แมวขี้อ้อน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Vampire Yaoi Boy's Love (3P) (รีคอน x ทาโร่) -05- ...ความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคย...

ชื่อตอน : Vampire Yaoi Boy's Love (3P) (รีคอน x ทาโร่) -05- ...ความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคย...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.9k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.พ. 2558 21:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Vampire Yaoi Boy's Love (3P) (รีคอน x ทาโร่) -05- ...ความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคย...
แบบอักษร

Vampire Yaoi Boy’s Love (3P)

อันตรายรักร้ายฉบับนายแวมไพร์ตัวแสบ

 

ตอที่ 5

 

 

ความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคย...

 

 

 

 

            “อืม...” เสียงครางเบาๆดังออกมาจากลำคอของทาโร่ ทาโร่ค่อยๆบิดกายไปมาร่างเล็กรู้สึกถึงความปวดร้าวแถวๆสะโพก ริมฝีปากบางเบ๊ปากทันทีเมื่อเผลอขยับตัวแรงมากจนเกินไป

 

 

 

            “ตื่นแล้วรึ” เสียงทุ่มแหบๆของใครบางคนพูดขึ้น ทาโร่ค่อยๆลืมตาขึ้นมองเมื่อเห็นหมาป่าร่างยักษ์กำลังนั่งจ้องมาที่ทาโร่อยู่

 

 

 

            “ไปอาบน้ำซะ เสื้อผ้าวางอยู่ในห้องน้ำแล้วข้าเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้เจ้าแล้ว” เสียงแหบๆพูดว่าก่อนที่หมาป่าร่างยักษ์จะเดินออกไปนั่งหน้าบ้านโดยไม่ปิดประตู ทาโร่ค่อยๆขยับตัวลุกแต่ก็ต้องล้มลงไปนอนอีกครั้งพร้อมกับน้ำตาคลอเบ้าเพราะรู้สึกปวดร้าวจนไม่กล้าขยับตัวอีก

 

 

 

            “มั่วชักช้าอะไรของเจ้า ข้าต้องพาเจ้าไปหารีคอนนะ รีบๆเข้า” เสียงแหบๆพูดเร่งทาโร่จึงตัดสินใจลุกขึ้นฮวบเดียวและรีบลุกจากเตียงเพื่อให้มันเสียดทีเดียวไปเลย

 

 

 

            “อ๊ะ!” ทาโร่ร้องขึ้นทันทีเมื่อจู่ๆภาพในสายตาของทาโร่ก็กลายเป็นสีดำสนิท เป็นเหตุทำให้ทาโร่เผลอล้มลงเพราะจู่ๆเข่าก็อ่อนฮวบบวกกับความเจ็บจี๊ดที่สะโพก

 

 

 

            หมับ!

 

 

 

            “ให้ตายสิเจ้า!” เสียงสบภเบาๆดังขึ้นพร้อมกับอ้อมกอดแข็งแกร่งของใครบางคนโอบกอดร่างเล็กๆของทาโร่เอาไว้

 

 

 

            “...ผะ...ผมขอโทษ...” ทาโร่พูดบอกก่อนจะมองใบหน้าคมคายของชายหนุ่มที่กำลังจ้องลึกมายังดวงตาของทาโร่ราวกับว่ากำลังดุทาโร่ทางสายตาเสียอย่างงั้น

 

 

 

            “หว่า!” ทาโร่ร้องขึ้นเมื่อชายหนุ่มร่างแกร่งอุ้มทาโร่ขึ้นและพาทาโร่ไปยังห้องน้ำก่อนจะวางทาโร่ที่อางอาบน้ำ

 

 

 

            เมื่อทาโร่ได้แตะน้ำอุ่นๆ ร่างกายก็รู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก ทาโร่มองชายหนุ่มที่ยังคงยืนมองทาโร่อยู่ข้างอ่าง

 

 

 

