chanlee

เราย้ายไปลงนิยายที่ readawrite แล้วนะคะ

ชื่อตอน : ตอนที่ 12

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.9k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มี.ค. 2561 01:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 12
แบบอักษร

​ตอนที่ 12

22/06/25xx

วันนี้พ่อให้สมุดไดอารี่กับแทน ชอบมากเลยแต่ว่าทำไมพ่อกับแม่ถึงไม่พาแทนไปฮ่องกงด้วยนะ

17/07/25xx

ไม่อยากเล่นเกมกับน้าเบลแล้วแทนเจ็บ แต่น้าเบลก็ใจดีทำขนมเค้กให้กินตลอด แทนรักน้าเบลแต่ไม่อยากเล่นด้วย

20/07/25xx

น้าเบลบอกว่ารักแทนที่สุด ไม่มีใครรักแทนเท่าน้าเบลอีกแล้วเพราะพ่อกับแม่ไม่อยากให้แทนเกิดมา มันเป็นเรื่องจริงหรือเปล่านะ แทนเสียใจที่พ่อกับแม่ไม่ต้องการ

23/07/25xx

วันนี้ไปบ้านคุณย่า ไม่มีใครเล่นกับแทนเลยยกเว้นน้องไวน์  น้องไวน์ใจดีชวนว่ายน้ำด้วย แทนอยากเล่นแต่น้าเบลไม่ให้ น้าเบลบอกคนอื่นสกปรกถ้าไปเล่นด้วยตัวจะสกปรกตาม แทนไม่เข้าใจ

30/07/25xx

ไม่อยากไปโรงเรียนแล้ว มีแต่คนแกล้ง แทนไม่ได้เป็นใบ้สักหน่อย ทำไมเพื่อนถึงชอบล้อว่าเป็นไอ้ใบ้ แทนพูดได้ แทนไม่ได้เป็นใบ้

01/08/25xx

พ่อไม่มางานวันเกิดแทน พ่อไม่รักแทนแล้ว แทนเกลียดพ่อ พ่อผิดสัญญา

12/08/25xx

น้าเบลพาไปสวนสนุกได้เล่นตั้งหลายอย่างสนุกมากเลยแต่ชอบชิงช้าสวรรค์ที่สุด แทนรักน้าเบล

16/08/25xx

แม่ซื้อขนมมาฝากอีกแล้ว แทนอยากเลือกเองมากกว่า ทำไมแม่ไม่ให้ไปด้วย เกลียดแม่

--/--/--

เกลียดพ่อ คนโกหก

--/--/--

ทำไมไม่มีคนรักแทน แทนเหงา น้าเบลชอบเล่นเกมที่ทำให้เจ็บ เจ็บไปหมดทั้งตัวเลย ไม่อยากเล่นแล้ว

--/--/--

น้าเบลบอกว่าเราเป็นคนรักกัน แทนไม่ชอบเลยต้องเล่นเกมเจ็บตัวมากขึ้น อยากเป็นเหมือนเดิมมากกว่า

21/12/25xx

พ่อกับแม่ชอบโกหกตอแหลเหมือนที่น้าเบลบอก

23/12/25xx

ไม่ชอบลิ้นน้าเบล หายใจไม่ออก อึดอัดจนอยากอ้วก

24/12/25xx

วันนี้ป่วยน้องไวน์กับอาทรรศเลยมาเยี่ยม เอารถถังบังคับมาให้ด้วย ชอบมากแต่ต้องซ่อนเอาไว้ใต้เตียงเดี๋ยวน้าเบลเอาไปทิ้งอีก

30/01/25xx

เพื่อนชอบแกล้ง เกลียด อยากทำให้มันเจ็บบ้าง หายไปจากโลกนี้ให้หมดได้ก็ดี

17/04/25xx

ไม่เคยมีใครสนใจแทนเลย

18/04/25xx

วันนี้เจอลูกหมาตัวสีขาวน่ารักมาก มันขี้อ้อนสุดๆ น้าเบลให้เลี้ยงได้ด้วย ตั้งชื่อว่าปลาทู เพราะมันชอบกินปลาทูมาก

22/05/25xx

รักปลาทู เพื่อนที่ดีที่สุดของแทน

15/06/25xx

เกลียดน้าเบล ไม่อยากอยู่ด้วย น้าเบลใจร้าย

12/12/25xx

น้าเบลบอกว่าเราเป็นหนึ่งเดียวกันแล้ว

--/--/--

ฆ่ามันทำไม เกลียดน้าเบล ใจร้าย น้าเบลน่าจะตายๆ ไปซะ ตายแทนเจ้าปลาทู

--/--/--

คิดถึงเจ้าปลาทู อยากเล่นปาบอลด้วยอีก

--/--/--

อยากกลับบ้าน พ่อกับแม่มารับแทนที ได้โปรด แทนหิว แทนเจ็บ น้าเบลเอาแต่ตีแทนทั้งวันเลย

--/--/--

น้าเบลทำเรื่องน่ารังเกียจ สกปรกไปหมดแล้ว ปวดจนฉี่ไม่ออก

--/--/--

น้าเบลเจอไดอารี่ที่ซ่อนไว้ อ่านไปหัวเราะไป ทั้งที่แทนเขียนด่าน้าเบล แต่ทำไมถึงไม่โกรธเลยสักนิดเพราะน้าเบลรักแทนหรือเปล่านะ แต่ถ้าน้าเบลรักแทน ทำไมต้องล่ามโซ่ไว้ด้วย

