พิชฌ์

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ

อย่าดื้อนักจะได้มั้ย!!! (โหดอีกล่ะนะ!)

ชื่อตอน : อย่าดื้อนักจะได้มั้ย!!! (โหดอีกล่ะนะ!)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.7k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 29 มิ.ย. 2561 22:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อย่าดื้อนักจะได้มั้ย!!! (โหดอีกล่ะนะ!)
แบบอักษร

​หญิงสาวตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เวลาหกโมงมันช่างน่าหลับต่อจริงๆ ที่นอนอุ่นๆแบบนี้น่านอนที่สุด ที่นอน…มันแปลกๆเหมือนตัวคนแฮะ

“โอ๊ะ!!”หญิงสาวอุทานเบาๆ เธอตกใจเล็กน้อยที่เขากำลังกอดเธออยู่ตอนนี้ เธอจำได้ว่าเมื่อคืน เธอโดนเขา……ทำร้าย……จนภาพมันดับไป

“อือตื่นแล้วหรอ”โลเวลงัวเงียถามขึ้น

“ค่ะ”เธอตอบหลบตาแล้วดิ้นออกจากวงแขนแกร่งที่กอดรัดเธอเอาไว้เสียแน่น

“จะกลับแล้วหรอ”เขาถามขึ้นน้ำเสียงไม่ได้เย็นชา แต่มันว่างเปล่าเหลือเกิน

“ค่ะ”เธอตอบอีกครั้ง

“ฝึกงานบริษัทอะไร”เขาถามอีกครั้ง

“บริษัทtouchingค่ะ”เธอตอบเบาๆ

“อืมงั้นนอนต่อ”เขาบอกแล้วหลับตาลง

“ได้ไงคะ!! คุณบอกว่าจะพาไปส่งนี่”หญิงสาวเริ่มอิดออด

“ฉันเป็นประธานบริษัทถุงยางที่เธอฝึกงานนั่นแหละ นอนต่อเถอะ เธอยังเจ็บอยู่”เขาตอบทั้งๆที่ยังไม่ลืมตา

“ฉันต้องไปสัมภาษณ์วันนี้นะคะ”เธอบอก

“แต่เธอเจ็บตัวอยู่ โทรไปบอกที่บริษัทว่าป่วย”เขาพูดขึ้นเหมือนรำคาญนิดๆ

“คุณใจร้าย!! ฮึกไม่รักษาสัญญา”หญิงสาวบ่นน้ำตาคลอ

“โอเคๆ ฉันจะสัมภาษณ์เธอที่นี่เลย”เมื่อได้ยินเสียงสั่นๆเขาจึงรีบพูดขึ้น

“…”หญิงสาวไม่ได้ตอบอะไร เหมือนจะไม่พอใจเขา

“เธอชื่ออะไร”เขาถามขึ้น

“กวี วีรวานิชค่ะ”เธอตอบเบาๆ

“อายุเท่าไร”เขาถามต่อ

“20ค่ะ”

“ทำไมถึงอยากฝึกงานที่บริษัทฉัน”เขาถามอย่างใคร่รู้

“มันมีแค่ที่เดียวค่ะ”เธอตอบไปตามความจริง

“เฮ้อ ไม่อยากฝึกรึไงตอบดีๆหน่อยสิ”เขาพูดขึ้น

“ก็มันเป็นความจริงนี่คะ หรือคุณชอบให้โกหก”เธอพูดตอบเขาเสียงอุบอิบ

“ทำไมชื่อกวี”เขาเริ่มถามอีกครั้ง

“พ่อกับแม่เป็นครูสอนดนตรีค่ะ”เธอตอบ

“แสดงว่าเล่นดนตรีเป็น เล่นอะไรเป็นบ้าง”เขาถามไปเรื่อย

“เปียโน กีต้าร์ ไวโอลินค่ะ”

