Vixious

อยากกินหมูกระทะ

ชื่อตอน : Chapter 37

คำค้น : ArtsMen, Yaoi, BL, อักษร

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.3k

ความคิดเห็น : 83

ปรับปรุงล่าสุด : 04 เม.ย. 2561 00:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 37
แบบอักษร

37

" มันจะเป็นรูปเก่าได้ยังไงวะสัตว์! ทรงผมแม่งก็เพิ่งตัดอะมึงไม่เห็นเหรอ!! " ผมตอบไอ้เอสคิ้วขมวดเป็นปมด้วยเสียงที่ดังจนโต๊ะข้าง ๆ ต้องแอบหันมามอง

" แล้ว.. มึงจะตะคอกใส่กูทำไมอะ.. " มันยิ้มแหย ๆ " กูผิดอะไร "

ผมไม่ตอบไอ้เอสแต่กลับเอาเหล้ามารินใส่แก้วต่อ เป็นแก้วที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ ใครมันจะไปนับ

" ที่เขาส่งมาเขาก็อยากให้มึงแตกคอกันไง ถ้ามึงเล่นตามเขามันก็ยิ่งเข้าทา.. " ไอ้กันพูด แต่ไม่ทันที่มันจะได้พูดจนจบประโยคผมก็รีบพูดแทรกทันที

" แต่ที่แม่งส่งมามันก็ถูกปะล่ะ สุดท้ายมันก็จริงที่ไอ้เหี้ยดราฟท์แม่งกลับไปหาคนเก่าของแม่งไง ถ้ามันจริงจะแตกคอแตกเหี้ยไรก็เอาเหอะ "

" พี่เขาอาจจะกลับไปเคลียร์ให้มึงไง มึงจะได้ไม่ต้องโดนพี่พิงมันแกล้งอยู่อย่างงี้ " ไอ้โจ๋พูดพลางยังคงตบหลังผมเบา ๆ ต่อไปเรื่อย ๆ

" แกล้งไรวะ " ไอ้เอสถาม

" เดี๋ยวค่อยเล่า "

" เคลียร์กันแม่งต้องถ่ายรูปคู่กันด้วยเหรอวะ แล้วเคลียร์แบบไหนถึงต้องไปกินข้าวด้วยกันอะ " ผมเถียงกลับ " พวกมึงเลิกแก้ตัวแทนแม่งได้ปะวะ "

" แต่กูว่ามึงค่อย ๆ คิดดีมั้ยอะ " ไอ้โจ๋ยังคงพูดปรามผมต่อ " แล้วก็หยุดแดกเหล้าได้แล้ว เมาหัวทิ่มแล้วสัตว์ "

" เออ เอามานี่ " ไอ้กันพูดแล้วลุกขึ้นมาแย่งแก้วไปจากมือผมรวมถึงเอาเหล้าออกไปตั้งลงบนพื้นฝั่งมันด้วยทันที ส่วนผมก็ไม่รู้จะทำยังไงได้แต่มองไอ้กันเอาทุกอย่างออกไปห่างจากผมเหวอ ๆ

" เฮ้ย อย่าทำงี้ดิวะ เอามาให้กู " ผมขมวดคิ้วแล้วยื่นมือไปขอแก้วกับขวดเหล้าคืนจากไอ้กัน แต่มันก็ตอบกลับมาเรียบ ๆ

" ไม่ "

" ไอ้สัตว์ เอามา "

" พอได้ละไอ้กาย " มันยังคงส่ายหัว

" มึง " ผมเรียกมันอีกรอบพร้อมกับน้ำตาที่จู่ ๆ ก็เอ่อขึ้นมาเล็กน้อย " กูขอร้อง เอามาให้กู "

" ... " มันเม้มปากเงียบก่อนจะตอบผมมาด้วยคำตอบเดิม " ไม่ได้จริง ๆ มึง สภาพมึงเหี้ยมาก "

ผมกัดปากตัวเองแน่นแล้วใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาที่ปริ่ม ๆ ของตัวเองลวก ๆ ก่อนจะก้มหน้าลงไปกับมือข้างหนึ่งของตัวเองที่เอาศอกเท้าอยู่บนโต๊ะ