--/--/--

เมื่อไหร่จะตายไปสักที

--/--/--

เหม็น อยากอาบน้ำ

--/--/--

เกลียดทะเล เกลียดเสียงคลื่น เกลียดท้องฟ้า เกลียดน้าเบล

--/--/--

เกลียด เกลียด เกลียด เกลียด เกลียด เกลียด เกลียด เกลียด เกลียด เกลียด

--/--/--

อยากกลับบ้าน ใครก็ได้ช่วยแทนด้วย หิวจะตายอยู่แล้ว

--/--/--

กรีดแขนแล้วทำไมไม่ตายเหมือนในหนัง หรือว่าต้องกรีดให้ลึกกว่าเดิม

--/--/--

น้าเบลชอบให้ยัดเข้าไปแรงๆ มันเจ็บมาก ไม่ชอบ

--/--/--

น้าเบลร้องไห้ตอนที่แทนกรีดแขนตัวเอง ร้องทำไมไม่เห็นเข้าใจ น้าเบลอยากให้แทนตายไม่ใช่เหรอ

--/--/--

ตายซะได้ก็ดี ตายไปให้หมด ตายให้หมดทุกคน

--/--/--

คิดถึง ไม่มีใครให้นอนกอดเลย เหงา คิดถึงน้าเบล น้าเบลทิ้งแทนไว้คนเดียว น้าเบลใจร้าย

--/--/--

อย่าทิ้งแทนไว้คนเดียว

--/--/--

อยากตาย

ทศพลน้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่เมื่ออ่านบันทึกของลูกชายจบ ทำไมเมื่อก่อนเขาไม่เคยสังเกตเลย เขาปล่อยให้ลูกทรมานมานานขนาดนี้ได้อย่างไร

“พ่อขอโทษ” เรื่องพวกนี้ไม่ควรไปตกอยู่ที่แทนเลย มันเป็นความผิดของเขา ผิดที่เขาหนักแน่นไม่พอ หากย้อนเวลากลับไปได้ เขาจะเลือกไม่ใจดีกับน้องสาวของไพลินเด็ดขาด จะไม่ปล่อยให้เรื่องราวเลยเถิดจนอีกฝ่ายกลับมาแก้แค้นด้วยวิธีที่โหดร้ายกับลูกชายตน

.

.

.

“คุณแทนอยากทานอะไรครับ” ครูซเอ่ยถามเจ้านายที่นั่งอ่านเอกสารด้วยใบหน้าเคร่งขรึม

“อะไรก็ได้” แทนตอบโดยที่สายตายังจับจ้องอยู่ที่เอกสาร นิ้วขาวไล่ตามตัวอักษรไปทีละตัวเพื่อตรวจสอบความถูกต้อง

“พักก่อนเถอะ เดี๋ยวผมมาตรวจอีกที” ครูซเดินเข้าไปใกล้แล้วคว้าแฟ้มเอกสารมาถือไว้ ร่างสูงคงจะเคยชินกับการต้องทำทุกอย่างเองจนบางทีก็ลืมไปว่ามันเป็นงานของเขา

“ไม่เหนื่อย” แทนเงยหน้ามองครูซที่ยืนอยู่ข้างกาย ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงขยับหนีอีกฝ่ายไปไกลแต่ตอนนี้แทนชักจะรู้สึกชินที่เห็นครูซยืนอยู่เคียงข้างเสียแล้ว

“ถึงเวลาพักก็พักสิครับ” ครูซยิ้มให้แล้วหมุนตัวก้าวไปที่ประตูห้อง แทนมองตามไปจนเลขาหนุ่มปิดประตู ชายหนุ่มถึงหลุดยิ้มออกมา ทำตัวอย่างกับผู้ปกครองบางทีเขาก็สงสัยนะว่าตำแหน่งเจ้านายกับลูกน้องนี่สลับกันหรือเปล่า คนหน้านิ่งอารมณ์ดีได้ไม่นานเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

 “.....” แทนมองคนที่เปิดประตูเข้ามาด้วยสายตาเย็นชา

“ไม่คิดจะทักทายฉันหน่อยเหรอ” คุณหญิงรัศมีเดินมานั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามพร้อมหยิบเอกสารบนโต๊ะของแทนขึ้นมาเปิดดู

“สวัสดีครับ” แทนจิกมือลงบนหน้าขา ห้ามความรู้สึกขยะแขยงที่เริ่มก่อตัวขึ้นเมื่อเห็นคนเป็นย่าหยิบจับข้าวของตน

“ช่วงนี้หยุดงานบ่อยเหลือเกินนะ อย่าคิดว่าพัชชาช่วยปิดแล้วฉันจะไม่รู้” คุณหญิงรัศมีมองหน้าหลานชายด้วยสายตาจ้องจับผิด แทนไม่ตอบแต่เบนหน้าหนี เขาไม่อยากมอง ไม่อยากเห็น แค่อยู่ในห้องด้วยกันเชื้อโรคจากลมหายใจของยายแก่ก็พรั่งพรูจนน่าสะอิดสะเอียนไปทั่วทั้งห้องแล้ว

“ฉันส่งชื่อแกไปร่วมงานที่ภูเก็ต ควงหนูซาร่าไปด้วย แกผิดนัดเธอมาหลายครั้งแล้ว” แทนเงยหน้าขึ้นมามองคุณหญิงรัศมีด้วยความไม่พอใจ

“ผมไม่ไป”

“แกขัดฉันได้เหรอ” เธอไม่ชอบคนขัดคำสั่ง ยิ่งต่อต้านยิ่งอยากสั่งสอนให้หลาบจำ ในบรรดาหลานทั้งหมด คนที่พยศร้ายที่สุดก็คือแทนฟ้า ชายหนุ่มนิ่งและเงียบรับฟังเธอเสมอแต่ไม่เคยทำตามคำสั่งเธอสักอย่าง ต้องบังคับและข่มขู่ถึงจะยอมลงให้

