Meilihua

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 3ความจริงใจของเขา

ชื่อตอน : ตอนที่ 3ความจริงใจของเขา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 156

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 29 มี.ค. 2561 18:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3ความจริงใจของเขา
แบบอักษร

​ข้าชอบการแสดงหุ่นนี้จริงๆสีหน้าท่าทางของมันราวกับมีชีวิตไม่มีผิดเพี้ยนสมแล้วที่เป็นศิลปะอันสูงส่งของเมืองนี้นับว่าเป็นการเข้าสอดแนมในเวลาที่พอเหมาะพอดี..

'เอ๊ะ เจ้าเด็กหนุ่มคนนั้นองค์รักษ์ใหม่ฤา ดูหน้าค่าตาแล้ว ข้าคุ้นตานักกลายๆว่าเคยเจอเจ้ามาก่อน' หลังจากจบการแสดงหุ่นเขาก็มองหน้าข้าแล้วกล่าวกับข้าด้วยสีหน้าแววตาแลดูขบขัน ค่อนข้างจะเหมือนผู้ใหญ่เอ็นดูเด็ก

'อยู่แผ่นดินเดียวกันกับพระราชา เราอาจเคยมีวาสนาได้พบเจอกันขอรับ' ข้ากล่าวอย่างนอบน้อมเจียมตัวยิ้มน้อยๆแสดงความเป็นมิตร

'โอ้ อย่างนั้นหรือ เจ้ามาจากเมืองใดในสี่ป่านี้ล่ะ'เวรกรรมของข้า ซวยๆๆๆ พระราชามองตาข้าอย่างหยั่งลึกค้นหาความจริงจากข้า ใครครวญสักนิดจะตอบป่าใดดีหนอ..

'เขาอาศัยอยู่แทบป่าอาถรรพ์ใกล้ๆเขตเเดนปีศาจ วันนั้นข้านึกพิเรนทร์แกล้งบาดเจ็บอยู่แถบนั้น เขามีน้ำใจสูงส่งช่วยข้าโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน ซื่อสัตย์เช่นนี้แถมยังเก่งกาจด้านการรักษาลูกเห็นควรว่าเก็บเขาไว้ข้างกายคงไม่เสียหายอะไรภายหลังทราบมาว่าเขาอยู่อย่างอดมื้อกินมื้อต้องกินแอปเปิ้ลประทังชีวิต ในฐานะที่ลูกเป็นเจ้าชายจะไร้คุณธรรมทิ้งเขาไว้ได้อย่างไรเล่า' เจ้าชายเคียวออกปากพูดแทนข้าทั้งหมดทำข้าอึ้งไปชั่วครู่ รอยยิ้มอบอุ่นระบายยิ้มให้ข้าที่อยู่ข้างกายอย่างไม่เสเเสร้ง อืม แม้จะเป็นศัตรูกันแต่เขามีน้ำใจต่อข้าในภายภาคหน้าข้าก็จะมีน้ำใจกับเขาเช่นเดียวกัน

'ข้าไม่ได้เอ่ยปากถามเจ้าเสียหน่อยแต่เอาเถอะข้าเข้าใจแล้วคนผู้นี้สมควรได้รับในสิ่งที่ควรได้รับ'แลดูทุกคนเกรงใจเจ้าชายเคียวมากไม่ว่าเขาจะเอ่ยปากอะไรต่างไม่มีใครขัดใจเขาสักคน เขาคงมีอำนาจมากในแดนนี้ดังนั้น ข้าควรประจบเขาให้มากๆให้เขาโปรดปรานข้าให้มากๆสักวันเขาต้องยอมแพร่งพรายเรื่องตำราพิชัยสงครามเล่มนั้นแน่ๆ

หลังจากเสร็จกิจการเข้าเฝ้าตำหนักเจ้าชายก็เรียกข้าไปเข้าเฝ้าข้างในตำหนักส่วนพระองค์ซึ่งเขารับสั่งกับข้าแล้วว่าข้าจะต้องนอนที่นั่นกับเขาแม้ว่าข้าจะไม่ยินยอมพร้อมใจแต่ถ้าหากเขาไม่โปรดปรานข้าให้มากๆไฉนเลยจะได้รู้ความลับนั่นได้สักทีเล่า

'มาๆ เจ้านวดให้ข้าทีปวดเมื่อยหลังไปหมดแล้ว'เจ้าชายค่อยๆถอดอาภรณ์ออกทีละชิ้นทีละชิ้นยังดีที่เป็นเพียงแค่ส่วนบน ตัวข้าก็ไม่ใช่แม่หญิงที่ไม่เคยเรือนล่างผู้ชายมาก่อนทำงานกับกองทัพหนุ่มมามากแต่ก็ยอมรับนะว่าไม่มองเห็นหุ่นชายหนุ่มคนไหนจะกล้ามแน่นชวนลูบไล้น่าสัมผัสเช่นเขา ซี๊ดดดด ที่จริงแล้วนี่ก็นับว่าเป็นกำไรของข้าเลยสิเนี่ย

'ข้าจะนวดให้ท่านทั้ง'ข้างหน้า'และ'ข้างหลัง'การเน้นเสียงหนักเบาในการพูดของนางทำเอาเจ้าชายขนลุกเกรียว