            “มนุษย์กับหมาป่า...เหอะ น่าขัน” ชายหนุ่มพูดว่าและมองทาโร่อย่างไม่พอใจเท่าไหร่นักก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำไป

 

 

 

            หลังจากที่ทาโร่อาบน้ำเสร็จแล้วทาโร่ก็ต้องฝืนลุกขึ้นมาเช็ดตัวและแต่งตัวเองจนเสร็จ ทาโร่จึงค่อยๆเดินออกมาจากห้องน้ำแต่ทันทีที่ทาดร่เดินออกมาจากห้องน้ำตัวของทาโร่ก็ลอยขึ้นจากพื้นทาโร่จึงรีบคว้าอะไรเพื่อเกาะเอาไว้

 

 

 

            “หึ!” เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นทาโร่จึงค่อยๆเงยหน้ามองก็เห็นเป็นชายหนุ่มเจ้าของเสียงแหบต่ำนั้นเองที่เป็นคนอุ้มทาโร่ขึ้นโดยที่ตอนนี้ทาโร่กอดดคอของชายหนุ่มเอาไว้เป็นที่ยึดกันตกอยู่

 

 

 

 

            “เกาะดีๆแล้วกันข้าจะพาเจ้าไปหารีคอน” ชายหนุ่มพูดว่าก่อนจะออกตัววิ่งอย่างรวดเร็วจนทาโร่ต้องเกาะตัวของชายหนุ่มไว้แน่นด้วยความกลัว

 

 

 

            ใช้เวลาเพียงไม่นานทาโร่ก็มาอยู่ทางหลังบ้าน หลังหนึ่งซึ่งชายหนุ่มวางทาโร่ลงและเดินจากไปอย่างไม่พูดอะไร พูดเพียงแค่ว่าเดินตรงไปก็จะพบรีคอนเองเขาไม่อยากจะเข้าไปบ้านคนพวกน่ารังเกียจทาโร่ค่อยๆเดินตามทางไปเรื่อย ๆ รู้สึกเหนื่อยและปวดร้าวไปทั่วตัวราวกับจะเป็นไข้แต่ทาโร่ก็ยังฝืนเดินเพราะอยากจะให้รีคอนพาตนกลับบ้าน

 

 

 

            “ทำไมละครับ! ถึงผมจะเป็นแวมไพร์แต่ผมก็ไม่ได้เปลี่ยนไปคุณก็ยังเป็นเพื่อนของผมได้” เสียงหวานๆของใครบางคนดังขึ้น ทาโร่หันไปมองก็ถึงกับชะงักเมื่อรีคอนกำลังยืนอยู่กับไอเดียรุ่นพี่ที่โรงเรียนที่ทาโร่แอบชอบแอบตามตลอดเวลา

 

 

 

            “เพราะข้าเกลียดแวมไพร์” รีคอนพูดว่าด้วยแววตาที่มองแว๊บเดียวก็รู้แล้วว่ากำลังเจ็บปวดกับคำพูดของตนเอง ทาโร่นิ่งไปนิดเมื่อรับรู้ว่าไอเดียนั้นเป็นสิ่งมีชีวิตกระหายเลือดที่เรียกว่าแวมไพร์

 

 

 

            “เหตุผลแบบนี้ผมไม่ยอมรับหรอกครับ! ยังไงผมก็จะเป็นเพื่อนของคุณ” ไอเดียยังยืนยันคำเดิม

 

 

 

            พรึ่บ!