“แล้วไปทำงามหน้าอะไรไว้ที่ห้าง อย่านึกว่าฉันไม่รู้ จะผิดเพศก็หัดเลือกที่ซะบ้าง อย่ามาทำให้ชื่อเสียงวงศ์ตระกูลต้องเสื่อมเสีย” แทนชะงักเมื่อได้ฟังคำด่าทอ รู้ได้ไง... ใบหน้าซีดเผือกของหลานชายทำให้คนเป็นย่ายิ้มออกมาด้วยความรู้สึกเหนือกว่า

“ผมไม่ไป” แทนยืนยันคำเดิมแม้ในใจจะเริ่มกังวลไปหมด กลัวว่าหญิงแก่น่ารังเกียจจะทำอันตรายแก่ครูซ

“ตามใจ...เผื่อฉันจะส่งคนไปเอ็นดูเลขาแกเยอะ ๆ” คุณหญิงรัศมีนั่งกอดอกด้วยท่าทางไม่ยี่หระ ที่ขู่ออกไปเธอไม่ได้แค่พูดให้สนุกปากเพราะคนอย่างเธอพูดจริงทำจริงเสมอ

“อย่ายุ่งกับเขา!” แทนกัดฟันพูดพลางจิกฝ่ามือห้ามอารมณ์ตัวเองที่รู้สึกอยากฆ่าคนตรงหน้าให้ตายคามือ หงุดหงิดไม่ชอบเวลาถูกกดดัน ถ้าฆ่าให้ตายได้ก็อยากทำ เอาแจกันฟาดลงไปบนรอยยิ้มน่ารังเกียจนั่น จิกกระชากลูกตาที่มองเหยียดหยาม กระทืบลงปากโสมมที่พูดแต่เรื่องน่าขยะแขยง

“ฉันต้องฟังแกไหมแทนฟ้า ตอบสิ...” คุณหญิงเดินเข้าไปใกล้แต่แทนรีบลุกก้าวถอยหลังห่างออกมาทันที ความรู้สึกขยะแขยงทำให้ร่างกายสูงสั่นเทา เหงื่อไหลออกตามขมับ มือขาวเริ่มข่วนสะเปะสะปะไปตามตัวเพราะรู้สึกเหมือนเชื้อโรคจากหญิงแก่กำลังแพร่กระจายมาหาเขา

“ถ้าเลขาสำคัญนักก็ไปงานนี้ซะ ถ้าไม่...เดี๋ยวฉันจะกำจัดมันออกไปจากชีวิตให้ เอาแบบไม่เจ็บตัวมากแต่จำไปจนวันตายเหมือนน้าเบลดีไหมนะ” จบคำพูดแสนร้ายกาจ คุณหญิงรัศมีก็หยิบซองเอกสารสีน้ำตาลโยนลงบนโต๊ะ

“แล้วอย่าให้มีภาพอุบาทว์พวกนี้ส่งมาที่บ้านฉันอีก ไม่อย่างนั้นเราได้เห็นดีกันแน่แทนฟ้า” คุณหญิงหยิบกระเป๋าหนังสัตว์สุดหรูขึ้นมาสะพายก่อนเดินออกไปทิ้งให้คนเป็นหลานคลุ้มคลั่งกับสิ่งที่เธอเพิ่งทำ

“แม่งเอ๊ย!” แทนระบายอารมณ์ด้วยการเตะโต๊ะกระจกกลางห้องอย่างแรงจนมันแตกกระจายเต็มพื้น

อีกแล้ว! ทำไมชีวิตเขาต้องมาเจอเรื่องแย่ ๆ พวกนี้ด้วย! หรือคำสาปมันกำลังจะกลับมา คำสาปที่น้าเบลเคยพูดไว้ เมื่อเขาต้องการอะไรสิ่งนั้นต้องถูกทำลาย มันจะต้องหายไปจากเขาตลอดกาล แทนยืนกัดเล็บด้วยภาวะกดดัน กัดจนฟันคมขบเข้ากับเนื้อ กัดต่อไปจนเลือดไหลทะลักออกมาจากปลายนิ้ว เนื้อตัวสั่นไปหมดด้วยความกลัว กลัวถูกแย่งไปอีก

“ไม่จริงหรอก...น้าเบลตายไปแล้ว น้าเบลตายไปแล้ว” แทนกระชากผมตัวเองไปมาแรงๆ เพื่อย้ำว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง แต่คำพูดของน้าสาวก็ตามมาหลอกหลอนจนเขากลัวแทบสิ้นสติ 

ครูซจะไม่หายไปเหมือนเจ้าปลาทู ครูซจะไม่หายไป

“กินเข้าไปสิเจ้าหมาน้อย” แทนในวัยสิบขวบมองลูกสุนัขสีขาวอย่างเอ็นดู เด็กชายเก็บมันกลับมาจากหลังโรงเรียนตอนยืนรอรถที่บ้านมารับ

“ทำอะไร” น้าสาวถามอย่างสงสัย เมื่อไม่เห็นหลานชายขึ้นบ้านสักที

“เลี้ยงหมาครับ” แทนหันไปยิ้มให้น้าเบลแล้วยกลูกสุนัขอวด ซึ่งน้อยครั้งที่หญิงสาวจะเห็นหลานชายส่งยิ้มให้เธอด้วยท่าทางมีความสุข

“ไปเอามาจากไหน” น้าสาวมองลูกสุนัขสีขาวด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เธอเกลียดสัตว์ทุกชนิดโดยเฉพาะสุนัขเพราะมันทำให้เธอนึกถึงวันเกิดเมื่อสิบปีที่แล้ว วันที่ทศพลซื้อสุนัขให้เป็นของขวัญ

