คิโยชิ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ลิขิตรัก :: 1

คำค้น : ลิขิตรัก กับดักซาตาน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 07 เม.ย. 2561 19:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ลิขิตรัก :: 1
แบบอักษร

แสงสว่างยามเช้าปลุกร่างสูงทั้งสามให้ตื่นขึ้นเพื่อไปเรียนตามปกติ ร่างสูงทั้งสามลงมาทานอาการเช้าก่อนไปเรียนเหมือนทุกวันมีเพียงอาชาและอาเชอร์ที่ยังอยู่ในอาการเมาค้างจนรู้สึกอยากนอนต่อเลยทีเดียว อาเธอร์ไม่รอช้ารีบออกจากบ้านเหมือนทุกวันเพราะมีกิจวัตรประจำวันที่ต้องทำก่อนไปเรียน อาชาและอาเชอร์อืดออดไปอยากไปเท่าไรนักแแต่เมื่อเห็นสายตาของบิดาจึงต้องหอบสังขารของตนมาที่รถอย่างเลี่ยงไม่ได้ ในเมื่อบิดาให้อิสระเต็มที่ขนาดนี้คงทำตัวเละเทะไม่ได้อย่างแน่นอน ทั้งสองจึงตั้งใจไปนอนเอาที่โรงเรียน และเป็นอย่างที่คิดไว้เมื่อแฝดทั้งสองมาถึงโรงเรียนทั้งคู่กลับหลบเข้ามาอยู่ในโรงยิมเพื่อนอนเอาแรง เมื่อได้นอนเต็มที่แล้วจึงกลับมาเป็นคนเดิมกันเสียที ในช่วงเช้าแฝดทั้งสองไม่ได้เข้าเรียนเลยแม้แต่คาบเดียว ชั่วโมงเรียนในช่วงบ่ายมีแค่วิชาเดียวเท่านั้น ทันทีที่เรียนเสร็จทั้งสองจึงเข้ามานั่งร่วมกลุ่มกับเพื่อนของตน อาเธอร์จึงเดินเข้ามาหาอาเชอร์เพราะมีเรื่องต้องคุยด้วย 

“อาเชอร์มึงรู้ใช่ไหมว่าพี่เลนชอบมึง” 

“แล้วยังไงวะ?” 

“มึงชอบเขาไหม?” 

“…” 

ไม่มีคำตอบออกจากปากของอาเชอร์นอกจากการยักไหล่กลับมาเท่านั้น หากอาเชอร์ไม่ใช่พี่ชาย อาเธอร์คงอัดหมัดหนักๆบนใบหน้าของอาเชอร์ไปแล้ว ที่อาเธอร์แคร์ความรู้สึกของเลนนี่ไม่ได้เป็นเพราะหลงรักเลนนี่หรอก แต่เป็นเพราะความสงสาร ไม่ว่าเลนนี่ทุ่มเทอะไรให้กับอาเชอร์ อาเชอร์มักมองข้ามสิ่งเหล่านั้นมาตลอดมีเพียงอาเธอร์ที่มองเห็นเท่านั้น คงมีเพียงอาเชอร์ที่ทำให้เลนนี่เลิกเป็นคนโง่ได้แต่อาเชอร์กลับไม่ยอมทำ สร้างความไม่พอใจให้อาเธอร์มากพอสมควร อาเธอร์เดินออกจากลุ่มเพื่อนของอาเชอร์พร้อมอารมณ์หงุดหงิดอย่างที่ไม่เคยเป็น แฝดทั้งสองหันมองหน้ากันเล็กน้อยเพราะความคิดของพวกเขาตรงกัน ไม่แน่ว่าอาเธอร์อาจกำลังชอบเลนนี่อยู่ก็ได้ถึงมีท่าทางเป็นเดือดเป็นร้อนขนาดนี้ มือถือของอาชาดังขึ้นโชว์สายเรียกเข้าเป็นผู้จัดการของตน  

“สวัสดีครับ” 

“น้องอาชา คือว่าพี่มีธุระต้องไปทำต่างประเทศสองเดือนน่ะ” 

“แล้วใครจะดูแลพวกผม?” 

