star_ss

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP.20 สงครามกลางห้าง【ทิว❤มิน】

ชื่อตอน : EP.20 สงครามกลางห้าง【ทิว❤มิน】

คำค้น : EP.20 ทิวมิน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 01 เม.ย. 2561 17:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.20 สงครามกลางห้าง【ทิว❤มิน】
แบบอักษร

​Update on 01.04.2018

【EP.20 สงครามกลางห้าง​】​




ผมล่ะเบื่อความใจอ่อนของตัวเองจริ๊งจริง!! ทำอะไรห้ามอะไรไม่เคยเด็ดขาดกับมันสักทีให้ตายเถอะ!! ไม่สบายก็อยากออกนอกบ้าน บอกให้นอนพักก่อนก็บอกหายดีแล้ว หึ่ม!! ถ้าไข้กลับขึ้นมาเมื่อไหร่ได้เห็นดีกันแน่ คอยดูเถอะ!! 



"เดินเร็วๆ ดิทิว" 


"อยากซื้ออะไรหนักหนาวะ! พูดอะไรก็ไม่ฟังสักอย่าง ดื้อฉิบหาย!!" 



ผมได้แต่บ่นเท่านั้นแหละครับ เอาเข้าจริงก็ทำได้แค่เข็นรถแล้วเดินตามมันต้อยๆ นั่นแหละครับหน้าที่ผัวที่ดี 



"บ่นจัง มึงแก่ขนาดนั้นเลย"  



ดูดิ!! ยังมีหน้ามาย้อนผมหน้าตาเฉยอีก สักทีดีไหมหึ๊!! 



"กูบ่นเพราะมึงยังไม่หายดี ตัวยังรุมๆ อยู่ยังอยากออกมาเดินตากแอร์ในห้างอีก อยากได้อะไรก็บอกกูก็ได้เดี๋ยวกูให้ลูกน้องที่ร้านแวะมาซื้อให้" 


"เพราะใครล่ะทำให้กูไข้นะ" มันหันมาว๊ากผม 


"เออๆ เรื่องนี้กูไม่เถียงมึงหรอกมิน ความผิดกูเองกูรู้ตัวดี แต่มึงรอให้หายก่อนไม่ได้เหรอวะ หายดีแล้วค่อยมาวันหลังก็ได้นิ" 


"ก็กูตั้งใจมาวันนี้อยู่แล้ว! มึงเองก็บอกจะพากูมา กูนัดรับของที่กูสั่งวันนี้มึงจะอะไรหนักหนาวะ!!" 



ตอนนี้ทั้งผมทั้งมินต่างหงุดหงิดด้วยกันทั้งคู่ เราเดินเถียงกันไปตามทางเดินในซุปเปอร์มาเก็ตชั้นล่างของห้าง คนที่เดินผ่านไปผ่านมาต่างมองมาที่เราทั้งสองคน สายตาพวกนั้นไม่ได้ทำให้ผมกับมินหยุดเถียงกันหรอกครับ ยิ่งเถียงกันหนักขึ้นมากกว่า 



"นัดรับของอะไรของมึง มันสำคัญมากนักรึไง เลื่อนออกไปไม่ได้ไง!" 


"ใช่!! มันสำคัญมากมึงจะทำไม เลื่อนไม่ได้!! กูไม่เลื่อน!!" 



มินมองหน้าผมด้วยสายตาที่โกรธแบบจริงจัง ผมก็ใช่จะยอม เรื่องนี้คือผมก็โมโหจริงครับ เราเถียงกันตั้งแต่ก่อนออกจากบ้านจนผมต้องยอมแพ้ไปแล้วรอบนึง แต่ความหงุดหงิดกับการที่ขัดใจกับมันเป็นเรื่องที่ค่อนข้างควบคุมยาก มันไม่ยอมผมก็ยิ่งโมโหมันเพิ่มไปอีก พูดอะไรเตือนอะไรถ้ามันยิมฟังกันสักนิดผมคงจะรู้สึกดีกว่านี้ 



"แม่งเอ้ย!! พูดอะไรไม่เคยฟัง เถียงกูตลอด"  



มินหันควับกลับมามองผมด้วยสายตาที่บ่งบอกได้ว่าไม่พอใจเป็นอย่างมาก ซึ่งผมก็ไม่ต่างจากมันสักเท่าไหร่ 



"มึงกลับบ้านไปเลย!! กูจะไปคนเดียว" พูดจบมินก็เดินออกไปทันที 


"เฮ้ยมิน!! มึงหยุดเดี๋ยวนี้นะ!!" 



ผมยอมรับว่าผมโคตรโมโหมันเลยครับ ครั้งนี้เราสองคนต่างไม่มีใครยอมใครซึ้งเหตุการณ์แบบนี้ไม่เกิดขึ้นมานานมากแล้ว อย่างน้อยถ้าเราทะเลาะกันไม่ผมก็มินฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะยอมถอยเพื่อไม่ให้เรื่องมันเลวร้ายไปกว่าเดิม แต่ครั้งนี้ผมว่ามันเกินไป



ผมปล่อยมือจากรถเข็นแล้วรีบวิ่งตามมินไปทันที แต่เนื่องด้วยคนที่มาจับจ่ายซื้อของเดินกันค่อนข้างเยอะเลยทำให้ผมวิ่งตามมินไม่ทัน  



"แม่งเฮ้ย!! หายไปไหนแล้ววะเนี้ยะ" 



ผมรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกหามินทันที แต่ทุกครั้งที่โทรติดผมก็ถูกตัดสายทุกครั้ง ผมกดโทรย้ำๆ เกือบยี่สิบสายก็ยังคงเหมือนเดิม  



"กูจะบ้าตาย!!" 




