Hunny Exo

มาเป็นแรงเชียร์แรงใจให้ไรท์ Hunny Exo กันนะ^^ ขอบคุณทุกคอมเม้นและการติดตามจร้า~

ไอแว่น ครั้งที่30 : ไม่หวานหมูแล้วสิ

ชื่อตอน : ไอแว่น ครั้งที่30 : ไม่หวานหมูแล้วสิ

คำค้น : ไอแว่นเนี่ยเมียกู เสือใหญ่,เดียร์,ไอ้แว่น,ไอ้เถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 56.5k

ความคิดเห็น : 33

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มี.ค. 2561 20:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไอแว่น ครั้งที่30 : ไม่หวานหมูแล้วสิ
แบบอักษร

​.

.

.

เช้าของวันที่อุณในห้องต่างปกติเหมือนในทุกๆวัน แต่วันนี้ช่างแปลกปกติถ้านอนคนเดียวบนเตียงขนาดไซด์คิงส์ขนาดนี้ผมจะรู้สึกเวิ้งว้างแปลกๆเป็กปกติจนชิน แต่ถ้าหากเป็นแบบว่าตอนนี้มันอบอุ่น

อบอุ่นที่ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน ผมค่อยๆปรือตาขึ้นและค่อยๆกระพริบหลายๆครั้งเพื่อปรับแสงก่อนจะมองไปรอบๆตัวและเจอสิ่งที่ทำให้ผมอุ่นขึ้น

'อ๋อ...ไอ้เถื่อนมันแค่กอดผมเอง'

ผมตาโตและหัวใจกระตุกวูบทันที นี่มันใช่หรอ โอ้โห เล่นกอดกูแน่นขนาดนี้มึงจะสิงกูเลยมั้ย! 

"เห้ย!..โอ๊ย!อึดอัด..เลิกกอดได้แล้วน่า..มือแม่งอย่างกับหนวดหมึกเลยนะ..ปล่อย"

"อืมมม...เงียบๆ"

"มึงลืมไปนะว่าวันนี้ต้องไปเรียนแต่เช้าอ่ะ..ปล่อยสิ..กูจะไปอาบนํ้า"

ผมดิ้นไปดิ้นมาในอ้อมกอดที่แสนจะแน่นแฟ้นแบบนี้ดูภายนอกเหมือนจะอบอุ่นดี แต่ไอ้คนอย่างผมที่ดิ้นพลัดๆนี่สิจะตายอยู่แล้ว

ราวกับว่าผมยิ่งดิ้นแรงรัดก็เพิ่มมากขึ้นจนผมค่อยๆเลิกดิ้นและหยุดดิ้น ผมฮึกฮัดเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้ามองใบหน้าคมที่อยู่ห่างไม่ถึงคืบ

แถบจะบอกว่ามัน'หล่อมาก!'ในบรรดาผู้ชายที่ผมเคยไปล่ามา นี่มันเป็นคนแรกเลยที่ผมได้ใกล้มันขนาดนี้ใบหน้าที่ทำให้หลงใหล ผมเองก็เผลอใช้ปลายนิ้วค่อยๆสัมผัสที่แก้มและสันกรามได้รูป จนมันลืมตาตื่น

"จ้องทำไม...หึ..จะยั่วกันทางอ้อมหรอ"

"อย่าคิดไปเอง..แค่มีเศษผงติดหน้ามึงแค่นั้นเอง..กูเลยปัดให้ขอบคุณกูด้วยละ"

"ได้สิ...อยากได้ค่าตอบแทนหรอกหรอ"

มือหนาเอื้อมจับปลายคางผมอย่างแผ่วเบาก่อนจะแนบริมฝีปากหยักได้รูปประกบแนบชิดริมฝีปากกับผม ผมที่แทบจะขัดขืนไม่ลงก็ยอมจำนนที่จะหลับตาและน้อมรับจูบนั้นไว้

ริมฝีปากที่หมายประกบจูบกันธรรมดาไม่ได้แลกลิ้นหรืออะำรทั้งสิ้น มีแค่มันดูดริมฝีปากล่างผมเบาๆก่อนจะถอนจูบ

"หึ...เคลิ้มเชียวนะ"

"ห๊ะ!..คำขอบคุณไม่ใช่เรอะ!..ฮึ้!..กูจะไปอาบนํ้าแล้ว..ปล่อยๆๆ"