“คืองี้ พี่จะให้ต้าเหว่ยหลานของพี่ดูแลพวกเราเอง” 

“เด็กนั้นน่ะเหรอ?” 

อาเชอร์เลิกคิ้วเข้มเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดของอาชา มันไม่มีทางเลือกให้ทั้งสองเท่าไรนักหรอกและการจะไปหาผู้จัดการทดแทนมันไม่ใช่เรื่องง่ายด้วยเช่นกัน ถึงเด็กนั้นเป็นเพียงผู้ช่วยคงไม่ทำงานตารางงานกับตารางเรียนของแฝดทั้งสองรวนได้หรอก อาชาจึงยอมตกลงอย่างง่ายๆก่อนว่างสายไป อาเชอร์หัวเราะเล็กน้อยที่ไม่คิดว่าริเซียจะยอมให้เด็กอย่างหลานชายมาดูแลพวกเขาทั้งคู่ แฝดทั้งสองเดินกลับเข้ามานั่งในรถคันหรูของตนแล้วแวะเข้ามาดูคอนโดที่ติดต่อเอาไว้ อาชาและอาเชอร์ตั้งใจจะซื้อคอนโดอยู่กันเองเพราะต้องทำงานและยังต้องกลับบ้านดึกๆทุกวัน แถมไอดินยังต้องมานั่งรอแฝดทั้งคู่กลับบ้านก่อนขึ้นไปนอนอีกด้วย คอนโดที่ทั้งสองซื้อนั้นมีสามห้องนอนสี่ห้องน้ำ มันใหญ่มากเกินกว่าจะอยู่กันสองคนเท่านั้น แฝดทั้งสองตั้งใจว่าจะให้อาเธอร์เข้ามาอยู่ที่นี้ด้วยเช่นกัน บิดาซื้อรถให้ลูกชายคนละคันไม่มีปัญหาเรื่องการไปเรียนอยู่แล้ว ทั้งสองตกลงซื้อห้องนี้ทันทีด้วยเงินจากการทำงานของตน มันจึงเป็นความภูมิใจอย่างหนึ่งที่พวกเขาสามารถซื้ออะไรได้ด้วยเงินของตน 

“แล้วจะบอกป๊ายังไงดีวะ” 

“ค่อยคิดแล้วกัน” 

ในขณะเดียวกันลีอันเดอร์ ไอดิน อลินและอเล็กซ์นั่งเล่นอยู่ด้วยกัน รอให้ลูกชายสามกลับมาทานอาหารเย็น ส่วนอาหารทุกอย่างจัดเตรียมไว้เรียบร้อยหมดแล้ว เมื่อเข็มนาฬิกาตีบอกเวลาสี่โมงเย็น รถคันหรูทั้งสามจึงขับเข้ามาจอดเรียงหน้าคฤหาสน์แทบจะพร้อมกัน ร่างสูงของทั้งสามเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง อาเธอร์รู้สึกโล่งใจที่ไม่เห็นเลนนี่เข้ามานั่งรอเหมือนทุกวันไม่แน่ว่าเจ้าตัวอาจคิดได้แล้วว่าสมควรพอ มื้อเย็นจบลงอย่างรวดเร็วทำให้ทุกคนเข้ามานั่งรวมตัวกันอยู่ในห้องนั่งเล่นใหญ่พรางเปิดทีวีดูข่าวสารต่างๆ อาชาจึงหันไปทางบิดาแล้วพูดความต้องการของตน ลีอันเดอร์ไม่ได้เป็นห่วงในสิ่งที่ลูกชายเลือกเท่าไรนัก ต่างจากไอดินที่ดูเป็นห่วงลูกทั้งสามที่อยากออกไปใช้ชีวิตของตนด้านนอก อาเธอร์ที่เพิ่งรู้เรื่องนี้จึงไม่ได้คัดคานอะไร ดีเหมือนกันที่ได้ออกไปใช้ชีวิตกันเอง 

“ในความดูแลของป๊ากับม๊า พวกผมสามคนสบายกันมาตลอด” 

“แต่ว่าม๊าไม่อยากให้ไป” 

