chanlee

เราย้ายไปลงนิยายที่ readawrite แล้วนะคะ

ชื่อตอน : ตอนที่ 23

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มี.ค. 2561 23:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 23
แบบอักษร

​ตอนที่ 23

“คุณแทนทานอีกครับ” ครูซพูดขึ้นเมื่อเห็นแทนวางช้อนลงหลังกินข้าวไปไม่ถึงสิบคำ

“จะอ้วก” ตอบกลับไปด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก ชายหนุ่มไม่ได้กินข้าวมาหลายวันบวกกับเครียดสะสมทำให้มีอาการไม่อยากอาหารซ้ำยังพะอืดพะอมหลังกินเข้าไปด้วย

“ผมขออีกห้าคำ” หนุ่มลูกครึ่งขยับตัวไปใกล้แทนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงแล้วหยิบช้อนขึ้นมาตักเต้าหู้แกงจืดไปจ่อปากเป็นการบังคับ ร่างสูงลังเลเล็กน้อยก่อนจำใจอ้าปากรับอาหารที่อีกฝ่ายป้อนให้ครบจำนวนตามที่ขอไว้

พรึบ

“ครับ?” ครูซเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัยเมื่ออยู่ ๆ แทนก็ขึ้นมานั่งบนเตียงแล้วแย่งช้อนในมือตนไปถือไว้เอง ร่างสูงไม่ได้พูดหรืออธิบายอะไรนอกจากลงมือตัดเต้าหู้ไข่ให้พอดีคำวางลงบนข้าวก่อนตักขึ้นไปจ่อปากครูซเหมือนที่อีกฝ่ายทำให้เมื่อกี้ไม่มีผิด

“กิน” แทนพูดออกมาเมื่อเห็นครูซอมยิ้มไม่ยอมอ้าปากรับข้าวสักที

“ไม่เป่าก่อนเหรอ” ครูซแกล้งถามเพราะนึกถึงตอนเขาไม่สบายแล้วแทนจับข้าวต้มร้อนๆ กรอกจนปากพอง ตอนนั้นกับตอนนี้แทนช่างแตกต่างกันเหลือเกิน ทั้งสายตาและการกระทำที่มีต่อเขา

“มันไม่ได้ร้อน” แทนตอบกลับหน้าตายไม่เข้าใจมุกตลกที่ครูซเล่นเลยสักนิด ยิ่งเห็นอีกฝ่ายหลุดหัวเราะออกมาจนตาหยีก็ยิ่งไม่เข้าใจ แต่เสียงทุ้มน่าฟังกับรอยยิ้มสดใสทำให้เขาอดยิ้มตามไม่ได้ มือขาวยกลูบแก้มที่มีรอยช้ำจางๆ ด้วยความเอ็นดู ครูซซึ่งกำลังกลั้นขำอยู่ชะงักลงก่อนอมยิ้มแล้วเอียงหน้าถูไถกับฝ่ามือของแทนเหมือนแมวกำลังคลอเคลียเจ้าของ

“ครูซ...อย่าทำแบบนั้น” ลมหายใจของแทนสะดุดไปชั่วครู่เมื่อเห็นท่าทางของครูซ ความต้องการที่ซ่อนอยู่ภายในใจถูกปลุกขึ้นมาอย่างง่ายดายจนเขานึกกลัวตัวเอง

“ไม่ชอบเหรอครับ?” ร่างโปร่งช้อนตามองแล้วยกยิ้ม ใบหน้าของแทนเริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ จากการสะกดกลั้นอารมณ์ของตัวเองไว้

“ชอบ...” เพราะชอบถึงไม่อยากให้ทำ เพราะชอบเขาเลยกลัวห้ามใจตัวเองไว้ไม่อยู่ สภาพครูซในตอนนี้ใช่ว่าจะปกติ ทั้งแผลและรอยช้ำยังปรากฏให้เห็นอยู่ตำตา เขาที่มีอารมณ์รุนแรงคงไม่อาจห้ามความต้องการที่อยากจะฝากรอยใหม่เพิ่มลงไปได้

“ผมก็ชอบ” ครูซตอบกลับแล้วขยับตัวมานั่งดีๆ อ้าปากรอรับข้าวที่แทนถือค้างมานาน เขาแค่แกล้งเล่นเพราะชอบเห็นปฏิกิริยาน่ารัก แต่พอเห็นสีหน้าลำบากใจของอีกฝ่ายก็เลิกทำทันทีเพราะแทนคงเริ่มคิดมากขึ้นเรื่อยๆ

“ผมไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น อย่ากังวลไปเลยครับ” เมื่อกินข้าวคำสุดท้ายหมดครูซก็พูดขึ้นทำลายความเงียบระหว่างเขาสองคน แทนพยักหน้ารับแล้วยื่นน้ำให้ครูซดื่มพร้อมยาที่พยาบาลวางไว้ให้หน้าห้อง ที่ต้องวางไว้หน้าห้องก็เพราะคนหน้านิ่งไม่ยอมให้ใครเข้ามารบกวนพวกเขาข้างในเลยสักคน แม้ยามอยู่กับครูซอีกฝ่ายจะดูปกติดีทุกอย่างแต่ที่จริงแล้วร่างสูงไม่อาจห้ามตัวเองไม่ให้ตื่นตระหนกกับการปรากฏตัวขึ้นของบุคคลอื่นได้เลย เขามักตัวสั่นและอาละวาดราวกับสัตว์ที่ตื่นกลัวกับการถูกรุกล้ำอาณาเขต ความรู้สึกไม่ปลอดภัยและความกลัวว่าครูซจะถูกทำร้ายมันฝังลึกเข้าไปในจิตใจของแทนจนยากที่จะถอนออกมา

หมับ

ครูซคว้าเอวแทนที่กำลังยืนหันหลังเก็บโต๊ะเลื่อนมากอดไว้แน่น ซบหน้าลงบนแผ่นหลังกว้างจนอีกฝ่ายสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น

“คุณไม่จำเป็นกลัวอะไรอีกแล้ว คุณแทนจะมีผมอยู่ด้วยในทุกที่ไม่ว่าจะเป็นที่ไหนก็ตาม” คำพูดหนักแน่นเหมือนการลั่นคำสัญญาทำให้แทนรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาในใจ มือขาววางทาบลงบนแขนที่โอบรอบเอวตนไว้เพื่อเป็นการยืนยันว่าเขานั้นรับรู้ในสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังพูดอยู่

“ผมจะอยู่ข้างคุณเสมอ...อย่าได้กังวลไปเลยครับ” ครูซคลายอ้อมกอดลงแล้วจับพลิกตัวให้แทนหันหน้ามาสบตากับตน “คุณแทนเชื่อผมได้ไหม” ครูซยกมือประกบแก้มขาว ดึงใบหน้าให้ก้มต่ำลงมาแนบหน้าผากชิดกัน สองสายตาจับจ้องราวกับจะมองให้ทะลุเข้าไปในจิตใจของกันและกัน

“อืม” แทนครางตอบรับในลำคอ เขาที่เติบโตมาด้วยตัวคนเดียว เวลาเจ็บปวดหรือเศร้าแค่ไหนก็ไม่เคยมีใครปลอบหรือยืนอยู่เคียงข้าง ไม่เคยมีใครมอบความรู้สึกอบอุ่นใจดังเช่นที่ครูซหยิบยื่นให้เลยสักครั้ง

พัชชาที่คอยช่วยเหลือมาตลอดเพราะรู้สึกผิดที่เป็นส่วนหนึ่งซึ่งทำให้เขาพบเจอกับเหตุการณ์เลวร้าย

ไวน์กับทรรศพลยอมอยู่ใกล้และคอยดูแลก็เพราะสงสารเขาที่เคยฆ่าตัวตายมานับครั้งไม่ถ้วน

ไม่มีใครสักคนที่อยากที่จะอยู่กับเขาอย่างแท้จริง

“ผมรักคุณแทนมากนะครับ เพราะฉะนั้นได้โปรดอย่าจมปลักอยู่กับเรื่องเลวร้ายในอดีตเลย คุณไม่ต้องกังวลหรือห่วงว่าผมจะทิ้งไปเพียงเพราะเรื่องที่ผ่านมา ผมไม่เคยใส่ใจ...ผมสนใจแค่คุณแทนที่ยืนกอดกับผมอยู่ตรงนี้มากกว่า” น้ำสีใสไหลออกจากดวงตาสีนิลหยดลงบนใบหน้าของครูซเม็ดแล้วเม็ดเล่า แม้มือเรียวจะพยายามเช็ดให้แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดไหลออกมาง่ายๆ