ใครมันจะไปรู้ดีเท่าตัวผมกันละ ผมที่หน้าแดงฉ่าและร้อนรุ่มไปหมดและยังคงสั่นไหวเพราะจูบธรรมดาๆแบบนั้น แต่ใจมันกลับรู้สึกว่ามันช่างอ่อนโยนแฝงไปด้วยความร้อนแรง

ผมปัดความคิดนั้นและสะบัดตัวลุกออกจากที่นอนทันทีก่อนจะไปหยิบผ้าขนหนูเดินเข้าห้องนํ้า ไม่สิใส่เกียร์หมาวิ่งเข้าไปเลยละ

"ฟู่ววววว..สะบายตัวจริงๆ"

นํ้าที่ไหลออกมาจากฝักบัวค่อยๆชะโลมแตะบนร่างกายที่เปลือยเปล่าของผมอย่างช้าไม่แร่งรีบ ผมเองก็เป็นคนตื่นเช้าก็แบบเนี้ยอาบนํ้าทีจะได้ถูผิวให้สมใจซะบ้าง

ว่าแล้วผมก็กดขวดครีมลงบนฝ่ามือก่อนจะถูตามร่างกาย กลิ่นหอมของมันโชยขึ้นมาจนผมต้องสูดดมเพราะเป็นกลิ่นประจำที่ผมใช้ก็ต้องชอบเป็นธรรมดา

แกร๊ก!

แต่ทว่า การดูแลผิวของผมต้องจบเพียงเท่านี้ ผมหันควับไปที่ประตูเมื่อมันปรากฏร่างของใครบางคนที่เข้ามาจนต้องร้องเสียงหลง

"เห้ย!!!...กูอาบนํ้าอยู่!..มึงไม่เห็นรึไงเนี้ย!!"

"ก็มึฃอาบนํ้านานอ่ะ..กูขออาบด้วยแล้วกัน"

ว่าแล้วผมไม่ทันจะได้ค้านอะไรที่มัวแต่ใช้มือบดบังเจ้าเดียร์ตัวน้อยของผม มันถือวิสาสะถอดเสื้อผ้าและโยนกองไว้หน้าห้องก่อนจะปิดประตู

"ถอยไปดิ..อาบด้วย"

"เออๆ..มึงก็อาบไปดิ..อย่ามาเบียดกูด้วย"

ผมชำเลืองมองมันตั้งแต่ใบใบหน้าที่มือกำลังจับฝักบัวชะโลมนํ้าใส่ไปทั่วร่างกาย ผมมองมันที่หลับตาพริ้มให้นํ้าชะโลมโดนหน้าไล่เรื่อยลงมาที่แผลงอกแกร่งที่หน้าดึงดูด ก่อนจะไล่ตํ่าลงมองซิกแพ็คที่ชนิดแบบว่าหุ่นแม่งโครตนักกีฬาผสมนายแบบ หล่อโฮกกกกกก!!!

เออ ไอ้ส่วนหว่างขาไม่ต้องพูดถึง เพราะตอนนี้มันก็ทำเอาผมค้างไปเลยเหมือนกัน โธ่ๆ...เดียร์น้อยกูไม่ต้องเปรียบเทียบก็ตกรอบซะแล้ว ผมจ้องไอ้หนอนยักษ์ที่กำลังหลับไหลมีขนาดใหญ่โตถ้าให้พูดถึงตอนมันแข็งก็ยังคงพองใหญ่ว่านี้ ผมละคิดแล้วจะเสียวแปลกๆเลย หุๆ

"จ้องอยู่ได้...กูแข็งขึ้นมามึงจะรับผิดชอบมั้ย"

"รับดิ..เห้ย!..ถุ๊ยๆๆๆ..ไม่โว้ยยย!"

"หึ...จริงดิ..ให้แน่นะ..เช้านี้สักดอกคงทันเวลา"

"ไม่ก็ไม่สิวะ!..วันหลังแล้วกัน"

ประโยดหลังๆเสียงผมก็จะเบากว่าเป็นพิเศษหน่อยก่อนจะถู่สบู่ต่อแก้เขินแทน ผมกับมันใช้เวลาอาบนํ้าร่วมกันไม่นาน(รึเปล่า)กว่าผมจะอาบเสร็จได้ลูกผมก็เกือบจะแข็งขึ้นมาเชียว เมื่อเห็นไอ้หนอนนั่นแกว่งไปมาเวลาขยับนั่นแหละสาเหตุ

