้นมันเสียมารยาทนะคะ กินข้าวเช้ามาแล้วแท้ๆ” ด้านเคียวโกะที่มาถึงก่อนก็กำลังเตือนเรียวเฮ เพราะมาบ้านสึนะทีไร เรียวเฮก็กินอาหารเยอะตลอด 

“โทษทีๆ ก็ฝีมือคุณแม่ซาวาดะ อร่อยสุดขั้วไปเลยนี่หน่า!” 

ทางด้านคนอื่นๆ รีบอร์นกำลังทานอาหารเช้าโดยที่มีเบียงกี้คอยป้อนให้อยู่ข้างๆ โคลมกำลังนั่งจ้องอาหารในจาน เพราะเธอไม่ชอบกินของมันๆ ส่วนฟูตะก็กำลังจัดแรงก์กิ้งอาหารที่มีโภชนาการมากที่สุดในวันนี้ อาหารที่เดิมเคยอยู่บนโต๊ะ กำลังลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ 

“ถึงแล้วสึนะ ถึงแล้วๆ” แรมโบ้และอี้ผิงตะโกนเสียงดังเจี๊ยวจ๊าวฟังไม่เป็นภาษา วิ่งเข้ามาหาสึนะในบ้าน ทางด้านสึนะตอนนี้ก็เก็บของชิ้นสุดท้ายเสร็จพอดี 

“รู้แล้วๆ ไปเดี่ยวนี้แหละ” 

“แฮ่กๆ ยินดีต้อนรับนะนัตสึเมะจึง” สึนะรีบวิ่งมากล่าวต้อนรับเอมิด้วยความเหนื่อยหอบ ไม่ทันได้สังเกตว่าคนตรงหน้าไม่ใช่เอมิ หากแต่เป็นโกคุเดระ ยามาโมโตะ และเอ็นมะ 

“อ้าว โกคุเดระ ยามาโมโตะ เอ็นมะ แล้วไหนนัตสึเมะจังล่ะ” 

“อยู่นี่ค่า...” น้ำเสียงเอื่อยช้าดังมาจากข้างหลังทั้งสามคน 

“เฮ้ย! / จ๊ากกก!! ซาดาโกะ!/ หึย! ผีหลอกกก!!!” สึนะตกใจเมื่อเห็นเอมิในสภาพมีกระดาษทิชชู่ม้วนอุดรูจมูกทั้งสองข้าง แถมยังมีรอยเลือดติดอยู่ ส่วนแรมโบ้กับอี้ผิงคิดว่าเธอเป็นผีซาดาโกะ เพราะเส้นผมสีเงินยาวของเธอที่โดนลมพัดจนปิดหน้าปิดตา ให้บรรยากาศชวนขนหัวลุกขั้นสุด 

“แรมโบ้คุง อี้ผิงจังเป็นอะไรไปจ๊ะ” นานะถามแรมโบ้กับอี้ผิงที่ตอนนี้วิ่งเข้ามากอดขาคนละข้าง 

“หม่าม้า ผีหลอก!” แรมโบ้ 

“อั๊ยหยา! มาแล้ว!!” อี้ผิงชี้ไปทางประตูครัว 

“เฮ้ย!!” ×7 

“ย..ยูกิจังไปทำอะไรมาค้า!” ฮารุถามด้วยความตกใจ 

“น่ากลัวสุดขั้วเลยล่ะ!” เรียวเฮ 

“เป็นอะไรมากรึเปล่าจ๊ะ” เคียวโกะ 

“อ..เอ่อ คือว่า... แหะๆ ^ ^” เอมิ 

หลังจากที่วุ่นวายกันไปเมื่อเช้า ตอนนี้เข้าสู่ขั้นตอนการติวหนังสือจริงๆแล้วล่ะค่ะ เพราะคนมาเยอะคุณแม่ของสึนะเลยให้ใช้ห้องนั่งเล่นเป็นที่ติว คุณเบียงกี้ถูกห้ามไม่เข้ามาในห้องนี้โดยเด็ดขาด ส่วนสาเหตุเพราะอะไรก็พอจะเดาออก (ถ้าโกคุเดะระเห็นเบียงกี้จะปวดท้องขึ้นมาทันที) ส่วนฟูตะพาแรมโบ้กับอี้ผิงออกไปเล่นข้างนอก 