ความกลัวที่สุดของแทนก็คือ...เมื่อครูซรับรู้เรื่องในอดีตแล้วอีกฝ่ายจะขยะแขยงร่างกายเขาเหมือนทีเขานึกรังเกียจตัวเองเสมอ แต่พอได้ยินคำตอบที่ค้างคาอยู่ภายในใจมาตลอดก็ทำให้แทนรู้สึกผ่อนคลายขึ้นราวกับหมอกควันที่เคยปกคลุมอยู่ทั่วตัวเริ่มจางหายไปแล้ว

จุ๊บ

“หยุดร้องเถอะครับ ผมไม่อยากเห็นน้ำตาคุณ” ริมฝีปากนุ่มกดจูบเบาๆ ลงบนเปลือกตาเพื่อปลอบประโลม

“ฮือ...รักผมจริงๆ ใช่ไหม อึก อยากอยู่ข้างผมจริงๆ เหรอ” เสียงสั่นไหวเอ่ยถามออกไปเพื่อย้ำให้ตัวเองมั่นใจ เรียกรอยยิ้มจากครูซได้อย่างน่าเอ็นดู

“รักสิครับ ผมอยากอยู่กับคุณแทนจริงๆ ไม่อย่างนั้นไม่ทำให้ขนาดนี้หรอก” ครูซพูดติดตลกไม่ให้แทนเครียดมาก ดึงอีกฝ่ายมากอดไว้แน่น ใช้ทั้งแขนและขารัดจนร่างสูงขยับไม่ได้แต่เจ้าตัวก็ไม่คิดจะว่าสักนิด เขากลับนึกชอบการกอดรัดเหมือนหมีโคอาล่าของครูซแบบนี้อยู่ไม่น้อย เพราะมันแนบชิดจนไม่มีช่องว่างระหว่างเขาสองคน เหมือนพวกเขากลายเป็นคนคนเดียวกัน

“ครูซ” แทนฝังจมูกลงบนซอกคอหอม สูดดมกลิ่นของอีกฝ่ายเข้าไปเต็มปอด ซึมซับความรู้สึกสุขใจที่ได้โอบกอดกันและกัน ตอกย้ำสิ่งหนึ่งที่ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เมื่อได้อยู่กับครูซ ความรู้สึกที่ทั้งชีวิตเขาไม่เคยคิดว่ามันจะเกิดขึ้น  

“ว่าไงครับ”

“รัก...ผมก็รักคุณ”

ทันทีที่แทนพูดจบประโยค ครูซก็นั่งนิ่งอย่างตกตะลึง หัวใจเต้นรัวราวกับว่าจะหลุดออกมาจากอก ความค้างคาใจที่มีมาตลอดว่าร่างสูงรู้สึกอย่างไรกับเขากันแน่ ความรู้สึกที่คิดว่าเห็นเขาเป็นตัวแทนของน้าสาว หรือเปล่า ในตอนนี้กลับหายไปราวกับหัวใจที่เคยมีหินถ่วงให้จมดิ่งถูกปลดปล่อยให้ล่องลอยไปในอากาศ

พอตั้งสติได้ครูซก็เงยหน้าไปกดจูบริมฝีปากอิ่มของอีกฝ่ายทันทีด้วยความสุขใจ แทนชะงักเล็กน้อยก่อนก้มหน้าลงไปกัดปากคืนอย่างดูดดื่ม ดวงตาทั้งสองคนจ้องมองกัน สื่ออารมณ์และความรู้สึกที่มีต่อกันผ่านทางดวงตาและสัมผัสลึกซึ้ง เรียวลิ้นทั้งสองเกี่ยวกระหวัดกันอย่างโหยหา แทนยกมือสอดเข้าไปในผมครูซปรับเอียงให้ได้องศาอย่างเอาแต่ใจ ดูดดึงปลายลิ้นนิ่มเข้ามากลืนกินในปากตนมากขึ้น

