YINGPREM

สวัสดีทุกคนฮับ คนโปรดเป็นนิยายที่อาจจะหาสาระไม่ได้ แต่ก็หวังว่าคุณจะสนุกกับการอ่านเรื่องนี้ <3

ชื่อตอน : [คนโปรด : 7]

คำค้น : คนโปรด,สมิธ,ลูคัส

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.6k

ความคิดเห็น : 31

ปรับปรุงล่าสุด : 29 มี.ค. 2561 15:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[คนโปรด : 7]
แบบอักษร

คนโปรด 7

“ตรงนั้นมันอักเสบ ทำให้มีไข้อ่อนๆด้วย เด็กมึงก็เลยงอแงนั่นแหละ กูฉีดยาให้แล้วเดี๋ยวคงดีขึ้น” ชายหนุ่มนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนผละออกจากการตรวจร่างกายเล็กที่หลับอยู่บนเตียงหลังใหญ่แล้วเอ่ยบอกเพื่อนที่ยืนอยู่ด้านหลังพร้อมจ้องเขาเขม็ง

“เออ ขอบใจ”ลูคัสเอ่ยสั้นๆก่อนจะเดินมาดูร่างเล็กที่หลับตาขมวดคิ้วนิดๆอย่างไม่สบายตัวเพราะพิษไข้ ชายหนุ่มเรียกเพื่อนคนเดียวที่เขาสนิทใจมาดูอาการเด็กตรงหน้า เพราะตอนที่สมิธกอดลูคัส ชายหนุ่มสัมผัสได้ว่าอุณหภูมิจากร่างกายเด็กน้อยมันสูงกว่าปกตินิดหน่อย ลูคัสไม่คิดจะพาสมิธส่งโรงพยาบาลให้เป็นเรื่องใหญ่ จึงเรียก ‘เกรย์ แอนเดอร์สัน’ ว่าที่จิตแพทย์ที่เป็นเพื่อนสนิทเขามาดูอาการแทน

“จะว่ากูเสือกหรืออะไรก็แล้วแต่เพราะกูอยากเสือกจริงๆ แต่กูถามจริงมึงคิดยังไงถึงกล้าเอาเด็กตัวแค่นี้วะ ขนาดตัวไม่เท่าไหร่นะนี่อายุถึง10ขวบรึเปล่าวะลุค” เกรย์เอ่ยถามเพื่อนออกไปอย่างใคร่รู้ รู้จักกันมาก็เกือบจะสิบปี ไม่เคยเห็นมันมีรสนิยมแนวนี้มาก่อน

“ก็ไม่คิดยังไง อยากเอาก็เอา อีกอย่างมิทตี้ก็12แล้ว ไม่ถือว่าเด็กเท่าไหร่…คนอย่างมึงที่อึ๊บสาวครั้งแรกตอน11ไม่น่าถามเลยนะ”

“มันเหมือนกันที่ไหนล่ะ กูเป็นผู้กระทำแต่เด็กมึงเป็นผู้ถูกกระทำ สมยอมหรือไม่ก็ผิดกฎหมายนะโว้ย”เกรย์เอ่ยเตือนเพื่อนที่ยืนหน้านิ่งด้วยความหวังดี แม้ว่าจะรู้ว่าลูคัสไม่มีทางเปลี่ยนใจแน่นอน มันเป็นพวกเชื่อมั่นในความคิดตัวเองตั้งแต่ไหนแต่ไร

“กูไม่สน…หมดธุระมึงก็กลับไปได้แล้ว”

“เฮ้อ…ยังไงก็เพลาๆมือหน่อยละกัน ให้เด็กมันหายก่อนไม่งั้นอาการมันจะหนักกว่าเดิม”

“เออ”

“ค่าปิดปากกู พรุ่งนี้ร้านไอ้จอร์ชสี่ทุ่มนะมึง”เกรย์เอ่ยทิ้งท้ายก่อนจะก้าวออกจากห้อง เขาแค่ต้องการชวนไอ้หยิ่งนี่ไปดื่มด้วยกันเท่านั้นเอง

“ขอคิดดูก่อน”ร่างสูงใหญ่ของเกรย์ชะงักไปก่อนจะหันหน้ากลับมามองเพื่อนตนเอง ปกติถ้านัดกันมันแทบไม่เคยปฏิเสธคำชวนเขาเลย

