Hunny Exo

มาเป็นแรงเชียร์แรงใจให้ไรท์ Hunny Exo กันนะ^^ ขอบคุณทุกคอมเม้นและการติดตามจร้า~

ไอแว่น ครั้งที่35 : ไอ้ผู้ชายล่านํ้ามีผัวแล้ว

ชื่อตอน : ไอแว่น ครั้งที่35 : ไอ้ผู้ชายล่านํ้ามีผัวแล้ว

คำค้น : ไอแว่นเนี่ยเมียกู เสือใหญ่,เดียร์,ไอ้แว่น,ไอ้เถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 57.4k

ความคิดเห็น : 58

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มี.ค. 2561 21:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไอแว่น ครั้งที่35 : ไอ้ผู้ชายล่านํ้ามีผัวแล้ว
แบบอักษร

​"ไอ้เดียร์!..กูขอชัดๆเน้นๆ..ขอใหม่อีกที"

​"อืม..กูมีผัวแล้วไง..จะให้พูดซํ้าทำไมอีก"

​"หึ..หึ..มึงต้องล้อกูเล่น..ชัวร์!!!"



ใครก็ได้ช่วยบอกผมทีว่าคำพูดผมนี่ไม่น่าเชื่อขนาดเพื่อนซี้ผมมันยังถามยํ้าแล้วยํ้าอีกซํ้าไปซํ้ามาตลอดเวลา

วันนี้ช่วงบ่ายผมก็มามหาวิทยลัยเพื่อมาเรียนตามปกติ เผอิ๊ญเจอไอ้โยเลยเมาธ์บอกมันไปว่าผมมีผัวเป็นตัวเป็นตนแล้ว มันก็เหว๋อใหญ่เลยคราวนี้

"กู..กูไม่เชื่ออ่ะ..มึงโม้..อย่างมึงน่ะหรออีตัวล่านํ้าจะมีผัวกับเค้าน่ะ..โนเว!!"

"ก็บอกว่ากูมีผัวแล้ว..นั่นแหละตามที่บอก"

"ใครไม่ทราบ!?"

ไอ้โยถึงกับถลึงตาใส่ผมทันที ผมก็เฉยๆถึงในใจมันจะตื่นเต้นแทบจะหลุดออกมาแต่ก็นะอย่างไอ้เดียร์ต้องทำฟรอมไว้ก่อน

เมื่อไอ้โยไอ้แฝดขี้สงสัยและชอบเผือกผมก็จัดให้ ผมหันหลังและชี้ไปที่ไอ้เถื่อนที่นั่งลอยหน้าลอยตาอยู่ด้านหลังผมที่นั่งเรียนถัดหากจากผมไปข้างหลังเพียงหนึ่งแถว

"ไอ้นั่นแหละ"

"อะ..ไอ้เสือใหญ่น่ะหรอ!..มึงพูดจริงดิ!..ห๊าาา!"

"อ่าห๊ะ..นั่นแหละผัวกู"

ผมฉีกยิ้มหวานๆชนิดที่ว่ามดเรียงเป็นแถวขึ้นปากผมเลยก็ว่าได้แต่ยังไงผมก็ชิวๆวันนี้มามหาลัยก็ยังคงเป็นไอ้แว่นเหมือนเดิม

ส่วนตอนนี้หน้าไอ้โยก็ยังคงเอ๋อและไม่เชื่อว่าไอ้เถื่อนที่นั่งอยู่ข้างหลังนั่นจะเป็นผัวผมตอนนี้จริงๆ

"เอาละ..อาจารย์จะสละเวลาให้คาบนี้หนึ่งคาบ..เพราะเห็นว่าพวกเธอทั้งหลายเนี่ย..งานเยอะกันจริงๆ..เอาละฝากไว้แค่นี้ใช้เวลาให้เป็นประโยชน์ด้วยละ"

"หื๊มมมม...ขนาดจะออกจากห้องยังส่งสายตาประกายแวววับตลับไม้บรนทัดมาให้มึงด้วยอ่ะไอ้เดียร์"

"ตาประกายพ่อมึงสิ..สายตาจ้องจะแดกกูอยู่แล้ว..ไหนจะเน้นช่วงประโยคสุดท้ายแล้วจ้องกูอีก..ฮึ้!..รอก่อนรายงานกูใกล้เสร็จแล้ว"

ผมมันก็จะเคืองกับอาจารย์สุดหล่อนี่ทุกคาบเจอกันเมื่อไหร่จ้องจนกว่าจะท้องนั่นแหละมั้งถึงจะเลิกจ้อง 

ในที่สุดคาบสุดท้ายนี้ทุกคนในห้องก็มีเวลาเพิ่มเพื่อทำงานของอาจารย์คนอื่นๆ ส่วนผมน่ะหรอสบายไปอีกเพราะเรียบร้อยทุกวิชาและทุกงาน มันก็เหลือแต่ไอ้รายงานของอาจารย์แสนจะโหดนั่น

"โทษนะ..ขอแลกที่นั่งหน่อย...ไปนั่งกับไอ้ว่านแทนกูหน่อย"

"เอาไงดี?"