“อื้ม...” ครูซครางออกมาเสียงดังเมื่อถูกฟันคมขบกัดลิ้นจนรับรู้ได้ถึงกลิ่นคาวสนิมที่คละคลุ้งไปทั่วทั้งปาก มันช่างเป็นความเจ็บปวดแสนคุ้นเคย...ความเจ็บปวดที่ครูซยินดีที่จะรับไว้ด้วยความเต็มใจ หนุ่มลูกครึ่งยกแขนกอดคอคนตรงหน้าเพื่อพยุงตัวหลังถูกรัวลิ้นใส่แบบสูบเลือดสูบวิญญาณจนแทบหมดแรง ร่างกายที่เสียดสีกันไปมาปลุกสัญชาตญาณดิบในกายของชายหนุ่มทั้งสองให้ร้อนรุ่ม แต่แทนรีบผละปากออกเมื่อเริ่มรับรู้ถึงความต้องการของตัวเองที่เพิ่มมากขึ้นจนเกือบรั้งสติไว้ไม่อยู่

“จุ๊บ!...แฮ่ก ๆ” ครูซจับบ่าอีกฝ่ายไว้แน่น หอบหายใจอย่างรวดเร็วเพื่อเอาอากาศเข้าไปทดแทนส่วนที่ถูกแย่งชิงไป ปากกระจับสีสวยบวมเจ่อล่อหน้าล่อตาจนแทนอดใจไม่ไหวขบกัดไปเต็มแรงด้วยความหมั่นเขี้ยวจนเลือดไหลหยดไปตามคางสวย

“แฮ่ก ๆ จะ..เจ็บ” ครูซเบ้หน้าแลบลิ้นเลียเลือดบนริมฝีปากตัวเองโดยไม่รู้เลยว่าท่าทางแบบนั้นมันไปกระตุ้นความต้องการของแทนขนาดไหน

“หยุดทำท่าแบบนั้นได้แล้ว ผมไม่อยากทำให้คุณเจ็บเพิ่ม” แทนกัดฟันพูด กำเอวครูซแน่นเพื่ออดกลั้นอารมณ์ใคร่ของตัวเองที่ไม่รู้ว่าทำไมพออยู่ใกล้คนตรงหน้าทีไรมันถึงถูกปลุกขึ้นมาง่ายดายเหลือเกิน ทั้งที่ปกติเขาไม่เคยหมกมุ่นกับเรื่องพวกนี้เลยด้วยซ้ำ

“ถ้าคนที่ทำให้เจ็บเป็นคุณแทน ผมยอม” ต่อให้ถูกทำป่าเถื่อนจนเลือดออกเขาก็ไม่เคยโกรธหรือรู้สึกแย่เลยสักนิด มันน่าแปลกที่เขากลับรู้สึกดีกับสิ่งที่แทนทำ เขาหาเหตุผลมาอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้ว่าเพราะอะไรเขาถึงชอบ แต่สิ่งที่เขารับรู้ได้ก็คือ หากไม่ใช่แทน เขาก็ไม่มีวันยอมให้ใครมาทำร้ายร่างกายตัวเองแบบนี้แน่ๆ

“ครูซ!” ร่างสูงขมวดคิ้วยุ่งเมื่อคำตอบที่ได้รับไม่ใช่คำปฏิเสธเหมือนที่คิดเอาไว้ เขารู้ตัวดีว่าความอดทนของตัวเองต่ำเลยหวังให้ครูซเป็นคนหยุดแต่นอกจากอีกฝ่ายจะไม่ห้าม ยังพูดในสิ่งที่ทำให้เขาคลั่งจนแทบอยากฉีกเสื้อคนตรงหน้าออกมาเป็นชิ้นๆ เพื่อสัมผัสผิวกายที่อยู่ภายในแล้วแสดงความเป็นเจ้าของทุกตารางนิ้วให้สมกับความรู้สึกที่ล้นเอ่ออยู่ในอก

“ผมตามใจคุณแทนทุกเรื่องอยู่แล้วนี่ครับ” ครูซยกยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าลังเลใจของแทน เขารู้ว่าอีกฝ่ายเป็นห่วง แต่เขาไม่ใช่ผู้หญิงหรือคนที่มีร่างกายอ่อนแออะไร เขาเป็นผู้ชายแข็งแรงคนหนึ่งแค่ถูกคุณแทนกอดไม่มีทางบุบสลายง่ายๆ อยู่แล้ว