ฉันนั่งมองโกคุเดะระที่ตอนนี้ดูดีเป็นพิเศษ ผมทรงปลาหมึกถูกรวบมัดจุกไว้ด้านหลัง แถมมีแว่นตา หนังสือ กับไม้ชี้กระดานเป็นพร็อพเสริม นี่มันคาแร็คเตอร์อาจารย์ในมังงะโชโจชัดๆ >///<  ไม่สิๆ อาจารย์ในมังงะโชโจไม่ปากเสียเหมือนไอ้หมอนี่หรอก คิดแล้วก็เลิกเพ้อฝันได้ - - 

ว่าแต่ไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าฉันได้มาเยือนบ้านสึนะคุงสถานที่จริงแล้ว ตื่นเต้นสุดๆเลยล่ะ แล้วยังได้เจอตัวละครหลักเพิ่มอีก >///< ดีใจจนเลือดกำเดาจะไหลอีกรอบเลย ทั้งคุณซาวาดะ นานะแม่ของสึนะ ภรรยาของอิเอมิสึ เธอทั้งสวยและใจดี แมงป่องพิษผู้ใช้ Poison Cooking เบียงกี้ สวยเซ็กซี่สุดๆ เจ้าชายแห่งดวงดาวบงการลำดับขั้น ฟูตะ น่ารักดาเมจรุนแรง ระเบิดมนุษย์อนุภาพทำลายล้าง อี้ผิง น่ารัก ตาโตกว่าที่คิดนะเนี่ย และมือสังหารขี้แย แรมโบ้ น่ารัก แต่ซนสุดๆเลยล่ะค่ะ นี่มันความสุดยอดของสุดยอดของสุดยอดเลย กรี๊ด! 

ป๊อก! โอ๊ย! >< 

“มันเจ็บนะ!” ไอ้บ้าปากเสีย กล้าดียังไงมาปายางลบใส่หัวฉันฮะ! 

“ตั้งใจเรียนหน่อยสิยัยบ้า! นั่งขลุกขลิกลุกลิกมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว” หึย ก็บอกกันดีๆสิ  แล้วช่วยไม่ได้ด้วยก็คนมันตื่นเต้นนี่หน่า 

“อย่าใช้กำลังกับเลดี้สิคะ แบบนี้มันเจนเทิลแมนเลยนะคะ!” ฮารุกล่าว ใช่แล้ว! ถูกเผงเลย 

“เธอก็ด้วยยัยบ๊อง ใครชวนเธอมามิทราบ!” 

“ก็แหม ทุกคนจะมาหาคุณสึนะทั้งที ฮารุว่าที่ศรีภรรยาของคุณสึนะก็ต้องมาให้การต้อนรับ มันก็เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว ใช่มั้ยคะคุณสึนะ” 

“ใช่ที่ไหนเล่า! ปล่อยก่อนฮารุ!” สึนะ 

“ฉันว่าอย่าเพิ่งทะเลาะกันเลยนะ ที่เรียนไปเมื่อกี้ฉันยังไม่เข้าใจแบบสุดขั้วเลยล่ะ” คุณพี่เรียวเฮยกมือแสดงความคิดเห็น 

“ไอ้หัวสนามหญ้า แกก็ด้วย นี่มันเนื้อหาปีสอง แกจะมานั่งเรียนทำซากอะไรฟะ!” 

“ก็ฉันอยากมาแล้วมันมีปัญหาอะไรฟะ! ไอ้หัวปลาหมึก!” 