หลังจากผมพยายามโทรหามินอยู่หลายครั้งแต่มินไม่ยอมรับ ผมเลยเริ่มเดินตามหามิน ห้างแม่งก็โคตรใหญ่เลยนะเว้ย! กูจะบ้าตาย!!




ผมเริ่มตามหามินจากชั้นล่าง เดินหาอยู่สักพักก็ไม่เจอผมเลยเปลี่ยนไปร้านที่มินชอบไป ร้านเสื้อผ้า รองเท้า เคาเตอร์น้ำหอม นาฬิกาก็ไม่เจอ ผมเดินวนหาอยู่เกือบชั่วโมง ระหว่างทางที่เดินผมก็กดโทรออกหามินตลอดทาง 



"สายไม่ว่าง"  



ผมยืนมองจอโทรศัพท์ที่ขึ้นตัวหนังสือว่าคู่สายไม่ว่างแล้วกำโทรศัพท์จนแน่น ไม่รับสายผมแต่ยอมรับสายคนอื่นงั้นเหรอ 




ครืดด... ครืดด.... 




ผมรีบมองที่หน้าจอโทรศัพท์อีกครั้ง ไม่ใช่มินครับ เป็นสายจากไอ้หมอมันโทรเข้ามาหาผม 



"เออ... ว่าไง?" 


"ไม่ว่าไงว่ะ กูแค่จะถามว่ามึงเจอไอ้เจ็กยังวะ?" 


"เจ็กไหนของมึง กูไม่ว่างตอนนี้กำลังตามหาไอ้ตัวแสบอยู่ แม่ง!! เดินหายไปไหนแล้วไม่รู้เนี้ยะ!!" 


"อ้าว!! มึงไม่ได้อยู่กับเมียมึงเหรอวะ?" 


"เออ!! กูทะเลาะกัน มันเดินหนีกูไปแล้ว!" 


"เวรล่ะ! พวกมึงทะเลาะอะไรกันอีกวะ ไม่น่าล่ะเมียมึงเลยโทรมาขอเบอร์ไอ้เจ็กจากกู"  ผมขมวดคิ้วแน่นด้วยความสงสัย 


"ขอเบอร์ใคร ไอ้เจ็กไหนของมึง!" 


"อ้าว! ไอ้เจ็กก็ไอ้โชคไง เพื่อนสมัยเรียนมหาลัยด้วยกันอ่ะ มึงจำไม่ได้เหรอวะ"  ผมคิดตามที่ไอ้หมอมันพูด 


"โชคไหนวะ? แล้วทำไมมินต้องโทรหามันด้วย!!" 


"เฮ้ยๆ ใจเย็นๆ ก่อน ก็วันนี้ไอ้โชคมันจะเอายาจีนไปให้มึงไง ยาที่สั่งนำเข้ามาจากจีนอ่ะ"  


"ยาอะไรของมึง ใครสั่ง?" 


"โอ๊ยไอ้เหี้ย! กูงงไปหมดแล้วนะเนี้ยะ ก็เมียมึงไงสั่ง ให้กูสั่งยาให้มันบอกมันอยากได้แต่ในไทยไม่มีขาย กูเลยคิดขึ้นได้ว่าไอ้โชคมันจะบินกลับมาทำธุระที่ไทยพอดีแต่มันมาแค่วันเดียว กูเลยรีบบอกไอ้โชคให้ซื้อยาตามที่เมียมึงอยากได้มาให้ไง" 


"แล้วไง ทำไมกูไม่รู้เรื่องนี้วะ" 


"เอ้า!! แล้วกูจะรู้ไหมว่ามึงไม่รู้ไอ้ควาย!!" 


"เออๆ มึงเลิกด่ากูก่อน แล้วบอกมาว่ามันนัดกับเมียกูที่ไหน" 


"กูไม่รู้เว้ย!! กูรู้แค่ไอ้โชคมันไปถึงแล้วแต่มันติดต่อมึงไม่ได้สายไม่ว่างห่าเหวอะไรไม่รู้ มันเลยโทรมาบอกกูว่ามันหาพวกมึงไม่เจอ พอมันวางสายไปเมียมึงก็โทรมาหากูพอดี กูเลยให้เบอร์ไอ้โชคไป" 


"ไอ้สัส!! เสือกมาบอกกูตอนนี้นะไอ้เหี้ย ไม่รอให้กูสองคนตีกันตายคาห้างก่อนล่ะ" 


"เอ้า!! นี่กูผิดเหี้ยอะไรเนี้ยะ!" ไอ้หมอพูดขึ้น 


"มึงผิดไอ้ควาย!! เอาเบอร์ไอ้เหี้ยเจ็กมาให้กูเดี๋ยวนี้!!" 


"อ้าว!! ทำไมมึงไม่โทรหามินวะ" 


"โถไอ้โง่!! ก็มันไม่ยอมรับสายกูไง!! มึงเอาเบอร์ไอ้เจ็กมากูจะไปกระทืบมันที่โทรหากูไม่ติด เร็วๆ สัส!!" 


"ฉิบหายล่ะไอ้เจ็ก เฮ้ย!! ไอ้โชค ซวยล่ะมึง" ไอ้หมอมันบ่นพรึมพรำก่อนจะบอกเบอร์ไอ้โชคให้กับผม  



Tru... Tru.... 



"สวัสดีครับ" 


"มึงอยู่ไหนไอ้เจ็ก!" 


