Hunny Exo

มาเป็นแรงเชียร์แรงใจให้ไรท์ Hunny Exo กันนะ^^ ขอบคุณทุกคอมเม้นและการติดตามจร้า~

ไอแว่น ครั้งที่34 : ชัดๆกันไปเลย

ชื่อตอน : ไอแว่น ครั้งที่34 : ชัดๆกันไปเลย

คำค้น : ไอแว่นเนี่ยเมียกู เสือใหญ่,เดียร์,ไอ้แว่น,ไอ้เถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 58.8k

ความคิดเห็น : 86

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มี.ค. 2561 20:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไอแว่น ครั้งที่34 : ชัดๆกันไปเลย
แบบอักษร

​"ครับพ่อ..เอ่อ..จำเป็นต้องไปด้วยหรอครับ..ครับเจอกันตอนเย็นครับ"

​"อืออออ..เสียงดังจัง"



เสียงทุ้มตํ่าของใครบางคนเป็นเหตุปลุกผมให้ตื่นขึ้นจากการหลับใหล หากแม้คิดจะขยับตัวก็ผิดมหันต์แล้วเพราะร่างกายเมื่อยล้าไปหมด

"โทษทีที่ทำให้ตื่น..นอนต่อก็ได้นะ..วันนี้มีเรียนแค่ช่วงบ่าย"

"อือออ..ไม่เอา..ไม่ง่วงแล้ว"

ผมพลางขยี้ตาอย่างลวกๆเพื่อให้ตื่นนอนก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธเพราะผมไม่อยากจะนอนต่อ 

ว่าแล้วพอตื่นเรื่องเมื่อคืนก็พุ่งทยานเข้าสมองผมทันที จำได้แม้กระทั่งตัวเป็นเป็นคนขอทำต่อเองซะด้วยซํ้า

"ตื่นแล้วทำไมไม่ลึกสักทีละ"

"อือออ...แล้วมึงคิดว่ากูจะลุกไหวมั้ย?"

"อ่า..ลืมไป..มาๆนี่เดี๋ยวช่วย"

ผมยกแขนทั้งสองข้างก่อนมือหนาจะเดินเข้ามาใกล้ๆและเอื้อมมือมาช่วยดึงให้ผมลุกขึ้นนั่งได้ ผมหันซ้ายหันขวามองดูตัวเองที่ใส่แค่เสื้อเชิ้ตสีนํ้าเงินตัวใหญ่จากที่ด้านหลังจะต้องเหนอะหนะแต่นี่ไม่รู้สึกอะไรเลยแค่มีความปวดแล่นเข้ามาเท่านั้น

"เอาออกให้แล้วหรอ"

"อ่าห๊ะ..ทำให้หมดเรียบร้อยแล้วละ..เหลือแค่เอาผ้าปูไปซัก"

ผมพยักหน้าก่อนจะค่อยๆหย่อนเท้าลงไปแตะกับพื้นห้องและค่อยๆลุกขึ้นยืนอย่างชิวๆ ถึงหน้าจะมึนๆเพราะตื่นนอนก็เถอะผมก็ลุกเดินด้วยตัวเองถึงจะมีความปวดและเสียดๆทางด้านหลัง

"เช้าแล้วจะปิดม่านทำไมเนี่ย..เปิดรับแสงแดดซะสิ"

พรึ่บ!

"อือหือ!...ถ้ากูเป็นแวมไพร์แล้วเจอแสงแบบนี้กูคงเป็นผงแหงๆ"

ผมหยี่ตากับแสงภายนอกที่ผ่านเข้ามาเมื่อเปิดม่านออกแสงที่สว่างจ้าในยามเช้าทำเอาผมอยากจะซุกหัวนอนต่อ

ส่วนไอ้คนที่ยืนอยู่ด้วยก็เงียบซะจนเอะใจเลยหันหน้าไปมองมัน ไอ้เถื่อนที่มองผมแบบนิ่งๆตั้งแต่หัวจรดเท้า

"มองไร..ชวนคุยก็ไม่คุย"

"เปล่า..แต่..ไม่เจ็บหน่อยหรอ?"

"ก็ปวดๆเสียดๆแหละ..แค่นร้ไม่ตายหรอก..ไปแปรงฟันก่อนนะ"

ผมหยิบผ้าขนหนูผืนสั้นสำหรับไว้เช็ดหน้าหยิบมันพาดบ่าและเดินเข้าห้องนํ้าทันที ผมแค่ปิดประตูไว้แต่ไม่ได้ล็อค

ก่อนจะเดินมาที่อ่างล้างหน้าแล้วเปิดนํ้าในอ่างก่อนจะค่อยๆเอามือไปรองนํ้าก่อนจะมาชะโลมใส่หน้าตัวเอง และเอื้อมมือไปหยิบแปรงสีฟันพร้อมกับยาสีฟันและบีบยาสีฟันใส่แปรงก่อนจะบ้วนนํ้าสองถึงสามครั้งแล้วแปรง

แกร๊ก!