“แค่นี้ก็พอ” แทนชั่งใจไปชั่วครู่ก่อนใช้นิ้วจิ้มลงบนริมฝีปากนิ่ม เกลี่ยเบาๆ ตรงรอยฟันที่ตนเป็นคนกัดไว้ เขาต้องการครูซนั่นเป็นสิ่งที่แน่นอนอยู่แล้ว แต่เขาเองก็ไม่อยากสร้างความเจ็บปวดเพิ่มให้แก่ร่างกายที่บอบช้ำ

“อืม~” นิ้วชี้ของแทนถูกดูดเข้าไปในโพรงปากอุ่นตอนเผลอจ้องตากับครูซ ลิ้นนุ่มชื้นโลมเลียตั้งแต่โคนจรดปลายจนเปียกชุ่มไปหมด แทนกัดปากแน่นมองภาพตรงหน้าที่ทำให้เขารู้สึกวูบวาบในท้องน้อย

ยั่ว เขาเพิ่งรู้ว่าผู้ชายก็สามารถทำได้ หลังเห็นครูซยกยิ้มทั้งที่นิ้วของเขาคาอยู่ในปาก ตอนนี้คนหน้านิ่งชักไม่แน่ใจเท่าไหร่ว่าอยากได้แค่ปากจริงๆ ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมหยุดยั่วเขาแบบนี้สักที

“ฮึ่ม!” แทนสบถในลำคอเสียงดังก่อนผลักร่างโปร่งให้ล้มตัวนอนลงบนเตียงแล้วขึ้นคร่อมโดยที่ใบหน้าอยู่ช่องอกของอีกฝ่าย มือขาวกระชากเสื้อคนไข้ออกอย่างแรงจนกระดุมเม็ดสีขาวหลุดกลิ้งไปคนละทิ้งคนละทาง แผ่นอกที่มีรอยฟกช้ำสร้างความหงุดหงิดใจให้แทนอยู่ไม่น้อย เพราะรอยพวกนี้มันเกิดขึ้นจากน้ำมือคนอื่นที่ไม่ใช่เขา 

“โอ๊ย!” ครูซหน้าเหยเกเมื่อถูกคมเล็บของอีกฝ่ายจิกซ้ำลงไปบนรอยแผล ความรู้สึกเจ็บชาแล่นไปทั่วร่างกาย ปลุกให้ความปรารถนาในส่วนลึกตื่นขึ้นมา  

“คุณผิดเองนะที่ไม่ห้ามผม” แทนกระซิบบอกชิดริมฝีปากครูซก่อนกดจูบทาบทับลงไปครั้งแล้วครั้งเล่า ลมหายใจร้อนที่รดรินเหมือนเครื่องมอมเมาทำให้ครูซติดอยู่ในห้วงอารมณ์ ลุ่มหลงจนไม่อาจปฏิเสธหรือขัดขืนคนตรงหน้าได้เลย ทำได้เพียงคล้อยตามแรงชักจูงของอีกฝ่าย พอรู้ตัวอีกทีเขาก็ไม่เหลือเสื้อผ้าปกคลุมร่างกายอยู่เลยแม้แต่ชิ้นเดียว

ขวับ

“อือ~ คุณแทน” ครูซจับมือแทนไว้แน่นเมื่ออีกฝ่ายคว้าแกนกลางของเขาบีบเคล้นส่วนปลายอย่างแรงจนรู้สึกปวดหนึบไปหมด ร่างกายบิดเร่าไปมาเพื่อบรรเทาอาการเสียวสะท้าน มือเรียวกำปลอกหมอนไว้แน่นจนซีดขาว ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนจ้องมองทุกการกระทำของแทนด้วยตื่นเต้น

เพี๊ยะ

แทนตีก้นครูซอย่างนึกหมั่นเขี้ยวจนก้อนนิ่มขาวนวลทั้งสองข้างขึ้นเป็นรอยมือสีชมพูชัดเจน ดวงตาสีนิลจ้องมองจนพอใจแล้วเลื่อนตัวขึ้นไปขบกัดดูดดึงตั้งแต่ซอกคอหอมจนมาถึงหน้าท้องที่ขึ้นเป็นลอนสวย

 “อื้ม! คะ...คุณแทนล็อกประตูหรือยังครับ” ครูซนึกขึ้นได้ก็ร้องถามแทนขึ้นทันที แต่นอกจากจะไม่ได้คำตอบแล้ว ยอดอกสีสดยังถูกนิ้วขาวบีบเคล้นเล่นจนครูซต้องหลับตากัดปากแน่นเพื่อบรรเทาความรู้สึกเสียววูบวาบที่แล่นไปตามแนวสันหลัง