"เฮ้ย!! ใครวะ" ปลายสายอุทานขึ้นด้วยความตกใจแบบตั้งตัวไม่ติด 


"กูถามว่ามึงอยู่ไหน? ให้ไว!!" 


"เออๆ ผมอยู่ที่ร้านอาหารญี่ปุ่น ที่ชั้น 4 ครับ เฮ้ย!! แล้วมึงเป็นใครวะมาถามกูทำไม?" 



เหมือนไอ้เจ็กมันจะคิดได้ครับว่ามันเผลอบอกว่ามันอยู่ไหนทั้งที่มันยังจำไม่ได้ว่าคนที่โทรหามันคือผมเอง



"เสือกจริงๆ รอกูอยู่ตรงนั้นเลย!! ถ้ากูไปแล้วไม่เจอมึงกูเอามึงตายแน่!!" 



ตู๊ด ตู๊ด....




ผมรีบเดินขึ้นไปชั้นสี่ทันที มองหาร้านอาหารญี่ปุ่นตามที่มันบอก ผมเดินหาสักพักก็มาหยุดยืนอยู่หน้าร้าน มองเข้าไปในร้านเห็นไอ้โชคนั่งยิ้มร่าพอมันเห็นผมมันก็รีบโบกไม้โบกมือมาทางผมทันที ส่วนมินที่นั่งหันหลังอยู่ค่อยๆ หันมามองตามแล้วหันกลับไปโดยไม่สนใจผมเลยสักนิด 



"เฮ้ยไอ้ทิว มึงไปไหนมาวะกูนั่งรอตั้งนานแน่ะ" 



ไอ้โชคพูดทักทายด้วยความดีใจ ผิดกับผมที่สายตายังคงมองจ้องที่เมียตัวเอง 



"ทำไมไม่บอกเรื่องนัดกับไอ้เจ็กวันนี้?" ผมนั่งลงข้างมินแล้วถาม 


"เฮ้ย!! กูชื่อโชคเว้ย!"  



ใช่ครับ.. มันชื่อไอ้โชค ชื่อจะไทยๆ หน่อยแต่ที่บ้านมันตระกลูคนจีนทั้งสาย หน้าตามันนี่ไม่ต้องบอกเลยว่าตี๋แค่ไหน พวกผมเลยเรียกมันว่าไอ้เจ็กเพราะพวกผมลงความเห็นกันแล้วว่าถ้าเรียกมันไอ้ตี๋มันจะดูน่ารักจนเกินไป ชื่อเจ็กเลยเหมาะสมกับมันที่สุดในตอนนั้นครับ 



"มึงเงียบไปก่อน กูยังไม่ได้ถามมึง!!" ผมหันไปว๊ากไอ้เจ็ก 


"มิน! กูถามก็ตอบ"  มินหันมามองที่ผมก่อนจะหันกลับไปหาไอ้เจ็ก 


"ผมขอโทษที่ทำให้พี่เสียเวลานะครับ ขอบคุณมากที่ช่วยซื้อยามาให้ผม" 


"เฮ้ย!! ไม่เป็นไรกันเองๆ พอพี่รู้ว่าจะซื้อมาให้ไอ้ทิวพี่ก็ปฏิเสธไม่ได้แล้วล่ะ ไอ้นี่มันเพื่อนเลิฟพี่ หึหึ" 


"เลิฟห่าอะไร กูโทรหาเสือกจำกูไม่ได้ไอ้สัส!!" ผมด่าสวนแม่งเลย หมั่นใส้ทำเป็นพูดจาดีต่อหน้าเมียกู 


"อ้าว!! แสดงว่าที่โทรมาโวยวายถามว่าตอนนี้กูอยู่ไหนเป็นมึงเองเหรอวะไอ้ทิว?" 


"เออดิ!! กูเองมึงจะทำไม!!"  


"ไอ้ห่า!! กูตกใจฉิบหาย กำลังงงอยู่ว่ากูไปกวนตีนใครไว้ตอนไหนวะ ทั้งที่นานๆ จะกลับมาที่ไทยสักที เสือกมีคนโทรมาเหมือนจะมาดักฆ่ากูซะอย่างงั้น หึหึ" 


"เกือบล่ะไอ้สัส!!" หันไปด่าไอ้เจ็ก 


"ฮ่าๆๆ มึงนี่ยังดุฉิบหายเหมือนเดิมเลยนะ" ไอ้เจ็กพูดไปหัวเราะไป 


"พอๆ เลิกหัวเราะปัญญาอ่อนได้ล่ะ นี่มึงนัดกับเมียกูโดยไม่บอกกูได้ไงวะ?" 



มินหันมามองที่ผมด้วยสายตาไม่พอใจอีกล่ะ ทำไมวะ! มึงเมียกูจริงๆ นี่หว่า แล้วไอ้เจ็กก็เพื่อนกู เรียกเมียแค่นี้ทำหน้าไม่พอใจ 



"เฮ้ย!! กูป่าวนะ ไอ้เนย์มันโทรมาสั่งๆๆ บอกเมียมึงอยากได้ยาตัวนี้ๆ แล้วกูก็แค่ซื้อยามาตามมันสั่ง พอกูลงเครื่องปุ๊บ มาถึงที่นัดหมาย กูก็ขอเบอร์มึงจากไอ้เนย์แต่กูโทรหามึงไม่ติดนี่หว่า... แล้วสักพักเมียมึงก็โทรมาหากู แม่ง!! กูตกใจเลยสัส!! เสียงผู้ชาย กูรู้ว่ามึงมีเมียแล้วแต่กูไม่รู้นี่หว่าว่าเมียมึงเป็นผู้ชายเหมือนกัน" 