“ติดเด็กแล้วสินะมึงน่ะ…พาไปด้วยสิ ระดับมึงยังไงก็เข้าได้อยู่แล้ว”เกรย์กระตุกยิ้มมุมปากอย่างอารมณ์ดี ไม่เคยเห็นมันห่วงใครขนาดนี้มาก่อน

“ไม่ต้องเสือก ไสหัวมึงไปได้แล้ว…ไปก็เจอไม่ไปก็ไม่เจอ”ลูคัสตัดบทไล่เกรย์อย่างรำคาญ เกรย์หัวเราะหึๆในลำคอกวนเส้นประสาทเพื่อนก่อนจะเดินออกจากห้องไปโดยไม่พูดอะไรขึ้นมาอีก

+++++++++++++

"มิทตี้ ตื่นเถอะค่ำแล้วนะ"ชายหนุ่มสะกิดร่างบางบนเตียงพร้อมเอ่ยเรียก เมื่อเขาเห็นว่าสมิธหลับไปนานพอสมควรแล้ว ควรจะตื่นมาทานอาหารค่ำเสียที

เด็กชายค่อยๆขยับตัวจากแรงปลุก เปลือกตาเล็กค่อยๆลืมขึ้นอย่างหนักอึ้ง เมื่อเห็นภาพคนที่ยืนอยู่เหนือศีรษะก็ถึงกับผงะไป ลูคัสขมวดคิ้วนิดๆอย่างไม่ค่อยพอใจกับปฏิกิริยาที่เด็กชายแสดงออกนัก แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรเด็กชาย

"รู้สึกดีขึ้นไหม?" ลูคัสยื่นน้ำพร้อมหลอดดูดให้เด็กชาย สมิธรับแก้วมาดูดน้ำจนหมด พร้อมสำรวจตัวเองว่าตรงนั้นมีมันเจ็บๆหน่วงๆไม่ค่อยเจ็บมากแล้ว ร่างกายที่อ่อนเพลียก็รู้สึกดีขึ้น ดวงตาสีมหาสมุทรกวาดมองไปทั่วห้อง พบว่าเขาถูกย้ายมาอยู่ที่ห้องตนเองแล้ว

"ผมดีขึ้นมากแล้วล่ะครับแต่ยังรู้สึกเพลียๆง่วงๆ"

"เจ็บแล้วทำไมไม่บอกพี่หืม?"ชายหนุ่มทรุดนั่งบนเตียงพร้อมยื่นมือไปลูบหัวเล็กเบาๆอย่างไม่สนใจอาการเกร็งที่เกิดขึ้นจากเด็กชาย

"ก็...ไม่อยากให้ลุคเป็นห่วง"เด็กชายอ้อมแอ้มตอบ เขาคิดว่าแค่ทายาที่ลุคเตรียมไว้ให้เดี๋ยวก็หาย

"ยิ่งมิทตี้เจ็บพี่ก็ยิ่งห่วง คราวหลังเป็นอะไรก็บอกพี่ เข้าใจรึเปล่า"สมิธพยักหน้ารับ หัวใจเต้นแรงเมื่อคนข้างๆโน้มหน้ามาจูบริมฝีปากเขาอ่อนหวานแผ่วเบาราวกับปุยเมฆ จนเด็กชายลืมความกลัวก่อนหน้านี้ไปหมดสิ้น

"ลุกขึ้นมาทานอะไรหน่อยเถอะ แล้วค่อยกลับมาตอนต่อ"ชายหนุ่มผละริมฝีปากแล้วกระซิบบอกชิดใบหูเล็กพร้อมกดจมูกบนแก้มใสอีกฟอดใหญ่ สมิธหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

"อื้อ"เด็กชายตอบรับอย่างว่าง่าย ก่อนจะถูกให้รางวัลจากคนตัวโตกว่าเป็นจูบหวานๆไปอีกที กว่าลูคัสจะตัดใจถอนริมฝีปากออกจากร่างเล็กได้ก็กินเวลาไปเกือบสิบนาที สมิธได้แต่ก้มหน้างุดๆอย่างเขินอายซ่อนริมฝีปากเจ่อแดงของตัวเองแล้วเดินตามแรงจูงชายหนุ่มออกจากห้องไปทานอาหาร

+++++++++++++++

​​

"ทำไมยังไม่ไปนอนอีก"ลูคัสเงยหน้าจากแฟ้มเอกสารเอ่ยถามเด็กที่เดินมาทรุดตัวนั่งลงข้างๆเขา