ตลกดี เหมือนผมจะร้องไห้แค่เพราะไม่ได้กินเหล้าเลย

ทำไงได้ แม่ง.. โคตรเจ็บ เจ็บมาก ๆ สิ่งเดียวที่ผมอยากจะได้ตอนนี้มันก็แค่ยาชาที่จะมาทำให้ผมเจ็บน้อยลงหรือไม่เจ็บอะไรเลยยิ่งดี เมาให้หัวทิ่มก็จะได้ไม่ต้องเอาเรื่องนั้นมาคิดเองเออเองให้หัวปั่น เมาให้น็อคก็จะได้ไม่ต้องรู้สึกอะไรอีก

นี่มึงเล่นไม่ให้ยาชากูแบบนี้มึงไม่รู้เหรอว่ากูจะต้องเจ็บแค่ไหน

ไอ้โจ๋เขยิบเข้ามาใกล้ผมแล้วเอามือมาโอบไหล่ผมแน่นขึ้นกว่าเดิม ส่วนไอ้เอสกับไอ้กันก็ได้แต่มองมาที่ผมแล้วถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะเรียกเด็กเสิร์ฟให้มาเช็คบิล

ทั้ง ๆ ที่จะมากินสังสรรค์กันแท้ ๆ กูนี่แม่งตัวทำลายบรรยากาศจริง ๆ เลย

จู่ ๆ โทรศัพท์ผมที่วางอยู่บนโต๊ะก็สั่นขึ้นมาอีกรอบพร้อมกับแจ้งเตือนของไลน์ที่เด้งขึ้นบนหน้าจอ

P. sent a photo.


นี่มึงยังไม่จบอีกเหรอวะไอ้สัตว์

ผมนั่งนิ่งมองหน้าจอโทรศัพท์ตัวเองสักพักก่อนจะตัดสินใจกดเข้าไปดู ยังไงผมก็ยังอยากรู้ว่าเขาส่งอะไรมาอยู่ดี

ซึ่งสิ่งที่ผมเห็นมันเป็นแชทระหว่างพี่พิงกับพี่ดราฟท์ครับ


0: แล้วสรุปพรุ่งนี้กี่โมงนะ

P.: ค่ำ ๆ ได้มั้ยอะ

P.: สักทุ่ม 2 ทุ่มไรงี้ว่างปะ

0: ก็ได้

0: ละจะกินไร

P.: อยากกินบุฟเฟ่ต์อะ

P.: ไรก็ได้

P. sent a sticker.

0: เลือกมาดิ


เอาจริง ๆ ผมอ่านแล้วก็ไม่ได้รู้สึกแย่ลงอะไรมากมายหรอกครับ มันก็ไม่ได้ต่างจากรูปกินข้าวที่เขาส่งมาให้ก่อนหน้านี้สักเท่าไหร่

บางที.. เขาอาจจะแค่อยากอวดอีกล่ะมั้ง

เหอะ

บล็อคแม่ง

" กลับเลยมั้ยไอ้กาย เดี๋ยวกูกับไอ้กันไปส่ง " ไอ้เอสถามผมพร้อมกับยื่นขวดน้ำเปล่ามาให้ ผมก็รับมาดื่มแล้วส่ายหน้ากลับไปเป็นคำตอบให้กับคำถามของมัน

" ไว้ก่อน "

" ทำไมวะ " มันถามต่อ

" กูว่าจะรอ.. " ผมตอบก่อนจะหยุดพูดแล้วชะงักไปสักพักจนมันถามต่อ

" รอไร "

" เปล่า ไม่ต้องรอละ มาพอดี " ผมถอนหายใจแล้วพยักพเยิดหน้าให้พวกมันหันหลังกลับไปดูคนที่เพิ่งเดินเข้าร้านมาหมาด ๆ แต่ตัวเองกลับหลบตาลงต่ำมองได้แค่โต๊ะกับขวดน้ำในมือ

พี่ดราฟท์ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำตัวเดียวกับในรูปที่พี่พิงส่งมาให้เดินหันซ้ายหันขวามองหาโต๊ะที่ผมนั่ง แน่นอนว่าพอเจอแล้วก็เดินตรงดิ่งมาทันทีพร้อมโบกมือให้ไอ้พวก 3 ตัวนั้นที่กำลังนั่งมองพี่มันหน้าเหวอ ๆ

พี่มันเดินยิ้ม ๆ ไม่รู้เรื่องรู้ราวเข้ามาเรื่อย ๆ ก่อนจะมาหยุดยืนอยู่ที่ข้างโต๊ะผม ถึงอย่างนั้นผมก็ยังไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมองพี่มันเลยอยู่ดี

