Inred2

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่6 การสูญเสีย

ชื่อตอน : บทที่6 การสูญเสีย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 129.9k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มี.ค. 2561 21:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่6 การสูญเสีย
แบบอักษร

​ปั้ง!!!!

“ทำให้มันเร็วๆหน่อยนังอร คิดจะอู้งานรึไงฮะ!

ป้าสมัยพูดพร้อมตบโต๊ะสีน้ำตาลตัวยาวกลางห้องครัวและตะโกนใส่หน้าฉัน

หลายวันแล้วที่ฉันต้องทนหลังขดหลังแข็งทำงานบ้านอย่างจริงๆจังๆ เพราะยัยป้าขู่ว่าถ้าฉันไม่ทำงานจะฟ้องคุณไมเคิล และคุณไมเคิลจอมหยิ่งนั่นต้องไล่ฉันออกจริงๆแน่นอน ให้ตายซี่… หรือฉันต้องเก็บตาไมเคิลมาเป็นคนในสังกัดอีกสักคน จะได้สบายขึ้นสักนิด

“บ้าจริง นี่ฉันคิดอะไรเนี่ย” ฉันพึมพำขณะกวาดฝุ่นผงตรงใต้โต๊ะ

นี่ฉันจะทำงานบ้านทำไม ฉันมาเพื่อสืบเรื่องธุรกิจไม่ใช่หรอ ยัยบ้าเอ้ยยยยยยย!!!!!

ตุ๊บ!!!

ฉันปาไม่กวาดลงพื้นและรีบเดินออกมาจากห้องครัว พร้อมๆกับเสียงก่นด่าตามหลังของป้าสมัย

“ยัยเด็กเปรตตตต หน้อยยยย คิดจะอู้งานอีกสินะ คอยดู! ถ้าคุณไมเคิลกลับมาเมื่อไรฉันจะฟ้องให้หมดเลยว่าแกสันดานเป็นยังไง”



ฉันเดินออกมานั่งม้านั่งในสวนและมองขึ้นไปที่ห้องของปีเตอร์ อะไรกันนะ อะไรที่ทำให้หลายๆคนหันมาถือหุ้นของปีเตอร์และถอนหุ้นบริษัทเราทิ้ง เอกสารที่เรารื้อวันนั้นก็แทบไม่มีอะไรบ่งบอกได้เลย ถ้ายังเป็นแบบนี้… ถ้ายังไม่มีใครมาซื้อหุ้นบริษัทแบบนี้… เราคงแบกรับภาระหนี้สินทั้งหมดไว้ไม่ไหวแน่ๆ

กริ้งๆๆ

ระหว่างที่ฉันนั่งคิดอะไรอยู่คนเดียว สายเรียกเข้าจากคนสนิทของคุณพ่อก็โทรเข้ามา

“ว่าไง”

(“คุณหนูครับ… เอ่ออ”)

“มีอะไร”

(“คุณท่านเสียแล้วนะครับ”)

ตุ๊บ… หลังจากเสียงปลายสาบจบลง โทรศัพท์ในมือก็หล่นลงโดยที่ฉันยังได้ยินเสียงปลายสายที่เรียกฉันอยู่ แต่ฉันขยับไม่ได้ อยากะก้มลงไปเก็บก็ยังทำไม่ได้

(“คุณหนูครับ”)

เข่าทั้งสองข้างค่อยๆอ่อนลงจนติดพื้นหญ้า สองมือบางยกขึ้นปิดหน้าแล้วร้องไห้อย่างไม่อายใคร

(“คุณหนูยังได้ยินผมมั้ยครับ”)

นี่ฉันมัวทำอะไรอยู่ นี่ฉันทำอะไร ฉันมัวมาทำอะไรที่นี่ ทำไมไม่อยู่กับพ่อ ฉันเอาแต่คิดจะล้างแค้น เอาแต่หวิธีเอาคืนทั้งๆที่ไม่รู้อะไรสักอย่าง ฉันควรทำยังไง ฉันจะอยู่ยังไง

(“คุณหนูครับ…. “)

เสียงปลายสายยังคงเรียกฉันยังไม่ขาดสาย แต่ฉันไม่อยากรับรู้อะไรแล้ว ถ้าฉันไม่อยู่ตรงนี้… ถ้าฉันไม่มัวแต่จะทำอะไรบ้าๆแบบนี้ ฉันคงมีเวลาดุแลพ่อ ฉันคงงได้อยู่กันพ่อ ฉันอาจจะไม่เสียพ่อไปแบบนี้ ฉัน… ฉัน…ไม่เหลือใครแล้ว…

“เป็นอะไรรึเปล่า” เสียงทุ้มจากหนุ่มเจ้าของบ้านเอ่ยถามเมื่อเห็นหญิงสาวนั่งร้องไห้อย่างหนัก

ฉันเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ ดวงตาที่เอ่อล้นไปด้วยน้ำตาแดงก่ำจ้องมองเค้าด้วยความกลัว นี่เขามาตั้งแต่เมื่อไร เขาจะได้ยินอะไรไหม

“เธอเป็นอะไรรึเปล่า” ไมเคิลยังคงถามซ้ำและเดินเข้ามาใกล้อรมากขึ้น “ฉันถาม เธอเป็นอะไร” น้ำเสียงของไมเคิลเริ่มอ่อนลงและเดินเข้าไปหาอรอินทร์มากขึ้น

“ป่าวค่ะ” ฉันตอบไมเคิลและคว้าโทรศัพท์ตรงปลายเท้า พร้อมกับวิ่งออกมาจากตรงนั้น



ปั้ง!! เสียงประตูห้องนอนของฉันดังขึ้นหลังจากที่ฉันวิ่งเข้ามาในห้อง ฉันรีบหยิบมือถือเครื่องจริงของฉันและของสำคัญบางอย่างใส่กระเป๋า แล้วรีบออกจากบ้านหลังนั้นทันทีโดยไม่บอกลาใคร

ฉันต้องกลับบ้าน กลับไปตั้งตัวใหม่ กลับไปวางแผนให้ดีกว่านี้ เรื่องนี้ต้องไปจบแบบนี้แน่นอน ฉันจะตามล้างแค้นพวกแก ในเมื่อพวกแกทำชีวิตฉันพัง ทำให้พ่อฉันตรอมใจ ทำให้พ่อฉันตาย ฉันก็จะทำชีวิตของพวกแกพังบ้าง ไอพวกสารเลว พวกสารเลวววว

ความคิดเห็น