Hunny Exo

มาเป็นแรงเชียร์แรงใจให้ไรท์ Hunny Exo กันนะ^^ ขอบคุณทุกคอมเม้นและการติดตามจร้า~

ไอแว่น ครั้งที่36 : ไฟที่จะลุกโชน จะขอเหยียบให้ดับ

ชื่อตอน : ไอแว่น ครั้งที่36 : ไฟที่จะลุกโชน จะขอเหยียบให้ดับ

คำค้น : ไอแว่นเนี่ยเมียกู เสือใหญ่,เดียร์,ไอ้แว่น,ไอ้เถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 37.9k

ความคิดเห็น : 65

ปรับปรุงล่าสุด : 31 มี.ค. 2561 11:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไอแว่น ครั้งที่36 : ไฟที่จะลุกโชน จะขอเหยียบให้ดับ
แบบอักษร

"นานแล้วเนาะที่เวลหายไป..โครตคิดถึงเดียร์เลยละ"

"จะ...จริงหรอ..ฮะๆๆ..ก็คิดถึงเหมือนกันแหละน่า"




ทำไมต้องพูดว่า'คิดถึง'ด้วยรอยยิ้มเดิมๆแบบเมื่อก่อนด้วยละ จะรู้บ้างมั้ยว่าความรู้สึกตอนนี้มันเป็นยังไงอยู่

ทำไมต้องมาเจอกับผู้ชายคนนี้ในสภาพตอนนี้อย่างกับโดนลิขิตไว้ให้เหมือนถูกกลั่นแกล้งยิ่งเฉพาะความรู้สึก ยิ่งเป็นหนัก

"ทำไมหน้าเศร้าๆจัง..เป็นอะไรหรอ"

"อึก!.."

ความรู้สึกเก่าๆเริ่มขึ้นมาอีกแล้วราวกับว่าคนที่จุดไฟใหม่ให้ถ่านมันลุกโชนโหมไปด้วยเปลวเพลิงนั่นไม่ใช่ผม แต่เป็นเวล

มือสองข้างที่ยังคงจับแก้วนํ้าไว้ในมือยังแน่น ประจวบกับมือหน้าที่กำลังจะเอื้อมมาแตะที่หัวทำให้ผมต้องยืนตัวเกร็ง

"อย่าทำแบบนี้...เราไม่ชอบ"

"หืม...เดียร์ตลกจังเวลยังไม่ทำอะไรเลย..แค่"

"อึก!..วะ..เวล..ปล่อย...ปล่อยเรา"

ผมตาโตทันทีเมื่อผู้ชายคนนี้ยังคงฉวยโอกาสเข้ามาโอบเอวผมและกระชับให้แน่นขึ้น ผมนนี่อยากจะคลั่งตายไม่ใช่เพราะโดนแบบนี้นะ แต่ผมกลัวจะโดนไอ้เถื่อนมากกว่า

"ตัวสั่นเชียว..ไหนกัน..เดียร์คนเดิมแต่ก่อนที่เก่งและกล้าหาญไม่กลัวอะไร..แต่ทำไมวันนี้"

"ปล่อย!..อย่ามาทำแบบนี้ขอร้องละ"

ผมเหลือบไปเห็นโต๊ะที่อยู่ด้านข้างผมวางแก้วนํ้าลงทันที ก่อนจะหันกลับมาผลักไอ้คนที่ฉวยโอกาสกอดผมให้เซออกไป

"อย่ามาทำแบบนี้อีก..เราจบกันไปแล้ว..ฉะนั้น..เราคือเพื่อนกัน!"

"หว่า..เสียดายจังต้องไปซะแล้วละ..อ้อ!..อย่าห่วงไปเวลจะทำให้มันกลับมาเหมือนเดิมเอง..เพราะเดียร์คือของเวล..หึ"

ผมไม่รีรอที่จะรับฟังหรือสบตากับร่างสูงของเวล ผมรีบจํ้าอ้าวสาวเท้ากลับมาที่โต๊ะที่ยังคงมีร่างไอ้เถื่อนนั่งรอผมอยู่

"เสือใหญ่"

"ไหนละนํ้าหายไปตั้งนาน..ไปเหมานํ้ากินหมดแล้วมั้งน่ะ?"