"ไม่ง่วงแล้ว"สมิธเอ่ยบอกชายหนุ่มไปตามความจริง แม้ช่วงแรกๆที่ตื่นขึ้นมาจะรู้สึกงัวเงียอยู่บ้างแต่พอได้ตื่นเต็มตาแล้วจนถึงตอนนี้ก็ไม่รู้สึกง่วงเลยสักนิด

"พักผ่อนให้มากๆจะได้หายเร็วๆ"

"ครับ"สมิธรับคำเสียงอ่อน

"เอาเถอะ อีกสักพักค่อยไปนอนก็แล้วกัน ดูทีวีเล่นไปก่อน"เพราะตรงที่พวกเจานั่งคือห้องนั่งเล่น ลูคัสก็ไม่อยากจะดุอะไรเด็กชายนักจึงอนุญาตให้อยู่ได้

สมิธรับคำแล้วกดรีโมทเปิดดูช่องโปรด เขาหลี่เสียงลงเพื่อไม่ให้รบกวนลูคัสจนเกินไป นั่งดูไปได้สักพักปากเล็กก็เริ่มอ้าหาวถี่ขึ้นเรื่อยๆจนลูคัสเองยังสงเกตได้

"มิทตี้ ง่วงก็เข้าไปนอนสิ"น้ำเสียงของชายหนุ่มเข้มขึ้นนิดๆอย่างตักเตือน แม้เวลานี้จะพึ่งสามทุ่ม แต่เด็กชายก็ควรจะพักผ่อนได้แล้ว

"อ่ะ ผมยังไม่ง่วง...เท่าไหร่"สมิธพยายามเก็บอาการแม้จะรู้สึกง่วงมากสักเพียงใดแต่ก็ยังไม่อยากเข้านอนในตอนนี้ ลูคัสที่ตอนแรกตั้งท่าจะดุเด็กชายที่ดื้อดึง แต่พอเห็นสายตาเหงาหงอยและคาดหวังบางอย่างก็ทำเอาเขาดุไม่ลงเหมือนเหมือนกัน เหมือนใจมันยวบลงไปซะเฉยๆ

ลูคัสวางแฟ้มในมือลงบนโต๊ะ แล้วดึงเด็กชายที่นั่งอยู่ข้างๆมานั่งบนตักแกร่งของตนเองแทน สมิธรีบหันหน้าเข้าหาชายหนุ่ม กอดคอแล้วซุกหน้ากับอกอุ่นๆนั่นทันที ซึ่งกลายเป็นท่าประจำที่เด็กชายชอบทำไปซะแล้ว

ลูคัสหัวเราะในลำคอเบาๆ มือวางบนสะโพกมนขนาดพอดีมือ เผลอลูบไล้ไปมาอย่างหยุดมือไม่ได้

"ช่วงนี้ขี้อ้อนนะเราน่ะ"ลูคัสกดจูบบนจอมกลางศีรษะเล็กของอีกคนอย่างหมั่นเขี้ยว

"ไม่ได้หรอ?"สมิธเงยหน้าขึ้นมองอีกคนอย่างอ้อนๆ ก่อนจะยื่นริมฝีปากไปจูบปลายคางคนตัวโตอย่างไม่เกรงกลัว

"อยากเจ็บหนักกว่าเดิมรึไง หืม?"ลูคัสอดไม่ได้ที่จะขบแก้มป่องนิดๆนั่นไปที แต่คงขบแรงไปหน่อยเด็กเลยมองซะตาเขียวเลย

"ลุคชอบทำแรง"พอปากเล็กๆยื่นออกมา ก็ถูกริมฝีปากอีกคนดูดจ๊วบเข้าให้

"ก็ไม่เห็นบ่น นึกว่าไหวชอบให้ทำแรงๆ"สมิธหน้าแดงแปร๊ดรู้สึกว่าลูคัสจะคุยไปคนละเรื่องกับตน เขาหมายถึงเวลาจูบหรือหอมหรอก แต่ไม่ว่าลุคจะทำเบาหรือแรงเขาก็ยอมหมดนั่นแหละ...แค่เป็นผู้ชายคนนี้เท่านั้น

