Hunny Exo

มาเป็นแรงเชียร์แรงใจให้ไรท์ Hunny Exo กันนะ^^ ขอบคุณทุกคอมเม้นและการติดตามจร้า~

ไอแว่น ครั้งที่37 : อย่ามาสั่งเมียกู ยกเว้นผัวอย่างกู

ชื่อตอน : ไอแว่น ครั้งที่37 : อย่ามาสั่งเมียกู ยกเว้นผัวอย่างกู

คำค้น : ไอแว่นเนี่ยเมียกู เสือใหญ่,เดียร์,ไอ้แว่น,ไอ้เถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 59.4k

ความคิดเห็น : 65

ปรับปรุงล่าสุด : 31 มี.ค. 2561 22:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ไอแว่น ครั้งที่37 : อย่ามาสั่งเมียกู ยกเว้นผัวอย่างกู
แบบอักษร

"มันใช่มั้ยที่ทำให้เดียร์เจ็บปวด..ไอ้เวลใช่มั้ย!"

"เอ่อ..มันก็ใช่..แต่เราเลิกกันไปแล้วนะ..เลิกกันไปนานแล้วด้วย"




ดูเหมือนตอนนี้ไอ้เถื่อนมันจะปรี๊ดและระเบิดออกมาจนได้ ทีแรกถ้าไม่ลากมันออกมาแล้วพากลับมาที่คอนโดมีหวังศึกชิงนายอย่างผมเกิดขึ้นแน่

ผมได้แค่ลูบหลังและปลอบให้มันใจเย็นๆ สายตาที่แข็งกร้าวและไม่พอใจเป็นอย่างมาก

"เหอะ!..จะมาจุดถ่านไฟเก่างั้นหรอ...ฝันไปเถอะไอ้ควาย!"

"พอแล้วเสือใหญ่..ไม่ต้องไปเลือดร้อนขนาดนั้นก็ได้..ก็จบกันไปแล้ว..เดียร์อยู่กับเสือใหญ่นะตอนนี้"

ผมนั่งลงบนโซฟาตัวยาวข้างๆมัน ก็เข้าใจนะว่ามันเดือดเนื้อร้อนใจแทนผมยิ่งมันทำแบบนี้ผมยิ่งไม่ชอบเลยเพราะมันอาจจะระแวงและคิดเรื่องผมมากเกินไป

สายตาที่ดูเกรี้ยวกราดเริ่มผ่อนลงสงสัยมันคงจะควบคุมอารมณ์ตัวเองได้บ้างแล้ว ผมเลยเอื้อมมือไปจับมือมันไว้แน่นก่อนจะสบตากัน

"เดียร์สัญญาแล้วนิว่าจะอยู่ข้างๆ..แล้วเสือใหญ่ก็สัญญาแล้วด้วยไม่ใช่หรอ"

"อืม..แต่ยังไงก็รู้สึกไม่ชอบมันอยู่ดี...ยิ่งตอนเด็ก..แม่ง..โครตอยากจะกระทืบมัน"

"พอๆ..อาฆาตอยู่นั่นแหละ..ถึงจะคิดแค่คิดแต่เราไม่ควรไปทำร้ายคนอื่นนะ..แค่คิดก็แย่แล้ว"

"แต่มันจะแย่งเดียร์นะ..เสือไม่ยอมอ่ะ..มันจะเอาเดียร์ไปจากเสือ..หึ..ไม่ให้ไปด้วยหรอก..บอกไว้ก่อน"

"แล้วใครว่าเดียร์จะไปละ?...ยังไม่ถามสักคำ..โมเมอีกละ"

มันเบะปากเล็กน้อยก่อนจะเอนตัวนอนเอาตักผมเป็นหมอนหนุนนอนอีกแล้ว ผมก็ไม่ได้ปฏิเสธหรือไม่ให้มันนอน ก็ง่ายๆแหละอยู่เฉยๆให้มันนอน

"คิดอะไรอยู่หรอ?"

"เปล่า...ก็คิดไปเรื่อยแหละ"

"ไม่เชื่อ..เดียร์บอกเสือมาเถอะ..จะได้ระบายให้เสือฟังบ้างคิดอยู่ได้คนเดียวจะสนุกอะไร.."