“ทำไมถึงเป็นทอม”เขาถามเธอตรงๆ

“เออ..มันไม่ใช่เรื่องงานแล้วมั้งคะ”เธอพูดขึ้น

“ตอบมาเถอะน่า!!”เขาพูดปัดๆ

“ฉันไม่ได้เป็นทอมค่ะ แค่ตัดผมสั้นเฉยๆ”

“ห๊ะ!! แล้วทำไมแต่งตัวงั้นล่ะ”เขาถามอย่างแปลกใจ

“ก็อยู่ที่แบบนั้นจะให้แต่งตัวยังไงล่ะคะ”เธอตอบอุบอิบ

“ถึงว่าทำไมเรียบร้อยจัง”เขาพูดขึ้นเหมือนโล่งอก

“…”หญิงสาวไม่รู้จะพูดยังไงดี เขากอดเธอเอาไว้แนบกว่าเดิมเสียอีกจากที่แรกก็แกะไม่ได้อยู่แล้ว

“ขอโทษนะ ที่รุนแรง”เขาพูดขึ้น

“ไม่เป็นไรค่ะ”เธอตอบเสียงเรียบติดเย็นชานิดหน่อย

“เจ็บมั้ย คิสมาร์คเต็มตัวเลย ขอโทษนะ”เขาพูดแล้วรื้อผ้าห่มดูรอยแดงๆที่ตัวเธอ

“อุ้ย!!ไม่เป็นไรค่ะ”เธอรีบดึงผ้าห่มลงคลุมตัวไว้

“อายทำไม เห็นกันหมดแล้ว”เขาพูดขึ้น

“…”เธอทำหน้างอแล้วหันหลังหนีเขา

“เมินใส่ฉันหรอ!! อยากโดนลงโทษอีกรึไง”เขาถามเสียงเหี้ยม

“ไม่เอาๆ ฮือๆขอโทษนะคะ”หญิงสาวรีบหันหน้าแล้วพูดลนลานแล้วน้ำตาก็เอ่อคลอขึ้นมาอีก

“ร้องไห้อีกแล้ว กลัวฉันขนาดนั้นเลยหรอ”เขาว่าแล้วเช็ดน้ำตาเธอเบาๆ

“…”หญิงสาวไม่ตอบ

“อย่ากลัวเลยนะ ต่อไปนี้ฉันจะไม่ทำร้ายเธอแบบนั้นแล้ว”เขาว่าแล้วลูบหัวเธอเบาๆ

หญิงสาวอุ่นใจขึ้นมาบ้าง ถึงแม้เป็นแค่คำพูดแต่มันก็ช่วยให้เธอสบายใจขึ้นมาบ้าง

“ตัวเธอหอมแล้วก็นุ่มมากเลยรู้มั้ย”เขาพูดขึ้น

“ซ่อนรูปด้วย ตัวเล็กๆแบบนี้ใครจะคิดว่าอกคัพซี”เขาพูดต่อ

“คุณนี่!!”เธอว่าแล้วมองค้อนใส่เขา

“ฉันไม่อยากตัดใจจากเธอเลย”เขาพูดน้ำเสียงเศร้าเล็กน้อย

“ไม่คิดว่าตัวเองจะหลงทอมหน้าหวาน”เขาพูดต่อ

“คนบ้า!!ก็บอกว่าไม่ใช่ทอมไงคะ”เธอว่าเขาเบาๆ

“โอเคๆ ไม่ใช่ก็ไม่ใช่”เขาพูดแล้วยิ้มตาม

“แล้วคุณชื่ออะไรคะ”กวีถามขึ้นเพราะเขายังไม่ได้บอกเธอเลย

“ชื่อโลเวล เรียกคุณโลฟก็ได้”เขาพูดขึ้น จริงๆเขาไม่ชอบให้ใครเรียกชื่อเล่นเขาสักเท่าไร มันเป็นชื่อที่ครอบครัวเขาใช้เรียกเขา

