chanlee

เราย้ายไปลงนิยายที่ readawrite แล้วนะคะ

ชื่อตอน : ตอนที่ 29

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.5k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มี.ค. 2561 02:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 29
แบบอักษร

​ตอนที่ 29

“ผมบอกหลายครั้งแล้วไม่ใช่เหรอครับว่าให้แจ้งกำหนดการล่วงหน้าสองวันก่อนมีการนัดหมายทุกครั้ง” ใบหน้าที่มักยิ้มแย้มอยู่เสมอในเวลานี้กลับเรียบนิ่งจนดูน่ากลัว

“ช่วงนี้มันวุ่น ๆ พี่เลยลืมมาบอกแต่ก็ยังทันอยู่ไม่ใช่เหรอ ยังไงพรุ่งนี้ก็นัดเวลาใหม่ได้นี่” พนักงานสาวรู้สึกเกร็งเมื่อเผลอสบตาสีน้ำตาลอ่อนที่ฉายแววไม่พอใจ

“คราวหน้ากรุณามีความรับผิดชอบในงานของตัวเองให้มากกว่านี้ด้วย” พนักงานสาวรู้สึกหน้าชาเมื่อถูกรุ่นน้องพูดสั่งสอนต่อหน้าเพื่อนร่วมงานอีกสองคน

“ผมขอตัว” ครูซพูดจบก็ก้มหัวเล็กน้อยพอเป็นมารยาทก่อนเดินหันหลังกลับไปพร้อมเอกสารในมือ

“ถูกวิญญาณคุณแทนเขาสิงหรือไง จู่ ๆ ถึงได้โหดขึ้นมาขนาดนี้”

“นั่นสิ ช่วงหลังมานี้ไม่ค่อยเห็นน้องเขายิ้มเท่าไหร่เลย”

“อาจจะเครียดเพราะคุณแทนโยนงานใส่ก็ได้ หายไปจะสองเดือนแล้วนี่”

หลายวันมานี้ครูซอารมณ์ไม่ดีจนคนรอบข้างสัมผัสได้ ทั้ง ๆ ที่ปกติคนอย่างครูซไม่เคยจะเผยตัวตนด้านนี้ออกมาให้ใครรับรู้ สาเหตุนั้นมาจากแทนจริงตามที่หลายคนคาดเดา แต่ไม่ใช่เพราะเรื่องงานที่ครูซอารมณ์ไม่ดี มันเป็นเพราะพฤติกรรมของแทนกับหมอนพนนท์ต่างหากที่ทำเอาชายหนุ่มสูญเสียการควบคุมตัวเอง

Rrrr Rrrr

คุณแทน

“ครับ”

*“วันนี้กลับดึกนะ กินข้าวก่อนเลย”* ครูซกำโทรศัพท์ในมือแน่นขึ้นทันทีเมื่อได้ฟังคำพูดของแทน

“...”

“ครูซแค่นี้นะ”

“ครับ” ครูซวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะทำงานด้วยสีหน้าเย็นชา มือเรียวเอื้อมไปหยิบเอกสารที่เหลืออยู่สองเล่มมานั่งทำ แต่ผ่านไปได้ไม่นานร่างโปร่งขมวดคิ้วฉับ ทุบกำปั้นลงกับโต๊ะเสียงดังลั่น

ปึง!!!

หงุดหงิด...ชายหนุ่มกำลังรู้สึกหงุดหงิดใจสุด ๆ แบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อนจนไม่มีสมาธิทำงานเลยแม้แต่น้อย ภายในหัวคิดถึงแต่แทนซ้ำไปซ้ำมาไม่ยอมหยุด สาเหตุที่ทำให้เขาวุ่นวายใจขนาดนี้มาจากการรักษาของแทนทั้งนั้น แม้จะรู้ว่าหมอกับคนไข้ต้องนัดทำจิตบำบัดด้วยกัน รู้ว่าต้องใช้เวลารักษา แต่เขาไม่ชอบใจในพฤติกรรมหลาย ๆ อย่างที่ผ่านมา ทั้ง ๆ ที่เขาเป็นคนอยากให้แทนได้รับการรักษา เป็นคนสนับสนุนเรื่องนี้เต็มที่ แต่กลายเป็นว่าเขาไม่อยากให้แทนได้รับการรักษาอีกแล้ว เขาทนไม่ได้กับการเปลี่ยนแปลงของอีกฝ่าย