“หน้าโรงเรียน แม่มันตาย แทนสงสารเลยเอามาเลี้ยง” เด็กชายแทนฟ้าเล่าให้ฟังพลางช้อนอุ้มลูกสุนัขขึ้นมาหอมอย่างรักใคร่ เขาชอบสุนัขตัวนี้มาก มันน่ารัก ในบรรดาพี่น้องห้าตัว มันเป็นตัวเดียวที่เข้ามาคลอเคลียอ้อนให้เขาเล่นด้วย

“แทนเลี้ยงได้ใช่ไหม” ดวงตาสีนิลจ้องมองน้าเบลอย่างมีความหวัง เขาอยากได้มาเลี้ยงเพราะมันน่ารักเหลือเกิน ขนสีขาวของมันทั้งนุ่มและนิ่ม เขาไม่อยากแยกจากมัน

“ได้สิ..แต่ต้องรักมันให้มาก ๆ นะ” หญิงสาวลูบแก้มใสที่แดงปลั่งสุขภาพดีของแทนด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

“ครับ” แทนพยักหน้าตอบตกลงทันที หลังจากนั้นทุกวันเด็กชายจะใช้เวลากับสุนัขตัวน้อยตลอด เขาไปไหนก็จะมีเจ้าสี่ขาคอยเดินคลอเคลียเสมอ แทนรักมันมากเพราะมันแสดงออกว่าต้องการเขาแบบที่ใครไม่เคยมอบให้ ความรักและความซื่อสัตย์ที่ได้จากปลาทูเป็นสิ่งที่ทำให้เด็กชายยิ้มหัวเราะออกมาด้วยใจจริง จนเวลาผ่านไปเกือบสามเดือน ในเย็นวันหนึ่งที่แทนกลับมาจากโรงเรียนแล้วไม่เห็นเจ้าปลาทูวิ่งมาหาเช่นทุกวัน เขารู้สึกกังวลใจจึงวิ่งตะโกนหาไปทั่วบ้านแต่ก็ไม่พบ จึงเดินเข้าไปถามน้าสาวที่กำลังทำคุกกี้อย่างอารมณ์ดีอยู่ในครัว**

“น้าเบลเห็นปลาทูไหมครับ” แทนร้องถามด้วยใบหน้าชื้นเหงื่อ

“เห็นสิ...มันนอนรอแทนอยู่ในศาลาไง” น้าสาวฉีกยิ้มกว้างหากแต่นัยน์ตาสีเข้มนั้นไร้แววจนน่ากลัว เด็กชายค่อยๆ ก้าวถอยหลังออกห่างด้วยความหวาดหวั่นก่อนวิ่งสุดฝีเท้าไปที่สวนหลังบ้านซึ่งมีศาลาริมน้ำเก่าๆ ตั้งอยู่ ที่นี่ไม่ค่อยมีคนมาต้นหญ้ารอบบริเวณจึงเริ่มขึ้นสูง เด็กชายวิ่งไปจนถึงศาลาแต่สิ่งที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้ตกใจแทบสิ้นสติ

“อะ อ๊าก” แทนกรีดร้องออกมาอย่างเจ็บปวด เมื่อสุนัขที่ตนแสนรักนอนหายใจรวยรินเลือดท่วมตัวจนขนสีขาวกลายเป็นสีแดงฉาน ตากลมสีน้ำตาลอ่อนทะลุออกจากเบ้า ลิ้นเล็กๆ จุกปากมีเลือดไหลซึมออกมา สภาพมันเหมือนถูกทุบตีอย่างแรง เด็กชายประคองกอดมันไว้แนบอก น้ำตาหลั่งไหลออกมาแทบเป็นสายเลือด เสียงสะอึกสะอื้นดังไปทั่วบริเวณ

“ฮือ ยะ..อย่าตายนะ อึก ห้ามตาย ได้โปรด ฮือ ๆ” แทนร้องอ้อนวอน หางน้อยกระดิกไปมาเมื่อแทนลูบสัมผัสราวกับว่ามันรอคอยเขามาโดยตลอด แทนกำลังจะอุ้มพามันไปหาหมอแต่เสียงลมหายใจและหางที่หยุดนิ่งไปทำให้หัวใจของเด็กชายแตกสลายทันที

“อ๊าก ม่ายย อึก ฮือ” เด็กน้อยก้มหน้าซุกร่างสุนัขแสนรักกอดแน่นไม่ยอมปล่อย

“ตายซะแล้ว น่าสงสารจัง” น้าสาวเดินเข้าไปนั่งอยู่ข้างหน้าแทนที่ร้องไห้เจียนจะขาดใจ

“ฮือๆ น้าเบลทำมันทำไม!” เด็กชายรู้ในทันทีว่าใครเป็นคนทำเพราะในบ้านหลังนี้คนที่กล้าทำเรื่องโหดร้ายแบบนี้ได้มีอยู่แค่คนเดียว**

“น้องแทนอยากรักมันมากกว่าน้าทำไมล่ะ” หญิงสาวประคองใบหน้าหลานชายมากดจูบไล้ลิ้นเลียคราบน้ำตาโดยไม่มีการสำนึกผิดแม้แต่น้อย

“จำไว้ ต้องรักน้าที่สุดคนเดียว ไม่อย่างนั้นน้าเบลจะตามไปฆ่าให้หมดทุกคนเลย...”