“ค่ะ”เธอรับคำแล้วหลบตาเพราะเขินดวงตาสีน้ำตาลของเขา พอมองดูดีๆเขาก็เป็นหน้าตาดีคนนึงเหมือนกัน

“ฉันเรียกเธอว่าวีได้มั้ย”เขาถามขึ้นแล้วมองหน้าเธอ

“ได้ค่ะ”เธอตอบเบาๆแต่ยังไม่มองหน้าเขา

“เธอมีแฟนรึยัง”เขาถามขึ้นอีกครั้ง

“ยังค่ะ”กวีถอนหายฟึดฟัดแล้วตอบเสียงอุบอิบ

“ดีมาก ถ้าใครจีบก็ห้ามใจอ่อนเข้าใจมั้ย”เขาบอกทั้งๆที่ก็ไม่รู้เหตุผล

“ค่ะ”เธอรับคำงงๆ

“เวลาไปทำงานก็ห้ามแต่งตัวโป๊เข้าใจใช่มั้ย”เขาพูดอีกเหมือนเป็นห่วง แต่ดูแล้วเหมือนคนหวงก้างมากกว่า

“ค่ะ”เธองงกว่าเดิมเสียอีกแต่ก็รับคำเขาไปงั้นๆก่อน

หลังจากที่ไถ่ถามอะไรกันอยู่นาน กวีก็ตัดสินใจลุกขึ้นไปอาบน้ำ โลเวลจึงนอนใคร่ครวญกับตัวเองดู ว่าเขาเป็นอะไรกันแน่ ทำไมต้องเป็นห่วงเธอด้วย ใจเขามันลอยล่องพองโตมากตอนที่เธอบอกยังไม่มีใคร เขาแค่หวงของเล่นชิ้นใหม่ หรือว่าอะไรกันแน่ คงเป็นเพราะเธอแตกต่างจากผู้หญิงทุกคนที่เขาเจอมา เธออ่อนหวานโดยไม่แสเสร้ง น่ารักทั้งนิสัยและหน้าตา หุ่นเธอมันช่างเย้ายวนบุรุษเพศโดยธรรมชาติ ปราศจาคการแต่งเติมจากมีดหมอ

///กริ๊ก///เสียงลูกบิดประตูห้องน้ำดังขึ้น กวีเดินใส่เสื้อผ้าเมื่อวานออกมา แล้วนั่งลงที่โซฟาอย่างเกร็งๆ

“ยังเจ็บอยู่ใช่มั้ย”เขาถามแล้วลุกขึ้นมาดูเธอ เขาสวมเพียงกางเกงนอนตัวเดียวเท่านั้น

“ไม่เท่าไรค่ะ”เธอตอบเบาๆ ไม่อยากมองเขานาน

“ทานข้าวดีกว่า จอห์นเตรียมไว้ให้แล้ว”เขาหยิบเสื้อคลุมมาใส่แล้วเดินจูงเธอมานั่งที่โต๊ะอาหารข้างนอก

“ฉันไปล้างหน้าแป๊บเดียวเดี๋ยวมาทานด้วย”เขาว่าแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

เวลาผ่านไปไม่นานเขาก็ออกมาจากห้องนอนแล้วนั่งเก้าอี้ตัวตรงข้ามกับเธอ แล้วเริ่มทานอาหารพร้อมกับเธอ

“คุณจะไปส่งฉันเมื่อไรคะ”กวีถามขึ้นเบาๆ

“ก็รีบทานสิ!! จะได้ไปส่ง”เขาพูดขึ้นอย่างโมโหนิดๆ ที่เธอเอาแต่จะกลับๆ ไม่เห็นใจกันบ้างเลย

กวีได้ยินดังนั้นก็ตกใจเล็กน้อย เพราะไม่เข้าใจว่าทำไมอารมณ์เขาถึงแปรปรวนขนาดนี้ เธอจึงก้มหน้าก้มตาทานอาหารในจานตัวเอง เมื่ออิ่มแล้วจึงยกน้ำขึ้นดื่ม เธอเงียบจนเขาเองเป็นคนอึดอัด กลัวว่าหญิงสาวจะตกใจท่าทางเกรี้ยวกราดของตน เกิดแม่สาวน้อยกลัวเขาจะทำอย่างไร แค่คิดก็เจ็บแปลบไปทั้งใจแล้ว