ในขณะที่ผมกำลังนั่งเล่นเกมส์ในโทรศัพท์มือถือเสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นแต่ผมก็ทำเป็นไม่สนใจ จนไอ้วาที่ถูกขอแลกที่สะกิดถามผม

"ห๊ะ..กูจะไปรู้กับมึงหรอ..ที่มึงนิ"

"อืมก็นะ...หาอะไรมาแลกเปลี่ยนสิท่าจะแลกที่กับกูอ่ะ"

"นั่นไง..เอาไปสิกูแลกกับที่มึง"

ผมละสายตาจากเกมส์แล้วหันมองไอ้เด็กโข่งสองตัวที่เหมือนกำลังจะแลกเปลี่ยนของเล่นกันเป็นเรื่องขำๆ 

แต่มันไม่ขำตรงที่ไอ้วาขอสิ่งแลกเปลี่ยนเพื่อเก้าอี้ ส่วนไอ้เถื่อนก็เอา เอิ่ม น้องว่านคนดีของเรามาแลกเปลี่ยน

"โอเคร"

"ห๊ะ!..เห้ยๆๆ..ทำไมง่ายจังวะ..เห้ยอย่าพึ่งไป"

"ของแลกเปลี่ยนดีขนาดนี้...กูไม่พลาดหรอก"

สุดท้ายแล้วไอ้แฝดหย้ามึนนามว่าไอ้วาก็แบกกระเป๋าและสัมภาระข้าวของย้ายไปนั่งกระหนุงกระหนิงกับไอ้ว่านหลังห้อง

แล้วมันดันปล่อยให้ไอ้แว่นตัวน้อยๆอย่างผมมาเผชิญหน้านั่งหน้ามึงอยู่ข้างๆเนี่ยนะ

'หืม แล้วกูจะอายอะไรวะเป็นแฟนกันแล้วนี่หว่า'

"รายงานน่ะอยู่ไหน..ไหนบอกว่าเสร็จแล้วไง"

"ก็รวมเล่มส่งอาจารย์ไปเมื่อตอนเที่ยงแล้ว"

"ห๊ะ!..ไม่ยักจะรู้ด้วยเลย?"

"ก็ไม่เคยใส่ใจ"

มันพูดเหมือนจะติดงอนและก็ทำหน้ามึนๆอย่างกับพวกไม่ได้นอนเอามือเท้าคางและมองผม

ผมไม่ได้ว่าหรือคิดจะเถียงเพราะถ้าเถียงก็คงสู้ไม่ได้อยู่ดี เลยตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและกดเข้าเฟสบุ๊คแต่มันดันเผิอญเข้าไปอีก

"ลงอีกแล้วหรอวะ?"

"ลงอะไร..เอามาดูด้วย"

ว่าแล้วมันก็ดึงโทรศัพท์ผมไปทันทีและใช้นิ้วเลื่อนสองถึงสามทีและอมยิ้มก่อนจะเหลือบมองผมและยื่นโทรศัพท์คืน

ผมรับมาแล้วก็ยังคงค้างอยู่กับหน้าจอโทรศัพท์ เพจคู่จิ้นอีกแล้ว ใช่เพจนี้อีกแล้วและก็ลงเรื่องวันนี้และดูเหมือนจะเป็นที่ฮือฮามากกว่าเดิมเพิ่มอีกหลายเท่าตัว

'กรี๊ด!!! วันนี้อยากจะกรี๊ดดังๆค่ะซิส โอ๊ยยยย ไม่มีวันไหนเลยที่ผ่านมาของคู่ ชธ. & คร. จะไม่สวีทหวานชํ่ากันเล้ย และวันนี้ดูท่าว่าพวกนางจะหัวรุนแรงมากเมื่อคืน เอ๊ะๆ งงละสิ ถ้าใครตาไว้ก็จะเริ่ดมาก เพราะ คร. ของเราถึงขั้นมีรอยแดงเถือกมาเชียว กรี๊ดดดดด!! ตายอย่างสงบค่ะ..."

