Hunny Exo

มาเป็นแรงเชียร์แรงใจให้ไรท์ Hunny Exo กันนะ^^ ขอบคุณทุกคอมเม้นและการติดตามจร้า~

ไอแว่น ครั้งที่32 : ใครว่าตามง้อเป็นเรื่องยาก

ชื่อตอน : ไอแว่น ครั้งที่32 : ใครว่าตามง้อเป็นเรื่องยาก

คำค้น : ไอแว่นเนี่ยเมียกู เสือใหญ่,เดียร์,ไอ้แว่น,ไอ้เถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 41.7k

ความคิดเห็น : 48

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มี.ค. 2561 21:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไอแว่น ครั้งที่32 : ใครว่าตามง้อเป็นเรื่องยาก
แบบอักษร

​"นั่งรอตรงนี้นะ...เล่นเสร็จก็มาบอกแล้วกัน"

​"อืม...ทำตามที่สั่งด้วยละ..ถ้าจำได้คูณห้า"

​"เออๆ..ขู่กูจังไอ้งี่เง่า"



ผมมองแผ่นหลังที่เดินเข้าสนามบาสไปและลงเล่นตามกติกาที่แข่งเป็นทีม ผมจ้องมองใบหน้าคมผ่านแว่นสายตาที่ชัดแจ๋วความคล่องแคล่วว่องไวในการเลี้ยงลูกบาสจนสามารถทำแต้มชูตเข้าห่วงทำให้ได้แต้มหลายต่อหลายลูก

"แล้วกูควรจะทำอะไรดี.."

ผมพลางใช้มือจับกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้างและคลำหาบางสิ่งบางอย่างก่อนจะเจอและล้วงมือเข้าไปหยิบมันออกมาจากกระเป๋ากางเกง

"เล่นเกมส์รอมันก็ได้เนอะ"

ผมเปิดหน้าจอโทรศัพท์และปลดล็อคและกดเข้าเกมส์ทันที ผมเลยใช้เวลาว่างนี้เป็นเวลาที่จะต้องตีป้อมที่ใครก็บอกต้ิงมีหัวร้อนกันบ้าง แต่ผมน่ะหรอเฉยๆอ่ะ

ตึก ตึก ตึกๆๆๆๆๆ

จู่ๆลูกบาสสีนํ้าตาลเข้มก็กระดอนมาหาผมและกลิ้งมาโดนขาผม ผมละสายตาจากเกมส์ก่อนจะก้มลงไปเก็บและมองหาคนที่เป็นเจ้าของ

ผมมองในสนามบาสที่กำลังแย่งชิงอีกลูกกันอยู่งั้นก็แสดงว่านี่ไม่ใช้ลูกที่ไอ้เถื่อนเล่นนิ ผมมองซ้ายมองขวาจนมีเสียงตะโกนตามหลังมา

"ขอโทษนะครับ..ลูกบาสผมเอง"

"ของนายหรอกหร.."

"อ้าวเดียร์นิ..มาเล่นกีฬาด้วยหรอ"

ผมมองร่างสูงของคนที่มาสารภาพรักผมเมื่ออาทิตย์ก่อนหน้านี้ในชุดบาสเสื้อกล้าม ผมที่นี่ลอบกลืนนํ้าลายลงคอทันทีกล้ามที่ไม่ใหญ่จนเกินไปส่วนสูงเท่าไอ้เถื่อน ใบหน้าที่ซกไปด้วยเหงื่อ ไอ้เดียร์คนนี้เห็นแล้วสั่นแปลกๆ

"พะ...พี่ต้อม..ฮ่ะๆๆ..เปล่าหรอกครับพอดีมารอเพื่อนอ่ะครับ"

ผมพูดพร้อมกับยื่นลูกบาสคืนให้แกที่ยิ้มแป้น

"หรอ...ในนี้มันอบๆอยู่นะ..ไม่ร้อนหรอนั่งอยู่แถวนี้"

"ไม่เป็นไรครับ..ก็ร้อนนิดหน่อย"

