Hunny Exo

มาเป็นแรงเชียร์แรงใจให้ไรท์ Hunny Exo กันนะ^^ ขอบคุณทุกคอมเม้นและการติดตามจร้า~

ไอแว่น ครั้งที่31 : .....

ชื่อตอน : ไอแว่น ครั้งที่31 : .....

คำค้น : ไอแว่นเนี่ยเมียกู เสือใหญ่,เดียร์,ไอ้แว่น,ไอ้เถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 52.6k

ความคิดเห็น : 46

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มี.ค. 2561 11:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไอแว่น ครั้งที่31 : .....
แบบอักษร

"ไอ้เดียร์...รายงานมึงเป็นไงบ้างเนี่ย..เสร็จรึยัง"

"เออ..มันก็ใกล้จะเสร็จแล้วแหละ..เหลืออีกสามแผ่น"



บรรยากาศในห้องเรียนก็ปกติทุกๆคนต่างจับจ้องไปที่อาจารย์สุดหล่อขาประจำไม่รู้เช้านี้แกคึกหรือแกเป็นอะไรมาไปโดนตัวไหนมาก็ไม่รู้ แม่ง โครตใจดี

"เออ..แล้วที่ว่ามึงอยู่กับไอ้เสือใหญ่นี่..เรื่องจริงดิ"

"อืม..ก็ไม่กี่วันมานี้เอง'

"ไอ้เดียร์..มึงดูเพจคู่จิ้นมหาลัยเราดิ..เปิดตัวคู่ใหม่ด้วยว่ะ"

"คู่จิ้นไรของมึงวะไอ้วา..เอามาดูดิ"

ไอ้วาที่นั่งฝั่งซ้ายของผมก็ยื่นโทรศัพท์มาให้ ผมรับและดูเพจของมหาลัยเราที่ตั้งชื่อเพจคู้จิ้นมหาลัยxxx

"คู่จิ้นหรอ..แบบชายหญิงป้ะ..ที่ว่าอยากดันให้เป็นแฟนอ่ะ"

"ก็ประมาณนั้นแต่ไม่ใช่ชายหญิง..มึงดูสิ..มีคณะเรา..แล้วก็ห้องเราด้วย"

ผมกับไอ้โยสุมหัวกันทันทีก่อนจะดูโพสล่าสุดที่เจ้าของเพจโพสมานั้น แถมมันบอกเวลาสถานที่และคณะซะด้วย

 'เฮโล สวัสดีเพื่อนๆที่ชอบคู่จิ้นที่เรากำลังจับตามองว่าสงสัยเมื่อไหร่พวกนางจะเป็นผัวเมี.. เอ้ย! ซอรี่ค่ะ ว่าเมื่อไหร่จะเป็นแฟนกัน กิ้วๆๆ เข้าเรื่องเลยแล้วกันตอนนี้เรากำลังจับคู่จิ้นที่กำลังร้อนแรงระหว่าง คร. กับ ชธ. อ่ะ คณะxxx อยู่ห้องเรียน xxx เราเห็นเมื่อเช้าพวกนางมาด้วยกันแล้วกอดคอกันด้วย อร๊ายยย จะบอกว่า คร. เป็นเดือนคณะส่วน ชธ. นี่เป็นหนุ่มน้อยแว่นๆ โอ๊ยยย เห็นแล้วฟินดันให้พวกนางเป็นเเฟนเถอะน้าาาา'

ถูกใจ 543      คอมเม้น 396

ผมอ่านข้อความที่ยาวเยียดที่ถูกพิมพ์โพสออกมาลงเพจ ไม่อยากจะเชื่อแค่ไม่กี่นาที่ยอดไลค์และคอมเม้นต์จะเยอะมากมายขนาดนี้ แต่ใครจะสนใจพวกนั้นกันผมสนไอ้คนสองคนที่กำลังพูดถึงทำไมไอ้แว่นนี่เหมือนผมจัง

"เออ..ทำไมมันเหมือนกูเลยวะ..แว่นๆ"

"เออเนาะ...แต่มันคล้ายๆเมื่อเช้าที่มึงมากับไอ้เสือใหญ่เลยอ่ะ..กูว่าดูคอมเม้นหน่อยดิ๊"