ร่างสูงทำลายข้าวของในห้องระบายอารมณ์ ความรู้สึกที่มีต่อครูซเหมือนเป็นตัวกระตุ้นให้แทนคลุ้มคลั่ง ยิ่งคิดว่าต้องเสียครูซไปอีกคนเขาก็ไม่อยากอยู่แล้ว 

ทำไมตอนนั้นไม่ตายไปพร้อมน้าเบลนะ

ทำไมเขาต้องทนทรมานใช้ชีวิตอันไร้ค่ามาจนทุกวันนี้ด้วย

ตายซะก็จบ

ตาย!

“คุณแทนอย่า!!” ครูซทิ้งข้าวของในมือวิ่งไปโอบแทนที่กำลังใช้มีดกรีดข้อมือตัวเอง ครูซใจหายใจคว่ำ ถ้าเขาเข้ามาไม่ทันได้ส่งคุณแทนเข้าโรงพยาบาลอีกครั้งแน่

“ฮือๆ” แทนร้องไห้สุดเสียง แค่คนเดียวขอแค่คนนี้คนเดียว คนเดียวที่จะไม่ยอมเสียไปอีกแล้ว 

แทนกระชับกอดครูซไว้แน่นราวกับกลัวว่าคนตรงหน้าจะหายไป ครูซไม่รู้ว่าเพราะอะไรแทนถึงสติหลุดขนาดนี้ ทั้งที่ก่อนเขาออกไปก็ดูปกติดีทุกอย่าง แต่ภาพที่แทนยกมีดจ่อที่ข้อมือด้วยสายตาเหม่อลอยทำให้เขากลัวจับใจ

“หายใจเข้าลึกๆ” ครูซลูบหลังแทน พยายามบอกให้อีกฝ่ายควบคุมลมหายใจ แทนทำตามที่ครูซบอกผ่านไปสักพักจนอาการหอบเกร็งเริ่มดีขึ้น ครูซสอดมือสางผมสีดำสนิทอย่างปลอบโยน สัมผัสที่อบอุ่นจากครูซทำให้แทนรู้สึกต้องการมากขึ้น 

อยากครอบครอง

อยากเป็นเจ้าของ

อยากเก็บไว้คนเดียว

“โอ๊ย!” ครูซร้องออกมาเมื่ออยู่ๆ แทนก็กระชากแล้วเหวี่ยงตัวเขาลงกับโซฟาอย่างแรงก่อนคร่อมตัวทับไว้

“ห้ามตาย...อยู่กับผมนะ” แทนจิกมือครูซขึ้นมากดจูบก่อนกัดลงจมเขี้ยว

“ผมจะอยู่ให้คุณรับผิดชอบไปอีกนาน” เมื่อครูซตอบรับแทนก็ก้มลงมาจูบกลีบปากสีสวย เขาขบกัดอย่างแผ่วเบาแล้วเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ครูซนิ่วหน้าเพราะความเจ็บจากฟันคมที่เม้มกัดไปทั่วจนริมฝีปากมีเลือดไหลเยิ้มเปื้อนไปตามลำคอ

“อื้ม! คุณแทนปล่อยผมก่อน” ครูซรู้สึกแสบจนต้องร้องห้าม

“ไม่!” แทนปลดเนกไทแล้วนำมาผูกข้อมือครูซไว้แน่นทั้งที่ปากยังตามประกบอยู่ไม่ห่าง ครูซไม่ทันได้ระวังพอรู้ตัวอีกทีก็ดิ้นด้วยความตกใจ

“ผมไม่หนีหรอกอย่ามัดเลย” ครูซไม่ชอบที่ถูกจำกัดอิสระในการเคลื่อนไหว มันเหมือนเขาถูกอีกฝ่ายบังคับทั้งที่ตามจริงเขาเต็มใจที่จะถูกสัมผัสจากแทน ถ้าเขายอมให้แทนบังคับแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ มันจะทำให้แทนติดเป็นนิสัยว่าเมื่อไหร่ที่อีกฝ่ายต้องการเขาต้องใช้กำลังบังคับถึงจะได้มา ซึ่งมันเป็นสิ่งที่ไม่ดีเลยในความรู้สึกของครูซ

“โกหก” แทนจับข้อมือครูซกดไว้แน่น

“ผมไม่เคยโกหกคุณ” ครูซสบตาแทนเพื่อยืนยันคำพูดตน ร่างสูงมองอย่างลังเลก่อนค่อยๆ ยื่นมือไปแกะเนกไทออกให้

ผลัก

ครูซพลิกตัวคร่อมทับแทนไว้แล้วประกบจูบอย่างดูดดื่ม คนใต้ร่างอ้าปากรับด้วยความโหยหา ตอนนี้ในหัวชายหนุ่มว่างเปล่าไปหมด เขาเพียงต้องการสัมผัสอบอุ่นแบบนี้ไว้ อยากครอบครอง อยากรับรู้ว่าคนตรงหน้าจะไม่มีวันหายไป

“อ่ะ!” แทนสะดุ้งเมื่อนิ้วเรียวบีบคลึงที่ตุ่มไตสีชมพูของเขา ครูซดูดไซร้ตามซอกคอขาวอย่างเผลอไผล กลิ่นของแทนไม่ได้หอมหวานเหมือนหญิงสาว มีแต่กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อด้วยซ้ำ แต่ทำไมไม่รู้เขาถึงชอบที่จะสูดดมนัก ให้ความรู้สึกสะอาดจนเขาอยากทำให้เปรอะเปื้อนจนทนไม่ไหว