"งื้อ...ไม่อยากคุยกับพี่แล้ว"เด็กชายซุกหน้าลงกับซอกคอแกร่งเพื่อหนีอาย

"เวลาพี่ไม่อยู่ระวังจะคิดถึง"จบประโยคจากลูคัส เด็กชายก็เงยหน้าขึ้นมองเขาตื่นๆ

"พี่จะไปแล้วหรอ"น้ำเสียงเศร้าๆของเด็กชายทำให้หัวใจของอีกคนกระตุกไปจังหวะหนึ่ง

"เปล่า เดือนนี้พี่จะอยู่อังกฤษทั้งเดือน อาจเดินทางไปประเทศใกล้ๆแถบนี้บ้างแต่พี่จะพยายามกลับมาหามิทตี้เร็วๆแล้วกัน"ชายหนุ่มพูดเหมือนเอาใจเด็กชาย แต่ความจริงแล้วเขากำลังทำตามใจตัวเองอยู่ต่างหาก ช่วงนี้คาสิโนที่ลาสเวกัสก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร เขาจึงว่างมากกกอดเด็กได้นานหน่อย

"อื้ม"สมิธฉีกยิ้มอย่างดีใจ กอดคอชายหนุ่มแน่นขึ้นไปอีก ลูคัสคิดว่าเด็กอาจจะมีนิสัยน่ารำคาญให้เขาอารมณ์เสียไม่น้อย        

แต่สมิธกลับรู้จักวางตัวและควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ดีในระดับหนึ่ง รู้ว่าสถานการณ์ไหนควรเข้าใกล้หรือถอยห่าง เรียกร้องเท่าทีเขาให้ได้

เพราะแบบนี้สมิธจึงเป็นคนที่เขาโปรดปราณมากคนหนึ่ง

"เด็กดีของพี่"ลูคัสลูบหัวเด็กชายเบาๆ

"เอ่อ...ลุคเรื่องโรงเรียน"เด็กชายเกริ่นขึ้นเมื่อนึกเรื่องโรงเรียนที่คุยกับเดวิดเมื่อกลางวันออก

"อ้อ พี่ให้โยหามาให้แล้ว โรงเรียนAก็น่าสนใจนะ" สมิธได้ฟังชื่อโรงเรียนก็ภึงกับตาลุก ที่นั่นเป็นโรงเรียนที่มีเชื่อเสียงเป็นอันดับ1ในอังกฤษ พวกเจ้าชายหรือเชื้อพระวงศ์ของอังกฤษก็เรียนแต่ที่นี่ เจ้าชายหรือเศรษฐีจากประเทศอื่นก็พากันมาเรียนที่นี่ เรียกว่าเป็นโรงเรียนเจ้าชายเลยก็ว่าได้...แม้จะอยู่ในระดับนั้น แต่สมิธก็ไม่อยากไปเรียนเลยสักนิด มันคนละโลกกันเกินไป

"ผม...ไม่อยากไปเรียนที่นั่น"เด็กชายบอกอีกคนอย่างที่ใจคิด

"ทำไมล่ะ"ลูคัสเชยคางอีกคนให้สบตาเขาอย่างหาคำตอบ

"มันไม่ใช่สังคมที่ผมเคยอยู่ ผมคนละระดับกับคนที่นั่น"

"มิทตี้ก็ต้องรู้จักปรับตัวสิ นายมีพี่อยู่ไม่ต้องกลัวจะน้อยหน้าใคร"ลูคัสเอ่ยอย่างมั่นใจในอำนาจและเงินตราของตัวเอง เขาไม่มีทางยอมให้ใครก็ตามมาดูถูกคนของเขาได้แน่

"ลุค ไปโรงเรียนRได้ไหม ที่นั่นก็ดีเหมือนกันนะ"ลูคัสหรี่ตาลงนิดๆมองร่างเล็กตรงหน้า โรงเรียนRก็เป็นตัวเลือกที่ดี แต่ที่นั่นดันเป็นโรงเรียนประจำ ซึ่งเขาไม่ต้องการให้สมิธห่างหูห่างตาเขาขนาดนั้น

"ทำไมถึงอยากไปที่นั่น โรงเรียนประจำต้องนอนหอนะ...มิทตี้ไม่อยากอยู่ดับพี่หรือไง?" สมิธนิ่งคิดไปเล็กน้อยก่นจะค่อยๆอธิบายเหตุผลให้ชายหนุ่มฟัง