ถูกใจ 1306 คอมเม้น 974

"มะ...มึง...ติดกระดุมคอเสื้อเดี๋ยวนี้"

"ไม่อ่ะ..ร้อน"

"เถอะน่า..ติดเหอะนะ..นะกูขอละ"

"ทีหลังก็อย่ารุนแรงสิคนอื่นเค้าจะได้ไม่เห็น..จริงมั้ย?"

มันว่าอย่างหน้าลอยระริวปลิวว่อนไปมาแถมยังถามสวนกลับมาชนิดที่แบบกวนบาทาซะจริงๆ

ผมขอไม่อ่านคอมเม้นนะครับคุณผู้อ่าน เพราะถ้าหากอ่านแล้ววันนี้คงจะไม่หมดแล้วก็ขอไม่อ่านล่าสุดด้วย ผมอาย!!!

"ไม่ต้องคิดมาก..แค่นี้เอง"

"มึงไม่คิดแต่กูคิดเว้ย!..ฮือออออ..ทามาย..ทามมายต้องเป็นกรู"

ผมละอยากจะเอาหัวฟาดโต๊ะสักสี่ห้ารอบรู้งี้เมื่อคืนไม่น่าทำมันเลย โอ๊ย! แม่นางตาดีตาเหยี่ยวทั้งหลายแม่งจับตามองกันกระทั่งซอกคออีกหน่อยยันรูขุมขนตามซอกตามหลืบแน่ๆ ให้ตายสิ...

ผมนั่งเอาหัวฟุ้บกับโต๊ะอยู่สักพักก่อนที่เสียงทุ้มด้านข้างจะเอ่ยถาม

"วันนี้ไปด้วยกันนะ"

"หือ...ไปไหนหรอ?"

"พ่ออยากให้ไปร่วมวันเกิดลูกพี่ชายพ่อน่ะ...พึ่งกลับจากอังกฤษ..ไปด้วยกันนะ"

"เอ่อ..ไม่เอาอ่ะ..กูไปก็ใช่ว่าคนในครอบครัวมึงที่ไหน..ไม่ไปอ่ะ..ไปก็เป็นเศษเกิน"

ผมพูดตัดบทมันไปเลยงานวันเกิดครอบครัวมันทั้งทีจะให้มีผมที่เป็นเศษแบบนี้ไปด้วยได้ยังไงกัน

ว่าแล้วมันก็มองผมคาดโทษทันทีทำอย่างกับผมพูดอะไรผิดไป เอ๊ะ! รึว่าผิดไป มันเอื้อมมือมาและตบลงกลางกระบาลผมทันทีจนต้องร้องออกมา

ป้าบ!

"โอ๊ย!..กูเจ็บนะมึงจะตบหัวกูทำไมเนี้ย!"

"เราเป็นอะไรกัน?"

"เอ่อ..ฟะ..แฟน..อืม..เป็นแฟน..ทำไมอีกละ"

"อ่าห๊ะ!...แฟน..มึงเป็นแฟนกู..ไม่ดิ..โนๆ..เมียแบบนี้ถึงถูก..มึงอ่ะเป็นเมียกู..ว่วนกูเป็นผัว..ผัวก็ต้องพาเมียไปด้วย..เข้าใจรึยัง"

"ก็กูคนในครอบครั..."

"เมีย!..ต้องไปกับผัว!..ห้ามปฏิเสธ..ตามนั้นแล้วกัน"

อ่าวยังไม่ทันจะเข้าใจแม่งแบบนี้ก็เท่ากับมันบังคับผมอ่ะดิ เมีย ผมเป็นเมียมันและเมียอย่างผมก็ต้องไปกับผัวอย่างมัน เอ้อ! แล้วทำไมต้อวเน้นผัวๆเมียๆด้วยเนี้ย!

"อืมๆ...กี่โมงละ"

"หกโมงแหละ...เดี๋ยวพาไปหาของอร่อยกิน..หึ..มีเพียบ!"

พูดถึงของกินงั้นเรอะ! หื๊มมมม อย่างไอ้เดียร์จะเป็นยังไงได้ก็ตาลุกวายสิครับเรื่องของกินแต่เผลอๆสําคัญกว่าผู้ชายซะอีก

ผมคว้าแขนไอ้เถื่อนเข้าให้ก่อนจะตาเป็นประกายเมื่อมีของกิน ผมจับลำแขนแกร่งไอ้เถื่อนแน่นก่อนจะเขย่าเบาๆ

"ของกินหรอ..มีเยอะป้ะ..พวกขนมเค้กคัพเค้กขนมปัง..อะไรพวกเนี้ย..มีเยอะม๊ะ?"