ยอมให้คนอื่นนอกจากเขาเรียกชื่อด้วยท่าทีสนิทสนม

ยอมให้คนอื่นจับตัวโดยไม่แสดงอาการต่อต้าน

ยอมไปไหนกับคนอื่นสองต่อสอง

ยอมทานข้าวที่อีกฝ่ายหยิบยื่นให้

...มันน่าจะเป็นสัญญาณที่ดีว่าแทนกำลังจะหายจากโรคที่เป็นอยู่ แต่เขากลับไม่นึกดีใจเลยด้วยซ้ำ สิ่งที่เขาเคยทำให้ สิ่งที่มีแต่เขาเพียงคนเดียวทำได้สำหรับแทน กลับมีใครอีกคนเพิ่มเติมเข้ามา ตลอดหลายวันที่ผ่านมาเขาพยายามคิดในแง่ดีว่าไม่มีอะไร แทนกำลังจะหายแต่สิ่งที่เกิดขึ้นมันกำลังจะทำให้เขาบ้าตาย เขาจะผิดไหมที่อยากผูกขาดคุณแทนไว้กับตัวคนเดียว เขาไม่อยากให้คนหน้านิ่งเห็นใครสำคัญกว่าเขา ทั้งชีวิตมีเขาเป็นจุดสนใจอย่างเดียวก็พอ...

ความคิดพวกนี้อัดแน่นอยู่ในหัวจนคล้ายภูเขาไฟที่กำลังปะทุ รอเวลาที่จะระเบิดออกมา

.

.

.

.

กึง

“...” ความมืดและความเงียบสงบนิ่งภายในห้องทำให้ร่างสูงชะงักตัวที่กำลังจะก้าวเข้ามาในห้อง แทนเอื้อมมือไปกดเปิดสวิตซ์ไฟด้วยความแปลกใจ เพราะปกติครูซไม่เคยปิดไฟตรงห้องนั่งเล่นเลยสักครั้งหากเขายังไม่กลับมา ร่างสูงถอดรองเท้าวางไว้บนชั้นก่อนเดินเข้าไปในห้องนอนเพื่อหาครูซแต่ก็ไม่พบทุกอย่างมืดสนิทไปหมดเหมือนไม่มีใครอยู่

“ครูซ” แทนเอ่ยเรียกอีกฝ่ายเมื่อเห็นถึงความผิดปกติ หัวใจเริ่มเต้นเป็นจังหวะหนักและรัวขึ้นเรื่อย ๆ ด้วยความกลัว...กลัวว่าครูซจะถูกใครทำร้าย กลัวอีกฝ่ายเป็นอะไรไป ภาพเหตุการณ์ก่อนหน้าย้อนกลับเข้ามาภายในหัวราวกับหนังสั้นที่เล่นซ้ำแต่ฉากเดิม ๆ ฉากที่ครูซถูกทำร้ายจนร่างกายเต็มไปด้วยเลือด

“ครูซ!!” แทนตะโกนเรียกเสียงดังด้วยความร้อนรน มือสั่นเทาหยิบมือถือขึ้นมากดโทรออกหาอีกฝ่าย แต่เพียงอึดใจเดียวเสียงเรียกเข้าก็ดังมาจากนอกระเบียงห้อง

Rrrr Rrrr

แทนขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ก้าวเท้ายาว ๆ เดินตามเสียงไปทันที มือขาวยกขึ้นเลื่อนประตูกระจกเปิดอย่างรวดเร็ว สายลมเย็น ๆ พัดกระทบใบหน้าจนผมสีดำสนิทพลิ้วไหวไปตามทิศทางลม กลิ่นนิโคตินฉุนจมูกฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ แทนยกมือขึ้นโบกไปมาเพื่อปัดกลิ่นให้จางลง

“ครูซ” แทนเอ่ยเรียกคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด เขาไม่เคยรับรู้ว่าอีกฝ่ายสูบบุหรี่ อาจจะเพราะไม่เคยเห็นและไม่เคยได้กลิ่นจากตัวครูซเลยสักครั้ง ภายในใจเริ่มคลายความกังวลลงไปบ้าง แต่ท่าทีของอีกฝ่ายทำเอาแทนไม่สบายใจขึ้นมาทันที

“...” ร่างโปร่งที่ยืนหันหลังเท้าแขนกับราวระเบียง สูดควันสีขาวขุ่นเข้าไปเต็มปอดก่อนพ่นออกทางปากและจมูกอย่างอ้อยอิ่ง ไม่ได้หันไปขานรับหรือพูดคุยทักทายคนข้างกายเหมือนเช่นทุกวัน บรรยากาศรอบตัวก็น่าอึดอัดจนแทนสัมผัสได้ว่าตอนนี้ครูซไม่ปกติ คนยิ้มหวานกำลังอารมณ์ไม่ดีสุด ๆ ถึงมีสีหน้าและแววตาด้านชาแบบนั้น

“เป็นอะไร”

“คุณแทน” ครูซเรียกอีกฝ่ายขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

“...” แทนชะงักตัวเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่ครูซไม่เคยใช้กับตน ภายในอกมันไหววูบไปมา