จากนั้นทั้งสองคนก็ทะเลาะกันไปอีกพักใหญ่โดยมีคุณยามาโมโตะทำหน้าที่คอยห้ามปราม ส่วนด้านสึนะคุงก็กำลังพยายามแกะมือฮารุ เคียวโกะยังคงนั่งยิ้มเฉยๆ ที่ดูเงียบที่สุดก็เห็นจะเป็นโคลมจังกับเอ็นมะคุง พอได้มาอยู่ในบรรยากาศความวุ่นวายแบบนี้ รู้สึกเหมือนกำลังดู KHR ในโหมด 4 มิติเลย ฟินสุดๆ >////< 

แล้วจากที่นั่งฟังมาก็พอสรุปได้คร่าวๆว่า ฮารุจังกับคุณพี่มาเพราะว่าอยากมา ส่วนเอ็นมะคุง สึนะโทรไปชวนเมื่อคืน ซิทพีไม่มาเพราะไปซื้ออาหารเม็ด ส่วนฮานะไม่มาเพราะไม่อยากเจอแรมโบ้และไม่อยากสุงสิงกับลิง? 

แต่ว่าดีจังเลยนะ ได้เจอตัวละครหลักเยอะๆแบบนี้ก่อนไปเกิด เซอร์วิสพิเศษนี้ฉันรู้สึกขอบคุณสวรรค์จากใจจริง >////< 

“ทั้งหมดก็มีแค่นี้แหละ เอาล่ะฝึกทำโจทย์ได้” โจทย์แบบฝึกหัด 10 ข้อ ถูกเขียนไว้ในกระดาน ทุกคนเริ่มลงมือทำโจทย์ของตัวเอง หึ แต่ของแบบนี้น่ะ ฉันไม่สนใจหรอก ว่าแล้วก็เริ่มปฏิบัติการสังเกตการณ์ดีกว่า 

ทางด้านเคียวโกะจัง ฮารุจังและโคลมจังดูจะช่วยกันไปได้ดีนะ ส่วนคุณยามาโมโตะรายนั้นเพราะมีซ้อมเบสบอลบ่อยเลยชอบไปหลับในห้อง แต่พอได้เรียนก็เป็นคนที่ทำได้ดีเลยทีเดียวล่ะ คนที่ดูจะมึนที่สุดก็เห็นจะไม่พ้นสึนะคุงกับคุณพี่เรียวเฮ และ...เด็กชายที่นั่งข้างๆฉันตอนนี้ 

ฉันมองในสมุดของเอ็นมะคุง ตอนนี้มีแต่โจทย์ข้อที่หนึ่ง นอกนั้นก็เป็นรอยลบ คงจะไม่เข้าใจที่โกคุเดะระสอนเมื่อกี้สินะ ไม่แปลกหรอก ก็หมอนั่นดันอัดทฤษฎีกับหลักการมาขนาดนั้น สอนสิ่งง่ายๆให้กลายเป็นยากเฉยเลย เหอะ - - 

“เอ็นมะคุง ไม่เข้าใจตรงไหนรึเปล่าจ๊ะ” คำถามของฉันทำให้เอ็นมะคุงสะดุ้งโหยง ไม่รู้จะสะดุ้งอะไรขนาดนั้น จะว่าไปเอ็นมะคุงก็นั่งเกร็งไม่พูดไม่จามาตั้งแต่เริ่มติวแล้ว 

“อ..เอ่อ! เอ่อ... ขอโทษครับ...” เขาก้มหน้าก้มตา พูดด้วยน้ำเสียงที่เบาลง 

“พอดีผมเป็นคนหัวช้า เพราะงั้นที่โกคุเดะระคุงสอนเมื่อกี้ ผมเลยไม่เข้าใจสักนิด ทั้งที่ทุกคนอุตส่าห์ชวนผมมาติวด้วยแท้ๆ ขอโทษจริงๆครับ” อ่อ แบบนี้เองสินะ 

“^ ^ ไม่เห็นต้องขอโทษเลย เอ็นมะคุงไม่ได้ผิดสักหน่อย” 