"นึกว่าทำอะไร..ยืนหลับอยู่รึไง"

ผมไม่ได้หันหลังหรือสนใจคนด้านหลัง ยังคงใช้มือจับแปรงให้มันและแปรงฟันต่อแต่ก็เหมือนท่าว่าจะหลับในผมนี่ตาแทบจะยังไม่ลืมขึ้นมาเลย

"เห้ย!..ตื่นได้แล้ว..จะนอนไปถึงไหนเนี่ย"

"อื้อ!..อู๋แอ้วๆ"

ผมปรือตาลืมขึ้นทันทีเมื่อตัวเองถูกเขย่าอย่างแรงจนต้องมองค้อนใส่ไอ้คนที่กวน มันยิ้มให้ผมก่อนจะยืนข้างๆและแปรงฟันเป็นเพื่อน

.

.

.

.

.

"อ่ะ..ข้าว"

"อืม..ชอบคุณนะ"

หลังจากภาระกิจในห้องนํ้าต่างคนต่างเสร็จเรียบร้อยผมก็ต้องสวมร่างแม่บ้านแม่เรือนทำอาหารจานโปรดให้ไอ้ลูกคุณหนูกิน

ใช้เวลาไม่นานก็กินกันเสร็จเรียบร้อยแล้ไอ้เถื่อนก็อาสาเอาจานไปเก็บและก็ล้าง ส่วนผมก็เดินไปห้องนั่งเล่นพลางเปิดทีวีดูแก้เบื่อ ผมพลางกดรีโมทช่องนี้ช่องนั้นกว่าจะถูกใจและเลือกดูได้พอดีกับไอ้เถื่อนที่ล้างจานเสร็จมันก็พุ่งเข้ามานอนตักผมทันที

"เห้ออออ...น่าเบื่อ..มึงทำรายงานเสร็จรึยัง"

"อ่า..เสร็จแล้วละ..เอารวมเล่มได้เลยอยู่ในกระเป๋าอ่ะ"

"อืม"

ผมตอบรับสั้นๆในลำคอก่อนจะก้มลงมองใบหน้าไอ้คนที่นอนตักกำลังหลับตาพริ้มใบหน้าที่เหมือนมนต์สะกด

มนต์สะกดที่ทำให้ต้องสัมผัส ผมเอื้อมมือลูบผมของไอ้เถื่อนอย่างแผ่วเบาก่อนจะเหลือบไปเห็นรอยกัดใหม่ๆสดๆตั้งแต่เมื่อคืนอย่างเห็นได้ชัด มันขยับตัวนอนหงายและลืมตามองผม

"มีอะไรรึเปล่า?"

"ห๊ะ..เปล่า..ไม่มีอะไร..นอนไปเถอะ"

ผมเงยหน้ามองทีวีต่อและปล่อยให้ไอ้เถื่อนอยู่ในความสงสัยและมึนงงอยู่อย่างนั้น ผมก็แค่มองมันเพราะสับสนเท่านั้นเอง

'ก็แค่สับสน ว่า ตอนนี้เราเป็นอะไรกันก็เท่านั้น'

"ไม่เชื่อหรอก..มีอะไรอยู่ในใจก็พูดมาเถอะ"

มันลุกพรวดพลาดขึ้นมานั่งทันทีก่อนจะหันมาจ้องผมด้วยสายตาที่เหมือนจะบังคับ แต่ผมก็ส่ายหน้าเบาๆเพื่อปฏิเสธ

"เปล่า..ไม่มีอะไร"

"หรอ...คิดว่าอ่านสายตามึงไม่ออกรึไง..มีเรื่องหนักใจอะไรก็บอกมาสิ"

"เซ้าซี้ว่ะ..กูไม่คุยกับมึงและ"

"ไม่ให้ไป!..คุยกันให้รู้เรื่องก่อน!"