"ก็มันอร่อยนิเลยกินหลายแก้ว..โทษทีนะไม่ได้เอามาให้ด้วย"

ผมยิ้มกลบเกลื่อนความจริงว่าไม่ได้ไปกินนํ้าอะไรนั่นหรอกก่อนจะค่อยๆนั่งลงข้างๆไอ้เถื่อนที่เอื้อมมือมากอบกุมผมไว้แน่นและสบตาจ้องมองผม

"เป็นอะไรไป..ไม่กินขนมหรอ..อุตส่าเอาคัพเค้กมาให้นะ"

"ห๊ะ..ไหนอ่ะ..กินๆอยากกินอ่ะ"

ตอนนี้คงต้องพักเรื่องนั้นไว้ก่อนก็บอกแล้วถ้าเรื่องสำคัญที่มากกว่าตัวผู้ก็คงเป็นเรื่องขนมและของกิน

ผมยิ้มแป้นและรับคัพเค้กมาไว้ในมือและกัดแป้งนุ่มๆนั่นเข้าปากและเคี้ยวตุ่ยๆทันที ไอ้เถื่อนคงเห็นว่างานเริ่มแล้วเลยจับมือผมให้ไปยืนรวมกับแขกที่กำลังหมายตาไปทางเวที

"คนนั้นชื่ออะไรหรอ..แล้วเค้าเกี่ยวข้องยังไงกับครอบครัวมึงหรอ"

"คนที่ยืนอยู่บนเวทีข้างๆพ่อกูชื่อเวย์น่ะเป็นพี่ชายของพ่อ..ส่วนไอ้คนที่ยืนอยู่ข้างๆเค้กชื่อเวลลูกชายลุงเวย์"

"ระ...หรอ..อืม"

"หึ..แต่น่าเสียดายดันไปเรียนอังกฤษตั้งหลายปีถึงไม่รู้ว่าพ่อเลิกกับแม่ไปแล้ว"

"อ่าว..แบบนี้แสดงว่าโดนปิดบังอ่ะดิ"

"อืม..ก็คงใช่"

มันว่าก่อนจะจับมือผมและมองไปที่เวทีที่กลางสวน ทุกคนต่างร่วมร้องเพลงให้กับเจ้าของวันเกิดที่มีสีหน้ายิ้มแย้มก่อนจะเป่าเค้กก่อนที่จะร่วมอวยพร

ในขณะที่ผมกำลังเหม่อลอยอยู่ไม่ไกลสายตาที่กำลังจ้องมองผมจากทางด้านบนเวทีต้องทำให้ผมจ้องกลับไป สายตาของคนที่จะมาทวงเอาของตัวเองคืน

'เลิกจ้องกูสักทีเถอะไอ้ห่า ไอ้เสือจับได้กูจะซวยเว้ย'

"เออมึงเค้กก็เป่าแล้วอะไรก็เรียบร้อย..กูอยากไปนั่งเล่นอ่ะ..พาไปหาที่นั่งเล่นหน่อย"

"อืม..ตามมาสิ"

ผมเอื้อมมือไปจับมือมันอย่างว่าง่ายและกระชับให้แน่นขึ้นก่อนจะมีแรงดึงเบาๆให้ผมเดินตามหลัง

ไอ้เถื่อนพาผมเข้ามาในบ้านก่อนจะพาเดินตัดระหว่างห้องนั่งเล่นที่ทางด้านหลังมีสระนํ้าขนาดใหญ่ เจอแบบนี้ผมก็ยิ่งจับมือไอ้เถื่อนแน่นขึ้น

"ไม่ต้องกลัวหรอก..ไม่พาตกแบบคราวที่แล้วหรอก"

"เออ..ขอให้มันเป็นอย่างที่พูดนะ..ถ้าคราวนี้กูตกอีกนะ..กูฆ่ามึงแน่"

"หึ..ไม่ต้องอาฆาตขนาดนั้น"

มือหนาลูบศรีษะผมเบาๆพร้อมกับแววตาที่อ่อนโยนและรอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้าคมที่เข้ากันที่สุดแสนจะเพอร์เฟค

"อ๊ะ...มีขนมด้วยอ่ะ..เตรียมไว้หรอ"

"อืม..ตอนแรกว่าจะชวนมา..แต่ที่ไหนได้อยากมาก่อนจะชวนอีก"

ผมหัวเราะและนั่งลงบนเก้าอี้ทันทีผมมองขนมที่มากมายวางจัดไว้ก่อนจะหยิบช็อคโกแลบราว์นี่ขึ้นมากินอันดับแรก

"หืม..อร่อยอ่ะ..อ่ะ..กินดูสิ"

"ไม่เอาไม่ชอบของหวาน..แค่ได้เห็นคนกินก็มีความสุขแล้วละ"

"แหวะๆ..ไปเอาจากไหนมาพูดเนี่ย..เลี่ยนชะมัด"