" มันเป็นไรอะ " พอพี่ดราฟท์เห็นผมนั่งก้มหน้าเหมือนคนสติหลุดอยู่แบบนั้นเลยหันไปเลิกคิ้วถามไอ้กันแทน

" ม.. เมามั้ง " ไอ้กันตอบ

" สนด้วยเหรอ " คราวนี้ผมเงยหน้าขึ้นมาเลิกคิ้วถามพี่ดราฟท์ด้วยน้ำเสียงที่ฟังยังไงก็รู้ว่าหาเรื่องแน่ ๆ

" อื้อหือ.. งั้น.. เดี๋ยวกูไปห้องน้ำก่อนนะ ปวดขี้ " ไอ้กันพูดแล้วลุกขึ้นเดินออกไปจากโต๊ะทันที ตามมาด้วยไอ้โจ๋

" ก.. กูไปด้วยละกัน เผื่อมันไม่มีทิชชู่อะ " มันพูดแล้วขำแห้ง ๆ ให้ผม

" งั้นกูขอไปนั่งโต๊ะเพื่อนนะ " คราวนี้ไอ้เอสลุกบ้าง แต่ไอ้โจ๋ก็รีบหันมาถาม

" ไหนเพื่อนมึง "

" เออ เดี๋ยวกูก็หาได้เองแหละ " มันผลักหัวไอ้โจ๋เบา ๆ แล้วเดินออกไปทางเดียวกับไอ้กัน ทิ้งให้ผมอยู่กับพี่ดราฟท์ตามลำพัง

พี่ดราฟท์นั่งลงข้าง ๆ ผมแทนที่ไอ้โจ๋แล้วเลิกคิ้วจ้องมาเหมือนรอให้ผมเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง แต่พอผมปิดปากเงียบแถมยังหันหน้าหลบไปทางอื่นแล้วพี่มันก็เริ่มพูดก่อน

" เมาเหรอ " พี่มันพูดแล้วเอามือมาปัดเส้นผมที่ปรกหน้าปรกตาของผมไปทัดหู " ถ้าเมาแล้วกลับหอมั้ยครับ "

" ไปนั่งฝั่งนู้นไป " ผมไม่ตอบคำถามพี่มันแต่กลับไล่ให้ไปนั่งอีกฝั่งแทนทำเอาพี่ดราฟท์ชะงักไปเล็กน้อยแต่ก็ลุกไปนั่งตามที่ผมบอกทันที

" เป็นไรปะเนี่ย " พี่มันยังคงทำหน้างง ๆ ถามผมต่อ

ทำไมพี่ยังทำตัวเหมือนไม่รู้เหี้ยอะไรเลยได้อยู่อีกอะครับ

" เปล่า " ผมส่ายหน้าแล้วฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อยให้ดูเหมือนว่าทุกอย่างยังคงปกติดี " แค่เมานิดหน่อยแหละ "

" ถ้าไม่ไหวก็บอกกูนะ เดี๋ยวกูไปส่ง " พี่มันพูดพร้อมทำหน้าเหมือนกำลังเป็นห่วงผมยังไงอย่างงั้น

แต่.. มันคงไม่ใช่ของจริง..

" อือ " ผมพยักหน้าแล้วพูดต่อ " แล้ว.. พี่ไปไหนมา "

" อ๋อ เมื่อกี๊อะนะ ธุระที่บ้านอะ " พี่ดราฟท์ตอบยิ้ม ๆ

พอได้ยินพี่มันตอบกลับมาแบบนั้นแล้ว.. ผม.. ฝืนยิ้มต่อไปไม่ออกจริง ๆ ว่ะ

ผมแม่งอุตส่าห์ทนรอให้พี่มาหาเพื่อที่จะฟังคำตอบจากปากพี่เองอะ ใครมันจะไปอยากเชื่อคำพูดของพี่พิงมากกว่าพี่ดราฟท์วะ

ในใจลึก ๆ ผมก็หวังอยู่หรอกว่าผมเองที่เป็นคนฟุ้งซ่าน ความจริงมันคงไม่ได้เป็นแบบที่ผมคิดไปเอง ผมก็หวังให้พี่ตอบผมกลับมาว่าพี่ไปหาพี่พิงมาเพราะไปเคลียร์เรื่องเก่า ๆ ให้จบ ๆ ไป ผมจะได้ไม่ต้องโดนแกล้งอะไรสารพัดอีก หรือไปกับกลุ่มเพื่อน ยังมีคนอื่นอีกหลายคน หรือไปทำเหี้ยอะไรก็ช่าง เหี้ยอะไรก็ได้ที่พอจะเป็นเหตุผลดี ๆ ที่พี่ใช้เพื่อไปหาพี่พิงที่มันจะไม่ทำให้ผมเจ็บมากอะ