“ไม่เข้าใจน่ะ ไม่ผิดหรอกนะ” ใช่แล้วล่ะ ไม่เข้าใจน่ะไม่ผิดหรอก อาจารย์ในโลกก่อนเคยพูดอยู่เสมอว่า ที่เราไม่สามารถเข้าใจอะไรบางอย่างได้ ก็เพราะการสื่อนั้นมันยังไม่เหมาะกับเรา เพราะงั้นเลยต้องหาวิธีการที่เหมาะสมที่จะสื่อความให้เราเข้าใจมากที่สุดไงล่ะ เด็กทุกคนที่เรียนกับอาจารย์ในตอนนั้นก็เลยเข้าใจแล้วก็ได้ผลการเรียนดีทุกคน ช่างเป็นอาจารย์ที่ดีจริงๆ พูดแล้ว...ก็คิดถึงนะเนี่ย 

เอาล่ะ! งั้นฉันจะลองใช้วิธีของอาจารย์ดูบ้าง 

“เอ็นมะคุง ถ้าไม่รังเกียจ ให้ฉันช่วยสอนมั้ยจ๊ะ ^ ^” 

 

[เมื่อเวลาผ่านไป] 

“ทำได้แล้วครับ!” เอ็นมะคุงพูดเสียงดังออกมาด้วยความดีใจ หลังจากทำโจทย์ทั้ง 10 ข้อเสร็จเรียบร้อยครบถ้วน ทำให้เป็นจุดสนใจของทุกคน ความจริงแล้วเอ็นมะคุงเป็นคนที่เรียนรู้ได้เร็วมากๆเลยต่างหาก ไม่ใช่คนหัวช้าอย่างที่คิดหรอกนะ 

“เอ๋! เอ็นมะนายทำเสร็จแล้วเหรอ ดีจังเลย ฉันนี่สิ ยังไม่เข้าใจเลย” สึนะคุงพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยอ่อน เพราะเขามีโกคุเดะระคอยนั่งช่วยสอนอยู่ข้างๆ แต่ตอนนี้ก็ยังไม่ถึงไหน 

“นั่นสิคะ พวกเราก็ทำได้แค่ 6 ข้อเอง คุณเอ็นมะนี่ฉลาดจังนะคะ” ฮารุกล่าว 

“ม..ไม่ใช่หรอก! เพราะฉันได้คุณนัตสึเมะช่วยสอนต่างหากล่ะ ขอบคุณมากนะครับ ^ ^” ประโยคหลังเขาหันมาพูดกับฉัน ก็ไม่ได้มากมายอะไรหรอก มันเขินนะ แหะๆ ^ ^ 

“จริงเหรอ! นัตสึเมะจังช่วยสอนฉันบ้างสิ ฉันได้แค่ 5 ข้อเอง” คุณยามาโมโตะ 

“ฉันด้วย ฉันยังไม่ได้สักข้อเลย ไม่เข้าใจแบบสุดขั้ว! สอนฉันด้วยเถอะนะ” คุณพี่เรียวเฮก้มหัวขอร้องฉัน เอ่อเดี๋ยวสิคะ! 

“สอนพวกเราด้วยเถอะนะยูกิจัง” ส่วนทางด้านเคียวโกะจัง ฮารุจัง โคลมจัง ก็ส่งสายตาขอร้องมาที่ฉัน ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะเนี่ย! 

“ทำเสร็จหมด ไม่ได้หมายความว่าจะถูกสักหน่อย! รุ่นที่สิบอย่าน้อยใจไปเลยนะครับ ผมในฐานะมือขวาของรุ่นที่สิบจะสอนจนกว่ารุ่นที่สิบจะทำได้เองครับ เชื่อมือผมได้เลย ^ ^” หมอนั่นพูดแล้วมองด้วยสายตาสบประมาทมาที่ฉัน ส่วนประโยคหลังเขาหันไปพูดกับสึนะคุง หนอย! นี่คิดว่าฉันเป็นใครฮะ! 