“ม๊าครับ วันนึงพวกผมก็ต้องไปใช้ชีวิตของตัวเองอยู่ดี” 

“ปล่อยลูกเถอะไอดิน เราเคยคุยกันเรื่องนี้แล้ว” 

ร่างบางหันมองหน้าสามีด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวน แม้เคยคุยกับลีอันเดอร์ไว้ก็ตามว่าจะไม่ขวางทางที่ลูกต้องการ แต่ด้วยความเป็นแม่มันทำให้อดเป็นห่วงลูกๆไม่ได้ เด็กทั้งสามยังอายุไม่ถึงยี่สิบปีเลยด้วยซ้ำ ร่างเล็กของเด็กแฝดทั้งสองเดินเข้ามาหาพี่ชายทั้งสามเมื่อได้ยินว่าพี่จะออกไปอยู่ด้านนอก อลินและอเล็กซ์ค่อนข้างติดอาเธอร์มากพอสมควร หากพี่ชายอย่างอาเธอร์ไม่อยู่แล้วใครจะสอนให้เธอทำการบ้านล่ะ ผู้ใหญ่ทั้งสองอนุญาตให้ลูกชายออกไปอยู่ด้านนอกตามที่ต้องการแต่พวกเขาต้องกลับมาอยู่บ้านทุกวันอาทิตย์ เพื่อจะได้มาหาน้องสาวทั้งสองด้วย อาเธอร์ให้สัญญากับน้องสาวว่าจะกลับมาหาต่างจากพี่ชายแฝดที่เอาแต่นิ่งเงียบแถมยังเดินขึ้นห้องนอนอย่างหน้าตาเฉย 

“ไปอยู่ข้างนอกก็ดูแลกันดีๆล่ะอาเธอร์” 

“ป๊าไม่ต้องเป็นห่วงครับ ป๊ากับม๊าสอนอะไรให้พวกผมหลายอย่าง” 

“ยังไงม๊าก็เป็นห่วงอยู่ดี” 

เมื่อได้รับอนุญาตจากบิดามีหรือที่สามพี่น้องจะรอช้า ในเช้าวันรุ่งขึ้นทั้งสามจึงยกกระเป๋าของตนขึ้นรถอย่างรวดเร็วเพราะหลังจากนี้มันคืออิสระที่แท้จริง อิสระที่ไม่มีใครมาตามหรือบ่นอะไรอีก อาเธอร์ไม่ได้รู้สึกเหมือนอย่างพี่แฝดของตนเลยแม้แต่น้อย ที่ต้องออกมาอยู่ด้วยเพื่อในบิดาและมารดาสบายใจที่ลูกชายทั้งสามอยู่ด้วยกัน รถคันหรูเลี้ยวเข้ามาจอดใต้คอนโดหรู รูปร่างหน้าตาของสามพี่น้องดึงดูดสายตาคนในบริเวณนั้นได้เป็นอย่างดี แถมอาชายังหันไปขยิบตาให้สาวๆด้านในอีกด้วย แฝดทั้งสองมีชื่อเสียงพอสมควรมีเหรอที่คนอื่นไม่รู้จัก สามพี่น้องไม่รอช้ารีบขึ้นมายังห้องของตนทันที ทั้งสามเลือกห้องนอนตามที่ตนต้องการก่อนแยกย้ายกันจัดของเข้าที่ให้เรียบร้อย พระอาทิตย์ยังไม่ทันตกดินเลยด้วยซ้ำแฝดทั้งสองกลับออกจากคอนโดมุ่งหน้าไปหาความสุขให้ตน ปล่อยน้องชายอย่างอาเธอร์อยู่ในห้องตามลำพังเท่านั้น