ผมพลางพูดและขยับแว่นสายตาที่ใส่เล็กน้อยก่อนจะยิ้มให้พี่แก ถ้าตอนนั้นผมตกลงเป็นแฟนกับพี่แกเดาภาพไม่ออกเลยว่าจะเป็นยังไงกัน

"สนใจเล่นบาสกับพี่มั้ย..ตรงนู้นมีแป้นบาสเศษสองตัวที่ไม่ได้ใช้แข่งน่ะ"

ผมมองตามนิ้วเรียวที่แกชี้ไปทางแป้นบาสสองตัวที่อยู่นอกสนามสองตัวไว้คู่กัน ก่อนจะหันกลับไปมองไอ้คนที่สั่งให้มาเฝ้ามันก็กำลังเลี้ยงลูกเอาเป็นเอาตายอยู่ในสนามแข่ง

'ก็นิดหน่อยเองแหละ...ไปเล่นคงไม่ฆ่สกูหรอกนะ"

ผมพลางคิดในใจก่อนจะพยักหน้าให้พี่แก พี่ต้อมก็ยิ้มรับก่อนจะยื่นลูกบาสให้ผม

ผมเริ่มจากการอ่อยเหยื่อทางสิ่งของเครื่องใช้โดยการถกแขนเสื้อและปลดกระดุมสองเม็ดด้านบน ผมเล่นกับพี่ต้อมแกก็ได้แต่วิ่งแย่งลูกบาสจนหอบ

แต่พอพี่แกส่งให้ผมเล่นก่อนก็ดันเลี้ยงลูกไม่เป็น แต่เงียบๆไว้นะครับ เพราะที่ผมเป็นฝ่ายเลี้ยงลูกใช้ม๊ะ พี่ต้อมแกเองก็เข้ามาประชิดตัวผมทำให้เราเนื้อแนบเนื้อเลยละ

แต่ทว่าพอผมโดนพี่แกเบียด งานนี้ก็เสร็จผม..หุๆ

พรืดดด!

"อ๊ะ!..อู้ยยย...เจ็บอ่ะ"

"เดียร์เป็นไรมากมั้ย..พี่ขอโทษที่เบียดแรงไปหน่อย..เจ็บตรงไหนมั้ย"

เอาแล้วไงละมารยาอีเกย์รับอย่างผมก็แผ่รังสีความดัดจริตแสร้งเจ็บ แต่มันก็เป็นวิธีอย่างนึงนะเพราะผมก็อยากวัดใจพี่แกว่าจะห่วงผมขนาดไหน

"เปล่าครับ..แค่เจ็บก้นอ่ะพี่ต้อม..แหะๆ"

"ลุกไหวมั้ยเรา..พี่ช่วยนะ"

ผมค่อยๆลุกโดยมีพี่แกช่วยประคอง แม่เจ้าโว้ยยยย โครตสุภาพบุรุษอ่ะถ้าให้ผเลือกระหว่างไอ้เถื่อนกับพี่ต้อมจะให้ใครเป็นผัวดี ก็ต้องเลือก...

'ชิบหายแล้วกู..สายตาพิฆาตรแผ่รังสีแรงจัด'

ผมพูดจริงๆนะ ไอ้คนที่มองยืนผมแล้วยืนกอดอกสายตาที่ส่งมาแม่งคาดโทษไว้สุดๆ และยังมองผมสลับกับพี่ต้อมอีกด้วย 

"ขอบคุณนะครับที่ช่วย..แหะๆ..ผมไปก่อนนะ"

ผมเดินดุ่มๆออกห่างจากพี่ต้อมทันทีเพราะกลัวรังสีที่แผ่ออกมาเหลือเกินถ้าอยู่ตรงนั้นอีกนิดรังสีพิฆาตรส่งเดลิเวอร์รี่หาผมแน่

หมับ!