ผมทั้งเคี้ยวขนมและพลางเบะปากกับคําพูดที่หวานเลี่ยนยิ่งกว่าขนมที่กินซะอีก ไอ้เถื่อนก็ได้แต่ยิ้มและเอื้อมมือมาหยิกแก้มผมเบาๆ

"นี่..ต่อจากที่มาเป็นสรรพนามเรียกกัน..ดีป้ะ"

"ทำไมอ่ะ..เปลี่ยนอะไร..ก็เรียกกันปกติ"

"ไม่ๆ..ต่อจากนี้ห้ามพูดมึงกู..ต้องเรียกชื่อและพูดแทนชื่อตัวเองด้วย"

"เอ่อ..กู..เอ้ย!..งงอ่ะ..ยังไงก็งงอยู่ดี"

"ก็แบบนี้ไง..เดียร์เสือใหญ่อยากกินเดียร์..ประมาณเนี้ย"

มันยักคิ้วก่อนจะยิ้มมุมปาก เหอะ แค่ตัวอย่างก็ทำเอาผมใจเต้นโครมครามได้ขนาดนี้ อย่าคิดมากสิเดี๋ยวมันก็ชิเองแหละมั้ง

"อยากกินอะไรเพิ่มอีกมั้ย"

"ห๊ะ..เอ่อไม่อ่ะ..ยังกินไม่หมดเลย"

ผมก็ทำตัวชิวๆกินต่ออย่างไม่สนใจใครและก็คอยมีคนนั่งเฝ้าอยู่ตลอดพลางถามนู่นนี่นั่นไปเรื่อย

"อืม...วันนี้ขนมในงานเยอะมากเลยอ่ะมีแต่อันน่ากินๆเนอะ"

"กินแต่ขนมไม่ดีเท่าไหร่หรอกนะ..เห็นที่ห้องขนมเต็มตู้เย็นเลย"

"เอ่อ..อันนั้นเอาไว้กินเวลาดูหนังนั่นแหละน่า..ไม่ได้กินตลอดสักหน่อย"

"อย่ากินจนตัวแตกซะละ..ฮะๆๆๆ"

ผมมองมันในขณะกำลังหัวเราะมันก็ยังดูดีและน่ารักบวกกับโครตจะหล่อ ผมนี่เหมือนจะพลาดอะไรไปเลยในชีวิตอาจจะพลาดที่พึ่งมารู้จักไอ้เถื่อนตอนนี้

"นี่..สัญญากับเดียร์ก่อนสิ"

"อืม..สัญญาอะไรหรอ?...แล้วทำไมต้องทำหน้าเครียดด้วยละ"

"สัญญาว่าจะอยู่ข้างๆกัน...กล้าสัญญามั้ยละ"

ผมนี่บางทีก็เหมือนเด็กไม่รู้จักโตที่คอยเรียกร้องเอาแต่ใจ แต่ ส่วนมากเท่าที่สวนทางกันเลยน่ะไม่ใช่ผมซะส่วนใหญ่ที่มางองแงแบบนี้

มันที่นั่งอยู่ไม่ห่างจากผมเท่าไหร่ก็เอื้อมมือมาขยี้เรือนผมเบาๆก่อนจะอมยิ้มพร้อมกับสบตากับผม

"สัญญาว่าจะอยู่ข้างๆเดียร์...รักนะ"

"นี่!..ถามแค่เรื่องนี้เรื่องเดียวไม่ต้องมาบอกหรอก..เขินเว้ย"

"อ่า...ก็ทำตัวน่ารักก็ต้องรักสิ..หรือไม่จริง?"

"พอๆ..ว่าแต่มีแค่ขนม..และนํ้าอ่ะ?..นี่จะแอบฆ่าให้กินขนมติดคอตายหรอห๊ะ!"

"สงสัยลืมอ่ะ..รออยู่ตรงนี้ก่อนนะเดี๋ยวเสือจะเข้าไปเอามาให้..แล้วอยากได้อะไรเพิ่มมั้ย?"

"ไม่อ่ะ..ขอแค่นํ้าอย่างเดียวพอแล้วกัน"

มันขยี้หัวผมอีกครั้งก่อนจะลุกและเดินออกไปปล่อยให้ผมนั่งกินขนมนอมันต่ออยู่ข้างสระคนเดียว สายตาก็ชำเลืองมองสระว่ายนํ้าที่มีไฟส่องสว่างตลอดเวลาก็ต้องมองบ้างแหละเพื่อมีตัวอะไรโผล่ขึ้นมา

โอ๊ะ! นี่ผมก็กลัวอะไรไม่เป็นเรื่อง ผมปัดความคิดนี่ทิ้งก่อนจะนั่งกินคัพเค้กที่รสชาติหวานอร่อยและแป้งคัพเค้กที่อบฟูพอกัดเข้าปากก็นุ่มลิ้นซะจนหลงใหล

ผมนั่งกินไปรอไปอยู่นานพอสมควร แต่ไม่นานคนที่ผมคิดว่าต้องเป็นไอ้เถื่อนเดินกลับมา พอหันหลังกลับไปเอ่ยเรียกๆก็ต้องชะงักทันที

"นี่..เสือใหญ่ทำไมไปนาน..."