"หาเรื่องได้ตลอดเลยนะ...ก็แค่คิดว่า..ถ้าเสือยอมเชื่อฟังเดียร์บ้างจะเป็นยังไง"

ผมก้มลงมองใบหน้าคมที่กำลังจ้องผมอยู่ก่อนจะพยักหน้าเป็นว่าเข้าใจที่ผมอยากจะพูด

ถ้าเป็นไปได้ผมอยากให้ไอ้เถื่อนเชื่อฟังผมบ้างไม่ว่าจะอยู่ที่มหาลัยหรือที่ต่างๆก็อยากให้มันเชื่อเหตุผลของผมและคำห้ามปราม แต่อย่าคิดนะว่าผมอยากจะให้มันกลัวเมีย

แต่ว่า ให้มันเคารพและกลัวด้วยก็ดี...

"อยากให้เชื่อฟังหรอ..ตอนนี้ก็ฟังอยู่นะ"

"อย่ากวน..หมายถึงไม่ได้ให้เชื่อฟังไปซะทุกเรื่องหรอกนะ..แค่ฟังเหตุผลกันบ้าง..อย่าใช้อารมณ์แบบเมื่อกี้อีก..ทำได้มั้ย"

"อ่าห๊ะ..แน่นอนเสือต้องทำได้สิ..แต่ถ้าเสือทำต้องมีรางวัลให้ด้วยนะ"

"อืม..แน่นอน..เริ่มตั้งแต่พรุ่งนี้และกันนะ"

"โอเคร"

บทจะเป็นเด็กก็เด็กจริงๆมันก็ดีได้อยู่ด้วยกันสองคนก็คอยช่วยกันรับฟังปัญหากันบ้าง แต่ถ้าจะให้ดีก็ต้องเชื่อใจกันด้วย

"พรุ่งนี้ต้องไปแต่เช้าอีกแล้วอ่ะ..น่าเบื่ออ่ะ"

"อย่าขี้เกียจหน่อยเลยช่วงนี้งานก็เยอะ...ก็ธรรมดาแหละ"

"ช่วงนี้เทอมแรกก็พอไหว..อีกตั้งสองสามเดือนกว่าจะปิดภาคเรียน..แบบนี้ตายเพราะงานก่อนปิดแน่"

"บ้าหรอ..ไม่ถึงขนาดนั้น"

ช่วงเวลาเล็กน้อยๆถึงแม้มันจะสั้นก็เถอะ แต่ผมว่าสมองผมสามารถเก็บความส่งจำและสีหน้าท่าทางของคนตรงหน้าได้ดีเพราะผมถือว่ามันคือภาพที่ควรเก็บไว้เป็นความทรงจำ

ผมกับมันพูดคุยและหัวเราะเรื่องหลายเรื่องที่คุยกันไปตามประสา ก่อนที่ไอ้เถื่อนจะคว้าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและหันหน้าจอให้ผม

"อะไรหรอ?"

"ดูสิ..เสือลงรูปแหนะ..ไม่ใช่รูปธรรมดาด้วยนะ"

'เออว่ะไม่ธรรมดาจริงด้วย ก็ก็แค่รูปคู่กันเท่านั้นเอง ห๊ะ! รูปคู่!?'

"เห้ย!..เดี๋ยวนะ..ไปลงตั้งแต่เมื่อไหร่..แล้วลงรูปคู่อีกด้วยอ่ะ..ลบเลยนะ..ลบเดี๋ยวนี้!"

"ไม่เอาอ่ะไม่ลบหรอก..ดูดิโครตแว่นอ่ะ"

ผมมองรูปคู่ที่ยืนคู่กันโดยมีไอ้เถื่อนยืนอยู่ด้านหลังผมและกอดคอ หน้ามันอ่ะมองกล้องพร้อมกับอมยิ้มส่วนผมอ่ะละสายตามองอย่างอื่นที่ไม่ใช่เลนส์กล้อง

อีกอย่าไอ้รูปคู่น่ะไม่เท่าไหร่แต่อีแคปชั่นนี่สิ 'คนนี้เท่านั้น หวงมากช่วยอย่ามายุ่งด้วย รักที่สุด'

"ดูดิๆ...คนไลค์ตั้งสองพันกว่าแหนะ..โอ๊ะ!..คอมเม้นอีกพันกว่า"

"อืม..หน้าตาระลื่นดีเนอะ..ลบเดี๋ยวนี้เลย!!"

"ง่ะ..ไม่..เสือไม่ลบ..แบร่!..ไปนอนก่อนนะที่รัก..จุ๊ฟฟฟฟ!"

"อ๊ะ!..เห้ยลบก่อน..ไอ้เสือใหญ่!..บอกให้มาลบรูปก่อนเซ่!"

ไอ้เถื่อนฉวยโอกาสหอมแก้มผมฟอดใหญ่ก่อนจะวิ่งเข้าห้องนอนทันที ตอนนี้สมองผมทำงานหนักม้ากกก!!! 