"ไอ่ห่า..ถ้ากูแข็งขึ้นมาก็ซวยสิวะ..แม่ง..ถูสบู่อย่างเดียวก็พอ..ขยัยให้มันแกว่งอยู่ได้"

ผมที่แบ่งโซนโดยผมเองจะแต่งตัวในห้องแต่งตัวส่วนไอ้เถื่อนนั่นผมตะเพิ่ดมันให้ไปแต่งข้างนอกไม่ต้องเข้ามาด้านในกับผม

ผมที่จินตนาการและสงบสติอารมณ์ตัวเองอยู่นานก่อนจะเดินออกมาจากห้องแต่งตัวก็เห็นไอ้เถื่อนกำลังเซ็ทผมและแต่งตัวเรียบร้อย

ผมมองซ้ายมองขวาเพื่อหาแว่นก่อนจะลืมไปเลยว่าเก็บในลิ้นชักข้างเตียงนอน ผมเข้าไปเปิดมันและหยิบขึ้นมาสวมใส่ก่อนจะเดินไปส่องกระจกเพื่อเช็คความเรียบร้อย

"ไอ้แว่น"

"อะไรของมึง..อย่ามากวนประสาทแต่เช้า"

"หิวข้าวอ่ะ...ทำให้กินหน่อย"

"มึงก็ทำเป็นนิ..เมื่อวานก็ทำข้าวต้มให้กูแดกอยู่เลยไม่ใช่หรอ"

"ก็ขี้เกียจแล้วนิ...อยากกินฝีมือเมีย"

ผมมองมันผ่านกระจกที่มันกำลังจ้องมองผมเองเหมือนกันก่อนจะยิ้มและพลางสะกิดผมเล็กน้อย

"นะๆ...หิวแล้วอ่ะ"

"เออๆ..เดี๋ยวกูทำให้"

ว่าแล้วผมนี่ก็เหมือนผู้หญิงทั่วๆไปที่โลกสวยเมื่อเห็นผู้ชายในอุดมคติยืนยิ้มแป้นน่ารักๆอยู่ตรงหน้าแถมหล่อโครตๆ ใครกันจะไม่สั่นไหวบ้างละ...

"ทำไรให้กินอ่ะ...ขอเป็นข้าวผัดอีกดิ"

"เออๆ..ข้าวผัดก็ข้าวผัด"

ผมองนาฬากาก็เจ็ดมึงกว่าๆดีนะที่เข้าเรียนแปดโมงก็ยังคงพอมีเวลาให้กินข้าวไปมหาลัยก่อน ส่วนถ้าเหลือเวลาหน่อยก็นั่งชิลๆรอเวลาเข้าเรียนสบายๆ

"เอา..เอาไปสิ"

"ขอบคุณครับ"

ผมยื่นจานข้าวที่มีข้าวผัดที่ผมทำให้มันไปก่อนจะหยิบอีกจานที่เป็นของผมเองและไปนั่งกินที่โต๊ะแบบเงียบๆ

"รายงานเหลืออีกกี่แผ่นละ..ใกล้จะทำเสร็จรึยัง"

"เสร็จไปสอง...เหลืออีกสาม..ไอที่ตกลงกันไว้กูทำเสร็จสองแผ่น..แต่มึงเหลืออีกครั้งนึง"

"เออ..กูรู้อยู่หรอก..ไว้ที่หลังได้ป้ะ..มึงอย่าบ้าเซ็กส์หน่อยเลย"

"มึงก็ชอบไม่ใช่หรอครับ"

ยิ้มร้ายๆที่มุมปากของมันที่กำลังปรากฏอยู่บนใบหน้า ผมละอิจฉามันแล้วอิจฉามันอีกว่าทำไมมันหล่อขนาดนี้ พรระเจ้า!!!

แต่คงไม่ต้องคิดมากหรอกว่ามันหล่อเหมือนใคร เพราะแม่งหล่อถอดแบบพ่อมันเด๊ะๆส่วนรอยยิ้มที่ชวนหลงใหลก็แม่มันล้วนๆ ส่วนนิสัยของมันอันนี้ผมไม่แน่ใจมามันจากฝั่งพ่อหรือแม่มัน?