“อย่ามาดูถูกกันนะ!” ฉันลุกขึ้นยืน 

“ถ้าไม่ให้ดูถูก ก็เอาที่เธอทำมาให้ฉันดูสิ” โกคุเดะระลุกขึ้นยืนกอดอกแล้วยิ้มท้าทายฉัน 

“หรือว่าจะยังไม่ได้ทำล่ะฮะ เพราะ...มัวแต่เอาเวลาไปสนใจคนอื่น” หมอนั่นจ้องเขม็งมาที่ฉัน ส่วนทุกคนตอนนี้มองมาที่ฉันด้วยสีหน้ากังวล 

“อ..เอ่อ ถ้าจะดูเอาของฉันก็ได้โกคุเดะระ เพราะคุณนัตสึเมะเป็นคนสอนฉัน” เอ็นมะพยายามยื่นสมุดของตัวเองไปให้โกคุเดะระ 

“ไม่ ฉันจะดูของยัยเลือดกำเดาเท่านั้น ว่าไง หรือว่าไม่มีให้ดู” ไอ้บ้าปากเสียยิ้มท้าทายมาที่ฉันอีกรอบ 

“โกคุเดะระ นายก็ไม่เห็นต้องเข้มงวดกับนัตสึเมะจังขนาดนั้นเลยนี่ ใจเย็นๆเถอะนะ” คุณยามาโมโตะ 

“ช..ใช่แล้วค่า ยูกิจังแค่อาจจะยังไม่ได้ทำ ไม่ได้แปลว่าทำผิดสักหน่อย” ฮารุจัง 

ขอบคุณทุกคนที่ช่วยพูดแทนฉันนะ แต่ว่า...ผิดแล้วล่ะ 

“อยากดูใช่มั้ย อืมนี่ เอาไปดูซะ” หมอนั่นรับสมุดฉันไปพร้อมกับสีหน้าเหวอๆ ทุกคนก็เช่นกัน คงคิดว่าฉันยังไม่ทำ เพราะว่าไม่เห็นฉันทำสินะ แต่ผิดแล้วล่ะ เพราะฉันทำเสร็จตั้งแต่หมอนั่นเพิ่งเขียนโจทย์เสร็จแล้ว ก็บอกแล้วไงว่าฉันไม่สนใจของแบบนี้หรอก ส่วนเหตุผลน่ะเหรอ... 

“ถ..ถูกหมด!” 

“เอ๋!!!!”×7 

เหตุผลน่ะ...ก็เพราะมันง่ายเกินไปไงล่ะ 

คิดว่าฉันเป็นใครกัน นากาตะ เอมิ เด็กสาวคนเดียวในตำบลผู้สอบติดมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของญี่ปุ่น จะเอาโจทย์ม.ต้นแค่นี้มาดูถูกฉันล่ะก็ช้าไปร้อยปีย่ะ :p 

จากนั้นทุกคนก็มารุมให้ฉันสอน ไม่เว้นแม้แต่สึนะคุง 

“เข้าใจแล้วล่ะ!” สึนะคุง 

“ใช่แล้ว! เข้าใจแบบสุดขั้วเลย! ยูกิจังสุดขั้วสุดๆเลยล่ะ” คุณพี่เรียวเฮ 

“วิธีของยูกิจังทำให้เข้าใจง่ายขึ้นมากเลยล่ะ ^ ^” เคียวโกะจัง 

“ฉ..ฉันก็ทำได้แล้วค่ะ” โคลมจัง 

แหมทุกคนมารุมชมฉันแบบนี้ ฉันก็เขินแย่น่ะสิคะ >////< 

 

[โกคุเดะระ says] 

ตอนนี้ทุกคนต่างไปให้ยัยเลือดกำเดาสอน ไม่เว้นแม้แต่รุ่นที่สิบ ในฐานะมือขวาของรุ่นที่สิบแล้ว การทำหน้าที่บกพร่องในครั้งนี้มันช่างเป็นเรื่องอัปยศยิ่งนัก แต่ความหงุดหงิดในใจตอนนี้มันอะไรกัน ผมกำลังหงุดหงิดตัวเองแน่เหรอ หรือผมกำลังหงุดหงิดยัยนั่นที่สอนได้ดีกว่าผม หรือเพราะยัยนั่นเข้ากับคนอื่นได้ง่ายเกินไปแล้ว ทั้งที่ไม่กี่วันก่อนยังคุยแค่กับผมคนเดียวแท้ๆ มันหงุดหงิดจริงๆเลย หนอย! ยัยบ้า! 