“คุณแทน อะ...ล็อกประตูก่อน” ครูซยกมือยันไหล่กว้างให้ถอยห่างจากตนแล้วพูดย้ำอีกครั้งให้แทนได้สติ เพราะหากมีใครเปิดประตูเข้ามาเห็นภาพพวกเขาตอนนี้มันคงไม่ใช่เรื่องดีสักเท่าไหร่

“กลัว?” แทนหยุดยุ่มย่ามกับร่างกายของครูซ เท้าแขนพยุงตัวไว้ไม่ให้ทิ้งน้ำหนักลงไปที่คนด้านล่างมากนัก 

“ครับ” ครูซตอบรับอย่างง่าย เขาไม่มีเหตุจำเป็นอะไรต้องโกหกความรู้สึกที่แท้จริงกับคนตรงหน้า เขากลัวจริงๆ แต่ไม่ใช่กลัวเพราะอายแต่เขากลัวเรื่องภาพลักษณ์ของอีกฝ่ายต่างหาก คนเป็นนักธุรกิจไม่ควรมีข่าวลือหรือเรื่องเล่าที่ทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียง และดูเหมือนแทนจะเข้าใจถึงได้ผละตัวออกจากเขาแล้วไปยืนข้างเตียงดีๆ

“ถ้างั้นก็ไปยืนเฝ้า” ครูซขมวดคิ้วงง ไม่ทันได้ถามอะไร ร่างสูงก็กระชากแขนให้ชายหนุ่มลุกตามแล้วดันให้แผ่นหลังเปลือยเปล่าชิดกับประตูสีครีมสะอาด

“ทำอะไรครับ” ครูซถามอย่างตกใจเมื่อแทนถอดเสื้อถอดกางเกงออกทั้ง ๆ ที่ยืนติดประตู

“กลัวไม่ใช่เหรอ...ก็พามายืนเฝ้าแล้วไง”

“ผมไม่ได้หมายความว่า...อ๊ะ!” ครูซครางออกมาหลังแกนกลางที่ขยายตัวเต็มที่ถูกแทนชักรูดอย่างรวดเร็ว ความตั้งใจที่จะต่อต้านเริ่มจางหายไป ร่างกายสั่นไหวตามการล่อลวงของอุ้งมือและริมฝีปากอุ่น ครูซเอนแผ่นหลังชิดประตูอย่างหมดเรี่ยวแรงโดยมีแทนบดเบียดร่างกายเข้ามาใกล้ ใช้เข่ากั้นระหว่างขาเพื่อช่วยพยุงตัวอีกฝ่ายไว้อีกที เสียงจูบเสียงขยับท่อนเนื้อดังไปทั่วห้อง ภายในหัวครูซขาวโพลนไปหมดเมื่ออารมณ์ใกล้มาถึงจุดแตกหัก ความต้องการพลุ่งพล่านไปรวมกันอยู่ตรงจุดจุดเดียวแต่ระหว่างที่ชายหนุ่มจะได้ปลดปล่อย ร่างสูงกลับชะงักมือลงเสียดื้อๆ

“คะ คุณแทน ผมอึดอัด อ้า..” ครูซร้องเรียกด้วยหน้าแดงก่ำ เหงื่อไหลไปตามโครงหน้าจากแรงอารมณ์ เสียงหอบหายใจรุนแรงกับอกขาวที่กระเพื่อมขึ้นลงอย่างรวดเร็วเป็นภาพที่ทำเอาแทนยิ้มมุมปากด้วยความพึงพอใจ

“อยากปล่อยไหม” ครูซพยักหน้ารับทันทีโดยไม่เสียเวลาคิดเลยด้วยซ้ำ

“งั้นหลับตาแล้วส่งมือมา” แม้จะไม่เข้าใจสิ่งที่แทนกำลังทำอยู่แต่ครูซก็ทำตามที่อีกฝ่ายบอกอย่างเชื่อฟัง ผ่านไปไม่นานตาของร่างโปร่งก็ถูกพันด้วยผ้า ในครั้งแรกที่สัมผัสได้ถึงความมืดมิดก็ทำให้ใจของครูซเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น ข้อมือทั้งสองข้างถูกพันด้วยเชือกนิ่มจนขยับไม่ได้ หากเป็นเมื่อก่อนครูซคงโวยวายและต่อต้านแต่ตอนนี้เขาเข้าใจในรสนิยมการเสพสมของแทนมากขึ้นถึงรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้มีเจตนาทำร้ายแค่เพียงอยากควบคุมเกมรักทั้งหมดไว้แต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น