"โทรไม่ติดเสือกไม่โทรย้ำๆ วะ มึงโง่รึป่าว"  


"เอ้า!! นี่กูผิดเหรอวะ" ไอ้เจ็กทำหน้าเหมือนหมางง 


"เออ!! มึงผิด"  


"เอ่อ... พี่โชคครับ ผมขอบคุณพี่โชคมากเลยนะครับสำหรับยาที่ผมฝากซื้อ นี่ครับค่ายา" มินยื่นเงินจำนวนหนึ่งให้ไอ้โชค  


"เฮ้ย!! ไม่เป็นไรๆ ถือว่าเป็นของฝากจากพี่ล่ะกัน เอาไปให้ไอ้ทิวกินเหอะจะได้แข็งแรงไวๆ นะ"  


"ไม่ได้ครับพี่ ผมฝากพี่ซื้อแค่นี้ก็เกรงใจมากแล้วครับ พี่รับเงินจากผมเถอะนะครับ ผมจะได้สบายใจ" มินยื่นเงินให้ไอ้เจ็กอีกครั้ง 


"รับไปเถอะน่า... มินมันไม่อยากได้ของฟรีจากมึงหรอก" ผมบอกไอ้เจ็ก



มินหันมามองค้อนผมก่อนจะหันกลับไปพยักหน้าแล้วยื่นเงินให้ไอ้เจ็กครับ 



"อืมๆ รับก็ได้วะ เอางี้... ถ้าอยากได้ยาอีกโทรบอกพี่แล้วกันเดี๋ยวพี่ซื้อแล้วส่งมาให้นะ" 


"ขอบคุณมากครับ" มินยกมือไหว้ไอ้เจ็กครับ 


"หูยยย... ไปยกมือไหว้มันทำไมมิน ไอ้นี่มันไม่ได้เป็นคนดีอย่างที่คิดหรอกนะ หึหึ" 


"อ้าว!! ปากดีล่ะไอ้เหี้ยทิว" ไอ้เจ็กพูดขึ้นขำๆ มันรู้ครับว่าผมด่ามันเล่นๆ 


"กูพูดเรื่องจริง หึหึ" 


"เออๆ จะพูดเรื่องอะไรก็พูดไปเถอะ กูต้องรีบกลับแล้วว่ะพอดีนัดแม่กินข้าวแล้วเดี๋ยวกูต้องบินต่ออีก" 


"เออๆ ขอบใจมากมึง ไว้เจอกันคราวหน้าค่อยแดกข้าวกัน" 


"เออๆ ตามนั้น" มันตอบผม 


"น้องมินพี่กลับก่อนนะ ขอบใจมากสำหรับมื้อนี้นะครับ ถ้าอยากได้ยาเพิ่มบอกพี่ได้เลยนะไม่ต้องเกรงใจ" 


"ครับ ขอบคุณพี่มากนะครับที่เป็นธุระให้" มินยกมือขึ้นไหว้ไอ้โชค 


"เฮ้ยๆ กันเอง พี่ฝากดูแลไอ้เพื่อนนอกคอกคนนี้ด้วยแล้วกัน ถึงมันจะเหี้ยๆ หน่อยแต่มันก็ยังมีความดีอยู่บ้าง หึหึ" 


"เฮ้ยๆ พูดอะไรเกรงใจกูด้วยไอ้สัส!!" 



ผมเบรคมัน ตุบ ตุบ... ไอ้เจ็กลุกขึ้นมาตบบ่าผมไม่แรงนัก 



"ฮ่าๆๆ ดีใจที่ได้เจอมึงนะเพื่อน แฟนมึงน่ารักดีว่ะ พี่ไปก่อนนะ เจอกันโอกาสหน้า" 


"ครับ สวัสดีครับ" 


"กูไปล่ะ โชคดีเพื่อน" มันทำหน้าเจ้าเล่ห์ใส่ผม ไอ้นี่มันร้ายนะเว้ย! 


"ไอ้สัสเจ็ก!!" แล้วมันก็เดินออกไปจากร้าน ทิ้งผมกับมินให้นั่งเงียบกันอยู่ที่เดิม 


"จะซื้อยาให้กูทำไมไม่บอกล่ะ แล้วยาอะไรที่ฝากมันซื้อมาเนี้ยะ" กูถามแก้เขิลแม่งเลย  


"ยาบำรุง" มินตอบสั้นๆ แล้วตักอาหารที่ยังกินไม่หมดขึ้นมากินหน้าตาเฉย  


"น่ารักนะเนี้ยะ เป็นห่วงกูก็ไม่บอก ไหนๆ ขอดูหน่อยว่ายามันหน้าตาเป็นยังไง" ผมก็แกล้งคุ้ยถุงยาแก้เขิลอีกรอบ 


"ไม่หิวข้าวรึไง สั่งข้าวมากินดิ"  



อ่ะโด่! เอาจริงๆ ก็ห่วงผัวนั่นแหละ ทำเป็นคอแข็ง เฮ้ย!! ปากแข็งไปได้  



"เออหิวๆ กินอะไรดีวะ มึงอยากกินอะไรอีกไหมที่รัก กูจะได้สั่งเพิ่มให้" ยิ้มหวานๆ ส่งไป 


"อิ่มแล้ว" พูดจบมินก็วางช้อนเลยครับ 


"เฮ้ย!! ได้ไง! กินเป็นเพื่อนหน่อยดิ กูกินคนเดียวไม่อร่อย อยากกินข้าวกับแฟน"  