หรือถ้าพี่กลับไปหาพี่พิงจริง ๆ ผมก็อยากได้คำสารภาพที่มาจากปากพี่ ผมอยากให้พี่บอกมาเลยดีกว่าว่าจะเอายังไง

แต่แม่ง.. สิ่งที่ผมได้ก็คือคำโกหกของพี่ว่ะ

" เหรอ ธุระไรอะ " ผมถามต่อด้วยเสียงที่สั่นเล็กน้อย

" พอดีพ่อมาหาก็เลยไปกินข้าวด้วยนิดหน่อย "

แปลกดีนะครับ พ่อพี่นี่หน้าเหมือนคนที่ช่วงนี้มาทำอะไรหกใส่ผมบ่อย ๆ เลย

โกหกแบบเตรียมคำตอบมาขนาดนี้ผมคงไม่ต้องถามแล้วล่ะมั้งครับว่าไปหาพี่พิงทำไม ยังไงก็รู้อยู่แล้ว เปลี่ยนคำถามเป็นพี่ทำแบบนี้กับผมด้วยหน้าตาไม่รู้สึกผิดอะไรแบบนั้นได้ยังไงดีกว่า

ทั้ง ๆ ที่ตอนเราคุยกันเรื่องพี่พิงพี่ก็เคยรับปากกับผมว่าจะไม่กลับไปยุ่งกับแฟนเก่า ทั้ง ๆ ที่ผมเชื่อใจพี่มากขนาดนั้น

แม่ง.. โคตรเสียความรู้สึกเลยว่ะ

" เหรอ " ผมฝืนยิ้มตอบกลับไปอีกครั้งพร้อมกับน้ำตาที่เอ่อขึ้นมาอีกรอบ " ไม่ค่อยได้เจอกันใช่ปะ "

" อ่าฮะ นาน ๆ เจอที " พี่มันพยักหน้า

" สนุกมั้ย "

" ก็โอเ.. "

" ทำกูเป็นไอ้โง่เนี่ยสนุกมั้ย "

" ฮ.. ฮะ "

" กูถามว่าทำกูเป็นไอ้โง่เนี่ยสนุกมั้ย!! " ผมลุกขึ้นยืนพร้อมกับวางขวดน้ำลงบนโต๊ะเสียงดังทำเอาพี่ดราฟท์มองผมด้วยสีหน้าตกใจอย่างเห็นได้ชัด ไม่รู้เหมือนกันว่าตกใจกับสิ่งที่ผมพูด ตกใจที่ผมทำอะไรแบบนี้ หรือตกใจที่น้ำตาของผมมันไหลออกมาอย่างช่วยไม่ได้

ทำไมกูมันอ่อนแอแบบนี้วะ แค่เก็บน้ำตาไว้เสียให้กับคนที่เขาสนใจกูจริง ๆ ยังทำไม่ได้เลย

" กาย.. มึงเมาละ " พี่มันรีบลุกขึ้นแล้วเดินมาหาผม แต่ผมก็ผลักอกพี่มันจนเซถอยหลังไปทันที

" เมาเหี้ยไรล่ะ! มึงเห็นกูโง่มากเหรอไอ้สัตว์!! "

แม่งเจ็บใจว่ะ ทั้ง ๆ ที่กูรักใครกูก็ให้แม่งทุกอย่าง กูไม่เคยสนว่าใครจะมองยังไงที่กูชอบมึงซึ่งเป็นผู้ชายด้วยซ้ำ ที่ผ่านมากูก็สนแค่ความรู้สึกของมึง อยากจะทุ่มเททุกอย่างให้กับมึง แต่ถามจริง ๆ เหอะ มึงเคยสนเหี้ยไรกูบ้างปะวะ

" กาย! มึงตั้งสติหน่อยดิวะ "

" สติพ่อมึงดิ! " ผมตะคอกกลับ " สนุกมากปะที่ได้เห็นกูหลงมาชอบมึงอะ! ภูมิใจปะที่ทำให้คนแบบกูมาชอบมึงได้อะ! ควย!! เห็นกูเป็นของเล่นคั่นเวลารึไงวะ!! "