ผมกดเข้าไปดูคอมเม้นที่มากมายสงสัยวันนี้กว่าจะอาจหมดได้ก็คงต้องใช้เวลาอยู่พอสมควร แต่เลือกอ่านเฉพาะเมนต์ล่าสุดแล้วกัน

น้องขนมจีบ ถีบฟรีไม่ได้ : นี่มันคู่จิ้นคณะเรานี่หว่า ต๊ายตาย เหมาะกันด้วยสิ

บิงซูแช่แข็ง : ใช่ปีสามเปล่าอ่ะ เมื่อศุกร์ที่แล้วเห็น ชธ. ไปนั่งเฝ้า คร. เล่นบาสด้วยฟินอ่าาาา

ดาวศุกร์ ก็กินด้ายยยย : เราแอบเห็นมาว่านางสองคนดูสนิทกันดีนะ แถม คร. ที่ว่าโหดๆแต่เมื่อเช้าอ้อน ชธ. อย่างกันลูกแมวเล้ยย โอ๊ยยย แอบคบกันอยู่เปล่าอ่าาา

ถนนคนเดิน ก็ไม่ได้สร้างให้รถวิ่ง : เป็นไปได้! เจ้าแว่นมาเขย่าหัวใจสุดหล่อของเดือนคณะเลยหรอ กรี๊ดดดด ของให้เป็นแฟนกันไวๆน้าาา

ผมอ่านคอมเม้นผ่านๆก็รู้เลยว่าส่วนมากคงจะเป็นสาวๆที่ช่างมโน สาวๆทั้งในคณะและคณะอื่นๆก็ต่างลงความเห็นว่าออกจะฟินกันยกใหญ่

"เอิ่ม..กูว่านะ..เป็นมึงกับไอ้เสือใหญ่ชัวร์!"

"มึงอย่าเสียงดังดิวะ..เงียบๆหน่อย"

ผมมองซ้ายมองขวาที่ทุกคนต่างกำลังฟังอาจารย์อธิบายอยู่นั้น ตอนนี้ผมกลายเป็นคู่จิ้นคู่ใหม่กับไอ้เสือใหญ่งั้นหรอ

"มึงจะไม่ให้กูตะลึงหน่อยหรอ..แหม่..มีคู่จิ้นใหม่แถมเป็นมึงกับ..."

ไอ้โยพูดเว้นช่วงประโยคสุดท้ายก่อนจะค่อยๆหันไปมองด้านหลังไปมองไอ้เถื่อนที่ยักคิวให้ ก่อนจะหันควับมองหน้ากันต่อ

"ถ้าแม่งจะใบ้ขนาดนี้นะ..เขียนชื่อกูลงไปเถอะ"

"เออก็เนอะ...แต่ตอนนี้มึงคงกำลังถูกจับตามองอยู่แหละวะ"

"ก็แหงดิ..เห้ออ..ทำไมต้องเป็นกูด้วยวะ"

ไอ้โยพลางยักไหล่ก็เป็นท่าทีว่ามันคงไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมคู่จิ้นคู่ใหม่ต้องเป็นผมด้วยละ 

ผมยื่นโทรศัพท์คืนไอ้วาก่อนจะนั่งฟังอาจารย์สอนต่อแต่ถึงเรื่องคู่จิ้นนั่นจะดังไปถึงคณะไหนต่อไหนแล้ว ผมก็คงเป็นอีกคนนึงที่ตายด้านไม่สนมัน

ในขณะที่ผมนั่งฟังอาจารย์อยู่นั้นไอ้ลูกตาผมนี่แหละดันไปสะดุดมองที่คอไอ้โย ผมรู้ทันทีเลยละว่าคอมันไปทำอะไรมา แบบนี้ผมต้องเผือกสักหน่อยสิ

"ไอ้โย..คอมึงไปทำอะไรมา?..แดงมาเลยนะ"

"อะไร..ก็เรื่องปกติแหละ"

"หือ..ปกติมึงไม่ให้คู่นอนมึงทำรอยไม่ใช่หรอ?"

"กูโดนบังคับ"

"อะไรแค่คนเดียวมาบังคับมึงอ่ะนะ..ก็ขัดขืนไหวป้ะมึง"

"สองไอ้สัส!"

"...."