“ตอนนี้ผมยังสำคัญกับคุณอยู่ไหมครับ” ครูซถามขึ้นมาทั้ง ๆ ที่ไม่ยอมมองหน้าเขาเลยสักนิด ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนแข็งกร้าวจ้องไปยังวิวทิวทัศน์ยามดึกที่เงียบสงบ

“ทำไม” แทนตกใจกับคำถามของครูซจนพูดอะไรไม่ออก เหมือนมีก้อนอะไรมาจุกอยู่ที่คอ

ครูซไม่ตอบทำเพียงยืนสูบบุหรี่ยี่ห้อดังต่อเงียบ ๆ จนหมดมวนถึงได้ขยี้มันลงกับกล่องเหล็กลายมังกรแล้วเก็บใส่กระเป๋าเสื้อ หันหลังกลับมามองแทนเล็กน้อยก่อนก้าวเดินไปข้างหน้าทันที

“ครูซ” แทนพอตั้งสติได้ก็คว้าแขนครูซจับไว้แน่น มือของแทนสั่นจนครูซรู้สึกได้ แต่ความไม่พอใจที่สะสมมาหลายวันทำให้เขาเลือกที่จะมองข้าม หากเขาใจดีเหมือนที่ผ่านมา สักวันเขาคงกลายเป็นเพียงใครสักคนในชีวิตแทน ใครสักคนที่คนหน้านิ่งจะมองไม่เห็นตัวตนอีกต่อไป

“ขอผมอยู่คนเดียว” ครูซบิดข้อมือออกจากฝ่ามือของแทน เดินเร็ว ๆ ไปที่ห้องนอน

“ไม่ หันมา” แทนส่ายหน้าเดินตามไปคว้าแขนครูซจับไว้แน่น

“ผมขออยู่คนเดียว” ครูซพูดซ้ำด้วยเสียงเย็นชาจนคนฟังทนไม่ได้ เขาทนไม่ได้ถ้าครูซไม่สนใจ

“หันมา!!” แทนเริ่มโมโหกระชากตัวครูซดันติดประตูอย่างแรง กำจิกมือเข้ากับแขนของครูซจนหนังถลอกติดเล็บ แทนขบปากตัวเองจนเลือดซึมพยายามผ่อนลมหายใจไม่ให้เผลอดึงครูซเข้ามาทำรุนแรงตามที่จิตใจมันร่ำร้องอยู่

“ทำผมเจ็บอีกแล้วนะ!” เจ็บในความหมายของครูซ ไม่รู้ว่ามันที่ไหนกันแน่ที่ใจหรือที่ร่างกาย เลือดในกายชายหนุ่มพุ่งขึ้นสูงจนหน้าแดงก่ำ ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

“ขอโทษ” แทนคลายมือออกจากแขนครูซ มองอีกฝ่ายอย่างสำนึกผิด ปกติไม่เคยถูกตวาดใส่เลยสักครั้งทำให้แทนทำตัวไม่ถูก ยิ่งคำพูดที่หมอนพบอกเกี่ยวกับการใช้ความรุนแรงกับครูซบ่อย ๆ ยิ่งทำให้กลัว

ทำร้ายเขาบ่อย ๆ ระวังเขาจะทนไม่ได้เอานะครับ

ปัง

เสียงกระแทกปิดประตูห้องน้ำทำเอาแทนที่ยืนมองตามไปรู้สึกโหวงเหวงภายในอก...ครูซไม่เคยเป็นแบบนี้ ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะไม่สนใจเขา ทำไมล่ะ เพราะอะไร เขาทำอะไรผิดไปเหรอ

“ครูซ” แทนยกนิ้วขึ้นมากัดเล็บเดินวนไปวนมาหน้าห้องน้ำด้วยสีหน้าสับสนวุ่นวายใจ เมื่อคิดแทบตายก็คิดไม่ออก ร่างสูงก็คว้าผ้าเช็ดตัวเดินออกไปอาบน้ำข้างนอกหวังให้ความเย็นจากสายน้ำช่วยลดความรู้สึกอึดอัดใจลงบ้าง วันนี้ครูซใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำนานผิดปกติ ขนาดแทนที่อาบน้ำตั้งครึ่งชั่วโมงออกมาแล้วครูซยังไม่ออกมาเลยทั้ง ๆ ที่เข้าไปก่อนด้วยซ้ำ

ก๊อก ๆ

“ครูซ”

“...”