หลังจากที่ทั้งสามออกไปได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง รถตู้สีดำมันเงากลับเลี้ยวเข้ามาจอดพร้อมร่างบางของเลนนี่ วันนี้เป็นวันหยุดคงทำให้ร่างบางได้พบกับอาเชอร์ อีกทั้งยังทำอาหารโปรดมาให้อาเชอร์ด้วยเช่นกัน แต่ต้องผิดหวังอีกครั้งเมื่อได้รับคำตอบจากลีอันเดอร์ว่าทั้งสามพี่น้องย้ายไปอยู่คอนโด ลีอันเดอร์ให้ที่อยู่ของสามพี่น้องกับหลานชายเพราะรู้ว่าเลนนี่รู้สึกยังไงกับลูกชายของตน ร่างบางรับแผ่นกระดาษด้วยรอยยิ้ม ตั้งใจจะไปพบอาเชอร์เพื่อให้ชายหนุ่มได้ชิมอาการฝีมือของตน ร่างบางไม่รู้เลยว่าสิ่งที่ตนทำอยู่นั้นมันไม่ได้มีค่าอะไรสำหรับอาเชอร์เลยแม้แต่นิดเดียว อีกฝ่ายไม่สนใจเเลยสักนิดว่าเลนนี่ทุ่มเทมากขนาดไหน ใช้เวลาไม่นานรถตู้ของร่างบางจึงมาหยุดลงตรงหน้าคอนโดสายตาเหลืบไปเห็นอาเธอร์ที่กำลังเดินออกจากตัวตึก เลนนี่จึงรีบวิ่งเข้ามาหาพร้อมอาหารในมือของตนด้วยความดีใจ  

“อาเธอร์” 

“มาได้ยังไง!?” 

“คุณอาบอกน่ะ พี่อาเชอร์อยู่ไหนเหรอ?” 

“…” 

สิ่งที่ทำให้ร่างบางมาถึงที่นี้เหตุผลเดียวคงมีเพียงอาเชอร์สินะ มันอดไม่ได้เลยที่อาเธอร์จะรู้สึกโกรธ ไม่ว่าทำยังไงเลนนี่กลับไม่รู้ความจริงเลยสักนิด มือหนาเอื้อมมาจับกล่องอาหารของร่างบางพรางส่งยิ้มเล็กน้อยก่อนโยนมันลงพื้นอย่างไร้ค่า เลนนี่เบิกตากว้างอย่างตกใจแล้วจึงเงยหน้าขึ้นมองอาเธอร์ ทั้งที่ตั้งใจทำมาให้อาเชอร์แท้ๆแต่ทำไมอาเธอร์ถึงทำแบบนี้ หยดน้ำใสๆไหลออกมาคลอดวงตาคู่สวยพร้อมผลักร่างสูงของอาเธอร์อย่างแรง 

“เกลียดอาเธอร์ที่สุด!!” 

“…” 

เลนนี่ตะโกนเสียงดังทำให้คนบริเวณนั้นหันมาสนใจทันที ร่างบางไม่มองหน้าอาเธอร์อีกเลยนอกจากวิ่งกลับขึ้นรถและสั่งให้คนขับรถพาไปจากที่นี้โดยเร็วที่สุด อาเธอร์มองรถตู้ขับจากไปจนลับสายตาก่อนหันกลับมามองกล่องอาหารที่ถูกโยนลงพื้น อาเธอร์ขบกรามแน่น หัวคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบเป็นปมก่อนก้มลงเก็บกล่องและอาหารนั้นขึ้น ร่างสูงมองไปยังทิศทางที่รถตู้ขับออกไปอีกครั้งแล้วจึงตัดสินใจเดินกลับขึ้นห้อง ทันทีที่มาถึงอาเธอร์จึงทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกว้าง คำพูดของเลนนี่มันยังคงดังก้องอยู่ในหู ไม่ว่าพยายามยังไงกลับไม่สามารถลบเสียงนั้นได้เลยสักนิด มันดังวนไปวนมาจนอาเธอร์รู้สึกหงุดหงิดกับตนเอง อาเธอร์หันมองกล่องอาหารแล้วจึงลุกขึ้นเดินมาหยิบมันโยนลงทิ้งถังขยะอย่างไม่ใยดี มันเกิดอะไรขึ้นกับอาเธอร์กันแน่ทั้งที่อาเธอร์ไม่ได้รู้สึกอะไรกับเลนนี่เลยแม้แต่น้อย มือหนายกขึ้นขยี้เส้นผมของตนอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไรนัก

“เป็นอะไรของมึงวะอาเธอร์!” 

