เจ้ากระต่าย

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Bloody vampire [ คู่รอง Lander x Din ] ตอนที่ 17 เติมเต็ม (ยังไม่ครบ)

ชื่อตอน : Bloody vampire [ คู่รอง Lander x Din ] ตอนที่ 17 เติมเต็ม (ยังไม่ครบ)

คำค้น : แลนเดอร์ดิน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 875

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 11 พ.ย. 2561 20:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Bloody vampire [ คู่รอง Lander x Din ] ตอนที่ 17 เติมเต็ม (ยังไม่ครบ)
แบบอักษร

Bloody Vampire ตอนที่ 17

จะเลือกอะไรดีระหว่าง ความรัก กับ หน้า

BY LANDER

...............................



Din part

ผม ชื่อ ‘ดิน’ ลูกชายเพียงคนเดียวของตระกูลมหาเศรษฐี   คุณแม่ของผมตายจากไปตั้งแต่ผมยังเด็ก จำได้ว่าตอนนัhนผมอายุ 10 ขวบ ทำให้ผมได้อยู่กับคุณพ่อ 2 คนหลังจากคุณแม่จากไป  ส่วน คุณพ่อก็  เป็นคนที่หวงลูกชายตัวเองมาก  อาจจะมากจนเกินไปก็ได้  ท่านไม่แม้แต่จะให้ผมออกไปข้างนอกตัวเคหาสน์ซึ่งตั้งอยู่กลางภูเขาของประเทศหนึ่ง  โรงเรียนผมก็ไม่ได้ไปตั้งแต่มา ถามว่าเรียนยังไง คุณพ่อท่านเป็นคนสอนให้ผมเองครับ  


ผมเลยไม่มีเพื่อนเลยแม้แต่คนเดียว มีเพียงคนใช้ในบ้านที่ค่อยเล่นกับผม แต่มันก็   ‘น่าเบื่อ’ ชีวิตของมาดำเนินต่อไปเรื่อยๆแบบไร้ซึ่งความสุข จนผมอายุ 15  แล้วนั่นคือจุดที่ทำให้ชีวิตเปลี่ยนไป 

ในวันนั้นเป็นวันที่หิมะตกหนัก แล้วที่สำศัญ มันเป็นวันที่คุณพ่อของผมออกไปข้างนอกยาวเป็นอาทิตย์   นั่นทำให้ผมเกิดความคิดที่อยากจะแอบหนีออกไปเล่นข้างนอกดูสักครั้ง 


ผมใช้ผ้าห่มแสนใหญ่โตมัดกับหัวเตียงแล้วโยนมันออกนอกหน้าต่างโหนตัวลงมาจนมาถึงพื้นดิน  เท้าเปลือยที่ปราศจากรองเท้าห่อหุ้มสัมผัสกับพื้นดิน 


เป็นครั้งแรกที่ผมได้ออกมาจากนอกรั้วบ้านอันใหญ่ของตัวเอง จำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายผมออกมาตอนไหนกัน 


“คุณหนู!  อยู่ที่ไหน” 

เสียงคนรับใช้ประจำของผมร้องลั่นอย่างตื่นตระหนักที่คุณหนูของเธอหายตัวไปจากห้องนอน 


'แย่แล้ว ต้องรีบหลบ' 

ผมไม่รอช้าที่จะวิ่งเข้าไปในป่าที่ปกคลุมไปด้วยสีขาวของหิมะ ผมวิ่งไปเรื่อยๆพล่ามมองรอบๆอย่างมีความสุข ตอนนี้ไม่มีรู้สึกถึงความหนาวของหิมะเลย จะรู้สึกก็แต่เพียงความมสนุกสนานของคำว่าอิสระภาพ 




ผมวิ่งเล่นไปมา จนเวลาล่วงเลยไป พระอาทิตย์ถูกปิดบังแสดงว่าตอนนี้ใกล้ค่ำแล้ว คงต้องกลับแล้วล่ะ 



กรร!

เสียงร้องคำรามเบาๆของสัตว์ร้ายดังขึ้นด้านหลังผม  ทำให้ผมต้องหันหลังตามเสียงไปช้าๆเพื่อแน่ใจว่าหูแว่ว  


เมื่อผมหันไปตามเสียงร้องคำรามก็พบกับสัตว์ร้ายขนาดมหึมา สีดำทมิฬยืน ซึ่งอยู่ห่างกับผมเพียงไม่กี่ก้าว  ใกล้ขนาดนี้ ใครๆก็ต้องรู้ว่าสัตว์ร้ายตัวนั้นคืออะไร 


หมาป่า! 


ด้วยความกลัว ผมวิ่งออกจากตรงนั้นอย่างไม่คิดชีวิต วิ่งด้วยแรงทั้งหมดที่ยังมีเหลือกลับไปที่คฤหาสน์ให้ได้  แต่เพราะความกลัวทำให้ผมไม่ได้มองทางหรือระวัง  นั้นก็ทำให้ผมเผลอสะดุ้งรากไม้......ตกลงเหว   


พรึ่บ!


แต่ก่อนจะเป็นอย่างงั้น ก็มีตัวสีดำกระโดดมาจับตัวผมแล้วพากลับขึ้นบนพื้นตามเดิม 


"กะ  แก..."ผมมองบุคคลที่ช่วยผมไว้ ซึ่งก็ไม่ใช่ใครนอกซะจาก  หมาป่าตัวที่ผมวิ่งหนีเมื่อครู่  ถึงจะเรียกว่าหมาป่า แต่มันก็ตัวใหญ่กว่าหมาป่าธรรมดามาก 


แก….ช่วยฉันไว้หรอ”ผมเอ่ยถามกล้าๆกลัวๆ ตัวสั่นเล็กน้อย จนมันพยักหน้าให้ผม ทำให้ความกลัวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนความอยากรู้อยากเห็น 


“ขอบคุณนะ ….”ผมส่งยิ้มหวานกับสัตว์ป่าตัวใหญ่   


"เออ คือ.......ขอลอง จับหน่อยได้มั้ย"ผมถามไปอย่างกล้าๆกลัวๆ จนมันยอมพยักหน้าตอบ ผมจึงยกมือขึ้นลูบไปตามเรียวขนสีดำนุ่มของเจ้าหมาป่า 


หมาป่าร่างสูงใหญ่ก็อยู่นิ่งให้ผมแตะต้องฟุยขนนุ่มอย่างเพลิดเพลิน  



ถึงจะไม่ได้เป็นมนุษย์ก็เถอะ …แต่  นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ผมได้มีเพื่อนกับเขาบ้าง 

.........ยังไม่ครบนะคะ....

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น