"อ่าห๊ะ..แน่นอน..ได้ข่าวว่าจัดงานใหญ่ของกินก็ยิ่งเยอะ"

"จริงหรอๆ...แบบนี้ก็ดีดิ..ลั้นลาๆ"

"แต่...กินแล้วต้องไปเข้าฟิตเนสต่อนะ"

.

.

.

.

.

​18:37 น.

แสงไฟประดับวิบวับหลากสีในงานที่ส่องแสงสะท้อนในยามคํ่างานเลี้ยงวันเกิดที่อลังการตั้งแต่ผมได้เห็นมา คฤหาสน์ที่ถูกจัดประดับตกแต่งไปด้วยไฟและสวนที่จัดงานมีขนาดกว้างขวาง มีซุ้มเล็กๆที่เตรียมอาหารและขนมไว้สำหรับแขก

"อ๊ะ!..บะ..เบาๆหน่อย..อ๊ะ!..นะ..แน่น!"

"อืม..อีกนิดนึง..จะเสร็จแล้ว"

"อ๊ะ!..มันแน่น!"

ฮั่นแน่! คุณผู้อ่านกำลังคิดอยู่ใช่ม๊าาาา

ผมเปล่าทำแบบนี้คุณผู้อ่านคิดนะ ผมก็แค่ให้ไอ้เถื่อนช่วยผูกเน็คไทเท่านั้นเอง เพราะงานนี้ผมจะมาเดิมใส่ชุดอะไรก็ได้ไม่ใช่นะ งานใหญ่แบบนี้ไอ้เถื่อนก็เตรียมชุดไว้ให้ผมเหมือนกัน

"เอาเรียบร้อยแล้ว..สั่งมาพอดีซะด้วยสิ"

"อื้ม!..ผูดเนคไทยังกับจะฆ่ากูเลยนะ..หายใจแทบจะไม่ออก"

"ฮะๆๆ...โทษทีครับที่รัก..พอดีตั้งใจทำไปหน่อย"

"เออ!..แล้วนี่จะเริ่มงานเมื่อไหร่อ่ะ"

"ข้างล่างก็คงเริ่มกันแล้วละ..ลงไปด้วยกันเถอะ"

ผมพยักหน้ารับก่อนจะหันไปมองกระจก ผมมองตัวเองที่ใส่สูทสี่เทาทั้งเสื้อและกางที่มันอาจจะพอดูดีเนอะว่ามั้ย

แต่ถ้าเทียบกับไอ้เถื่อนจากชุดสูทที่มันใส่แม่งโครตหล่อถึงสูตนั้นจะสีดำก็ตาม พอไปอยู่บนตัวของมันแล้วผมละตื่นเต้นใจแบบจะหลุดออกมา

ผมเดินออกจากคฤหาสน์หลังนี้ที่ครั้งหนึ่งมาทำรายงานกับพวกไอ้เถื่อน ก่อนจะเดินตามไอ้เถื่อนเข้างานไป ผมมองแขกแต่ละคนดูดีมีระดับสมกับฐานะสุดๆอีกอย่างงานก็ใหญโตจริงๆ

"อ่ะขนม..กินรอไปก่อนนะ"

"อื้ม"

ผมยิ้มและรับขนมถ้วยฟูมาและกัดเข้าพลางเขี้ยวตุ่ยๆทันที ก่อนจะรับมาอีกจากไอ้เถื่อนที่หยิบมาให้เป็นถาด

มันพาผมเลี่ยงไปนั่งที่ม้าหินอ่อนที่จัดไว้ภายในงานและนั่งมองผมกินขนมถ้วยฟูอย่างเอร็ดอร่อย ก่อนจะมีแขกคนใหม่เดินเข้ามาทักทาย

"ว่าไงเสือใหญ่ลูก..อ้าว..เดียร์ใช่รึเปล่า..ฮะๆๆ..เสือใหญ่พาเดียร์มาด้วยละสิเนี่ย"

"อ่าครับ..."