 

 

 

            “เจ้ากำลังจะทำให้ข้าตัดใจไม่ได้!” รีคอนพูดว่าหลังจากพลักไอเดียไปติดกับต้นไม้แล้ว ทาโร่รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังทิ่มแทงที่หัวใจดวงเล็กๆของตน ราวกับว่าคำพูดของรีคอนกำลังกรีดลึกลงที่หัวใจของทาโร่ โดยที่ทาโร่เองก็ไม่รู้สาเหตุว่าทำไมถึงรู้สึกแบบนี้ ทาโร่เหมือนรู้สึกว่าหูตัวเองอื้ออึงโดยไม่รับรู้ว่าทั้งสองกำลังคุยอะไรกัน น้ำใสๆจากดวงตาของทาโร่ค่อยๆไหลลงมาอาบแก้มราวกับว่าร่างกายกำลังขับความหมองเศร้าที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนออกจากร่างกาย ซึ้งมันเป็นความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย

 

 

 

            “รุ่นพี่...” ทาโร่พูดเสียงแผ่วเบาร่างกายรับรู้ว่าเริ่มไม่ไหวทาโร่ทิ้งตัวลงทันทีแต่ทาโร่กลับไม่รู้สึกเจ็บเลยแม้แต่นอนกลับรับรู้ถึงวงแขนอ่อนนุ่มที่กำลังโอบรัดตัวเองเอาไว้

 

 

 

            ...เมื่อคืน...คงเป็นเพราะอยากจะระบายอารมณ์สินะ...เราเป็นแค่...ตุ๊กตาที่เขาเอาไว้เล่นสินะ...

 

 

 

            จู่ๆความคิดของทาโร่ก็แล่นขึ้นมาความกลัวเริ่มแล่นเข้ามาในสมองเมื่อคิดว่าถ้าหากรีคอนเบื่อตนเองหรือเกลียดตนเองเข้า ตนเองอาจจะไม่มีชีวิตรอดอีกต่อไป

 

 

 

            “รุ่นพี่...ผมกลัว...ฮึก...” ทาโร่พูดบอกทั้งน้ำตาก่อนที่ร่างเล็กจะสะดุ้งเฮือกอย่างแรงเมื่อรีคอนขยับเข้ามายืนตรงหน้าพร้อมกับมองนิ่ง ๆ แต่ด้วยที่สภาพร่างกายของทาโร่รับไม่ไหวแล้วสติของทาโร่จึงค่อยๆดับลงช้าๆ ราวกับว่ามีคนกำลังปิดสวิทส์ไฟให้ทาโร่เข้านอน

 

 

 

            ..

 

 

            ..         

 

 

            ..

 

 

 

            รีคอนยืนมองใบหน้าที่หลับใหลของทาโร่นิ่งๆ รีคอนนั้นไม่เข้าใจตัวเอง ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องให้สัญลักษณ์ที่แสนสำคัญนี้ไว้ให้กับเด็กมนุษย์ธรรมดาที่ชอบทำแต่หน้าตาเศร้า ๆ เวลาอยู่คนเดียว และทำหน้านิ่งๆพยายามกลบความรู้สึกที่มีในใจเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น และรีคอนก็ไม่เข้าใจตัวเองเช่นกันว่าทำไมถึงได้รู้สึกอยากจะปกป้องเด็กคนนี้ทั้งๆที่พึ่งเจอกันเมื่อวานนี้แต่รีคอนกลับแสดงท่าทีที่อาจจะทำให้ทาโร่กลัวรีคอนในคืนนั้น คืนที่รีคอนอ่อนแอ คืนที่รีคอนหมดแรง และเป็นคืนที่รีคอนต้องการอ้อมกอดใครสักคนเพื่อที่จะมาบรรเทาอาการของรีคอนได้ และรีคอนก็ได้รับความรู้สึกเหล่านั้น...

 

 

 

            ทาโร่เองที่เป็นคนปลอบโยนรีคอนทั้งวงแขนเล็กๆที่โอบกอดตัวของรีคอนเอาไว้ ส่งเสียงหวานละมุ่นหูมาให้รีคอน ร่างกายของทาโร่นั้นอบอุ่น ใบหน้าหวานที่อยู่ใต้ร่างของเขามันกลับทำให้เขาลืมใบหน้าหวานสวยที่พยายามๆจะหลบตนเองอยู่ตลอดเวลา ทาโร่เองก็คงไม่รู้ว่ารีคอนนั้นได้หลงใหลใบหน้าหวานๆของตน

