เดวิลสีดำ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 152

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มี.ค. 2561 20:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่2
แบบอักษร

​Chapter 2




แสงพระอาทิตย์สาดส่องเข้าสู่คอนโดหรูใจกลางเมืองที่แพงแสนแพง พร้อมกายข้าวที่ขยับไปมาอย่าหงุดหงิด มีอะไรบางอย่างโอบรัดเอวเขาจนอึดอัน

กิ่งหรือนักศึกษามหาลัยลืมตาขึ้นโพรงพร้อมความจำมากมายที่เล่นเข้าสู่หัวสมอง เมื่อคืนเขากับพี่ป่านมีอะไรกัน นี่คือสิ่งเดียวที่เขากลั่นกรองออกมาได้

ร่างบางยกแขนคนตัวโตออกช้าๆพร้อมก้าวขาเก็บเสื้อผ้าอย่างยากลำบาก ช่องทาองด้านหลังของเขารู้สึกแสบขัด กิ่งขยับตัวใส่เสื้อผ้าอย่างเบาที่สุดพร้อมเดินออกจากห้องนอนของคนใจร้าย พอกลับมาคิดทบทวนดูอีกทีมันก็เป็นเพราะเขาดื่มเหล้ามาไป

Rrrr 

เสียงมือถือของร่างสูงดังขึ้นทำให้ใครอีกคนที่อยู่บนเตียงตื่นขึ้นมา พร้อมมองไปที่ร่างบางอย่างนิ่งเชียบ

"มึงจะไปไหน"

"เกี่ยวอะไรด้วยล่ะครับ"กิ่งหันหลังใส่ป่านหรือนักศึกษาแพทย์ทั้งๆที่พูดออกด้วยเสียงที่เรียบนิ่ง

"มึงเป็นเมียกูนิ"ป่านลงจาดเตียงสวมบล็อกเซอร์แล้วเดินตรฃไปหาร่างบาง แขนแกร่งโอบอุ้มอีกคนขึ้นก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำ

การกระทำของร่างสูงทำให้ใครอีกคนสับสน นี่เขากำลังทำอะไรอยู่ เขาควรออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุดไม่ใช่หรอ ทำไมกลายเป็นว่าเขายอมให้คนที่เขากำลังพยายามหนีโอบอุ้มเขาเเบบนี้  กิ่งได้แต่ก่นด่าตัวเองในใจอย่างโมโห

ป่านยกร่างบางนั่งบนซิงอ่างล้างหน้า พร้อมแทรกตัวเข้าหว่างขาอีกคน  "พี่ป่าน พี่จะทำอะไรกันแน่" 

"มึงคิดว่าไง"

"ผมไม่รู้กับพี่หรอก พี่เอาผมเพราะผมพูดจาใส่พี่ด่าพี่อันนี้ผมเข้าใจ แต่ผมว่าเราควรจบกันแค่นี้ พี่มีแฟนแล้วนะเว้ย"

"มีแฟนแล้วยังไง มึงเป็นชู้กูไม่ดีหรอ"ร่างสูงถามไถ่พร้อมเลิกคิ้วข้างนึงขึ้นอย่างกวรอารมณ์

"เลว.."

"มึงชอบกูนิ ทำไมคิดว่ากูไม่รู้หรอ"

ออดดด ออดดด

ทั้งสองคนพูดกันได้ไม่นานเสียงออดหน้าห้องก็ดังขึ้น ร่างสูงผละออกเดินออกจากห้องน้ำ 

"มึงอยู่ในนี้"

แล้วป่านก็ปิดประตูห้องน้ำแล้วเดินออกไปเปิดประตูหน้าห้อง 

"ทำไมเมื่อคืนไม่โทรหาบิวล่ะพี่ป่าน"เสียงแผ่วบางลอดเข้ามาในห้องน้ำที่ร่างบางยื่นอยู่ บิว แฟนพี่ป่านที่เรียนหมอเหมือนกัน

"พี่อ่านหนังสือจนหลับน่ะครับ หลังจากไปรับน้องชายก็นอนเลย"

"บิวคิดถึงพี่นะ"

"หื้ม หรอเนี้ย"

"พี่คิดถึงบิวไหม"

"คิดถึงสิคนดี"เสียงพูดคุยดังเป็นระยะๆพร้อมร่าบบางที่เดินนอนลงบนอ่างอาบน้ำ ยกมือปิดหูอย่างอดกลั่น...ทำไมเขาต้องมาได้ยินมารับรู้อะไรแบบนี้ นานนับชั่วโมงทั้งคู่ก็ออกจากห้อง ร่างบางรีบเร่งออกจากคอนโดอีกคนทันที หากช้ากว่านึ้เขาคงเจ็บจนตายแน่ๆ

สภาพร่างดายเขาตอนนี้เรียกได้ว่าเหมือนโดนรุมโทรม บทเพลงรักเมื่อคืนทำร้ายเขามากกว่าโดนรถชนเจ็บทั้งกาย เจ็บทั้งใจ