"โทษทีนะครับ..พอดีไม่ใช่เสือใหญ่น่ะ"

"เวล...มีอะไรหรอมาหาเราทำไม?"

"คำถามดูห่างเหินจัง..เวลเสียใจนะ"

คุณผู้อ่านกำลังคิดว่าผมจะดราม่าเสียใจว่าคนรักเก่ากลับมาแล้วใจผมที่เจ็บเจียนตายแต่ก็ยังรู้สึกดีด้วย...

คำตอบคือ'No!' ใช่มันแปลว่าไม่ ผมไม่ได้มีความรู้สึกแบบนั้นอีกแล้ว และผมก็ไม่ได้คิดที่จะกลับไป และไม่มีวันกลับไปในเมื่อเจ้าของของผมที่แค่ไอ้เถื่อนคนเดียวเท่านั้น

"ขอโทษนะ...ขอตัวตัวก่อน"

ผมว่าแบบเรียบๆจากเสียงที่เคยสั่นด้วยความหวาดระแวงแต่ตอนนี้ไม่ ผมกล้าที่จะลุกและหันหลังเดินออกมาจากตรงนั้น มือหนาจับต้นแขนและดึงผมจนตัวปลิวเข้าไปกระแทกกับอกแกร่ง

"อึก!..ขอร้องละช่วยปล่อยด้วย"

"เดี๋ยวนี้กล้าเมินเราหรอเดียร์..หึ..ใครกันน้าที่มีนิสัยคล้ายๆกัน..โอ๊ะ!..นิสัยเสือใหญ่หรอกหรอเนี้ย"

"ปะ...ปล่อย!"

"ขอคุยต่ออีกสักนิดสิเดียร์..ทำตัวให้มันน่ารักเหมือนแต่ก่อนหน่อยสิ"

"ไม่!...เวลเราบอกให้ปล่อยไง"

ถ้าตอนนี้ไอ้เถื่อนมาเห็นผมคงโดนชุดใหญ่แน่ๆเพราะฉะนั้นแล้วผมต้องออกห่างจากร่างสูงนี่ให้ได้ ไม่อยากนั้นความชิบ***จะมาเยือน

ถึงจะพยายามสะบัดแขนให้พ้นจากมือที่มีแรงเยอะกว่าผมหลายเท่าตัว ผมยิ่งดิ้นแรงบีบก็เยอะมากขึ้นจนไอ้คนชอบฉวยโอกาสนี่ได้ที่เอาใหญ่มันถึงกับรวบตัวผมและกอดทันที

"เห้ย!..ปล่อย..เวลอย่าทำแบบนี้..ปล่อยเลยนะ..ถ้ามีคนมาเห็นละ..ปล่อย!"

"เวลถามเดียร์สั้นๆนะ...มีเจ้าของรึยัง?"

"แน่นอน..มีแล้ว..พอใจที่ถามแล้วก็ปล่อยสิ"

"ใคร?"

สายตาที่เล่ห์เลี่ยมเยอะไม่ต่างจากเมื่อก่อนที่เคยรู้จักกันถึงตอนนี้มันก็ไม่เปลี่ยนไปเลยแต่ก็มีแค่ความหึงหวงเผยขึ้นมาให้เห็น

ผมดิ้นพยายามให้หลุดจากแรงโอบกอดนี้ให้ได้ ผมกลัวเหลือเกินกลัวไอ้เถื่อนจะมาเห็น

"เสือใหญ่...ขอโทษนะถ้ารู้แล้วก็ช่วยปล่อยด้วย"

"คิดไม่ผิดจริงๆด้วยสิ..ไม่น่าละตอนอยู่ในงานเห็นจับมือกันแน่นเชียว..หึ..เดียร์อ่อยมันแบบไหนกันถึงได้มันเป็นผัวอ่ะ"

"เวล!...ถ้ายังไม่เลิกยุ่งกับเราสักที..ต่อจากนี้เราจะไม่ทนแล้วนะ!..ปล่อย!"