“ครูซออกมา”

ปึง

ประตูเปิดออกมาพร้อมร่างโปร่งของครูซที่พัดผ้าเช็ดตัวไว้ที่เอวลวก ๆ กล้ามเนื้อท่อนบนเปียกชุ่มไปด้วยกลุ่มหยดน้ำ การออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอให้ผลลัพธ์ที่น่าทึ่ง มัดกล้ามเรียงตัวสวยเป็นรูปชัดเจนไม่มากจนเกินไป อยู่ในเกณฑ์กำลังดีเหมาะกับส่วนสูงและรูปร่าง

พลั่ก

“ทำอะไร” แทนร้องถามเมื่อถูกครูซที่ยืนจ้องตากันร่วมนาทีลากข้อมือแล้วผลักลงกับเตียงเต็มแรง

“คุณแทนรู้ไหมว่าทำอะไรผิด” ครูซยืนข้างเตียงจ้องมองใบหน้าแทนด้วยสายตากดดัน

“?” แทนหลบตาครูซเมื่อนึกถึงเรื่องที่กำลังทำอยู่ เขาไม่ได้อยากปิดบัง แต่เขาสัญญากับแอนนี่ไว้แล้วว่าจะไปพบด้วยตัวคนเดียวและห้ามให้ครูซรู้เด็ดขาดเพราะเธอมีเรื่องสำคัญที่จะพูดคุยด้วย

“ถ้าคิดไม่ออกผมจะลงโทษจนกว่าคุณจะนึกออกเลย” ครูซก้มไปกระซิบชิดใบหูแล้วขบกัดติ่งหูเต็มแรงด้วยความหงุดหงิด แทนหายใจหอบกระชั้น หัวใจเต้นเร็ว มือไม้อ่อนไปหมดเมื่อถูกจู่โจมส่วนที่อ่อนไหวง่ายจนลืมสนใจข้อมือที่ถูกรวบติดกันไว้

“อย่า ครูซอย่า!” แทนร้องลั่นเมื่อรู้สึกตัวว่าถูกครูซใช้ผ้าเช็ดตัวผืนเล็กมัดข้อมือเขาไว้แน่นตอนที่เผลอ มือเรียวกดตัวเขาให้นอนราบไปกับที่นอนแล้วคร่อมตัวทับเอาไว้ไม่ให้ดิ้น

“ปะ ปล่อย ไม่ทำแบบนี้” แทนตัวสั่นเมื่อนึกถึงภาพในอดีตที่เขาเคยเจอมา ยามที่เขาถูกมัดมือไม่เคยมีครั้งไหนที่เขาไม่ทรมานเลยสักครั้ง คนพวกนั้นน่ารังเกียจ ทำให้เขาหมดหนทางสู้ บังคับขู่เข็ญสารพัด เขากลัว

“ครูซ ครูซ ครูซ” แทนเบิกตากว้างร้องเรียกอีกฝ่ายซ้ำ ๆ พยายามดิ้นให้ผ้าที่ผูกอยู่หลุดออกจนข้อมือแดงช้ำ

หมับ

ครูซใช้มือจับปลายคางแทนให้เงยขึ้นมาสบตา ไม่มีคำพูด ไม่มีคำปลอบโยนแต่แทนกลับค่อย ๆ คลายอาการตื่นกลัวลงได้อย่างง่ายดาย

“สนใจแค่ผมก็พอ” เสียงกระซิบพร้อมฟันคมที่ขบกัดลงบนกระดูกอ่อนหลังใบหูทำให้ตัวแทนสั่นสะท้านขึ้นมาทันที มือเรียวถลกชุดนอนให้พ้นศีรษะแต่ไม่ถอดออกไปเพียงปล่อยไว้คาข้อมือเป็นการจำกัดการเคลื่อนไหวของอีกฝ่าย พร้อมถอดกางเกงนอนของแทนออกด้วยความรวดเร็ว

“...!!” ไม่ใช่ว่าเขาขัดขืนไม่ได้ ถ้าเทียบกันจริง ๆ อย่างไรเขาก็แรงเยอะพอที่จะต่อต้านการกระทำของครูซ แต่สีหน้าสับสนทรมานใจของอีกฝ่ายมันทำให้เขาไม่กล้าทำ เขาไม่กล้าแม้แต่จะพูดห้ามออกไปเลยด้วยซ้ำ ได้แต่นอนนิ่งให้ริมฝีปากนิ่มจูบกัดไปทั่วใบหูและซอกคอ สัมผัสของครูซทั้งคุ้นเคยและแตกต่าง เขาตอบไม่ว่าอะไรที่ต่างออกไป แต่มันให้ความรู้สึกดีที่ไม่สุดเหมือนเป็นการกระทำที่ทรมานเขาแบบครึ่ง ๆ กลาง ๆ

“อะ อือ” ครูซใช้ปลายนิ้วบีบคลึงยอดอกทั้งสองข้างพร้อมกัน แทนครางออกมาสุดเสียง ใบหน้าแดงซ่าน เหงื่อผุดขึ้นตามไรผมจนเปียกชื้น ร่างกายเขาไวต่อการสัมผัสอยู่แล้วยิ่งถูกครูซปลุกปั่นไม่ยอมหยุด เขาก็ร้อนรุ่มไปหมดได้แต่นอนบิดตัวมองใบหน้าอีกฝ่ายที่สอดสายตาจับจ้องไปทุกส่วนบนร่างกายของเขา