"บอกแล้วไม่ใช่หรอ..ผิดคำพูด"

"ก็แค่ไปเล่นแก้เซ็งเอง..มึงอย่าคาดโทษกูเลยนะ...กูแค่เบื่อจริงๆนั่งอยู่เฉยๆอ่ะ"

ผมยิ่งพูดมือหนายิ่งบีบต้นแขนผมจนต้องขมวดคิ้วเพราะเจ็บ ผมส่งสายตาปริบๆแบบเชิงว่า 'ได้โปรดกูตัวน้อยๆคนนี้ผิดไปแย้ว'

"อยากลองดีนักรึไงถ้าไม่ยอมฟังคำพํดของคนอื่น..มึงดื้อมากเลยนะเดียร์"

"มึงก็อะไรนักหนาเนี้ย..ก็บอกว่ามันไม่มีอะไรทำนิ..ฟังกูพูดบ้างดิวะ"

"ก็ไหนบอกจะนั่งรอไง..มึงผิดคำพูดชัด"

"อย่าเอาแต่ใจเสือใหญ่..หัดฟังคนอื่นเค้าพูดบ้างมึงอ่ะ..อ่ะ!..จะไปไหน..มาคุยกันให้รู้เรื่องดิวะ!..เห้ย!"

มันสะบัดมือมันออกจากต้นแขนผมทันทีก่อนจะเดินเข้าสนามตามที่ได้ยินเสียงนกหวีดเหมือนจะหมดเวลาพักครึ่ง ผมได้แต่เรียกตามหลังและมองมันเดินเข้าสนามไป

'สรุป นี่กูผิดใช่มั้ยเนี้ย'

แน่นอนต้นเหตุของเรื่องคือผม ใช่ ผมเองสินะ บัดซบเอ้ย!!! ทำไมกูต้องหาเรื่องะาลให้ตัวเองลำบากอยู่เลยเลยวะเนี้ย ฮรือออออออTT แล้วแบบนี้จะต้องไปตามง้อมันอีกซะด้วย โอ๊ยยย! 

"ไม่น่าเลยกู"

ผมเดินกลับไปที่เก้าอี้ข้างสนามเช่นเดิมก่อนจะนั่งกุมขมับพักใหญ่ ผมมองการแข่งในสนามบาสที่ค่อนข้างจะซีเรียสโดยเฉพาะ ไอ้เถื่อนที่ใช้อารมณ์เล่นแบบไม่ปราณี

มันวิ่งเข้าหาและกระแทกกับคู่ต่อสู้อย่างรุนแรง ดูก็รู้ว่ามันอารมณ์ฉุนเฉียวขนาดไหนและมันคงระบายออกด้วยการปะทะกับคู่ต่อสู้

"อ้าว..ไอ้เดียร์..มาทำไรในยิมวะ..มาเล่นกีฬาเหมือนกันหรอ"

"อ้าวว่าน..เปล่าหรอก..มานั่งรอไอ้เสือใหญ่น่ะ"

ไอ้คนที่เข้ามาทักผมก็แทบจะคุ้นเคยกันดีที่หันหน้าไปมองสนามบาสแล้วพยักหน้ารับเมื่อเห็นไอ้เถื่อนเล่นอยู่ ก่อนจะนั่งลงข้างๆผม

"เห้อ..ร้อนจังวะ..อืม..แล้วนี่ทะเลาะไรกันอ่ะ..ทำไมดูแปลกๆ"

"ห๊ะ..เปล่านิ..ก็ปกตินะ..แค่เหม่อเองคิดไรมากมาย"

เหมือนไอ้ว่านจะจับได้ด้วยแหะว่าผมกำลังมีปัญหากับไอ้เสือใหญ่ ผมจึงเลือกที่จะปฏิเสธไป

"รู้น่าว่าทะเลาะกัน...เมื่อกี้เห็นนะ"

"เอ่ออันนั้นก็นิดหน่อย"

"ไม่นิดหรอกมั้ง..ดูนั่นสิ..อารมณ์หึงหวงชัดๆ..ฮ่ะๆๆ"

ผมมองไอ้เถื่อนที่เล่นโครตจะใส่อารมณ์และเล่นปะทะเข้าหาคู่แข่งอย่างฉุนเฉียว สายตาบ่งบอกถึงเรื่องที่กำลังเคืองใจและไม่พอใจ เพราะสังเกตจาก คิ้วของมันที่ขมวดอยู่ตลอดการแข่ง

"มึงรู้มั้ยว่ามันเป็นคนยังไง..ในฐานะเพื่อนสนิทน่ะ"