เมื่อใครอีกคนทำให้เขาเจ็บ เขาควรถอยออกมาได้แล้ว พยายามบอกใจตัวเองว่าหยุดรักเขา นับตั้งแต่วันนี้เราควรหยุดแล้วเริ่มใหม่ แม้ทุกสิ่งอย่างมันจะไม่ได้ง่ายอย่างใจหวัง เขาก็ขอให้มาผ่านไปอย่างง่ายดาย

นับตั้งแต่วันนั้นที่เขากับพี่ป่านมีอะไรกันจนวันนี้ร่างบางไม่เฉียดเขาใกล้ปังเลยสักครั้ง พยายามหลบหน้าเท่าที่จะทำได้ เหมือนว่าช่วงนี้พี่ป่านจะมาที่คณะเขาบ่อยขึ้น หรือมาหาไอ้ปังเรื่องนี้เขาก็ไม่ทราบ หลายครั้งหลายคราร่างสูงหันมองทางเขา พยายามที่จะเขามาคุยหลายครั้งแต่เขาก็หลบได้ทันทุกที เพราะพี่น้องคู่นี้อันตราย เขากลัวพี่ป่านเรื่องนี้เขาทราบดี ทั้งรักทั้งกลัว

"หยุด! มึงหยุดเลยเหี้ยกิ่ง" เสียงไอ้ปังดังขึ้นทันทีหลังจากผมสบตามันแล้วเดินหนี หรือเรียกได้ว่าวิ่งเลย

พอได้ยินเสียงมันผมก็หยุดกึกทันที 

"มึงหลบหน้ากูทำเหี้ยไร"

"กูว่าเราสองคนห่างๆกันดีกว่าไหมวะ"ผมเริ่มพูดออกไปทันทีที่คิดได้ ถ้าห่างจากไอ้ปังก็ไม่ต้องเจอพี่มัน

"สัสกิ่ง!"ไอ้ปังเดินอ้อมมากระชากคอเสื้อผม มองผมด้วยสายตาโกรธเครืองเเละผิดหวัง

"ปล่อยกู เลิกยุ่งกับกูสักทีฝากบอกพี่มึงด้วยว่ากูจะไม่ขอเจอหน้าพี่มึงอีก" หลังจากจบประโยคผมก็ดึงมือมันออกทันที เดินหนีทั้งๆที่คุยกันไม่รู้เรื่องนั่นแหละครับ

จบพาร์ทกิ่ง

ร่างของปังเดินเร่งรี่มาหาพี่ชายตัวเองทันทีหลังได้ยินคำพูดจากปากกิ่ง ตั้งแต่ร้านเหล้าวันนั้นกิ่งเพื่อนสนิทเขาก็เปลี่ยนไป กลับมาเป็นคนไม่พูดไม่คุยเหมือนเดิม

ตอนนี้ปังกำลังดิ่งตรงไปที่คอนโดพี่ชายทันที โกรธไอ้กิ่งก็โกรธ เสียใจก็เสียใจที่มันหลบหน้า ทั้งผิดหวัง เป็นเพื่อนกันมีอะไรทำไมไม่ปรึกษากัน มองเห็นกันเป็นอะไรกันแน่

ปังๆๆๆๆ

เสียงทุบประตูรัวๆจากมือบาง ใบหน้ากับดวงตาแดงก่ำ

"สวัสดีน้องปัง พี่ป่านอาบน้ำอยู่น่ะ"บิวคนรักของพี่ชายเขาออกมาด้วยสภาพเสื้อนักศึกษาเลยเข่าตัวยาวสีขาว ดูเหมือนจะพึ่งเอากันเสร็จ

"ออกไป"

"อ้าว เดี๋ยวน้องปัง"ร่างเล็กสองร่างพยายามยื้อยุดกันหน้าประตู ปังเกลียดคนนี้เป็นทุนเดิม เเม้พี่เขาไม่จริงจังด้วยแต่เขาก็เกลียด

"กูบอกให้ออกไป!!!!!"ปังตวาดเสียงดัง น้ำตาไหลออกมาจากหน้าด้วยความโมโห

"อะไรปัง เกิดไรขึ้น"ป่านออกมาจากห้องน้ำพร้อมสภาพผ้าเช็ดตัวพันครึ่งล่าง

"เออ ออกมาก็ดี เหี้ยกิ่งเสพยา มันบอกว่าจะไม่มาให้พี่เห็นหน้าอีก พี่ทำเหี้ยไรกับมัน ทั้งๆที่ผมดึงมันออกมาได้แล้วแท้ๆ เหี้ยป่านมึงทำไรเพื่อนกู"

"มึงพูดเหี้ยไรนะปัง ไอ้กิ่งติดยา"

"เออ มึงเลวมากมึงทำไรมัน!"พี่ชายน้องชายตะโกนกันราวกับพายุ ปังโกรธเเสนโกรธ แววตากิ่งเหมือนครั้งเรียนมหาลัยใหม่ๆ ที่ตอนนั้นพี่ป่านมีแฟนคนนึง แรกได้ว่ามันเสพยาเพราะความสิ้นคิดและเสียใจจากพี่ชายเขา