ผมครั้นจะพยายามลุกหนีมันแต่ก็ต้องถูกดึงให้กลับลงมานั่งที่เดิม ผมฮึดฮัดเพราะไม่พอใจมันอย่างหนักและหันหลังหนีหน้ามันก่อนจะนั่งกอดเข่า

"ถามจริงๆว่าเป็นอะไร..กังวลอะไรอยู่"

"ก็เปล่านิ..พูดไม่รู้เรื่อง..เริ่มหงุดหงิดแล้วนะ"

"ขอร้องละ...เรื่องที่กูไม่รู้ก็ช่วยบอกกูทีเถอะ"

"อ๊ะ!..ทะ...ทำอะไรอ่ะ"

ต้นแขนแกร่งเข้ากระชับตัวผมจากทางด้านหลังพลางสอดเข้ามาแล้วรวบกอดไว้หลวมๆ ความรู้สึกแบบนี้อีกแล้วความรู้สึกที่อบอุ่นจากด้านหลัง มันอุ่นใจเมื่อถูกกอด

แผ่นหลังผมระนาบและแนบชิดกับแผลงอกไอ้เถื่อนจนอุ่นวาบ มือหนาค่อยลูบเอวเบาๆผ่านเนื้อผ้า ลมหายใจที่โรยรินรดต้นคอพร้อมกับใบหน้าคมที่เอาคางเกยไหล่ผมไว้

"อึดอัดจะตายกอดอยู่ได้"

"หึ...เมื่อคืนก็กอดนะ..กอดแน่นกว่าตอนนี้อีกไม่เห็นจะบ่น"

"กะ..ก็เมื่อคืนมันหนาว..แต่ตอนนี้มันร้อน..ปล่อยได้แล้ว"

"ไม่ปล่อยหรอก..ขออยู่แบบนี้สักพักสิ"

ถึงผมจะพยายามดิ้นแต่ก็สู้แรงของมันไม่ไหวแม้แต่นิด ได้แต่พลางอยู่เฉยๆปล่อยให้มันกอดอยู่อย่างนั้น

ทำไมใจมันเจ็บแปลกๆเจ็บชนิดที่ว่าไม่รู้สาเหตุเจ็บเหมือนตอนที่ถูกหักหลัง และผมรู้สึกเจ็บจนเผลอปล่อยนํ้าตาให้ไหลผมเอื้อมมือมาเช็ดเท่าไหร่มันก็ไม่ยอมหยุด

เหมือนไอ้เถื่อนจะเห็นผมนํ้าตาไหลมันจนจับมือผมที่กำลังจะยกขึ้นมาเช็ดนํ้า

"ร้องไห้ทำไม?"

"มะ..มะไม่ได้ร้อง..แค่แสบตามันเลยไหลน่ะ"

ถึงจะสะอื้นเล็กน้อยแต่ผมก็พยายามกลั้นมันเอาไว้ ไอ้เถื่อนกระชับกอดแน่นกว่าเดิมก่อนจะถอนหายใจรดต้นคอผมและจับมือผมไว้

"โกหก..มีอะไรก็พูดมาเถอะขอร้องละ..เห็นมึงร้องไห้แล้วกูทำอะไรไม่ถูกเลย..กังวลหรือเครียดหรือกูทำอะไรผิด..ได้โปรดบอกกูที"

"ไม่มีอะไร...อย่าใส่ใจเลย"

ทั้งทีอยากจะถามอยู่เต็มปากแต่ผมก็ไม่กล้าที่จะถามมันว่า'ความสัมพันธ์ของเราเป็นยังไง?'

ที่ผมกลัวที่สุดคือคำตอบ คำตอบที่อยากจะได้ยินซะจนดีใจยิ้มแก้มปริหรืออีกคำตอบนึงที่ปวดร้าวและกัดกินใจผมไปตลอดกาล

"ขอร้องละ..กูก็ทุกข์ไม่ต่างจากมึงเลยนะเดียร์..บอกความจริงกูเถอะ"

"ถ้ากูถามมึง..แล้วคำตอบมึงปฏิเสธกู..กูก็ขอไม่ถามดีกว่า"

"ถามาเถอะ..กูมั่นใจว่าคำตอบของกูจะไม่ทำให้มึงเสียใจ"

แขนแกร่งกระชับกอดผมแน่นขึ้นเสียงลมหายใจที่เข้าออกเป็นจังหวะ มาถึงขั้นนี้แล้วผมก็อยากให้มันรู้กันไปเลย

"คะ..ความสัมพันธ์..ของกูกับมึง..ตะ..ตอนนี้เป็นแบบไหน?"

"..."

"คู่นอน หรือ..."

"คนที่กำลังชอบและรัก"

นํ้าตาผมใหลรินอาบแก้มทั้งสองข้างเมื่อยังไม่ทันจะพูดตัวเลือกแต่คำตอบกลับถูกเลือกอย่างไม่คิดที่จะพูดออกมา

ทำไมผมถึงดีใจและนํ้าตาไหลแบบนี้ ดีใจ ดีใจจนร้องไห้แบบนี้ผมก็รู้แล้วว่าความสัมพันธ์ของผมกับไอ้เถื่อนเป็นแบบไหน

"อย่าร้องไห้เลยนะ..หันมานี่เถอะ..หันมาคุยกันดีๆ"

"อื้อ!"