“อื้ม!!” ลมหายใจถี่กระชั้นเมื่อครูซครอบริมฝีปากนุ่มเข้ากับตุ่มไตที่อวบนูนเป็นสีชมพูเข้มจากการบีบเคล้น เสียงเฉอะแฉะจากการดูดเลียฟังดูลามกจนคนทำกระตุกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นสีหน้ากึ่งสมยอมกึ่งต่อต้านของคนด้านล่าง

“คะ ครูซ” แทนเรียกอีกฝ่ายด้วยความลังเล เมื่อโคนขาถูกจับแหวกออกกว้างโดยมีร่างโปร่งขยับแทรกตัวทาบทับลงมา

“...” ครูซไม่ตอบรับ ทำเพียงก้มเม้มจูบต่ำลงไปเรื่อยๆ ตั้งแต่หน้าอก แอ่งสะดือลงไปถึงโคนขาอ่อน เว้นไว้แต่ส่วนอ่อนไหวง่ายที่ตื่นตัวเต็มที่

“อย่า!!” แทนร้องลั่นเมื่อถูกอุ้งมืออุ่นแหวกก้อนเนื้อที่ปิดสนิททั้งสองข้างออก ปลายนิ้วกดแทรกเข้ามาภายในโดยที่ไม่ทันตั้งตัวเลยสักนิด ความรู้สึกเจ็บเสียดทำเอาขาสั่น กล้ามท้องแข็งเกร็งจนขึ้นเป็นลอนชัดเจน

“หายใจ” ครูซกระซิบบอกหลังเห็นแทนกลั้นหายใจไปนานจนใบหน้าแดงก่ำ ช่องทางด้านหลังบีบรัดนิ้วเรียวแน่นจนขยับไม่ได้ 

ฟู่

แทนผ่อนลมแล้วค่อย ๆ สูดหายใจตามเสียงพูดหนุ่มลูกครึ่ง เขาไม่สามารถปฏิเสธการกระทำของครูซได้ เพราะเขาชอบสัมผัสของครูซ ชอบฝ่ามืออุ่นร้อนที่ลูบไล้ไปทั่วตัว ชอบลมหายใจที่พ่นรดตามใบหูและซอกคอ ชอบสายตาที่จ้องมองมาราวกับร่างกายของเขาเป็นกรรมสิทธิ์ของอีกฝ่าย เขาต้องการ ไม่ว่าจะรูปแบบไหน เขาต้องการครูซ ต้องการจนแทบบ้า

“!!” ครูซเพิ่มจำนวนนิ้วแทรกเข้ามาจนครบสามนิ้ว ช่องทางที่ตอดรัดแน่นค่อยๆ คลายตัวเมื่อเริ่มคุ้นชิน ครูซคว้านนิ้วไปทั่วเพื่อหาจุดสำคัญ และเพียงไม่นานปลายนิ้วก็กดโดนจุดนั้น จุดที่ทำให้แทนเสียววาบไปทั่วตัวจนเผลอกัดปากตัวเองจนเลือดซิบ ร่างกายสั่นเทาอย่างรุนแรง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายพร้อม ครูซก็จับแกนกลางสอดใส่เข้าไปทันที

สวบ

“อ๊า!” ความคับแน่นภายในทำให้ครูซนิ่วหน้าครางออกมาอย่างสุขสม มันดีมากจนเขาเผลอกระแทกซ้ำเข้าไปโดยไม่รอให้คนด้านล่างได้ปรับตัวกับขนาดใหญ่โตเลยสักนิด

“อึก...เจ็บ อือ” แทนบอกเสียงแผ่วเมื่อช่องทางหลังอึดอัดไปหมด หยดน้ำปริ่มอยู่ตรงปลายหางตา แทนหายใจติดขัดจนครูซต้องหอมแก้มแล้วกระซิบบอกจังหวะการหายใจ ร่างสูงถึงได้ผ่อนคลายการเกร็งตัวลง เมื่อทุกอย่างเริ่มเข้าที่เข้าทางครูซก็ขยับสะโพกอีกครั้ง ตลอดเวลาที่กระแทกเข้าออกสายตาของหนุ่มลูกครึ่งจับจ้องอยู่ตรงจุดที่เชื่อมกันระหว่างเขาสองคน มองแล้วเลียปากราวกับถูกใจกับภาพนั้นเสียมากมาย หากไม่ใส่ใจอาจจะดูเหมือนเขาร่วมรักกันตามปกติ...แต่สำหรับแทนที่อยู่กับครูซมานาน เขารับรู้ว่ามันไม่ใช่ ครูซแปลกไป แปลกไปตรงที่หนุ่มลูกครึ่งไม่มองหน้าเขา ไม่ยอมจูบเอาแต่กัดแล้วกระแทกตัวเข้ามาภายในไม่ยอมหยุด