"ป้ะ..ไปมหาลัยกัน"

"อืม"

ผมเก็บจานเรียบร้อยก่อนจะเดินออกจากห้องโดยไม่ลืมที่จะล็อกประตูและเดินตามันลงมายังลานจอดรถ ผมมองซ้ายมองขวาในขณะเดินตามมันต้อยๆรถไอ้คันที่ผมคุ้นตาผมไม่เห็นเลย

"ไหนวะรถมึง..อย่าบอกนะว่าจะพากูโหนเมล์อ่ะ..มันมีเวลาน้อยนะเว้ยเห้ย!"

ผมตาโตและอาจจะกำลังตกอยู่ในสภาวะแตกตื่นและกังวลกับเวลาที่อาจจะไปมหาลัยไม่ทัน

"ใจเย็น..นี่ไงรถกู..หึ..กูไม่พามึงโหนเมล์หรอกน่าไอ้แว่น"

ผมที่ตาแพรวพราวและคงจะอ้าปากค้างรถสุดหรูยี่ห้อสปอตร์สีขาวแทงตาผมผ่ายแว่นมานั้น มันช่างโดดเด่นกว่ารถคันไหนๆที่อยู่ในลานจอดทั้งหมด

"รถมึงจริงดิ!"

"แน่นอน...พ่อดีไปอ้อนพ่อมา..หึ"

มันพูดอย่างสบายอารมณ์อันนี้ผมเข้าใจในฟิลคุณหนูเลยละ ผมเปิดประตูรถมันทีละกลั๊วกลัวว่าสีรถมันจะติดมือผมมาเพราะแม่งโครตใหม่เอี่ยม แต่พอเข้าไปนั่งนี่สิแทบจะไม่กล้าขยับตัวไปไหนเลยกลัวสีเบาะมันจะลอกน่ะสิ

"นั่งอย่างกับโดยฉาบปูนไว้อย่างนั้นแหละ..มึงขยับตัวบ้างก็ดีนะ..กูกลัว"

มันหัวเราะในลำคอก่อนจะเหลือบมองผมที่นั่งรถก็ผ่านมาสองสามนาทีแล้ว แต่ว่าตัวปมยังไม่กระดุกกระดิกอะไรเลย ใครมันจะกล้านอนแผ่หรือนั่งแผ่ในรถราคาสิบล้านขนาดนี้ แค่นั่งรถเก๋งคันสีดำของมันก็หรูแล้ว

ไม่นานก็ถึงมหาลัยที่แสนจะคุ้นเคย ภายในรั้วแห่งนี้เป็นสิ่งที่มีค่าสำหรับใครหลายๆคนในสถานะนักศึกษาผมเองก็เช่นเดียวกัน มันก็ดีอย่างนึงแหละได้ชีวิตแบบชิวๆก่อนทำงานมันก็แบบนี้

"ตอนเย็นไปรอกูที่ยิมด้วยนะ"

"ไปรอทำไมอ่ะ?"

"จะได้กลับพร้อมกันไง..อยู่ห้องเดียวกันก็ต้องกลับพร้อมกันดิ"

เออ..ผมเองก็ลืมไปสนิทว่าอยู่กับมัน ให้ไปรอที่ยิมหลังเรียนเสร็จมันคงจะไปเล่นกีฬาของมันสักหน่อยแหละมั้ง หือ? แบบนี้ก็หวานหมูดิอย่างน้อยๆก็ไปนั่งเฝ้ามันแล้วก็มองอาหารชั้นเลิศ เช่น พวกรุ่นพี่นักกีฬาสิวะเนี้ย

ผมไม่รู้ตัวเลยนะว่าตัวเองกำลังยิ้มกรุ่มกริ่มในขณะที่กำลังจะเดินเข้าคณะ จนไอ้เถื่อนมันเริ่มสังเกตเห็นและโบกหัวผมทีนึงเล่นซะเกือบหน้าทิ่ม

"อะไรของมึงเนี้ย!..ตบกูเพื่อ!?"

"หึ"

มันเดินเข้ามาคล้องคอผมก่อนกระกระซิบเบาๆที่ข้างหูผม จนฟิวอารมณ์ผมตอนนี้ไม่มีกะจิตกะใจอยากจะคิดถึงหุ่นลํ่าๆนั่นอีกแล้ว

"กูรู้นะว่ามึงคิดไรอยู่ไอ้แว่น...ถ้ากูจับได้ว่ามึงมอง..คืนนี้คูณห้าไปเลยนะ..จำไว้ไอ้แว่น..หึๆ"












​ติดตามตอนต่อไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น