ผมเลือกที่จะถามไอ้ว่านถึงเรื่องนิสัยใจคอของไอ้เถื่อน เท่าที่พึ่งจะอยู่ร่วมห้องกันได้ไม่นานก็อยากจะรู้คร่าวๆกับนิสัยรวมถึงบุคลิก

"ไอ้เสือหรอ...เป็นคงนิ่งๆกับเฉพาะพวกที่ไม่สนิทนะ..ค่อนข้างชอบสั่งนู่นนี่นั่น..ส่วนนิสัยมันก็อาจจะดูเย็นชาเหมือนพวกเจ้าหนี้โหดๆ..แต่ว่ามันเป็นคนร่าเริงดีนะ..อ้อ..แล้วก็ค่อนข้างเอาแต่ใจนิดหน่อย...มั้ง"

"เอ่อ..กูว่าอันสุดท้ายไม่น่านิดนะ..อืมแต่ก็ขอบใจมากที่ช่วยบอก"

"กูรู้ว่ามึงสองคนเข้ากันได้..กับไอ้แค่ปัญหาเล็กๆมึงอาจจะคิดว่ามันเล็กน้อยสำหรับมึง..แต่ไอ้เสือมันชอบคิดเยอะ"

"ก็จริง...แต่มันก็มีข้อดีและข้อเสียแหละในตัวมัน"

ผมมองไปที่สนามบาสร่างสูงของไอ้เถื่อนที่อยู่ในชุดบาสที่ใช้อารมณ์ร้อนของมันเป็นตัวตั้งในการแข่งขัน แต่ถึงมันใช้อารมณ์มันก็ยังคงทำแต้มให้ทีมได้

ผมที่นั่งแช่อยู่กับที่พลางคิดหาวีธีจะไปง้อมันดีกว่าหลายต่อหลายวิธี หรือจะเอาแบบเดินเข้าไปขอโทษตรงๆ ไม่ก็ทำข้าวผัดของโปรดมันเป็นการไถ่โทษ หรืออีกวิธี ก็คงต้องขึ้นไปออนท้อปให้มัน

'โน!!! ความคิดอันสุดท้ายตัดทิ้งไปได้เลยกู'

"เป็นแฟนกับมันแล้วหรอ?"

"ห๊ะ!..ไม่ใช่ๆ..ยังไม่ได้เป็น"

"หือ...ยังไม่ได้เป็น?..ยังไม่ได้เป็นแล้วดูดคอทำรอยไว้ได้ด้วยหรอ"

ถ้าจะถามกูเอาคำตอบขนาดนี้ทีหลังก็ตามไปห้องกูซะเถอะนะไปจับตาดูกูไว้เถอะ แม่งเล่นถามคิดคำตอบไม่ถูกเลย

"เห้อๆๆ...เข้าใจว่ามันยังไม่แน่นอน..เปิดใจรับเสืออย่างมันบ้างก็ดีนะ..ดูแล้วถ้ามันมีเมียสักคนคงเลิกเป็นเสือแน่ๆ"

"ถ้ามี..มันจะเลิกเป็นเสือเลยหรอ"

ข้อนี้แหละที่ผมอคติที่ยังไม่ปลงใจว่าจะเปิดรับมันเข้ามาพิจารณาในหัวใจ แค่จะจับตามองมันเพราะผมกลัวจะเจ็บอีกเหมือนเคย

ถ้าเชื่อได้ก็อยากจะเชื่อแต่วันแรกที่เจอมันก็ควงสาวต่อหน้าผมซะแล้ว แบบนี้ถ้ามันเลิกเป็นเสือผมก็เลิกหาคู่นอนเช่นกัน

"ไอ้เดียร์..เชื่อเพื่อนมันอย่างกูสักนิดนึงก็ได้...กูมั่นใจนะว่าถ้ามันได้ชอบมึง..เรื่องมือที่สองสามสี่จะไม่มี"

"กูก็มั่นใจไม่ได้ร้อยเปอร์เซ็นหรอกนะ..กูเองยังไม่รู้ตัวกูเองเลย"

"มึงแค่ยังไม่กล้าที่จะเปิดรับ..ใช่มั้ยละ?"