คุณผู้อ่านลองคิดสภาพนะพรุ่งนี้ที่มหาลัยผมจะเป็นยังไง ตายล๊าวววววว!!! ตาย คำเดียวคือตาย ก่อนตายผมไปนอนก่อนดีกว่า บ๊ายบ่ายคร๊าบบบบ... 

.

.

.

.

.

"แกๆใช่พี่คนนั้นเปล่าวะที่ลงรูปเมื่อวานอ่ะ?"

"เออดิวะ..คนนี้แหละ..โอ๊ยไม่นึกเลยว่ะ..จากคู่จิ้นในเพจจะเป็นแฟนกันจริงๆอ่ะ"

"ใช่ๆ..โครตจะเหมาะอ่ะ..ดูก็รู้ว่าใครเมะกันเคะเลยว่ะ..โอ๊ย..ฟินวะแก"

ผมว่าแล้วมันต้องเป็นแบบนี้ ตั้งแต่เช้ามานี้สาวๆทั้งในคณะและคณะอื่นๆต่างมองและซุบซิบกันถึงรูปคู่ แหะๆ ไม่ต้องบอกหรอกเนอะว่ารูปคู่อะไร

"โหเดียร์...มึงดังใหญ่เลยอ่ะ..ดูคอมเม้นรูปที่ไอ้เสือใหญ่เอารูปคู่กับมึงลงดิ..คนมายินดีเยอะชิบ***"

"พอเลยไอ้โย..เช้ามานี่กูก็ปวดประสาทพอแล้ว..เออ..ไอ้ตัวดีมันไปไหนวะ"

ว่าแล้วผมก็ยังคงเป็นไอ้แว่นเหมือนทุกๆวันมามหาลัย แต่ตั้งแต่วันนี้มันจะไม่ธรรมดาแล้วเพราะทั้งคณะต่างฮือฮากันใหญ่เรื่องผมกับไอ้เถื่อน

แล้วแบบนี้ชีวิตผมมันจะสงบสุขมั้ยละ ผมมองซ้ายมองขวาก่อนจะเจอไอ้ตัวการที่นั่งพักเที่ยงกินข้าวอยู่ที่ม้าหินอ่อนข้างตึกคณะ

"อ่าวไอ้เดียร์..ในเพจคู่จิ้นเข้าดีใจกันบ้านวอดไปทั้งหลังเลยว่ะ..ฮะๆๆ..ดูดิมีแต่คนมายินดีทั้งนั้น"

"ไอ้วา!..มึงอีกคนหยุดพูดเหอะกูรำคาญอ่ะ..กูไม่อยากเป็นแบบนี้เลยอ่าาาา"

"โอ๊ย...จะเครียดทำไมคะซิส..ซิสออกจะน่าอิจฉานะคะวาโยคนนี้จะบอก..นั่นใคร..เสือใหญ่..ช่ายยยยค่ะ..นั่นเสือใหญ่เดือนคณะเลยนะคะซิส..ซิสอย่าโง่มากลัวตอนนี้สิคะ!"

ไอ้วายิ่งซํ้าเติมก็ว่าปวดหัวแล้วแต่นี่มาเจอไอ้โยเล่นเบะปากดัดเสียงก่อนจะใช่นิ้วจิ้มหน้าผากของผมและเบะปาก

โห ถึงจะให้มันเป็นแบบนี้ชีวิตผมก็เละดิ อยากอยู่แบบสงบๆโว้ยยยยย

ปึก!?

"โอ๊ย!..นี่หล่อนเดินยังไงกัน..ไม่แหกตาดูบ้างหรอว่ายืนอยู่เนี้ย!!"

"เห้ย..ไอ้โยใจเย็น..เต้าคงไม่ได้ตั้งใจ"

ในขณะที่กำลังยืนปวดสมองขั้นขีดสุดเอาง่ายๆนะ อีชะนีบ้านี่ก็เดินภาษาอะไรไม่รู้มาชนผมจนเซไปกระแทกกับไอ้โยจนเซไปพร้อมกันเลยอ่ะ ยังจะมีหน้ามาลอยหน้าลอยตาเป็นผีกระสือและยิ่งปากแดงๆของหล่อนคงจะไปแดกไส้มาชัวร์!

ผมหันไปมองหล่อน อื้อหือ ระดับนี้หน้าตาดูแพงอันนี้ยอมทำตัวดูหรูหราและมาพร้อมกับชะนีอีกสองตัวด้านหลัง แต่มารยาทกูไม่ยอมโว้ยยย!! คำขอโทษละอีชะนี!!!