“อือ...ไม่เอา ไม่ชอบแบบนี้ ครูซ จูบ” อยากกัดริมฝีปากนิ่มสีสด อยากให้ลิ้นอุ่นร้อนของอีกฝ่ายแทรกเข้ามาในโพรงปาก เขาอยากได้จูบของครูซ

“ผมสำคัญที่สุดสำหรับคุณหรือเปล่า” ครูซหยุดขยับตัว เลื่อนสายตาจากช่วงล่างขึ้นมามองใบหน้าเปื้อนน้ำตาของแทน

“อ๊ะ..สำคัญ” คนใต้ร่างพยักหน้ารับ ยกข้อมือที่ถูกมัดไว้โอบรอบคออีกฝ่ายรั้งเข้ามาหาจนใบหน้าห่างกันเพียงเล็กน้อย แต่ถึงอย่างนั้นครูซก็ยังไม่ยอมจูบ

“ผมโกรธมากรู้ไหม”

“อึก” แทนหน้าเหยเกเมื่อครูซกระแทกแกนกลางใส่อย่างแรงจนจุกไปหมด

“ยอมให้จับ ยอมให้เรียกชื่อ ไปไหนมาไหนกับคนอื่น ไม่ยอมบอกผมสักคำ ทั้งที่ตัวเองเป็นสั่งผมไว้แท้ๆ ” ครูซพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เน้นเสียงตรงคำว่าคนอื่นแล้วกัดใบหูของแทนเต็มแรงจนปวดจี๊ดไปถึงกระดูกสันหลัง

“อ่า อือ...ขอโทษ” แทนไม่คิดว่าเรื่องที่ครูซคิดมากจะเป็นเรื่องนี้ เขาไม่รู้ว่าวิธีการบำบัดของหมอนพจะทำเอาคนใจเย็นแบบครูซบ้าเลือดจนจับกดเขาได้

“ไม่ยกโทษให้” ครูซยกยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์เมื่อเห็นสีหน้ากังวลใจของแทน

“ฮือ...ครูซ ขอโทษ”

“ไม่ชอบให้ผมพูดคำหยาบ ไม่ชอบให้ผมกอดคุณแบบนี้...วันนี้ผมจะทำทุกอย่างที่คุณไม่ชอบเลย....ดีไหมแทนฟ้า เป็นเมียผมสักวันคงไม่แย่เท่าไหร่หรอกมั้ง”

“ครูซ...อะ อ๊า” ท่อนเอ็นร้อนที่บดเบียดเข้ามาด้วยจังหวะที่เร็วขึ้นทำเอาแทนต้องกำจิกผมอีกฝ่ายเป็นการระบายความเสียวซ่าน

“นี่ของผม นี่ก็ของผม ตรงนี้ก็ของผม” ครูซใช้นิ้วลากตั้งแต่ใบหน้า ลงมาที่ซอกคอ อก หน้าท้อง แกนกลาง และบดสะโพกสอดท่อนเนื้อร้อนเข้าไปให้ลึกที่สุด แรงที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อย้ำเตือนทุกสิ่งที่เป็นของตน

“ครูซ...จูบ ฮือ~ จูบ...” อยากได้ อยากได้จูบของครูซ

“ไม่” ครูซกระตุกยิ้มแกล้ง

“จูบ!!” แทนตวาดลั่นด้วยความขัดใจ

“ขอร้องสิเผื่อจะทำ”

“ครูซจูบนะ จูบหน่อย อ้า~ อยากให้ครูซจูบ อื้ม!” ใบหน้าเปื้อนน้ำตากับเสียงอ้อนขอ มันน่ารักจนครูซไม่อาจฝืนทนได้อีกต่อไป รีบก้มประกบปากสอดลิ้นเข้าไปในเกี่ยวกระหวัดกับอีกฝ่ายอย่างโหยหา

จ๊วบ จุ๊บ

ริมฝีปาก น้ำลาย ลิ้นนุ่ม ฟัน แทนสัมผัสดูดกลืนทุกสิ่งอย่างเอาเป็นเอาตายจนเกิดเสียงดังก้องไปทั่วห้อง ทั้งคู่ต่างแลกลมหายใจซึ่งกันและกัน จนน้ำสีใสไหลเยิ้มเปื้อนออกตามมุมปากจากการจูบแสนบ้าคลั่ง จนในที่สุดเกมการจูบแสนดุเดือดก็จบลงเมื่อครูซเป็นฝ่ายทนไม่ไหวต้องใช้มือบีบกรามแทนอย่างแรงแล้วกระชากปากออกเพื่อสูดอากาศเข้าปอดชดเชยลมหายใจที่ถูกช่วงชิงไป

“แฮ่ก.. อย่าให้ใครได้เห็นมุมน่ารักแบบนี้ของคุณแทนนะครับผมหวง” ครูซลูบปากที่บวมเจ่อของอีกฝ่ายอย่างหวงแหน

แทนที่นอนบิดอยู่ใต้ร่างเขา

แทนที่ร้องครางได้น่าฟัง

แทนที่อ้อนวอนขอจูบจากเขาจนร้องไห้

ภาพพวกนี้อย่าหวังว่าใครจะได้เห็นนอกจากเขา เขาเพียงผู้เดียวที่มีสิทธิ์!!