ผมปรี๊ดแตกทันทีเมื่อถูกหาว่าผมอ่อยไอ้เถื่อนมาเป็นผัวซะงั้น แต่มันก็ถูกแหละที่ผมอ่อยมันแต่ไอ้คนที่ขอเป็นแฟนก่อนน่ะไม่ใช่ผม แบบนี้ก็ร้อนตัวได้

ผมใช้แรงทั้งหมดผลักมันให้ออกห่างจากตัวทันทีและจะก้าวขาเพื่อเดินหนี แต่ทว่ามือมันไวอย่างกับอะไรที่มากระชากแขนผมไว้ได้อย่างรวดเร็ว

"เวลอยากให้เดียร์กลับมา"

"ไม่...ตั้งแต่วันนั้น..เราจบกันไปแล้ว..สถานะที่ดีที่สุดคือ..เพื่อน..เราให้ได้แค่นี้"

"แต่เวลไม่ได้ต้องการแค่เพื่อน...อยากได้สถานะเดิมกลับมา"

"ก็บอกว่า..ไม่!..ปล่อยเราได้แล้ว..เราจะไปหาเสือใหญ่"

ผมสบัดมือทันทีแต่ก็ถูกบีบไว้แน่น สายตาคมจ้องมองและเผยยิ้มที่ไม่น่าจะยินดีสักเท่าไหร่ และเดินมาประชิดตัวผมทันที

"เวลไม่ให้ไป...เดียร์ต้องเป็นของเวลเท่านั้น!"

"อึก!..ไม่เวล..เราไม่ต้องการแบบนี้!..ปล่อย!!"

มือหนาจับค้างผมให้แหงนหน้ามองก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาหมายจะจูบผม ผมได้แต่ดิ้นพลัดๆและหลับตาปี๋พลางร้องโหยหาไอ้เถื่อนอยู่ในใจ

หมับ! พรึ่บ!!!

"อ๊ะ!..."

"โทษนะ..มาตามเมียคืน"

"ฮะๆๆ...ขอโทษเหมือนกันนะเสือใหญ่..คนเนี้ยของกู"

"สะ..เสือใหญ่"

ผมเรียกชื่อมันอย่าแผ่วเบา ตอนนี้ตัวผมกำลังอยู่ในอ้อมกอดที่ไอ้เถื่อนโอบกอดผมไว้อย่างแน่นและแนบชิดกับตัวมัน

ผมแหงนหน้ามองดูเหมือนตอนนี้มันจะไม่พอใจและโกรธจัด แต่ดูเหมือนมันจะกลั้นเอาไว้

"หึ...กล้าพูดว่าของตัวเอง..ทั้งๆที่เจ้าของก็ยืนอยู่นี่สิ..หึ"

"เห้อ..อย่าได้ใจไปเลย..เดียร์น่ะสับสนอยู่รึเปล่า..ระหว่างผัวคนปัจจุบันหรือผัวคนเก่า..ที่ดีกว่าน่ะ"

"หึ...คนที่ทำให้เดียร์เจ็บตั้งแต่ตอนนั้น..เชื่อเถอะว่าเดียร์จะไม่มีทางกลับไปแน่นอน"

ตอนนี้อาจจะไม่ได้เปิดศึกทะเลาะวิวาทกันแต่ผมดีใจมากเลยละที่ไอ้เถื่อนมันระงับอารมณ์ของตัวเองไว้ได้ ถ้าเป็นแบบคนเดิมๆเมื่อก่อนเห็นแบบนั้นคงซัดเวลหน้าแหกไปแล้ว

ไอ้ผมนี่ก็ได้แต่อยู่เฉยๆให้ไอ้เถื่อนกอดแน่นและฟังทั้งสองที่กำลังเปิดศึกเถียงกันต่างหาก

"คนที่ทำให้เจ็บก็ย่อมทำให้มีความสุขได้...อย่าเผลอแล้วกันละ..เวลคนนี้จะจุดไฟให้มันลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง..หึ!"

"เหอะ!..อ้อหรอ...ประทานโทษที่ต้องพูดขัดนะ..ถ้าไฟที่จุดแล้วมันลุกโชนขึ้นมา..ไอ้เสือใหญ่คนนี้ก็จะใช้ตีนเหยียบมันและกระทืบให้ดับและหมอดไปเลยละ..ไม่เชื่อก็ลองดูสิ"














ติดตามตอนต่อไป

กรี๊ดดดดดด ศึกชิงนางเกิดขึ้นมแล้วจร้าาาา เอ๊ะ! ไม่ๆแบบนี้ต้องชิงนายสิถึงจะถูก 55555

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น