"ต๊ายตายนี่แกมาเกะกะเองนะยะ!"

"อ้อหรอ...ถามจริงมีลูกตาไว้ทำอะไรอ่ะเธอ..เอาไว้แดก..เอ้ย..กินข้าวหรอ"

ไอ้โยถึงกับหัวร้อนและออกตัวแทนผมก่อนทันที แต่ก็ดูเหมือนจะทำอะไรหล่อนไม่ได้สนอะไรลยก็ยังคงลอยหน้าลอยคอเป็นกระสืออยู่

"อะไรยะ..พวกแกสองคนนี่ยังไง..ยืนเกะกะแล้วยังมาระรานคนอื่นอีก"

"หรอ?..แล้วไอ้คนที่เดินมาชนแล้วไม่ยอมขอโทษต่างห่าง..ที่เรียกว่าระราน"

"ตายจริง..ขอโทษนะ..ในที่นี้ไม่มีใครกล้ามาหือกับฉันหรอกย่ะ..ฉันดาวคณะเชียวนะ"

ศึกดวนประชันปากเริ่มเปิด ณ บัดนี้ ตอนนี้ทุกคนต่างมองและเริ่มสนใจบางคนก็หยิบมือถือคนมาถ่ายวิดีโอ แต่ผมหรือไอ้โยจะสนก็ประชันปากกับนางก่อนสิ คราวนี้ผมก็ขอประชันปากกับหล่อนซะหน่อย

"โทษนะ...เรื่องดาวคณะบ้าบออะไรนี่ไม่เกี่ยวกับมารยาทเลยอ่ะ..ที่บ้านไม่สอนหรอกหรอ..ว่ามารยาทควรมี"

"กรี๊ดดดดดด!..แกเป็นใครกันกล้ามาหาว่ามารยาทฉันทางบ้านไม่สอน..แต่..ไอ้แว่นนี่คุ้นๆแหะ"

หล่อนเบะปากพร้อมกับชะงักไปนิดๆก่อนจะหรี่ตามองผม ส่วนลูกน้องหล่อนอีกคนก็เข้ามากระซิบข้างหูก่อนที่เธอจะทำหน้าคลายสงสัย

"อ๋ออออ!..ไอ้แว่นเมียคีรินทร์เดือนคณะหรอกหรอ..ต๊ายตาย..ไม่น่าเชื่อ"

"ฉันก็ไม่อยากเชื่อนะว่าเธอเป็นดาวคณะได้ยังไง..มารยาทก็แย่ดูการแต่งตัวซะสิ..ออกจะผู้ดี..เห้อ!..แต่มารยาทหล่อนสถุนมากอ่ะ"

ผมว่าอย่างโนแคร์โนสนว่าใครจะมองหรืออะไร ผมยืนกอดอกและมองหล่อนที่ดูท่าจะไม่พอใจและยืนดิ้นวี้ดว๊ายกับลูกสหมุนอีกสองคน

"แก!.ไอ้แว่น..แกว่าใครสถุนไม่ทราบ!..แบบนี้ขอตบหน่อยเถอะ!"

"มาสิ!..ถ้าตบไอ้แว่นอย่างกูจะถีบ!!!..มาสิ..อย่านึกว่าไม่กล้าถีบผู้หญิงนะ...นัดตบก็ไม่พลาดนะจะบอกให้!"

นางชะนีที่ดีดดิ้นไปมาชะงักทันทีมือที่ยกขึ้นกะจะมาตบผมก็ชะงักค้างทันที ผมเองก็กล้าเหมือนกันที่จะเชิ่ดหน้าใส่ให้หล่อนมาตบผมดู

"ชิ!!!..ฉันติดว่าแกเป็นแฟนคีรินทร์นะ..ไม่อย่างนั้นแกตายแน่"

"หรอ!..คนที่จะตายก็หล่อนนั่นแหละ..เชอะ!..นางดาวคณะขี้กุ๊ย!"

"ห๊ะ!..เมื่อกี้แกว่าใครนะไอ้แว่น!..แกว่าฉันขี้กุ๊ยหรอ!..อีนี่นิ"

"ทำไม..จะทำไมละยะ!!...จะไฟว้ปะละ..เอาเปล่า!"