" มึงพูดถึงอะไรวะไอ้กาย ใจเย็น ๆ ก่อนดิ! " พี่ดราฟท์ขมวดคิ้วพลางเข้ามาจับแขนทั้งสองข้างของผมไม่ให้ผลักพี่มันกลับ แต่ผมก็รีบสะบัดจนหลุดแล้วเข้าไปตะคอกใส่หน้าพี่มันด้วยคำถามที่ผมถามไปแล้วครั้งหนึ่ง

" เมื่อกี๊มึงไปไหนมา!! "

" ... " พี่มันมองหน้าผมเงียบ ๆ ดูจะตกใจกับสิ่งที่ผมถาม

แค่นั้นผมก็ได้คำตอบแล้วล่ะครับ

" สัตว์เอ๊ย " ผมกัดปากตัวเองแน่นแล้วเดินออกมาทันที แต่มือของพี่ดราฟท์ก็รีบเข้ามาจับข้อมือซ้ายของผมไว้แน่น

" กาย! มึงฟั.. "

พลั่ก!


พอมือพี่ดราฟท์มาโดนแขนผมแบบนั้น ผมก็เหวี่ยงหมัดเข้าหน้าพี่ดราฟท์อย่างจังจนพี่มันเซไปตามแรงของผมทันที ถึงอย่างนั้นพี่มันก็ยังเอามือค้ำโต๊ะไว้ได้ทันเลยไม่ต้องล้มลงไปกองกับพื้นอย่างที่ผมตั้งใจ

" มึงอย่ามาจับ!! " ผมหันไปตะคอกเสียงดังใส่คนตรงหน้า แต่ก่อนที่ผมจะทำอะไรไปมากกว่านี้ไอ้โจ๋ ไอ้เอส แล้วก็ไอ้กันที่มาจากไหนไม่รู้ก็รีบวิ่งเข้ามาขวางเอาไว้

" เฮ้ย! "

" มึงใจเย็นดิไอ้สัตว์! " ไอ้กันพูดพลางดันตัวผมให้ถอยออกห่างจากพี่ดราฟท์ก่อนจะลากคอผมให้เดินออกไปจากตรงนั้นทันทีทำเอาผมที่ก็ไม่ได้อยากจะอยู่อะไรตรงนั้นอยู่แล้วเดินตามมันไปอย่างว่าง่าย

พอหันมองกลับไปยังที่ที่ผมเพิ่งเดินออกมาก็เห็นไอ้โจ๋กับไอ้เอสกำลังทั้งดันตัวพี่มันกลับทั้งฉุดกระชากทั้งไหว้วอนห้ามพี่ดราฟท์ไม่ให้เดินตามผมมา ยิ่งเห็นแบบนั้นผมยิ่งรีบกัดฟันเดินออกจากร้านให้ไวขึ้นไปอีก

บางทีมันคงดีกว่าถ้าผมรีบไปให้พ้น ๆ จากพี่มันสักที

ออกมาได้ไม่นานโทรศัพท์ผมก็สั่นเพราะมีสายเข้าจากพี่ดราฟท์ แน่นอนว่าสิ่งที่ผมทำก็คือตัดสายทิ้งแล้วเข้าไปบล็อคเบอร์พี่มันต่อ รวมถึงไลน์ เฟซ และไอจีที่ผมคิดว่าจะเข้าไปจัดการทีหลังตอนขึ้นรถไฟฟ้าไปแล้วเรียบร้อย

อาจจะบอกว่าผมทำตัวเหมือนเป็นเด็ก ๆ ก็ได้นะครับ ต้องมาบล็อกนู่นบล็อกนี่ให้วุ่นวาย แต่ผมว่าถ้าไม่ต้องรู้ไม่ต้องเห็นอะไรเกี่ยวกับพี่ดราฟท์อีกเลยนับตั้งแต่ตอนนี้มันก็คงตัดใจง่ายกว่า แล้วก็เจ็บน้อยกว่าด้วย

ถ้าเขาไม่ได้รักเราจริง ๆ ก็ออกมาแบบนี้แหละดีแล้ว


ใช่.. แบบนี้แหละดีแล้ว




____________________



BABBLING CORNER

ตบมันเลยค่ะคุณ อ้าว! ไม่ใช่เหรอ หมายถึงให้ตบพิง? เอ๊าาา ท่ดๆ

ปล. #กายกินไก่





แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น