เอ่อ..แบบนี้ก็คงขืนไม่ไหวแล้วละ แต่น่าแปลกเดี๋ยวนี้ไอ้โยก็สนิทกะไอ้ภาคไอ้บูมเยอะเลย แต่เดี๋ยวนี้ผมเองก็ไม่ค่อยได้ถามมันหรอกเพราะไม่อยากรู้เรื่องชาวบ้านเยอะ

ผมเลิกถามมันแล้วสนใจที่จะนั่งฟังอาจารย์จนหมดคาบเรียน ก่อนจะพากันมากินข้าวที่โรงอาหารและพักเที่ยง

"ไอ้วา..ทำไมคนเยอะจังวะ..ดูดิคิวยาวทุกร้านเลยว่ะ"

"ก็แบบนี้แหละ..สงสัยวันนี้มาเร็วไปมั้ง..คนมันก็เยอะแบบนี้แหละ"

"กูต้องรออีกนานมั้ยเนี้ย..ไอ้โยไปไหนอีกวะนั่น"

ผมมองไปรอบๆก็มีแต่นักศึกษาที่รอต่อคิวซื้ออาหาร แต่ไม่เจอไอ้โยเลยมีแต่ไอ้วาที่คอยอยู่ใกล้ๆต่อท้ายผม

"มันคงไปต่อคิดร้านอื่นมั้ง...ไม่ต้องไปห่วงมันหรอก"

"อืม..แต่คิวนี่แม่งก็ยะ..อึก!"

"เห้ย..ไอ้เดียร์!"

จู่ๆวันนี้เป็นอะไรไปก็ไม่รู้ไอ้ผมนี่มันก็หน้ามืดขึ้นมาเกือบหน้าทิ่ม ดีที่ไอ้วาคว้าเอวผมไว้ทันมันเลยกระชับตัวผมให้พิงมัน

"เป็นไรรึเปล่ามึง..ไปนั่งรอก็ได้เดี๋ยวกูซื้อให้"

"ไม่เป็นไร..กูแค่หน้ามืดอ่ะ"

"แน่ใจนะ...ไม่ไหวมึงก็ไปนั่งรอก่อนก็ได้"

"อืม..กูไหว"

ผมเอนตัวพิงอกไอ้วาที่อยู่ด้านหลังก่อนสักพักก่อนจะค่อยๆยืนทรงตัวเองเอาไว้เพื่อไม่ให้โซเซไปมา แต่ว่าหัวตอนนี้หมุนติ้วๆเลยผมก็เลยต้องจำเป็นยืนพิงอกไอ้วาไว้

"คิวอีกยาวเลยว่ะ...กูว่ามึงไปนั่งเหอะ..เป็นลมมาจะแย่เอา"

"ไม่เป็นไร..กูโอเค"

ผมก็ยังคงปฏิเสธที่จะสละคิวจากแถว แต่ยังคงเอนหลังพิงอกไอ้วาไว้อยู่ มันเองก็ไม่ใช้คนไร้นํ้าใจใช้มือพัดให้ลมโดนหน้าผมเพื่อจะหาย

ผมเอื้อมมือขยับแว่นเล็กน้อยก่อนจะค่อยลืมตามองรอบๆนักศึกษามากมายที่มารอต่อคิวต่างมองผมแบบสงสัยบ้างก็ซุบซิบอะไรกันไม่รู้

ตึก ตึก ตึก ตึก

"เป็นอะไร?"

"ห๊ะ..ปะ..เปล่า"

คนที่เดินฝ่านักศึกษาที่กำลังต่อคิวมามากมายตรงดิ่งมาหาผมทันทีก่อนจะเอ่ยถามสลับกับมองหน้าผมและไอ้วา

"ไม่สบายรึเปล่า"

"เปล่า..กูแค่หน้ามืด"

ไอ้เถื่อนที่ตอนแรกมองผมอย่างคาดโทษก็ค่อยๆแปรเปลี่ยนด้วยแววตาที่ ห่วงใยผม ผมค่อยๆทรงตัวเองให้ยืนให้ได้ก่อนจะค่อยๆถอยห่างจากไอ้วา

"มานี่เถอะ.."