ตอนนี้ผมเดือดปุดๆจนแทบจะระเบิดออกมาคนมากมายที่มายืนล้อมมุงดูตามประสาไทยมุง 

เอาไงเอากันถ้าไอ้แว่นคนนี้จะมีเรื่องกับดาวคณะสักหน่อยคงไม่ตายหรอกมั้ง คงจะข่าวดังไปทั่วมหาลัยว่าไอ้แว่นอย่างผมตบดาวคณะสลบเฮือก

ในขณะที่ผมกำลังชุนละมุนวุ่นวายในการปะทะกันกับนางดาวคณะ ผมที่พร้อมจะปรี่ตัวเข้าหาหล่อน หล่อนเองก็จะพุ่งเข้าหาผมก็ต่างฝ่ายต่างฉุดและดึงกันไว้จนวุ่นวาย ผมที่สติหลุดก็ยังดีมีไอ้วามาช่วยล็อคตัวผมไว้ไม่ให้ตบนางดาวคณะปากแดง

ตึก ตึก ตึก

"เข้ามาสิยะไอ้แว่น!!!..แกนะแก..วันนี้ดาวอย่างฉันจะตบให้แว่นแตกเลยย่ะ!"

"โห..กลัวหรอวะห๊ะ!..นางดาวคณะขี้เรื้อนนี่..มาสิมา!..ไอ้แว่นก็จะตบให้สีปากหลุดเลยมา..เดี๋ยวทาสีใหม่ให้เลย...มาสิ!!!"

ตึก ตึก ตึก

หมับ!!!

"เห้ย!!..สะ..เสือใหญ่!"

"หยุดได้รึยัง?"

เหตุการณ์ที่ชุนละมุนวุ่นวายเมื่อกี้หยุดลงทันทีไอ้วารีบปล่อยตัวผมและถอยห่างจากผมคนละห้าก้าวพร้อมไอ้โยอีกคน

สายตามันตอนนี้ดูน่ากลัวจนผมแทบจะหลบสายตา แต่ไม่! ผมขอเคลียร์กับนางดาวขณะนิสัยนี้เรื้อนนี่ก่อน

"ต๊ายตาย..ผัวมาถึงกับหง๋อยเลยว่ะแก..ฮะๆๆ"

"..."

"เอ้า!..ไม่พูดซะด้วย..นี่คีรินทร์ที่หลังหัดสั่งสอนเมียซะบ้างนะว่าอย่ามาลองดีกับฉัน..เชอะ!..ถ้ายังมาเก่งใส่ดาวคณะอย่างฉันอีก..คราวหลังจะไม่จบแค่นี้แน่ย่ะ"

"นี่หล่อนจะ..."

ไอเถื่อนจับไหล่ผมไว้ทันทีและมองหน้าผมเหมือนจะสั่งให้เฉยๆไว้ ทุกคนที่อยู่รอบข้างรวมถึงคนที่มุงก็ต่างมองหน้ากันและซุบซิบขึ้นมาทันที

ไอ้เถื่อนก้าวขึ้นไปหนึ่งก้าวก่อนจะเสยผมและล้วงกระเป๋ากางเกงเอาไว้

"โทษทีนะ..อย่ามาเจ้ากี้เจ้าการสั่งคนอื่นจะได้ป้ะ...หล่อนเป็นใครกันหรอ?"

"เหอะ!...ฉันก็เป็นดาวคณะไงยะ!..นี่เดือนคณะอย่างคีรินทร์ไม่รู้หรอกหรอ?"

"เอิ่ม...ดาวคณะที่มารยาทแย่คนนั้นหรอ..ใช่ๆอันนี้รู้จักว่ะ..นิสัยแย่ๆเหมือนเธอน่ะ"

"อะ..อะไรนะ!...กรี๊ดดดดดดดด!!!..นี่กล้าดียังไงมาว่าฉันยะ!!!"

ผมมองไอ้เถื่อนที่ยืนประจันหน้ากับหล่อนชนิดที่ว่าไม่รู้ร้อนรู้หนาว ก่อนจะแสร้งยิ้มที่แฝงไปด้วยความโหด

"แกนะแก...แกสองคนผัวเมียต้องมาขอโทษฉัน!..ฉันขอสั่งแกสองคน..มาขอโทษฉัน...เดี๋ยวนี้!"

"ขอโทษนะใยดาวปากแดง...อย่ามาสั่งฉัน..แค่ฉันน่ะไม่ว่าอะไรหรอกนะ..ถ้าไม่อยากร่วงจากท้องฟ้าละก็...อย่ามาสั่งเมียกู!!"

อื้อหืมมมมมมมมมมม!!

"โหดเ-ี้ยๆอ่ะ"

"ผัวแม่ง..น่ากลัวชิบ***เลย"












​ติดตามตอนต่อไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น