น่าแปลกที่อาเธอร์จำได้ทั้งน้ำเสียงและแววตาของเลนนี่ มันจึงทำให้อาเธอร์หงุดหงิดอย่างหาสาเหตุไม่ได้ ในเมื่ออาเชอร์ไม่ยอมพูดให้เลนนี่เข้าใจคงมีทางเดียวเท่านั้น อาเธอร์ไม่ใช่อัศวินที่ต้องคอยดูแลปกป้องเจ้าหญิงและคงไม่ได้เป็นอัศวินอย่างแน่นอน เพราะหลังจากนี้อาเธอร์คงกลายเป็นเพียงโจรชั่วที่ทำร้ายเจ้าหญิงเสียมากกว่า เพราะอะไรถึงยอมทำถึงขนาดนี้แม้แต่ตัวอาเธอร์เองยังไม่เข้าใจเลยด้วยซ้ำ ร่างสูงถอนหายใจกับตนเบาๆแล้วจึงหยิบมือถือราคาแพงขึ้นมาดู ภาพวอลเปเปอร์กลับเป็นรูปของเลนนี่ยามเผลอ หากถ่ายตรงๆเจ้าตัวคงไม่ยอมแน่ๆแถมคงไม่ยิ้มอย่างมีความสุขแบบนี้หรอก อาเธอร์รู้ดีว่ารอยยิ้มของเลนนี่มีไว้สำหรับพี่ชายอย่างอาเชอร์เท่านั้นแหละ 

ร่างบางกลับมาบ้านของตนพร้อมความเสียใจ แม้แต่บิดาอย่างไลนอลยังไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรกับลูกชาย ทันทีที่มาถึงเลนนี่กลับเอาแต่ขังตนเองอยู่แต่ในห้องเท่านั้น ทำไมเหรอ? ทำไมอาเธอร์ถึงทำแบบนี้กับเลนนี่ มันผิดมากหรือไงที่เลนนี่หลงรักอาเชอร์ รักมาตลอด หรืออาเธอร์มองไม่เห็นความรักที่เลนนี่มีให้กับอาเชอร์อย่างนั้นเหรอ? การกระทำของอาเธอร์มันทำให้ร่างบางรู้สึกเจ็บปวดพอสมควร อีกทั้งไม่อยากพบหน้ากันเลยด้วยซ้ำ ที่ผ่านมาไม่ว่าถามเรื่องอะไรเกี่ยวกับอาเชอร์ อาเธอร์มักมองด้วยแววตาไม่สบอารมณ์แถมยังพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจอีกต่างหาก ต่อจากนี้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเลนนี่จะไม่สนใจคนอย่างเธอร์อีกแล้ว หยดน้ำใสๆยังคงไหลออกจากดวงตาคู่สวยไม่หยุด ความเสียใจที่เกิดขึ้นมันไม่สามารถห้ามน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาได้เลย มันเป็นเพราะอะไรอย่างนั้นเหรอ?  

“อึก เกลียดที่สุด เกลียดอาเธอร์ที่สุด” 

เสียงสะอื้นดังเบาๆพร้อมทั้งกำผ้าปูที่นอนไว้แน่น เลนนี้ไม่มีทางปล่อยให้คนอย่างอาเธอร์เข้ามาทำร้ายความรู้สึกของตนอีกแล้ว ความรู้สึกของเลนนี่ไม่ใช่ของเล่นสำหรับอาเธอร์เพราะมันเป็นสิ่งสำคัญที่ร่างบางมีไว้เพียงมอบให้อาเชอร์เท่านั้น เสียงสะอื้นค่อยๆเงียบลงพร้อมร่างบางที่ผล็อยหลับไปเช่นกัน เป็นครั้งแรกที่เลนนี่ร้องไห้จนผล็อยหลับแบบนี้ ทำไมการกระทำของอาเธอร์ถึงทำให้ร่างบางเสียใจได้มากขนาดนี้ หรืออาเธอร์ไม่ต้องการให้เลนนี่กับอาเชอร์คบกันในฐานะคนรักกันแน่ 


TBC.

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}