“ครูซ” แทนกระชากหัวครูซให้มองสบตาก่อนแลบลิ้นเลียปากบางของหนุ่มลูกครึ่งจนมันชุ่มไปด้วยน้ำสีใส ครูซพยุงตัวมองดวงตาฉ่ำวาวที่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์แล้วใจสั่น เขาไม่ใช่คนมีประสบการณ์เรื่องเพศเยอะ เขาห่างหายไปหลายปีจนเหมือนร่างกายจะถูกกระตุ้นได้ง่ายดายเพียงแค่เห็นสีหน้าเร้าอารมณ์ของอีกฝ่าย

“เอาลิ้นออกมา” สิ้นคำสั่ง ครูซก็ค่อยๆ อ้าปากแลบลิ้นสีแดงสดที่บวมเป่งเพราะถูกอีกฝ่ายดูดดึงก่อนหน้านี้

“อ๊ะ!” ครูซร้องมาเมื่อถูกฟันคมขบกัดอย่างแรงจนกลิ่นคาวสนิมคละคลุ้งไปทั่วปาก แทนเลียปากตัวเองที่เลอะหยดเลือดจากลิ้นนุ่มของครูซก่อนเงยหน้าดูดทุกหยาดเลือดที่หลั่งไหลออกมา พลางปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีครีมอ่อนออก มือสอดเข้าไปบีบคลึงทั่วแผ่นอกและหน้าท้อง แต่เมื่อรู้สึกไม่ถนัดเขาเลยกระชากตัวครูซให้อยู่ใต้ล่าง

“คะ...คุณแทน” ครูซร้องเรียกเสียงสั่นเมื่อแทนครอบริมฝีปากลงบนยอดอกแล้วใช้ฟันขบดึงจนเจ็บไปหมด แต่ความเสียวสะท้านก็มากเกินจนไม่สามารถปฏิเสธได้ มือขาวลูบไล้จับไปทั่วผิวเนียน แทนกระชากเสื้อเชิ้ตของครูซให้พ้นตัวก่อนทาบทับลงไป ยิ่งตัวเบียดเสียดกันมากเท่าไหร่ ความรู้สึกต้องการก็รุนแรงมากยิ่งขึ้น แทนจิกหัวให้ครูซเงยขึ้นรับจูบป่าเถื่อนที่ไม่มีความอ่อนโยนอยู่เลยสักนิด หยดเลือดที่ไหลออกจากลิ้นยิ่งทำให้แทนคลั่ง อยากกลืนกิน อยากกัดจนไม่ให้เหลือซาก

“อื้ม” ครูซกำเสื้ออีกฝ่ายแน่นเพื่อระบายความเจ็บ แต่น่าแปลกที่ยิ่งเจ็บมากเท่าไหร่ ร่างกายเขากลับต้องการยิ่งขึ้น อยากให้แทนสัมผัสจนแทบทนไม่ได้ ทั้งคู่ต่างแลกจูบกันอย่างดูดดื่ม มือลูบไล้ไปทั่วตัวตามสัญชาตญาณ แต่เมื่อแทนแทรกตัวไปอยู่ระหว่างขาก็ทำเอาหนุ่มลูกครึ่งสะดุ้งสุดตัว

“เดี๋ยวครับ!” ครูซถึงรู้สึกว่าต้องการแต่เขาไม่อยากอยู่ในตำแหน่งที่ต้องรองรับความต้องการอีกแล้ว

“เงียบ” แทนไม่สนใจเอื้อมมือไปแกะกระดุมแล้วรูดซิปกางเกงออก มือขาวดึงกางเกงในสีขาวลงแล้วคว้าแกนกลางของครูซขยับปลุกเร้าจนเจ้าตัวร้องครางออกมา ใบหน้าแดงก่ำกับดวงตาสีน้ำตาลที่คลอไปด้วยน้ำตาทำให้แทนรู้สึกตื่นเต้น ถ้ามากกว่านี้ล่ะ จะร้องไห้หรือเปล่า แทนแสยะยิ้มแล้วเอาลิ้นแตะส่วนปลายที่เริ่มมีน้ำปริ่มอยู่ ครูซที่รับรู้ถึงสัมผัสอุ่นชื้นก็สะดุ้งสุดตัวด้วยความเสียวกระสัน

“อึ่ม!..อืม” มือไม้สั่นไปหมด หัวขาวโพลง ลิ้นที่ทั้งนิ่มและอุ่นไล้วนไปตามความยาวก่อนครอบลงไป ส่วนมือขาวเคล้นไปตามลูกบอลแฝดอย่างปลุกเร้า ครูซกัดแขนตัวเองระบายความเสียวซ่านที่แทนมอบให้ ยิ่งปากอิ่มแกล้งขบเบาๆ ตามแกนกลางร่างโปร่งยิ่งสั่นสะท้าน แทนคายท่อนเนื้อในปากแล้วใช้มือชักรูดให้อย่างรวดเร็ว อยากเห็นสีหน้าทรมานแทบขาดใจของอีกฝ่าย ซึ่งภาพตรงหน้าก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกผิดหวังสักนิด ใบหน้าที่แดงก่ำไปด้วยอารมณ์ราคะกับน้ำตาที่ไหลจากดวงตาคู่สวย ร่างกายบิดเร้าไปมาด้วยความต้องการ

“ร้องสิ...อยากฟัง” แทนยื่นมือไปปัดแขนครูซที่กัดห้ามเสียงครางอยู่ออก แต่คำสั่งที่น่าอายเกินไปทำให้ชายหนุ่มส่ายหน้าปฏิเสธ

“อืม..อ๊า~ คะ คุณแทนแรงไปแล้ว!” เมื่อไม่ยอมทำตามที่บอก แทนจึงบีบรัดท่อนเอ็นในมืออย่างแรงจนครูซร้องออกมาสุดเสียง