ความหน้าด้านมีเท่าไหร่ใส่ไปให้หมดครับ



มินมองหน้าผมก่อนจะถอนหายใจเบาๆ แล้วพยักหน้าตอบรับ อร๊ากกก... กูรอดแล้ว 



"งั้นสั่งของโปรดเราสองคนเนอะ น้องๆ สั่งอาหารหน่อยครับ"




ผมจัดการสั่งอาหารจานโปรดเพิ่มอีกสามอย่าง ระหว่างรออาหารผมก็ตามเก็บของเหลือบนโต๊ะไปพลางๆ มินก็นั่งกินไปเงียบๆ ผมถามมันก็ตอบนะ ตอบแบบถามคำตอบคำอ่ะครับ มันยังตึงๆ กับผมอยู่ ง้อต่อไปเว้ย!! สู้ตายไอ้ทิว




"โอ๊ยย... โคตรอิ่มเลยว่ะ" ผมเดิมลูบท้องกลางห้างอย่างมีความสุข 


"มินเราไปไหนกันต่อดี อยากได้อะไรอีกไหม?" 



งานเงียบโว๊ย!! เมียเงียบผัวไม่สบายใจเลยให้ตายเถอะที่รัก มึงงอนกูจริงจังมาก 



"งั้นเราไปดูเสื้อกันดีไหม ไม่ได้ซื้อเสื้อผ้าใหม่กันนานแล้วเนอะ" ผมคว้าคอมินเข้ามากอด มินมันก็นิ่งครับแต่สายตานี่มองจิกผมตลอด 


"เอาถุงมานี่เดี๋ยวทิวถือให้คร๊าบ..."  




ในเมื่อบรรยากาศระหว่างเรามันเงียบจนเกินไปผมก็เลยต้องสร้างสีสรรซะหน่อย 



"อยากได้อะไรอีกป่ะ?" ผมก้มหน้าเข้าไปใกล้จมูกแทบจะเฉียดแก้มเมีย กร๊ากกก... มินมันขนลุกว่ะ 


"มินเลิกงอนกูน้า... กูขอโทษคร๊าบ... กูไม่รู้นิว่ามึงมาที่นี่เพราะกูอ่ะ" กูอ้อนๆ ง้อต่อไปเดี๋ยวมินมันก็ใจอ่อน 


"อืม... ช่างมันเถอะ กูผิดเองแหละที่ไม่ได้บอกมึงก่อน" 



อร๊ากกกก.... เมียใจอ่อนยอมยกโทษ เฮ้ย! เมียขอโทษผัวด้วยว่ะ!! นี่กุไม่ได้ฝันไปใช่ไหม 



"หูยยย... ไม่ผิดเลย มึงห่วงกูไงเลยทำแบบนี้แต่วันหลังบอกกูนิดนึงก็ได้นะเราจะได้ไม่ต้องเถียงกัน เนอะๆ" 


"อืมๆ รู้แล้ว" เฮ้ย! ว่านอนสอนง่ายเว้ยเฮ้ย "โอเค... เอาเป็นว่าเราผิดด้วยกันทั้งคู่แล้วกัน กูผิดที่กูโมโหเสียงดังใส่มึง ส่วนมึงก็ผิดที่ไม่ยอมบอกเหตุผลกูก่อน เคไหม?" 


"อืม... ตามนั้น" ถึงคำตอบจะดูห้วนๆ แต่ผมก็รับรู้ได้ครับว่ามินก็รู้สึกผิดจริงๆ นั่นแหละ มินมันเก๊กอยู่ครับ 


"หึหึ... บทจะว่านอนสอนง่ายก็ง่ายจังวะ ป่ะๆ เดี๋ยววันนี้ป๋าจ่ายไม่อั้นเลย อยากได้อะไรบอกป๋าเดี๋ยวป๋าจัดให้" หน้าใหญ่ใจโตไปเลยกู เอาใจเมียซะหน่อย หน้ามันหงอยๆ เห็นแล้วรู้สึกใจหาย ใจไม่ดีเลยว่ะ 


"เอาของไปเก็บที่รถก่อนดิ"  ในที่สุดบทสนทนาก็เริ่มเข้าสู่โหมตปกติ 


"ไม่เป็นไร กูถือให้มึงอยากดูอะไรก่อนล่ะ?" 


"อืม... งั้นแวะร้านนี้แป๊ป" 



ร้านที่มินเดินเข้าไปคือร้านที่เต็มไปด้วยอาหารเสริมหลากหลายยี่ห้อ นำเข้าจากหลากหลายประเทศ มินเดินตรงเข้าไปหาพนักงานขาย ผมก็เดินตามมินเข้าไปในร้านด้วยเช่นกัน 



"ซื้ออะไร?" 


"ซื้ออาหารเสริมให้มึงไง" มินตอบ 


"ซื้ออะไรเยอะแยะ กูต้องกินเยอะขนาดนี้เลยเหรอวะ" 


"อืม... มึงแก่แล้วเลยต้องบำรุงเยอะๆ ไง" มินหันมายักคิ้วกวนๆ ใส่ผม 


"หึ! ปากดีจริงๆ อยากซื้ออะไรก็ซื้อเดี๋ยวกูไปนั่งรอตรงนั้นแล้วกัน"  


"อืม... ไปดิ เดี๋ยวเรียกมาจ่ายเงิน"  



ผมได้แต่ส่ายหัวกับความกวนตีนของเมียตัวเอง แต่ก็ดีแล้วครับที่มินมันกลับมาสู่โหมตปกติได้ ผมขี้เกียจทะเลาะกับมันล่ะ เถียงไปก็ไม่เคยชนะสักครั้ง ยิ่งเรื่องนี้ผมแพ้แน่นอนเพราะมันคงห่วงผมมากมันเลยเลือกที่จะทำแบบนี้