'เจ้านี่พูดจาแปลกประหลาดนัก เอ้า จะนวดก็รีบนวด ข้าปวดเมื่อยจะแย่แล้ว' หญิงสาวเสกสมุนไพรและเครื่องหอมทำน้ำมันนวดสูตรพิเศษออกมาทั้งสมุนไพรชั้นดีจากเทพคานะ นอกจากกลิ่นจะหอมยังมีสรรพคุณคล้ายปวดเมื่อยเดินกระแสลมปราณได้สะดวกยิ่งขึ้นที่สำคัญเจ้าสมุนไพรตัวนี้ยังทำให้มือของนางนุ่มมากด้วยยามที่ฝ่ามือของนางสัมผัสที่กล้ามเนื้อเป็นลอนสวยของเขาเขาจะได้รู้สึกนุ่มละมุนราวกับได้นอนอยู่บนปุยเมฆ ส่วนนางนะหรือ ได้กำไรน่ะสิ ได้กำไร

'อืมมมม กลิ่มหอมดีนะ' เจ้าชายหลับตาพริ้มแต่ยังนั่งอยู่ในท่าขัดสมาธิ หล่อนค่อยจุ่มมือลงไปในอ่างน้ำยานวดพิเศษให้ชุ่มมือเมื่อมีแสงสีชมพูร่ายล้อมรอบมือแล้วจึงค่อยชโลมตั้งแต่ไหล่ซ้ายไหล่ขวาของเขาไล้ลงตามกระดูกแต่ละซีกแล้วจึงค่อยๆลูบไปถึงหน้าท้องแกร่งของเขาข้าไล่นิ้ววนอยู่ตรงกล้ามเนื้อเเข็งๆหน้าท้องเขา

'อืมม เจ้าชอบหน้าท้องของข้ามากขนาดนั้นเทียว?' เขาลืมตาหันมาโดยกระทันหันรอยยิ้มแฝงแววเจ้าเล่ห์ประจันหน้ากับข้าโดยตรง

'ท่าน..ปล่อย..ข้าเถิด' ข้าพูดตะกุกตะกักเล็กน้อย เขาโอบเอวข้าไว้หลวมๆจับมือข้าแล้วกล่าวกับข้าด้วยน้ำเสียงชวนให้ขนลุกวูบวาบว่า

'หากเจ้าเป็นสตรีล่ะก็...'นิ้วมือเรียวสวยของเทพสงครามสัมผัสที่คางของนางเชยขึ้น..

'ทำไม! ท่านจะทำไม!' ใบหน้าอวดดีของนาง เขาชอบยิ่งนัก ความอวดดีแบบที่ไม่เคยเจอที่ไหนมาก่อน ชายหนุ่มเคลื่อนใบหน้าไปไกลนางอีกสักนิด กล่าวอย่างยั่วโทสะว่า..

'หึ ข้าคงจับเจ้าทำเมียแล้วกระมัง!' หญิงสาวหลับตาเตรียมรับชะตากลับแต่ทว่า...

'นี่เจ้าคิดว่าข้าจะกล้าจุมพิตชายชาตรีด้วยกันรึ หึๆ ข้าแค่หยอกเจ้าเล่น แค่หยอกเจ้าเล่นน่ะ ฮ่าๆ' จิ้งจอกสาวมองชายหนุ่มอย่างโกรธเคือง อับอายขายขี้หน้าแท้ๆเลย ไอ้เจ้าชายคนนี้ ใครกันที่บอกว่าเขาหยิ่งในศักดิ์ศรี หนอยแน่มาแกล้งข้า ทำข้าขายขี้หน้า ไม่ไหวแล้วโว้ยยยยยย

'อ้ากกกกก ' ข้ากระโดดกัดหูเขาด้วยความหมั่นเขี้ยวเต็มประดา พร้อมกับเชิดหน้าอย่างผู้ชนะ

'สมใจท่านแล้วสินะ โทสะครอบงำข้าแล้ว' ข้ากอดอกอย่างผู้เหนือกว่าลุกออกจากเตียงเจ้าชาย

'ข้าขอโทด นานๆทีข้าจะรู้สึกว่าได้มีสหายที่จริงใจกับข้าจริงๆเลยแหย่เจ้ามากไปหน่อย เจ้าไปพักตรงที่นอนของเจ้าเถอะ' แววตาของเขาฉายแววเศร้าสร้อยมานิดหน่อย ถ้อยคำของเขาทำเอาข้ารู้สึกจุกแน่นอยู่ในอก หากวันหนึ่งเขารู้ว่าข้าไม่ได้มีความจริงใจต่อเขา มาเพื่อผลประโยชน์ เขาจะยังพอให้อภัยข้าได้ไหมนะ? ข้าชักลังเลแล้ว เขาจริงใจต่อข้านัก ต่อให้ต้นตระกูลข้ากับเขาจะชังกันปานใดแต่ข้าจะไม่มีวันชังเขาอย่างแน่นอน... เขากล่าวถึงคำว่าจริงใจ? หรือมีเรื่องใดในวังนี้อีกนะที่ข้าควรรู้ ข้าจะต้องสืบให้รู้เรื่อง หากในตอนนี้ข้าสวมบทบาทองค์รักษ์ของท่าน ข้าย่อมต้องปกป้องท่านให้สมบทบาทแน่นอน..

ความคิดเห็น