ผมพยักหน้าและยิ้มรับให้กับผู้ชายมารดาของเสือใหญ่ ช่างดูไร้เดียงสาและน่ารักมากจริงๆเมื่อใส่สูทผูกไทเหมือนกัน และคนที่เดินเคียงข้างมาพร้อมกับโอบไหล่เดิมมาด้วยคงไม่ใช่ใช่นอกซะจากพ่อไอ้เถื่อน

"ตามสบายเลยนะขนมมีเยอะ..พอดีเสือบอกให้ทำเยอะหน่อยเพราะมีคนชอบ"

"ขอบคุณมากๆครับ"

"ฮะๆๆ...พี่วินดูสิขนาดถอดแว่นยังน่ารักเลย..ไม่น่าละเสือใหญ่ถึงชอบโม้ให้ฟังว่าน่ารักอย่างนู้นอย่างนี้บ่อยๆ"

"แม่ชูอ่ะ..อย่าประจานเสือสิแม่...เสืออายนะเนี้ย"

"หรือไม่จริง..อย่างกับละครเลยเนอะชูที่นางเอกขนของหนีตามพระเอก..ไม่สิเรื่องนี้มันต้องพระเอกขนของตามนางเอง..ฮ่าๆๆๆ"

"ใช่ๆ..ชูเห็นด้วยนะพี่วิน..ฮะๆๆ"

ขนมถ้วยฟูที่กัดเข้าปากอย่างพอดีคำแทบจะติดคอตายกันเลยที่เดียวเมื่อพ่อไอ้เถื่อนเล่นแบบนี้ทำเอาผมกลืนเจ้าขนมถ้วยฟูแทบไม่ลงคอ

"พ่อวินครับ!!..ไปไหนก็ไปเลยนะพ่อ..เอาแม่ชูไปด้วยนะ..เอาไปเลยครับ...ไปเลยๆ"

ทั้งสองก็เดินออกไปด้วยสีหน้ายิ้มแป้นดูมีความสุขแถมก่อนจะไปก็ทิ้งท้ายว่าค่าเช้าห้องของผมพ่อวินจะจ่ายให้เอง หืม? แบบนี้อย่างกับคู่แต่งงานใหม่เลยอ่ะ!...

"เอ่อเมื่อไหร่เจ้าของวันเกิดจะมาอ่ะ..รอนานแล้วนะเนี้ย"

"เดี๋ยวก็มาแล้วละแขกเริ่มเยอะขึ้นแล้วด้วย"

"เอ่อ...งั้นขอไปเอานํ้ามากินก่อนนะ"

"อืม"

ผมลุกขึ้นและเดินออกมาทันทีเพื่อจะหานํ้ากินเพราะกระหายและก็อิ่มจัดที่ซัดขนมถ้วยฟูหมดไปเป็นถาด อีกเดี๋ยวคงต้องเหลือไว้กินขนมอื่นๆด้วยละ เห็นงานนี้พ่อไอ้เถื่อนบอกมีขนมเพียบ!

ผมเดินมายังซุ้มบริการนํ้ากับแขกที่มาพลางหยิบแก้วนํ้าของตัวเองมาและก็เอามาเผื่อไอ้เถื่อนด้วย ผมได้ของที่ต้องกานแล้วก็กำลังจะเดินกลับแต่ก็ไม่วายดันเผลอซุ่มซามชนเข้ากับแขกในงานอย่างจัง

ปึก!

"อึ๊ก!..โอ๊ยเจ็บ...ขอโทษด้วยครับผมไม่ทันระวัง"

"ไม่เป็นไรครับ..เจ็บตรงไหนรึเปล่าครับคุณ"

มือสองข้างก็ยังคงถือแก้วนํ้าไว้มั่น ผมยืนส่ายหน้าเบาๆเพื่อไล่ความมึนออกจากหัวและฟังเสียงนี้เอ่ยถามอีกครั้ง

"เจ็บตรงไหนหรอครับ?"

ผมที่กำลังเงยหน้าจะตอบผู้ชายร่างสูงก็ต้องชะงักกันไปเลยที่เดียว ไม่ใช่เพราะ หล่อด้วยนะ...

"ไม่ครับ..ผมไม่เป็นไรครับ..ขอโทษอีกคะ..."

...ไม่ใช่เพราะหล่อด้วย แต่ทว่า รู้จักและเคยคบหากัน

"เดียร์...เห้ย!..เดียร์จริงๆด้วย..จำเราได้มั้ย"

"เอ่อ..อื้ม!..จำได้..ฮะๆๆๆ..จำได้สิ..ก็เวลไง..จำได้สิ"

"ดีใจจังเดียร์จำเวลได้ด้วย..นี่เดียร์มางานวันเกิดเวลด้วย..ดีใจมากๆเลยละ"

"ห๊ะ!!!...วะ..วันเกิด..ใครนะ!"

"ก็วันเกิดเวลไง...วันนี้อ่ะ"















​ติดตามตอนต่อไป

​มาแล้วๆไรท์ก็มายาวๆได้แค่นี้เน้อทดแทนที่หายไปนาน รึเปล่า หายไปแค่ไม่กี่วันเอง คริๆ


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น