ผมเดินมานั่งรอมินที่มุมรับรองลูกค้า มินสอบถามพนักงานอย่างตั้งใจโดยมีเภสัชกรเข้ามาแนะนำข้อมูลเพิ่มอีกคนครับ



ผมนั่งมองมินจากตรงนี้ก็สัมผัสได้ว่าสายตามินที่มองไปยังเภสัชกรสาวที่กำลังพูดแนะนำสินค้าอย่างตั้งใจ เฮ้อ... การที่ผมไม่สบายครั้งนี้คงทำให้มินเป็นกังวลมากซินะ ทั้งๆ ที่ไอ้หมอบอกว่าผลตรวจผมไม่ได้เป็นอะไรมากและไม่อันตรายอย่างที่คิดแต่มินก็คงไม่วางใจอยู่ดี 




ทุกวันนี้มินยังคงคิดถึงเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นกับเราสองคน มินยังคงรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนที่ทำให้ผมเกือบต้องตายเพราะอุบัติเหตุครั้งนั้น ผมพยายามบอกมินทุกครั้งว่ามันไม่ใช่ความผิดของมินหรือผม มันคือชะตากรรมของเราสองคน ถ้าไม่เกิดเรื่องร้ายๆ ขึ้นเราอาจจะไม่ได้อยู่ด้วยกันและรักกันนานขนาดนี้ก็ได้ มินก็เหมือนจะเข้าใจตามที่ผมบอกทุกครั้งแต่มันก็ยังคงโทษตัวเองทุกครั้งอยู่ดี เอาวะ! เพื่อความสบายใจของมันผมจะยอมทำทุกอย่างแล้วกัน 



ว่าแต่... ยาที่มันสั่งมาแดกยากป่าววะ ผมนั่งจับถุงพลิกไปพลิกมา พอได้กลิ่นผมนี่แทบอ้วกเลย กลิ่นแรงโคตร 



"ทิวเสร็จแล้วจ่ายเงินให้หน่อยดิ"  


"อืม..."  ผมลุกขึ้นเดินไปหามิน ยื่นบัตรเครดิตให้แคชเชียร์สาว  


"ซื้อเยอะว่ะ" ผมแกล้งพูดหยอก 


"ราคาเบาๆ ขนหน้าเข้งไม่ร่วงหรอกน่า" มินพูดอย่างอารมณ์ดี 


"หึหึ.. ร่วงทั้งตัวล่ะไม่ว่า"  


"พูดมากจริง" มินต่อว่าผมไม่จริงจังนัก



หลังจากผมจ่ายเงินเรียบร้อยเราสองคนก็ตกลงกันว่าจะไปดูเสื้อร้านประจำกันครับ ผมให้มินเดินไปรอที่ร้านส่วนผมก็เดินเอาของมาเก็บที่รถก่อน มินแม่งซื้อโคตรเยอะอ่ะ ชาตินี้จะแดกหมดไหมกู หึหึ



ผมเอาของที่ถือเต็มไม้เต็มมือยัดใส่หลังรถเสร็จก็ยืนสูบบุหรี่อีกแป๊ป ขอทำสมองให้มันโล่งก่อนจะก้าวขาไปเสียเงิน เอาวะ!! ในเมื่อชีวิตนี้ต้องเลี้ยงเมียผัวอย่างกูต้องขยันทำงานหาเงินให้มากขึ้น #เมียกูใช้เงินเก่งโคตร 



ครืดดด.... ครืดดด.... 



ผมสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่าง "กำลังเดินไป" ผมสูบบุหรี่เข้าปอดเฮือกสุดท้ายก่อนจะทิ้งลงถังทรายข้างๆ อย่างเสียดาย  



"อยู่ไหนแล้ว?" 


"อืม... เสร็จแล้วเนี้ยะกำลังเดินไป รอแป๊ป" 


"เออ... เร็วๆ ล่ะ" 


"คร๊าบ... กูกำลังไปแล้วคร๊าบ.." 


"ช้า!!" ประโยคสุดท้ายเน้นๆ ชัดๆ สั้นๆ แล้วสายก็ตัดไปเลยครับ 



ผมเดินออกจากลานจอดรถทันที ช้าไม่ได้ รอบหน้าคือโทรมาด่าแน่นอน ทีงี้ห่างกูไม่ได้ล่ะซิท่า ฮ่าๆๆๆ มีความเข้าข้างตัวเองสูงว่ะ




....




"เมื่อกี้คุยอยู่กับใคร?"  


"ป่าว... ไม่ได้คุย" มินหันมาตอบแล้วหันไปเลือกเสื้อต่อ 


"ก็กูเห็นมึงคุยกับผู้หญิงคนที่เพิ่งเดินสวนกูออกไปเมื้อกี้"  


"คนไหนวะ" 


"หึหึ... กูเห็นอยู่ว่าคุย" 


"อ่อ... ผู้หญิงคนเมื่อกี้เขาอยากได้เสื้อตัวเดียวกับกูอ่ะ มันเหลือตัวเดียวเขาเลยบอกไม่เอาแล้ว เขาให้กู นี่ไงทิวตัวนี้สวยไหม?" มินโชว์เสื้อยืดสีเทาเข้มให้ผมดู 


"แน่ใจนะว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ได้มาจีบมึง" 


"วู้!! ใครจะมาจีบกูล่ะ กูนี่ต้องไปจีบเขาดิถึงจะถูก" 


"มิน!!"  