"โรงเรียนRมีเด็กจากหลายชนชั้น หลักสูตรก็ดี เพื่อนผมจากที่โรงเรียนก็คิดจะไปต่อที่นั่นหลายคน ได้ฝึกระเบียบวินัยและการอยู่ร่วมกันกับผู้อื่น...และถ้าลุคมาอังกฤษผมก็แวะออกมาหาได้แค่ต้องกลับหอให้ทันเวลาที่เขากำหนด อีกอย่างลุคก็ไม่คิดจะค้างกับผมอยู่แล้ว นอนที่ไหนก็เหมือนกัน"ชายหนุ่มสะอึกกับประโยคสุดท้ายของเด็กชาย สมิธรู้ว่าตัวเองอยู่ตรงไหนและรู้ว่าให้เขาให้ได้แค่ไหน เพราะฉะนั้นน้ำเสียงของเด็กชายจึงเรียบเรื่อยไม่มีแววประชดประชันออกมาเลยสักนิด

"พี่...ขอคิดดูอีกทีก็แล้วกัน"เขายังไม่รับปากในทันที ก็อยากจะตามใจอยู่หรอก แต่เรื่องนี้มันเกี่ยวพันกับเขาโดยตรง คงต้องคิดให้รอบคอบกว่านี้

"นะลุค...ให้เรียนที่นี่เถอะนะ ยอมทุกอย่างเลย" สมิธไถจมูกเล็กๆกับซอกคอแกร่งไปมาอย่างออดอ้อน โดยที่ไม่ได้รู้เลยว่าอีกคนขนลุกเกรียวขึ้นมาด้วยความรู้สึกบางอย่าง

"มิทตี้ นั่งดีๆ...อืม"ลูคัสพยายามจะห้ามปรามอีกคนเพราะถ้าเขาทนไม่ไหวขึ้นมา คราวนี้สมิธได้เข้าโรงพยาบาลจริงๆแน่

"รับปากก่อน...นะครับ"เด็กชายกดจูบไปตามสันกรามอีกคนอย่างเอาใจ ชายหนุ่มก็เริ่มเคลิ้มกับสิ่งที่อีกคนคอยเอาใจ

"อืม"เพราะทนแรงตื้อกับดวงตากลมโตออดอ้อนนั้นไม่ไหว ในที่สุดชายหนุ่มก็ตกปากรับคำเด็กจนได้

"เย้!รักลุคที่สุด"สมิธชูมืออย่างดีใจก่อนจะจูบลงบนริมฝีปากบางลูคัสเร็วๆแล้วกอดชายหนุ่มแน่น

"พี่รับปากแล้ว ทีนี้มิทตี้ต้องรับผิดชอบสิ่งที่ตัวเองทำแล้วล่ะ"สมิธเงยหน้ามองชายหนุ่มงงๆ ลูคัสแสยะยิ้มแล้วจับมือเล็กไปกุมเป้าตัวเองที่บางสิ่งมันตื่นขึ้นมาแล้ว

สมิธมองอึ้งๆก่อนจะยิ้มแห้งๆออกมา

"ผมทำไม่เป็น"

"ก็ฝึกสิครับ ตอนนี้เลย"ลูคัสยิ้ม...นั่นเป็นครั้งแรกที่เด็กหนุ่มคิดว่ารอยยิ้มของคนตรงหน้าดูชั่วร้ายแปลกๆ

+++++++++++++

น้องน่ารักจัง อยากเขียนพาร์แบบนี้ไปอีกหลายๆตอนTT

-มีคนถามเรื่องนามสกุลลูคัส// ชื่อลูคัส ฮาล์น นะคะ แต่เดรทไพรส์ เป็นตระกูลของย่าที่อยู่อังกฤษ ซึ่งทายาทปัจจุบันเหลือแค่สองคน คือ ลูคัส กับ ทศกัณฐ์ แม้ไม่ได้ใช้นามสกุลแต่ก็เป็นคุณชายประจำตระกูล ซึ่งในตอนหลังจากที่ทศกัณฐ์โต เขาก็เพิ่มสกุลของย่าเป็นชื่อกลางเข้าไปเพราะเป็นผู้รับมรดกนะคะ(เฮียลุคไม่เอา ฮีรวยแล้ว)

-ถ้าเปรมจะอัพวันไหน เปรมจะบอกวันล่วงหน้าไว้ในเพจในเฟซบุ๊คนะคะ😊

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น