“จะถึง...อือ...ครูซขยับ” แทนหยีตาลงจนเกือบปิดสนิท ลำคอเกร็งจนเห็นเป็นเส้นชัดเจน หอบหายใจแรงจนอกกระเพื่อมขึ้นลงไม่หยุด ช่องทางก็บีบรัดจนครูซได้แต่สูดปากระบายความเสียวอย่างอดทน 

“ไม่ให้ถึงหรอก...ไม่งั้นจะเรียกว่าการลงโทษเหรอแทนฟ้า”

Rrrr Rrrr

นพนนท์

“ผมว่าเขาคงอยากคุยกับคุณ” ครูซเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือของแทนบนหัวเตียงขึ้นมาดูแล้วแสยะยิ้มร้าย

“อะ อ๊า อย่ารับ” แทนส่ายหน้าแต่ครูซไม่สนใจ กดรับแล้วเปิดลำโพงก่อนโยนลงบนหมอนใกล้กับใบหน้าของแทน

“ฮัลโหลแทน”

“อื้ม อ่า..” ราวกับจะแกล้งกันเมื่อครูซขยับสะโพกขยับท่อนเนื้อร้อนเข้าออกอย่างช้าๆ แต่กระแทกเน้นเข้าไปภายในจนสุดโคน แทนทั้งจุกทั้งเสียวจนตัวงอได้แต่ร้องครางอย่างควบคุมไม่อยู่

“จะโทรมาบอกว่าพรุ่งนี้ให้เข้ามาหาตอนเช้านะ เดี๋ยวไปกินข้าวแล้วพาไปร้านจิวเวอรี่ อย่าลืมเตรียมตัวมาด้วยล่ะ ถ้าลืมอีกคราวนี้คงต้องใช้มือผมจริงๆ แล้วนะ ”

“อะ..อืม ครูซ” แทนไม่สนใจเลยสักนิดว่านพนนท์กำลังถือสายคุยกับตนอยู่ ดวงตาสีนิลจับจ้องอยู่แต่กับใบหน้าของครูซที่ดูหมกมุ่นกับร่างกายเขา 

“ทำไรอยู่เนี้ยเสียงแปลกๆ โอเคหรือเปล่า”

“อ้า~ ครูซ กะ...แก้มัดให้หน่อย อยากกอด” แทนร้องขอน้ำตาคลอโดยไม่สนใจเสียงของนพนนท์ที่เอ่ยเรียกเลยสักนิด จนเป็นครูซที่ต้องหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาคุยเอง ภายในใจเขารู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกที่ตัวเองเป็นสิ่งเดียวที่ร่างสูงต้องการและให้ความสนใจ

“หมอนพครับ พรุ่งนี้ตอนเช้าคุณแทนไม่ว่างเปลี่ยนเป็นตอนบ่ายได้ไหมครับ”

“อ๋อ...โอเค”

ครูซกดวางสายแล้วโยนโทรศัพท์มือถือลงบนเตียงอย่างแรงโดยไม่สนว่ามันจะไปตกอยู่ตรงจุดไหน สิ่งเดียวที่ดึงดูดความสนใจของเขาก็คือเนื้อนุ่มภายในที่ตอดรัดแกนกลางเขาแน่นจนเสียวไปถึงสมอง ขนอ่อนทั่วตัวพากันลุกชันอย่างพร้อมเพรียง

“อ๊า!! จะทำให้ผมคลั่งตายกับช่องทางของคุณใช่ไหม” ครูซขบกรามพูดพลางถอดเสื้อยืดและผ้าเช็ดตัวที่ผูกไว้บนข้อมือของแทนออกด้วยความรวดเร็ว

“!!” เมื่อมือทั้งสองข้างเป็นอิสระ แทนก็พลิกตัวขึ้นนั่งคร่อมครูซเอาไว้ มือขาวกอดรอบคออีกฝ่ายเพื่อพยุงตัวยามกระแทกกายลงกับส่วนแข็งขืน ปากร้อนพรมจูบไปทั่วลำคอหอมของครูซอย่างหื่นกระหาย