"มันเสพมานานยัง"

"พี่ป่านบิวว่า.."ร่างแฟนของป่านพูดด้วยใบหน้าขัดใจ

"บิวเงียบหน่อย"ร่างสูงกล่าวดุคนตัวเล็กด้วยท่าทีรำคาญ

"มันนานไม่นานกูไม่รู้ แต่ที่กูมั่นใจคือตอนนี้มันเสพแน่ๆ"ปังเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นพร่างขบคิดไปมาอย่างวิตกกังวล

"แล้วตอนนี้เพื่อนมึงอยู่ที่ไหน"

"คิดว่ากูจะรู้ไหม มึงไล่แฟนมึงกลับดิ๊ เกะกะตากู"ปังบ่นอย่างหัวเสียเมื่อหันหน้ากลับมาเจอใครอีกคนที่เรียกได้ว่าเป็นคนรักของพี่ชาย

"บิวกลับไปก่อนไป"ร่างสูงไล่เเฟนของตนด้วยใบหน้าเฉยชา แต่ในสมองของเขากลับคุ้นคิดอะไรมากมายที่เกี่ยวกับใครอีกคน

ชีวิตของผมเริ่มต้นด้วยอะไรที่แย่มากถึงมากที่สุด ผมเกิดและโตในเล่งอโคจรที่เต็มไปด้วยสิ่งผิดกฎหมายมากมาย  แม่ผมขายตัว ผมเกิดจากลูกค้าของแม่สักคน ซึ่งเธอก็ตอบไม่ไดเพราะเธอก็ไม่รู้ เขาให้คำตอบผมมาแบบนั้น

ยาเสพติดแบบผงสีขาวเป็นอะไรที่ผมโปรดปราณมากที่สุด เหมือนผมลอยอยู่ที่ไหนสักที่ ที่ผมมีความสุข กับสิ่งที่ตัวเองทำโดยที่จะต้องไม่ได้นึกถึงใครอีกคน

ปังๆๆ ปังๆๆ

เสียงทุบประตูอย่างแรงปลุกผมให้หลุดออกจากความคิด ใครมาทำอะไรตอนตีสามวะเนี้ย

ปังๆๆ ปังๆๆ

"ค่าบ ค่าบ"เหนื่อยๆยังไงไม่รู้แฮะ

กริ๊ง ผมดึงกลอนออกพร้อมเปิดประตู

"มาหาคะ..ใคร"

"มึง!"

ผมออกแรงดันประตูกลับเข้าที่เดิม แต่ผมคงคิดผิด เชี้ยเอ้ย! 

"ปล่อยประตูผมพี่ป่าน!!!!"ผมตะคอกออกไปสุดแรงเท่าที่คิดว่าจะทำได้ ไม่ได้เกรงว่าจะรบกวนคนอื่นากนิด

ผลัก!

พี่ป่านดันประตูกลับเข้ามาหาผมทันทีที่ผมเผลอไป หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ปังประตูห้องผมทันที

"มึงเสพยาหรอกิ่ง" เหอะ มาถามแค่นี้โทรมาก็ได้มั้งทำเดือดร้อนไปได้

"ใช่ เกี่ยวไรวะ" ผมหันหลังให้พีาเขาพร้อมเดินไปที่ปลายเตียงเก็บของที่ไม่ควรให้ใครอีกคนเห็นลงกระเป๋ากางเกงยีนต์

"มึงเป็นเมียกู"เขาขบฟันเข้าหากัน ใบหน้าบ่งบอกถึงอารมณ์โกรธถึงขั้นสุด

"โทษทีว่ะพี่....ผมไม่ได้มีพี่เป็นผัวแค่คนเดียว"

เงียบ ไร้ปฏิกิริยาตอบรับใดๆ นึกว่าจะแน่

"พีคิดรึไง ว่าของพวกนี้ผมจะได้มาง่ายๆ ผมจะไม่ถามว่าพี่รู้ได้ไงพี่คงรู้จากไอ้ปัง"

"ใช่ กูรู้จากน้องกู"

"แล้วมันยังไง"

"มึงทำอะไรอยู่"

"พี่มาทำอะไรนี่คือสิ่งที่ผมถาม ถ้าจะมาทำแบบวันนั้นก็ทำซะให้พอ แล้วเลิกยุ่งกับผมสักที"

"กูมาไม่ได้รึไง"

"ไม่ได้ เพราะพี่ไม่ใช่คนที่จะมาเข้าออกห้องนี้ได้ง่ายๆ"

"แล้วใคร ใครที่เข้ามาในห้องมึงได้ไอ้กิ่ง"

"ลูกค้าผมไง"

เหนื่อยก็เหนื่อย การสู้หน้าสบสายตากับพี่ป่านเป็นอะไรที่ผมเจ็บใจ และเจ็บปวดที่สุด

"ดี งั้นมึงมานี่"

"ทำไม"

"กูจะซื้อมึงไง"


​100%​

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}