“คุณแทนครับ” ครูซมองไม่เห็น ขยับมือไม่ได้ ความรู้สึกทั้งอึดอัดใจระคนตื่นเต้นทำให้ชายหนุ่มสับสนจนต้องร้องเรียก ครูซไม่ได้ยินการขานรับจากแทนแต่สัมผัสเปียกชื้นที่ริมฝีปากกับความร้อนที่ลูบไล้ไปตามขาอ่อนทำให้เขารับรู้ได้ว่าอีกคนกำลังยืนอยู่ตรงหน้า นิ้วขาวกดลงบนปลายแกนกลางก่อนลากผ่านไปยังโคนวกต่ำลงไปที่ลูบบอลแฝดเขี่ยไปมาอย่างหยอกล้อแล้วลากไปหยุดที่ช่องทางหลังซึ่งปิดสนิทอยู่ นิ้วชี้วนรอบปากทางเข้าย้ำๆ อย่างเชื่องช้า ทำเอาครูซสั่นสะท้านไปทั้งตัว ลมหายใจกระตุกทุกครั้งเมื่อแทนแกล้งแหย่นิ้วเข้าไป ความรุ่มร้อนแผดเผาจนครูซต้องร้องครางออกมาสุดเสียงโดยลืมความต้องการในตอนแรกที่ตั้งใจจะกั้น​เสียงครางเอาไว้เพราะกลัวคนข้างนอกได้ยินเข้า

“อ๊ะ อ้า...ขอผมปล่อย...อือ...เถอะครับ” ครูซร้องขอด้วยเสียงขาดช่วง น้ำตาไหลซึมออกมาจนผ้าปิดตาเปียกเป็นวง มือที่ถูกมัดไว้ยกขึ้นคล้องคอแทนทันทีเมื่ออีกฝ่ายก้มมาหอมแก้มใสฟอดใหญ่

“คุณเริ่มก่อนนะครูซ” แทนหัวเราะเสียงเย็นข้างหู มองคนขี้แกล้งที่ตัวสั่นเทาอยู่ในอ้อมกอด

“อื้ม~ ผมขอโทษ” ครูซเริ่มสติแตกกระเจิงเมื่อนิ้วร้อนกดแทรกเข้าไปในช่องทางช้าๆ ปากอิ่มจูบขมับเขาอย่างนุ่มนวลซึ่งมันแตกต่างจากปกติที่แทนชอบทำ ความรู้สึกมันต่างกัน เขาไม่ชอบอีกฝ่ายที่ทำทุกอย่างอ่อนโยนและเชื่องช้าแบบนี้ มันเหมือนร่างสูงกำลังฝืนทำอะไรที่ไม่ใช่ตัวเอง และเขาก็ไม่ได้รู้สึกดีเลยสักนิดที่ถูกทะนุถนอมราวกับเป็นผู้หญิง

“อึก...คุณแทนครับ” ครูซสะบัดหน้าหนีรสจูบอ่อนหวานที่ไม่คุ้นชินจากแทน ซึ่งปกติถ้าทำแบบนี้คนหน้านิ่งคงได้กระชากผมบังคับให้เขาหันกลับไปจูบต่ออย่างแน่นอน ไม่ใช่ยกมือลูบแก้มปลอบประโลม เขาต้องการแทนคนเดิมกลับมา

ในความจริงแล้วเขาคงปฏิเสธไม่ได้ว่า ไม่ใช่แค่แทนที่ชอบสร้างความเจ็บปวดให้แก่เขาเพียงฝ่ายเดียวแต่เป็นเขาเองด้วยที่ชอบได้รับการทรมานแสนสุขสมจากอีกฝ่ายอย่างเต็มใจ เพราะฉะนั้น...

 “คุณแทน...ได้โปรดช่วยรุนแรงกับผมด้วยเถอะครับ”

TBC.

ความคิดเห็น