“อย่าขัดคำสั่ง” ร่างสูงกระซิบชิดริมฝีปากบางแล้วดูดเม้มอย่างหยอกล้อ ครูซพยักหน้ารับอย่างจำยอม เห็นดังนั้นแทนถึงใช้ลิ้นลากเลียตั้งแต่ปลายคางไปถึงหน้าอกแล้วดูดกลืนตุ่มไตทั้งสองข้างก่อนไล้ลิ้นไปยังแกนกลางที่มีน้ำไหลเยิ้มออกมาบ่งบอกถึงอารมณ์ของเจ้าตัวที่ใกล้ถึงเวลาปลดปล่อย แทนหยุดขยับมือแล้วใช้นิ้วชี้กดปิดกั้นรูไว้แกล้งไม่ให้ครูซได้ปลดปล่อย

“อ้า~ แฮ่ก ๆ คุณแทน ผะ ผมอึดอัด อื้ม!” ครูซจิกมือลงบนโซฟาแน่น ไรผมชื้นไปด้วยเหงื่อ หน้าอกกระเพื่อมตามลมหายใจที่หอบเร็ว แทนจ้องภาพข้างหน้าด้วยใบหน้าเรียบนิ่งแต่สายตาที่ใช้มองกลับโลมเลียจนคนใต้ร่างใจสั่น ครูซรู้สึกว่าแทนมีความขัดแย้งในตัวมากจนเขาสับสน ทั้งที่เกลียดสัมผัสแต่ทำไมถึงได้ทำเรื่องอย่างว่าเก่งได้ขนาดนี้กันนะ....

“อ๊ะ!” ครูซสะดุ้งสุดตัวเมื่อแทนบดขยี้ปลายยอดแกนกลางของเขา

“อย่าเหม่อ” แทนพูดจบก็ครอบปากลงบนท่อนเนื้อที่สั่นไหวรุนแรงจากความต้องการ ครูซเริ่มเกร็งตัวเมื่อดูดเร็วและแรงขึ้นเรื่อยๆ มือข้างหนึ่งชักรูดทั้งหนักแน่นและรวดเร็ว อีกมือก็เคล้าคลึงลูกแฝดอย่างหยอกเย้า

“อึ่ก...อ้า~ อื้ม!!” ครูซผลักให้แทนออกห่างเมื่อใกล้จะถึงจุดสุดยอด แต่ดูเหมือนแทนจะจงใจไม่เอาริมฝีปากออก ทั้งดูดดึงและใช้ลิ้นรัวลงบนส่วนปลายทำให้ครูซทนไม่ไหวปลดปล่อยน้ำคาวขุ่นออกมามากมายจนไหลทะลักออกตามมุมปาก

“สกปรก” แทนคายน้ำคาวขุ่นลงบนฝ่ามือ จ้องมองด้วยความรู้สึกรังเกียจแต่กลับกลืนกินบางส่วนที่อยู่ในปากลงไป รสชาติแย่ แทนเลียริมฝีปากที่เปื้อนอยู่พลางมองครูซที่นอนหอบหลับตาหน้าแดงก่ำ เห็นแล้วรู้สึกหมั่นเขี้ยวจนอยากทำให้แดงช้ำไปหมดทั้งตัว

“โอ๊ย!” ครูซลืมตาขึ้นทันทีเมื่อถูกกัดต้นขาขาวอย่างแรง แทนสบตาครูซแล้วลากลิ้นไปถึงหน้าท้องขาวที่ขึ้นรูปซิกแพคสวยงาม ตามตัวของครูซเรียบเนียนไม่มีขนสักเส้นให้แทนรู้สึกสากมือ

“อึ่ก” ครูซหอบหายใจแรงขึ้นอีกครั้งเมื่อถูกกระตุ้นจากอีกฝ่ายอย่างต่อเนื่อง ทั้งที่ปลดปล่อยไปแล้วแต่ร่างกายกลับตื่นตัวได้ง่ายจนเขาอาย

“อย่าให้ใครมาจับคุณแบบนี้” แทนสอดนิ้วแทรกเข้าไปในปากอุ่น บีบคลึงลิ้นสีแดงเล่นอย่างเพลินมือเขารู้ความหมายคำว่า เอ็นดู ของคุณหญิงรัศมี รู้ดีว่ามันทำให้คนเป็นบ้าได้อย่างไร

“ผมไม่ชอบของสกปรก” ถ้าจะร่างกายนี้จะสกปรก เขาขอเป็นเพียงคนเดียวที่ได้ทำ “เข้าใจไหม” แทนกระซิบข้างหูครูซแล้วสอดลิ้นเข้าไปโลมเลีย ครูซขยับออกห่างเล็กน้อยก่อนพูดในสิ่งที่ตัวเองต้องการบ้าง

“ผมจะทำตามที่คุณแทนสั่ง ถ้าคุณเชื่อฟังผมให้มากๆ” ครูซโอบคอแทนเข้ามาใกล้จนหน้าผากแนบชิด สายตาที่สอดประสานกันทำให้คนทั้งคู่รู้ว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร

“หึ” แทนไม่ชอบใจกับประโยคอวดดีแบบนี้แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร เขาพยุงตัวลุกขึ้นแล้วฉุดครูซให้ลุกมาจัดการกับตัวเองที่เลอะเปรอะเปื้อน แทนลุกไปเข้าห้องน้ำซึ่งสั่งทำพิเศษไว้ในห้องทำงานเพราะไม่ชอบเข้าไปใช้ปะปนกับคนอื่น ในห้องทำงานนี้จึงมีทั้งห้องน้ำและเคาน์เตอร์สำหรับชงเครื่องดื่มอยู่หลังผนังสีดำที่สามารถเลื่อนเปิดได้