“นัตสึเมะจัง ขอบคุณมากเลยนะ เพราะนัตสึเมะจังแท้ๆ ^ ^” ไอ้บ้าเบสบอลพูดกับยัยนั่น หน้าตาระรื่นเชียวนะ -*- 

“อ..เอ่อ! ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ!” อุก! ท่าทางแบบนั้นมันอะไรกัน คิดจะยิ้มก็ยิ้ม คิดจะหน้าแดงก็หน้าแดงแบบนั้นเลยรึไงฮะ 

“ยัยเลือดกำเดา!” 

“????” เวรแล้ว! ผมเรียกยัยนั่นทำไมเนี่ย! 

“อ..อย่าคิดว่าแค่สอนคนอื่นได้ดีกว่าแล้วเธอจะเก่งกว่าฉันนะ!” ผ..ผมพูดอะไรออกไปเนี่ย 

“อะไรของนาย ฉันไม่ได้คิดว่าตัวเองเก่งกว่านายสักหน่อย!” ผมก็ไม่ได้คิดว่าเธอคิดอย่างนั้นหรอก แต่ตอนนี้ไม่รู้ทำไม เหมือนจะดีใจนิดๆที่ยัยนี่หันมาคุยกับผมแล้ว ถึงท่าทางจะดูโกรธก็เถอะ แล้วจะพูดอะไรต่อดีวะเนี่ย 

“รู้ตัวก็ดีแล้ว ยัยเลือดกำเดา ถึงเธอจะสอนได้ดีแต่ทักษะความรู้เธอก็ชนะฉันไม่ได้หรอก” อีกแล้ว! ไปยั่วโมโหเข้าอีกจนได้! >< 

“หนอย! นี่มันมากไปแล้วนะ” นั่นไง โกรธเข้าให้แล้ว 

“ใจเย็นๆกันก่อนนะทั้งสองคน” ไอ้บ้าเบสบอลอีกแล้วนะ! ฮึ่ม 

“ใช่ค่า คุณโกคุเดะระพูดแรงเกินไปแล้วนะ” ยัยบ๊องก็ด้วย ได้ทีแล้วเสริมทัพใหญ่เลยนะ! เอาไงต่อดีล่ะเนี่ย 

 

“ทำไมทั้งสองคนไม่ลองแข่งกันดูล่ะ” เสียงรีบอร์นดังขึ้นท่ามกลางบรรยายกาศตึงเครียด 

“ข..แข่งอะไรเหรอรีบอร์น” สึนะถาม ขณะเดียวกันลางสังหรณ์สุดยอดก็สัมผัสได้ว่ารีบอร์นคงวางแผนอะไรสักอย่างไว้แล้วเป็นแน่ 

“ก็แข่งพิสูจน์กันไปเลยไงล่ะว่าใครเก่งกว่า” 

“อ..เอ๋! คือว่าไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้มั้งคะ” เอมิกำลังจะปฏิเสธ เพราะถึงเธอจะเรียนเก่งแต่ก็รู้ดีว่าไม่สามารถเอาชนะอัจฉริยะอย่างโกคุเดระได้ อีกอย่างเธอก็ไม่ชอบการแข่งขัน 

“งั้นนัตสึเมะก็ยอมรับคำสบประมาทของโกคุเดะระสินะ” รีบอร์น 

“แน่นอนว่าไม่ค่ะ!” ถึงกระนั้นเธอก็เกลียดการโดนดูถูกเป็นที่สุด 

“ก็ได้!” 

“โกคุเดะระ! เรามาตัดสินให้รู้ดำรู้แดงกันไปเลย!” 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}