“โอ๊ย!” ครูซร้องออกมาเมื่อฟันคมกัดไหล่เขาเต็มแรงจนรู้สึกปวดชา บาดแผลที่มีเลือดออกส่งกลิ่นคาวคละคลุ้งไปทั่วโพรงจมูก ลิ้นร้อนชอนไชที่แผลซ้ำๆ ให้เลือดไหลทะลักออกมาเพื่อดูดเลีย ครูซมองกลุ่มผมสีดำที่ก้มอยู่บริเวณคอ ถึงจะเจ็บปวดแต่เขากลับรู้สึกดีจนใจสั่น เขาแพ้ความป่าเถื่อนของคนตรงหน้า  

หากตอนแรกไม่มัดมืออีกฝ่ายไว้เขาไม่มีทางที่จะได้กอดแทนแน่ๆ และที่สำคัญไม่ใช่โกรธจนไม่อยากจูบแต่เพราะรู้ว่าถ้าจูบคนที่ต้องเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ก็คือเขาเองต่างหาก ครูซถึงทนฝืนใจตัวเองไว้ไม่ให้ก้มไปจูบปากกับแทนตั้งแต่แรก

“ครูซ เสียว” แทนกอดคอครูซแน่น เสียงครางกับคำพูดลามกข้างหูปลุกกระตุ้นอารมณ์ของครูซให้แตกกระเจิงไปหมด มือเรียวจับเอวสอบของแทนเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นจนเกิดเสียงกระทบกันของเนื้อดังลั่นไปทั่วบริเวณ แทนตามจังหวะสอดใส่ของอีกฝ่ายไม่ทันจนต้องใช้มือจับบ่าของครูซพยุงตัวไว้ ช่องทางที่ถูกตอกกระแทกใส่ไม่หยุดเริ่มบวมแดงแต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดแรงบีบรัดลงเลยแม้แต่น้อย

“อืม..จะถึง อ๊ะ!” แทนกระซิบบอกชิดริมฝีปากครูซก่อนแหย่ลิ้นยัดเข้าไปภายในโพรงปากอุ่นของอีกฝ่ายอย่างดุดัน เขารู้สึกดีจนยากเกินจะทนไหว ยิ่งมือเรียวจับลงที่แกนกลางชักรูดให้ตามจังหวะกระแทกกระทั้นเขายิ่งเสียวจนตัวสั่น ท้องน้อยร้อนวูบวาบไปหมดจนในที่สุดก็ปลดปล่อยน้ำคาวขุ่นออกมามากมายเต็มฝ่ามือของครูซ และเพียงไม่นานแกนกลางที่ถูกเนื้อนุ่มบีบรัดแน่นก็พ่นฉีดน้ำรักพรั่งพรูเข้าในจุดที่ลึกที่สุด ครูซกอดแทนแน่นกระตุกปลดปล่อยออกจนหมดถึงได้คลายอ้อมกอดลง

แทนทิ้งตัวนอนทับครูซอย่างหมดแรง ส่วนที่เชื่อมต่อกันค่อยๆ หลุดออกเมื่อแทนขยับตัว ร่างสูงขมวดคิ้วยุ่งหลังรู้สึกได้ว่าน้ำขุ่นเหนียวไหลออกจากช่องทางไม่ยอมหยุด ครูซเห็นสีหน้าไม่สบายตัวของอีกฝ่ายก็จับแทนลงจากตัวแล้วจัดท่านอนคว่ำหน้าให้ดีๆ ก่อนลุกไปหยิบห่อกระดาษทิชชูเปียกมาเช็ดคราบน้ำขาวขุ่นที่เปื้อนไปทั่วแก้มก้นและต้นขาด้านในให้อย่างเบามือ

“ครูซ...รัก รักนะ” แทนคว้ามืออุ่นมาจับไว้ สบตาแล้วพูดออกไปด้วยความรู้สึกทั้งหมดที่มี เขาไม่อยากให้ครูซคิดมาก ในชีวิตเขาไม่เคยคิดรักใครอีกแล้วนอกจากคนตรงหน้า อาจจะเพราะเขาแสดงออกไม่ค่อยเก่งและพูดน้อยถึงทำให้อีกฝ่ายกังวลใจไปแบบนั้น แต่หลังจากนี้เขาจะพยายาม พยายามทำทุกอย่างให้ครูซรับรู้ว่า เขาก็รักครูซไม่ได้น้อยไปกว่าที่อีกฝ่ายรู้สึกเลยสักนิด

จุ๊บ

“ผมก็รักคุณแทนเหมือนกันครับ” ครูซยิ้มรับจูบลงบนขมับชื้นเหงื่ออย่างหลงใหล ก่อนกระซิบเสียงเย็นข้างหูแทนเพื่อย้ำเตือนสิ่งที่เขาต้องการให้อีกฝ่ายได้สำนึก

 “แต่อย่าหวังว่าจะปล่อยให้ไปไหนมาไหนกับคนอื่นโดยไม่มีผมไปด้วยอีกเลย”

TBC.


ความคิดเห็น