"อะไร!! เรียกเบาๆ ก็ได้ กูแค่พูดเล่น ไม่มีใครมาจีบกูทั้งนั้นแล้วกูก็ไม่ได้ไปจีบใครด้วย โอเคยัง?" ผมมองมินอย่างพิจารณา 


"ไม่มีอะไรก็แล้วไป นอกใจกูเมื่อไหร่กูจะมึงหนักๆ ให้ลุกไม่ขึ้นเลยจำไว้นะ"  



มินอ้าปากค้างไปสามวิก่อนจะขมวดคิ้วมองผมด้วยสายตาจริงจัง 



"มึงบอกตัวเองเถอะ!"  มินพูดจบก็เดินเอาเสื้อผ้าที่เลือกไว้ไปวางที่เค้าเตอร์สำหรับจ่ายเงิน 


"ทิวมาจ่ายเงินดิ"  



ดูมันดิครับ เมื่อกี้ยังทำเก่งอยู่เลยแต่พอตอนนี้เรียกหาผมไม่หยุด กร๊ากกก... ไปจ่ายเงินให้เมียแป๊ป 



"ทำไมรอบนี้ซื้อน้อย?" ผมถามเพราะเห็นมินหยิบเสื้อมาแค่สองตัวเองครับ ซึ่งผิดวิสัยมันมากๆ 


"เดียวไปดูอีกร้าน ชอบแค่สองตัวนี้" 


"หึ!! นึกว่าจะช่วยกันประหยัด"  


"ฝันกลางวันรึไง จ่ายเงินด้วยเดี๋ยวไปเข้าห้องน้ำแป๊ป"




เคยได้ยินฉายานี้ไหมครับ เฮียทิวสายเปย์ ฮ่าๆๆ เมียสั่งต้องรีบจ่ายดิรออะไร ถามว่าไอ้คนสั่งหายไปไหน นู้นนนน... เดินตัวปลิวไปเข้าห้องน้ำสบายใจเขาล่ะ  



"ขอบคุณค่ะ" พนักงานยกมือไหว้หลังจากผมจ่ายเงินเสร็จเรียบร้อย วิ่งซิครับรออะไรต้องไปเยี่ยวเป็นเพื่อนเมีย กร๊ากกกก.... 



ปึก!! 


"ขอโทษครับ เป็นอะไรมากไหมครับ"  



ด้วยความรีบผมเลยพลาดเดินชนผู้หญิงคนนึงจนล้มลงไปนั่งกับพื้น 



"ไม่เป็นไรค่ะ ขอโทษด้วยนะคะฉันเองที่เดินไม่ดูทาง" เธอพยายามลุกขึ้นด้วยตัวเอง ผมจะช่วยพยุงเธอก็ผลักมือผมออก 


"ผมขอโทษอีกทีนะครับ พอดีผมกำลังรีบ" 


"ไม่เป็นไรค่ะ งั้นคุณรีบไปเถอะค่ะเพราะฉันก็มีธุระต้องรีบไปเหมือนกัน ขอโทษด้วยนะคะ ขอโทษค่ะ" พูดจบเธอก็เดินก้มหน้าออกไปทันที ผมยืนมึนๆ งงๆ อยู่สักพักก็รีบเดินตรงไปยังห้องน้ำ 


"หน้าคุ้นๆ ว่ะ" 


"ทิว ทางนี้ๆ เร็ว" มินควักมือเรียกผมอยู่ร้านเสื้อผ้าอีกร้าน 


"เข้าห้องน้ำเร็วจังวะ?" 


"เยี่ยวครับไม่ได้ขี้ไม่ต้องพิถีพิถันมาก" 


"เออๆ แล้วเข้าไปในห้องน้ำใช่ไหม มึงไม่ได้ยืนเยี่ยวข้างนอกนะ"  


"เข้าๆ เข้าไปเยี่ยวในห้อง มึงนี่พูดมากจริงๆ ซื้อตัวนี้นะสวยดี" มันชูเสื้อให้ผมดู 


"อืมๆ อยากได้ก็เอา" "หูยยย... ป๋าสุดๆ ไปเลยครับพี่" มันทำหน้าทะเล้นล้อเลียนผม 


"หึ!! ลีลาเยอะ เดี๋ยวก็อด" 


"เฮ้ยๆๆ จ่ายเงินเลยเอาตัวนี้กับตัวนี้นะไอ้ป๋า ขอบคุณคร๊าบ" 


"เรื่องนี้ไวเลยนะมึง เออๆ เอาสองตัวนี้นะ" 


"ใช่! ถูกต้องครับ" 



ผมล่ะปวดหัวกับมันจริงๆ ตอนแรกเกือบจะตีกันตายคาห้าง ตอนนี้ผมเปลี่ยนอารมณ์ตามมันแทบไม่ทัน เออดีๆ หลากหลายฉิบหาย




หลังจากเสียเงินไปก้อนนึงเพื่อให้เมียสบายใจก็ได้เวลากลับไปพักผ่อนแล้วครับ ก่อนกลับคอนโดผมพามินแวะกินข้าวอีกรอบร้านแถวคอนโดนั่นแหละครับ มันบ่นวิ่งเหนื่อยและหิว ตัวก็รุ่มๆ แต่ดีขึ้นกว่าตอนออกจากบ้าน เราสองคนกินข้าวกันไปเถียงกันไปเหมือนปกติ พอกินเสร็จผมก็ขับรถพามินกลับคอนโด




"มินกินยาก่อน" พอมาถึงห้องมันก็นั่งๆ รื้อของที่ซื้อมาโดยไม่สนใจสิ่งใดในโลก 


"ทิวมึงอย่างลืมกินยาที่กูฝากเพื่อนมึงซื้อนะ เขาบอกให้กินหลังอาหารเช้ากับเย็น เนี้ยะๆ เพิ่งกินข้าวมากินเลยดิ" มันรื้อถุงยาขึ้นมาคุ้ยๆ แล้วแกะกล่องยายื่นมาให้ผม 


"กูต้องกินจริงๆ เหรอวะ"  



เอาจริงๆ ผมโคตรไม่ชอบแดกยาจีน แม่งเหม็นสัส! 