 

 

 

            “อื้ออ...” ร่างเล็กของทาโร่ขยับตัวช้าๆนอนหันหน้ามาทางรีคอน รีคอนมองใบหน้าเนียนขาวที่ดูไร้เดียงสาเวลาหลับ แต่จะมีใครรู้บ้างว่าภายนอกที่ดูเข้มแข็งและไม่เกรงกลัวใครนั้นจะมีภายในที่อ่อนไหวราวกับผู้หญิงเป็นส่วนหนึ่งที่ถูกผนึกเอาไว้ภายในทั้งความเจ็บ ความเศร้า ความโหยหา และความทรมาณ ทั้งหมดนี้เด็กหนุ่มตัวเล็กๆตรงหน้าของเขาได้ผนึกมันเอาไว้

 

 

 

            “แม่...ฮะ....” เสียงแผ่วเบาดังออกมาจากริมฝีปากบางกลีบกุหลาบของทาโร่ รีคอนค่อยๆยกมือขึ้นไปลูบหัวร่างเล็กและนั่งลงข้างๆเตียงเขารู้สึกอยากจะดูแลเด็กคนนี้ อยากจะมอบความรัก ความอบอุ่นเพื่อให้ได้เห็นรอยยิ้มของทาโร่ซึ่งรีคอนเองก็ไม่เคยจะเห็น

 

 

 

            เอี๊ยด

 

 

 

            เสียงเตียงดังขึ้นเมื่อรีคอนขยับตัวเข้าไปคร่อมร่างเล็กของทาโร่เอาไว้ รีคอนค่อยๆก้มลงไปหาใบหน้าเนียนช้าๆและบรรจงจูบเบาๆพร้อมกับไล่เลียไปทั่วริมฝีปากเล็กอย่างแผ่วเบา

 

 

 

            “อื้ออ...อืมม...” ทาโร่ครางแผ่วก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย

 

 

 

            “อื้อออ...อื้อออ...” ทาโร่เบิงตากว้างเมื่อเห็นรีคอนกำลังคร่อมและจูบตนอยู่

 

 

 

            “ฮืมม...” รีคอนคำรามเบาๆทำให้ทาโร่สะดุ้งนิดๆและยอมให้รีคอนจูบเพราะสู้แรงของรีคอนไม่ไหว ไม่ว่าจะปิดปากให้แน่นแต่รีคอนก็ยังสอดลิ้นเข้ามาได้อยู่ดี

 

 

 

            “แฮ่ก!...” ทาโร่สะบัดหน้าออกจากการกอบกุมของรีคอนและหอบหายใจอย่างเหนื่อยๆ เมื่อรู้สึกขาดอากาศหายใจไม่ชั่วขณะ

 

 

 

            พรึ่บ!

 

 

 

            “อ๊ะ!” ทาโร่ร้องขึ้นด้วยความตกใจเมื่อจู่ๆ มีชายหนุ่มบางคนกระโดดเข้ามา แววตาสีแดงมองตรงมายังทั้งสองก่อนที่แววตาสีแดงนั้นจะเปลี่ยนเป็นสีดำปกติ ซึ่งมันทำให้รับรู้ได้เลยว่าชายหนุ่มคนนี้ไม่ใช่มนุษย์ธรรมดาอย่างแน่นอน ถ้าหากไม่ใช่หมาป่า หรือแวมไพร์ ก็อาจจะเป็นปีศาจเพราะขนาดหมาป่ากับวมไพร์ยังมีปีศาจก็น่าจะมีอยู่เช่นเดียวกันในความคิดของทาโร่

 

 

 

            “เจ้ามาทำไม” รีคอนพูดว่าทาโร่จับน้ำเสียงได้เลยว่าไม่พอใจสุดๆ

 

 

 