ผมยอมหันมาแต่โดยดีโดยที่ไอ้เถื่อนลงไปนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นและฉีกยิ้มให้กับผม มือหนาที่แสนจะอ่อนโยนค่อยๆเกลี่ยเช็ดนํ้าตาออกให้ผม

"ร้องไห้แบบนี้ตกใจแทบแย่..เหมือนเด็กขี้แยเลย"

"อื้อออ..หยุดพูดไปเลยนะ..มึงห้ามล้อกูด้วย"

ผมใช้มือตีลงบนไหล่ของมันสองถึงสามที ถึงจะดีใจและยิ้มด้วยนํ้าตาแต่แววตาที่มอวผมก็แตกต่างจากครั้งไหนๆมันอ่อนโยนจนผมใจเต้นตึกตัก

"ขอบคุณที่มึงไม่ตอบว่า..คู่นอน"

"ไม่หรอก...ถ้าจะตอบแบบนั้นแต่แรกคงจะพูดบอกตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้กันไปแล้ว..หึ..ชอบ..จากใจริงนะ"

มันจับมือผมก่อนจะจูบซับลงบนหลังมือและเงยหน้ามองผมที่อมยิ้มบางๆ นานแล้วเหมือนกันที่ผมจะได้เริ่มความสัมพันธ์แบบนี้อีกสักครั้ง

"ไม่ต้องกังวลนะ..เพราะกูน่ะไม่ทิ้งมึงแน่นอน..เชื่อใจกูเถอะ..ต่อจากนี้ไปจะมีแค่มึงคนเดียว"

"ชะ..เชื่อได้สักเท่าไหรกัน"

"หึ...ไม่บอกหรอก..ต้องลองเอาเอง"

"แบบนี้กูก็ไม่มั่นใจหรอกนะ...ตัดใจจากกูตอนนี้ตั้งแต่เริ่มต้นก็ยังได้"

ผมทำหน้าบึ้งและส่ายหน้าเบาๆพลางปฏิเสธก่อนจะขึ้นมานั่งข้างๆผมแล้มเอื้อมมือมากอบกุมและจับมือผมแน่น

"ไม่ไหวๆ..ตัดใจตอนนี้ไม่ทันแล้วละ..แล้วถ้ามึงจะตัดใจจากกู..มึงจะยอมจริงๆหรอ"

"ก็คงไม่ทันแล้วเหมือนกัน..ความรู้สึกมันชอบไปหมดแล้วนี่..จะตัดได้ไงละ"

ไม่รู้ทำไมผมต้องเบือนหน้าหนีด้วยความเขินอายกว่าครั้งไหนๆมือหนากอบกุมและกระชับมือผมแน่นแล้วเผยยิ้มที่แสนจะอ่อนโยน

"อืม...มันตัดไม่ได้แล้วนิเนอะ..สัญญาว่าต่อจากนี้จะช่วยเหลือและคอยปกป้องมึงเอง..เพราะงั้น.."

"เพราะงั้นอะไรร?"

ผมหันหน้ายอมสบตากับไอ้เถื่อนที่ยิ้มแป้นให้ผมก่อนจะโน้มหน้าเข้ามาจูบริมฝีปากผมอย่างแผ่วเบาและค่อยๆถอนจูบออก

ใบหน้าคมห่างกีบผมไม่ถึงคืบปลายจมูกสันโด่งได้ลูบถูไถไปมากับแก้มผมเบาๆจนรู้สึกจั๊กจี้แปลกๆ

"อื้อออ..อย่าเล่นตอนนี้สิ..ยังไม่พูดเลยนะ"

"เพราะงั้น...เป็นแฟนกันนะ"

เอาอีกแล้วมันยิ้มจนปมสั่นไหวไปหมดไอ้ผู้ชายคนนี้ทำไอ้เดียร์ตัวเล็กๆคนนี้สั่นไหวไปหมด

ผมได้ยินแบบนั้นแล้วก็ใจแทบจะหลุดออกมาเต้นอยู่ด้านนอก เขินแทบใจจะขาดเลยวุ้ยยย!!

"ตอบตกลงก่อนสิค่อยเขินน่ะ..ตอบก่อนสิๆ"

"อ่ะ..อืม!'

"ห๊ะ...ไม่ได้ยินเลยอ่ะ..ขอดังๆหน่อยสิ"

"อืม..ตกลง"

"เกือบๆจะได้ยินแล้ว..ขออีกทีดิ..เมื่อกี้ว่าไงนะ..อะไรลงๆ"

"ก็บอกว่าตกลงไงเล่า!!!..กูเขินนะเนี้ย!..ถามยํ้าอยู่ได้!"

"อ่าห๊ะ...ชัดแจ๋วดี..สงสัยเมื่อกี้สัญญาณไม่ดี"















​ติดตามตอนต่อไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น