“อิ่มแล้วหรอ”เขาถามขึ้นเสียงอ่อนลงเล็กน้อย

“ค่ะ”กวีก้มหน้าแล้วตอบเขา

“เฮ้อ ฉันไม่ชอบให้เธอเป็นแบบนี้เลย กลัวฉันหรอ?!?!”โลเวลพูดขึ้นเมื่ออดทนที่จะเงียบแบบนี้ไม่ไหว 

“…”กวีไม่ได้ตอบอะไรเอาแต่นั่งก้มหน้า

“เลิกเป็นแบบนี้ได้มั้ย!! คุยกับฉันสิ!! นอนกอดกันเมื่อกี้ยังคุยจ้อ”เขาพูดขึ้นหมดความอดทน

“ขอโทษค่ะที่เสียมารยาท”กวีพูดขึ้น

“อะไรที่ว่าเสียมารยาท”โลเวลขมวดคิ้วแล้วถามหงุดหงิดใจเล็กน้อย

“เรื่องที่ตีตนเสมอคุณ ขอโทษด้วยนะคะ”เธอว่าแล้วก้มหน้าขอโทษเขา

“งั้นฉันไม่รับเธอเป็นเด็กฝึก!!”โลเวลพูดขึ้น

“ขอบคุณค่ะ”กวีตอบรับแล้วลุกขึ้นจะออกไปจากที่นี่ เธอไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว

“นี่จะไปไหน”โลเวลถึงกับอึ้งในความกล้าของเธอ ก่อนจะคว้าแขนเล็กเอาไว้ก่อน

“ไปสมัครบริษัทอื่นค่ะ ปล่อยฉันนะคะ”เธอว่าแล้วแกะมือเขา

“ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้นแหละ”โลเวลพูดขึ้นแล้วบีบแขนเธอแน่น

“โอ้ย! คุณอย่ามาทำตัวแบบนี้นะ คุณไม่รับฉันเข้างานก็ปล่อยฉันไปสิคะ”กวีพูดน้ำตาคลอเพราะเจ็บทั้งที่แขนและเจ็บที่ใจ

“ไม่! อย่าดื้อน่า! แค่คบกับฉันก็พอ ฉันจะเป็นคนเซ็นผ่านงานให้เธอเอง”เขาบอกแล้วดึงเธอเข้ามากอดในวงแขน

“ไม่ค่ะ!!”กวีตอบแล้วพยายามดิ้นให้หลุดจากเขา

“อย่าดื้อนักสิ!! คบกับฉันนะ เป็นแฟนกันนะ!”โลเวลพูดออกไปโดยที่ไม่ได้ใช้สมองแม้แต่นิดเดียว ใจเขามันเรียกร้องว่าอย่างนั้น

“ไม่เอา!! ฉันไม่เป็นแฟนคนใจร้ายแบบคุณ”กวีพูดแล้วทุบหน้าอกเขาไปหลายที น้ำตาหยดเล็กไหลทีละน้อย

“แต่ฉันเปิดบริสุทธิ์เธอแล้ว!!”เขาพยายามหาข้ออ้าง

“ช่างมันสิคะ!! ก็แค่โดนคนนิสัยไม่ดีรังแก”กวีพูดน้ำตาไหลพราก

“กวี!! ถ้าดื้อฉันจะปล้ำนะ”


***มาแล้วววว รอกันอยู่มั้ยยยยย

พอดีแก้เนื้อหานิดนึง บวกกับดูบุพเพเมื่อวาน5555

เม้น+ไลค์มาเลยนะคะรออ่านอยู่น้าาาา***

รัก.จากไรท์

ความคิดเห็น