ผมเริ่มมองในแง่มุมหลายๆด้านทั้งตัวเองและรวมถึงไอ้เถื่อน ใครจะรู้กันละว่าสายตาที่อย่างกับเสือผู้หญิงที่เคยสบตากันครั้งแรก

ผมเองก็โง่แสนโง่ ไม่รู้สึกเลยว่าสายตามันเดี๋ยวนี้เปลี่ยนไปสายตาที่แสดงถึงความซื่อตรงและจริงใจค่อยๆผุดขึ้นมาในสมอง ใจผมตอนนี้ก็เบาหวิวแบบบอกไม่ถูก

'ถ้าลองเปิดใจให้มันสักหน่อย..หวังว่ามันคงดีกว่สที่เป็นอยู่ตอนนี้มั้ยนะ?"

"ก็พิจารณาไปแล้วกันนะ..เรื่องนี้มีแค่ใจและความรู้สึก..เป็นตัวตัดสิน..ไปละ"

ผมมองตามหลังไอ้ว่านที่เดินจากไปจนลับตา ผมยังคงคิดอยู่เรื่อยๆและยังคงโลเลอยู่ในใจ 

'นี่กูกลัวอะไรกันแน่ ทำไมไม่กล้าที่จะเปิดใจรับมันละ'

หรืออาจเป็นเพราะ...ผมกลัวการที่จะเจ็บและบอบชํ้าอีกเป็นรอบที่สอง

ผมนั่งรอเวลาไม่นานกสรแข่งขันก็จบลง ผมลุกขึ้นยืนและมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อก่อนจะหยิบผ้าในกระเป๋าข้างๆตัวยื่นให้มัน

"..."

"เย็นนี้อยากกินอะไรมั้ย..จะทำให้กิน"

"ไม่"

ผมมองมันที่กำลังใช้ผ้าเช็ดหน้าที่ผมยื่นไปให้ซับเหงื่อตามใบหน้าก่อนมันจะหยิบกระเป๋าและหันหลังเดินโดยที่ไม่สบตาผมเลย

"ขอโทษ"

"อะไร..ก็ไม่ได้โกรธอะไรนิ..กลับกันเถอะ"

ทำไมใจผมมันสั่นแปลกๆนี่เป็นครั้งแรกที่มันงอนผมแบบจริงจังไม่แม้แต่จะหันมามอง ผมที่รู้สึกผิดไม่น่าไปหาเรื่องแก้เบื่อตั้งแต่แรกมันก็คงไม่เกิดเรื่องแน่ๆ

หมับ!

ผมรั้งดึงชายเสื้อบาสมันไว้ไม่ให้ไปก่อนจะ จับข้อมือและลากมันมาที่หลังโรงยิมตอนนี้ก็เย็นมากพอสมควรก็ไม่ค่อยมีคนผ่านไปมา

"ขอโทษ..ก็ไม่ได้ตั้งใจนิ..ได้ยินรึเปล่า"

"อืม"

"ต้องพูดมากกว่านี้ดิ..จะให้ทำยังไงถึงจะหายโกรธอ่ะ"

แววตามันจ้องผมด้วยความนิ่งเฉยก่อนมันจะเมินหันไปมองทางอื่น ผมเองที่แทบจะหมดปัญญาอยู่แล้วตอนนี้เช่าแทบจะทรุดลงกับพื้น

แต่แล้ว มันอาจจะเป็นข้อเสนอของปีศาจที่ถูกเสนอออกมาจากปากมันจนได้ จากที่กำลังเศร้าๆสำนึกผิด ต้องใจหายวาบ

"ก็ไม่ยาก..ถ้าคืนนี้ออนท้อปให้ก็อาจจะหาย..ดีมั้ยละ..ไอ้ขี้ดื้อ..หึ"

​'ความชิบหา#มาเยือนโดยไม่รู้ตัวครับท่าน'











​ติดตามตอนต่อไป

​ไม่ต้องสปอยหรอกเนอะว่าตอนหน้าจะมีอะไร คริๆ^^

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น