"กินดิ!! ยาบำรุงมึงต้องกิน กูไปอ่านรีวิวในเน็ตมาเขาบอกว่ายานี้โคตรดี กินๆ อย่าพูดมาก กูอุตส่าห์สั่งมาให้มึงกินนะ" 


"เออๆ กินก็กินวะ แต่วันหลังจะทำอะไรหัดถามหรือปรึกษากูบ้างนะ"  


"รีบกินดิ! บ่นอยู่ได้"  ผมเดินไปหยิบยาจากมือมิน ส่วนผมก็ส่งยาที่มือผมให้มันเหมือนกัน 


"มึงก็กินด้วย ยังไม่หายไข้ดี" 


"โอเค กินด้วยกัน วินๆ กันไป" มันหยักไหล่ด้วยท่าทางกวนตีนก่อนจะดึงขวดน้ำจากมือผมไปดื่ม 


"อ่ะกูกินแล้ว ต่อไปตามมึงล่ะ" คราวนี้ก็ถึงตาผมว่ะ แม่งกลั้นใจแป๊ป  


"เหี้ย!! กลิ่นโคตรแรง" ผมบ่นอุบ 


"ยาดีไง กลิ่นจะแรงๆ หน่อย"  


"กูต้องกินหมดนี่เลยเหรอวะ?" 


ผมมองไปเห็นถุงยาแล้วอยากจะอ้วกออกมาเลยว่ะ 


"กินหมดนี่แหละ จ่ายเงินไปแล้วเสียดาย" ดูมันตอบ 


"งั้นกูจ่ายเงินให้มึงแล้วไม่ต้องกินต่อได้ไหม?" 


"ไม่ได้!! ต้องกินให้หมด" มันพูดเสียงแข็ง 


"เออๆ กินก็กินวะ" สรุปผมก็ต้องกินนั่นแหละ ดูท่าแล้วจะปฏิเสธยาก 


"กูง่วงนอน" 


"หึหึ ครบเลยนะมึง กินอิ่มแล้วง่วงนอนเนี้ยะ" 


"ธรรมดา! กูไปนอนนะ จะออกไปร้านปลุกด้วย" 


"อืมๆ เข้าไปนอนก่อนไป เดี๋ยวกูเก็บของแล้วจะตามเข้าไป" 


"โอเค บาย ราตรีสวัสดิ์" แล้วมันก็ลุกขึ้นเดินเข้าห้องไปเลยครับ 


"หึหึ กวนตีนฉิบหาย" 




ผมเก็บของทุกสิ่งอย่างที่ซื้อมาให้เข้าที่เข้าทาง รวมถึงเสื้อผ้าที่มินรื้อไว้จนห้องกลับมาเป็นระเบียบมีพื้นที่ให้เดินอีกครั้ง ตอนแรกผมว่าจะเช็คเมล์อีกสักพักแต่ตอนนี้หนังตาผมก็จะปิดตามมินอยู่ล่ะ ผมจึงตัดสินใจทิ้งงานไว้ก่อน พักผ่อนเอาแรงดีกว่าคืนนี้ไปร้านค่อยทำก็ยังไม่สาย 




ผมเดินเข้ามาในห้องนอนที่เปิดแอร์จนเย็นฉ่ำ มีร่างไอ้แห้งของผมนอนขดตัวอยู่ในผ้าห่มที่ปิดไว้ทั้งตัวเห็นแค่หัวมันโผล่ออกมา แล้วจะเปิดแอร์ซะเย็นขนาดนี้ทำไมกกูไม่เข้าใจ 




ผมเดินไปคว้านหารีโมทแอร์ใกล้หมอที่มินนอน กดปรับอุณภูมิที่ 25 องศาก่อนจะสอดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่ม 



"อืออ... ทิว" มินขยับตัวงัวเงียเรียกชื่อผม 


"กูเอง... นอนซะ"  ผมรวมตัวมินเข้ามากอด จูบลงที่หน้าผากมินเบาๆ สักพักผมก็หลับตามมินไป









ติ๊งต่อง~~~~




ติ๊งต่อง~~~~




"อืออ... ทิวมีคนมามากดกริ่งอ่ะ มึงไปดูดิ"  มินมันเขย่าตัวผมจนผมรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา  


"เออๆ มึงนอนต่อเถอะเดี๋ยวกูไปดูเอง" จุ๊บบบ... 



ผมจุ๊บลงที่แก้มผมเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินออกมาจากห้องนอน




ติ๊งต่อง~~~~




"เออๆ มาแล้ว ใครวะ!! มึงจะกดให้นิ้วหลุดติดกริ่งหน้าห้องกูเลยรึไงแม่ง!!"




ติ๊งต่อง~~~~




"เออมาแล้วโว๊ย!!"




แกร๊ก!!!




"ใครวะ!!"




TBC.



เฮียทิวมาแล้วจ้า คิดถึงกันอย่าลืมกดหัวใจ กดคะแนน กดบวกๆ และเม้นให้กำลังใจคนเขียนด้วยนะคะ 

ขอบคุณค่า



 ​

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}