"ไปไหน..เห้ย..กูรอต่อคิวเข้าแถวตั้งยาว..มึงมาดึงกูไปดื้อๆเนี่ยนะ"

มันไม่หันมาสบตาผมแม้แต่นิด ทันทีที่มันจับข้อมือผมได้มันก็ลากผมออกจากแถวต่อคิวทันที ผมละโครตจะเสียดายสุดๆอุตส่าต่อคิวตั้งยาวเยียดอีกไม่กี่คนก็จะถึงผมแล้ว แต่มีไอ้บ้ากลับมาลากผมออกจากคิวดื้อๆ

"ห่วงแดกมากกว่าตัวเองอีกนะมึงนิ"

"เอ้า..ก็กูอุตส่าต่อแถวตั้งนานอ่ะ..มึงมาดึงกูออกมาก็แห้วดิวะ"

"ไม่ต้องห่วงกินปานนั้น..กูซื้อเพื่อไว้ให้แล้ว"

ทำไมรู้สึกดีใจแปลกๆที่มันหวังดีขนาดนี้ ตอนแรกสายตาที่มันมองผมที่พิงไอ้วาไว้แม่งโครตน่ากลัว พอตอนนี้สิใจดี๊ใจดีแถมเป็นห่วงผมด้วยละ

มันลากผมมาที่โต๊ะม้าหินอ่อนข้างๆตึก ผมมองพวกแก็งค์มันอีกสามคนที่นั่งรอและกินข้าวกันไปก่อนแล้ว ไอ้เถื่อนมันก็ค่อยๆคลายมือและส่งสายตาให้ผมนั่งลงข้างๆมัน

"อ้าว..ไอ้แว่น..ดังแล้วสิมึง...ฮ่ะๆๆ..คู่จิ้นคู่ใหม่ว่ะพวกมึง"

"เออว่ะ..เห็นในเพจ..คนไลค์โครตเยอะคอมเม้นไม่ต้องถาม..ถล่มทลายเลยเว้ย"

ผมมองไอ้ปากปีจอสองตัวที่พูดแซวเป็นว่าเล่นแต่หรอมีจะสนใจ เลยเบือนหน้าหนีพวกมันแล้วมองไปทางอื่น

"อ่ะข้าว..กินซะจะได้กินยา"

"อืม..แต่กูโอเคไม่ต้องกินหรอกยา..กูแค่หน้ามืดนิดหน่อยเอง"

"ไม่ได้..ต้องกินด้วย..แล้วมึงสองตัวก็สองซุบซิบได้ละ..เดี๋ยวพวกมึงจะโดน"

ผมมองหน้าไอ้ปากปีจอสองตัวที่เงียบกริ๊บก่อนจะอยู่ใครอยู่มันและก้มหน้ากินข้าวต่อ ผมเองก็กินไปได้ครึ่งจานก็รู้สึกอิ่มขึ้นมาแล้ว

ไอ้เถื่อนที่กำลังกินก็วางช้อนตามๆกับผมก่อนจะกินนํ้า แล้วมันก็บอกจะพาไปห้องพยาบาลไปเอายาให้ผมกินผมก็พยักหน้ารับหงึกหงัก

"ไอ้เสือ..มึงแต่งตัวให้มันถูกระเบียบหน่อยดิ๊"

"ไอ้ว่านมึงไม่ต้องไปอะไรกับมันมากมาย..กูเห็นมึงเตือนเป็นร้อยรอบละ..มันก็ไม่ทำ"

ผมมองไอ้ภาคที่ค้านไอ้เพื่อนหวังดีอย่างไอ้ว่านที่ชี้นิ้วมาที่ไอ้เถื่อน ผมเองก็มองตามจะให้ทำไงได้ก็มันเป็นผู้ชายแบดบอยแบบนี้อยู่แล้ว กระดุมเสื้อสองเม็ดบนที่ไม่ยอมติดผมเองจะพูดอะไรได้

"กูไม่อยากจะยุ่งหรอกนะ..แต่มึงดูรอยมันซะก่อน..เหอะ!..จะอวดเรอะ!"

ทุกคนหันควับจ้องที่คอของมันผมเองก็เหมือนกันก็สดุ้งเฮือกเลย ก็ไอ้รอยนี่ผมเป็นคนทำมันเองซะด้วย มันแสยะยิ้มและมองหน้าผม

"พอดีคนทำมันชอบรุนแรงน่ะ..แต่กูก็ชอบนะ"

"อะไร..จะมองหน้ากูทำไมเล่า!!"













​ติดตามตอนต่อไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น