            “เปล่า แค่จะมาบอกว่าข้าให้ไอเดียพักผ่อนแล้วเจ้าก็จงกลับไปยังที่ของเจ้าเสีย” เสียงทุ่มของชายหนุ่มแปลกหน้าพูดบอก ทาโร่จึงพยายามดึงตัวออกจากรีคอนเพราะรู้สึกอายที่จะต้องอยู่ในสภาพนี้ให้คนอื่นเห็นแต่ยิ่งดิ้นรีคอนก็เหมือนจะยิ่งพัธนาการร่างของทาโร่ไว้ ความจริงทาโร่นั้นไม่รู้สึกอายมากเท่าความเกรงกลัวที่จะต้องมองสายตาของชายหนุ่มแปลกหน้า

 

 

 

            “หึ!” เสียงหัวเราะในลำคอดังออกมาจากชายหนุ่มแปลกหน้าเมื่อรีคอนขยับจับตัวให้ทาโร่ลุกขึ้น

 

 

 

            “เปลี่ยนใจง่ายดีนี้ ก็ดีข้าจะได้ไม่ต้องมากำจัดเจ้าทีหลัง” ชายหนุ่มแปลกหน้ามองมายังทาโร่นิ่งๆจนทาโร่ที่รู้สึกกลัวกับสายตาของชายหนุ่มอยู่แล้วยิ่งกลัวเข้าไปใหญ่

 

 

 

            “หึ! ใครกันแน่ที่จะถูกกำจัด เจ้าอย่าได้ดูถูกกำลังของข้านักเลย ไม่งั้นเจ้าจะเจ็บตัวโดยไม่รู้ตัว” รีอคนพูดสวนกลับทันที

 

 

 

            “เอาเถอะ ข้าไม่อยากมาเสวนาอะไรกับเจ้ามากมาย แค่จะมาเตือนเจ้าแค่นั้นว่า...อย่าเผลอกินเด็กคนนี้เข้าไปซะละ...หึ” ชายหนุ่มแปลกหน้าพูดบอกขึ้นมาอีกก่อนจะกระโดดลงจากหน้าต่างทันที

 

 

 

            “ปะ...ปล่อย” ทาโร่พูดว่าและพยายามดันตัวของรีคอนออก

 

 

 

            “อย่าดิ้นนักเลย ข้าขี้เกียจดึงเจ้าไว้แน่นๆ” รีคอนพูดว่า

 

 

 

            “ขี้เกียจก็เปล่อยผมสิ ปล่อยย” ทาโร่พูดบอกแต่ก็ต้องชะงักเมื่อเผลอดิ้นแรงไปจนทำให้ช่องทางด้านหลังเสียดกัน

 

 

 

            “หึ” รีคอนหัวเราะหึในลำคอเมื่อพอจะดูอาการออกว่าทาโร่เป็นอะไร ทั้งสองนิ่งเงียบก่อนที่ทาโร่จะเงยหน้าขึ้นมามองรีคอน

 

 

 

            “ที่คนเมื่อกี้พูดนะ อย่าเผลอกินเด็กคนนี้เข้าไปซะละ มันหมายความว่ายังไงหรอ พวกคุณ...กินเนื้อมนุษย์หรอ...” ทาโร่พูดถามขึ้น รีคอนนิ่งไปนิดเมื่อได้ยิน

 

 

 

            “ข้าเป็นหมาป่านะ ทาโร่” รีคอนพูดบอก ทาโร่นิ่งอึ้งสายตาของทาโร่สั่นระริกเมื่อได้ยิน

 

 

 

            “คุณ...งั้นแสดงว่าที่คุณพาผมมากับคุณเพราะว่าคุณจะกินผมสินะ” ทาโร่พูดขึ้นด้วยความกลัว”

 

 

 

++++++++++!!จบตอนที่ห้า!!++++++++++

มาแล้วค่า หายไปนานเลยแหะๆ

ตอนนี้อาจจะยังไม่สนุกเท่าไหร่นะค่ะ

รู้สึกตอนแต่งนิยายรู้สึกอึนๆไงไม่รู้

 

แง่มๆ

ความคิดเห็น