ซ่าๆ

สายน้ำที่ไหลจากฝักบัวทำให้แทนรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น ชายหนุ่มเริ่มจัดการกับแกนกลางที่ขยายตัวอยู่ให้สงบลง ที่แทนเลือกหยุดไว้แค่นั้นเพราะรู้ตัวเองดีว่าถ้าสานต่อแล้วเขาคงไม่สามารถหยุดตัวเองไม่ให้ทำป่าเถื่อนกับอีกฝ่ายได้แน่

​เขาเสพติดความรุนแรง ชอบสีหน้าที่ร้องไห้อ้อนวอน เขาเกลียดสิ่งที่น้าเบลทำไว้แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าสิ่งเหล่านั้นหล่อหลอมให้เขามีรสนิยมเสพสมทางเพศแบบนี้ ก่อนหน้านี้แทนไม่เคยมีความสัมพันธ์ทางกายกับใครเลยนอกจากน้าเบล ซึ่งเขาเรียนรู้ทุกอย่างในสิ่งที่เด็กไม่สมควรได้รู้จากน้าสาว มันยาวนานและมากพอจะทำให้จำได้ขึ้นใจว่าควรทำแบบไหนให้อีกฝ่ายรู้สึกดี เพราะไม่อย่างนั้นเขาจะถูกทุบตีเสมอ ความรู้สึกรังเกียจขยะแขยงทุกครั้งที่ได้ทำ มันยังฝังใจเขามาจนทุกวันนี้ แต่น่าแปลกที่กับครูซเขากลับไม่ได้รู้สึกแย่มีแต่ความสุขสม ทั้งที่เรื่องพวกนี้ไม่เคยอยู่ในหัวเขามาก่อน แต่กับครูซเขาไม่อาจห้ามความต้องการแสนวิปริตของตัวเองได้ แทนรู้ตัวว่าครูซพิเศษกว่าคนอื่นสำหรับเขา หนุ่มลูกครึ่งสามารถอยู่ใกล้เขาในแบบที่ใครก็ไม่สามารถทำได้ เป็นตัวเขาเสียเองที่เป็นฝ่ายเรียกร้องหาโดยที่ไม่รู้สึกรังเกียจรุนแรงเหมือนเคย เพียงแค่รอยยิ้มและสัมผัสอันอบอุ่นก็ทำเอาอารมณ์บ้าคลั่งที่เคยมีเบาบางลงไปได้ โดยที่ไม่ต้องใช้ยาเลยสักนิด มันเป็นเพราะอะไรกัน...

ก๊อกๆ

“คุณแทนครับนานเกินไปแล้วนะ” แทนสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงร้องเรียกจากคนในห้วงความคิด ครูซเรียกอีกครั้งด้วยน้ำเสียงร้อนรนเพราะแทนไม่ตอบรับอะไรกลับมาสักที

“รู้แล้ว!” แทนบอกกลับ มือขาวเอื้อมไปปิดฝักบัวแล้วเดินไปแต่งตัวใหม่ในมุมห้องที่แบ่งเป็นโซนตู้เสื้อผ้าเอาไว้

“โอเคไหมครับ” ครูซที่นั่งรออยู่ข้างนอกพอเห็นแทนออกมาก็รีบพุ่งเข้าไปสำรวจตามตัว เพราะกลัวว่าคนหน้านิ่งจะเผลอทำร้ายตัวเองอีก

“ดูแลตัวเองก่อนเถอะ” แทนว่าแล้วใช้นิ้วเกลี่ยริมฝีปากบางที่มีเลือดแห้งติดอยู่

“ผมไม่เจ็บคระ โอ๊ย!” ครูซยังพูดไม่ทันจบแทนก็กดลงไปที่แผลอย่างแรงจนปากแผลเปิดเลือดไหลซึมออกมา

“เจ็บแล้วนี่” แทนแสยะยิ้มมุมปากแล้วโยนผ้าเช็ดตัวผืนใหม่ให้ ครูซรับมาถืออย่างงงๆ

“ผมไม่ชอบให้คุณสกปรก” แทนพูดจบก็เดินผ่านหน้าครูซไปนั่งรอที่โต๊ะทานข้าว

“เดี๋ยวผมใส่จานให้... // ผมจะรอทานพร้อมคุณ”

“แต่..” ครูซอยากให้แทนรีบทานเพราะถ้าเลยเวลาอาหารโรคกระเพาะอักเสบจะกำเริบ

“อย่าขัดคำสั่งผมบ่อยๆ สิ มันไม่ค่อยน่ารักเลยนะ” จบประโยคเรียบนิ่งของแทน ครูซก็รู้สึกหน้าเห่อร้อนขึ้นมาทันที มือไม้เก้กังไปหมด เขาไม่เคยเจอแทนในโหมดนี้เลยทำตัวไม่ค่อยถูก สายตาจับจ้องกับรอยยิ้มจางๆ แบบนั้นทำให้ใจเขาเต้นแรงจนกลัวว่ามันจะหลุดออกมา

“รอสักครู่นะครับ” ครูซไม่สามารถโต้ตอบอะไรกลับไปได้ จึงได้แต่เม้มปากเพื่อกลั้นรอยยิ้มของตนแล้วรีบหันหลังเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็วโดยที่ไม่ทันได้สังเกตรอยยิ้มที่กว้างขึ้นเรื่อยๆ เลยสักนิด

“ยา..คุณเป็นยาของผม” ยากล่อมประสาทที่ทำให้เขาเลิกคลั่งเพียงแค่ได้รับสัมผัสอันอบอุ่นกับรอยยิ้มแสนอ่อนโยน

TBC.


ความคิดเห็น