อรภาวาสิริ หญิงแพรว
facebook-icon

ขี้หึง หื่น แซ่บ🔞

บำเรอรักคุณอา ตอนที่3 ยั่วโมโห

ชื่อตอน : บำเรอรักคุณอา ตอนที่3 ยั่วโมโห

คำค้น : บำเรอรัก คุณอา อาธาม ลินิน NC 18+ 35+

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.1k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มี.ค. 2561 11:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บำเรอรักคุณอา ตอนที่3 ยั่วโมโห
แบบอักษร


ภาคิไนยนั่งจิบกาแฟอยู่ชั้นล่างของบ้าน พลางขยับสายตาละออกจากหนังสือพิมพ์เพื่อก้มดูเวลาบนหน้าปัดนาฬิกาเรือนหรู นี่ก็สายมากแล้ว ทำไมลินินถึงยังไม่ยอมลงมากินข้าวกินปลาอีก เขาเองก็ต้องรีบเข้าไร่ไปทำงาน ขืนไปช้ากว่านี้คงได้โดนพวกคนงานแซวกันใหญ่เรื่องเมื่อคืน


            ให้ตายเถอะ! เขาไม่ได้ดื่มด่ำรสชาติของกามารมณ์เลยสักนิด           


  กามแกร่งบดเข้าหากันแน่นจนขึ้นเป็นสันนูน รู้สึกถึงความปวดปร่าของลำกายที่พองขึ้นคับจนตุงเป้ากางเกง นี่มันก็หลายวันมาแล้วที่ไม่ได้ปลดปล่อยความต้องการ เป็นธรรมดาของบุรุษเพศที่จะรู้สึกอึดอัดและไม่สบายตัว            


 “กลิ่นหอมจังเลยค่ะ ขอบคุณนะคะที่อาธามยังจำได้ว่าลินินชอบกินข้าวต้มหมูสับ”

 ดูเหมือนสาวน้อยจะอารมณ์ดีพิกล ซึ่งต่างคุณอาหนุ่มที่ยังคงนั่งทำหน้าตึงเครียด ส่วนดวงตาคมคู่นั้นก็จ้องมองมาที่เธอ             


“พอทานข้าวเสร็จ พลจะขับรถไปส่งลินินที่สนามบินนะ” 

ภาคิไนยตัดบท เขาครุ่นคิดมาทั้งคืนแล้ว การที่ลินินเข้ามาเห็นในขณะที่เขากับนิตยากำลังโรมรันกันอยู่ หากลินินยังคงอยู่ที่นี่กับเขา เรื่องแบบเมื่อคืนมันต้องเกิดขึ้นอีกแน่นอน เพราะเขามิอาจทนกับความต้องการได้นานเมื่อขาดเซ็กส์เมื่อสาวน้อยมารับรู้การการทำด้านมืดของเขามากๆอาจส่งผลให้เด็กสาวดูกร้านโลกเกินวัยได้ และอีกอย่าง ความน่าเชื่อถือในตัวเขาเองก็จะลดลงตามไปด้วย             


“ลินินไม่กลับ จะอยู่ที่นี่กับอาธาม” 

สาวน้อยปฏิเสธเสียงแข็ง ก่อนจะตักข้าวต้มเข้าปากไม่แยแส สายตาของเขาที่มองมาอย่างตำหนิ             


“แต่อาไม่ว่างจะอยู่กับลินิน อาต้องรีบเคลียร์งานวุ่นวายไปหมด แล้วอีกสองวันคนรักของอาจะกลับมาจากต่างประเทศด้วย อาไม่มีเวลาจะให้ลินินหรอกนะ”

 เขาไม่คิดว่าตัวเองจะพูดตรงจนเกินไป เพราะมันเป็นอย่างนั้นจริงๆ           


  “ลินินโตแล้ว อยู่คนเดียวได้ค่ะ อาธามจะไปไหนทำอะไรกับใครก็เชิญสิคะ รออีกแค่สองเดือนลินินก็กลับแล้ว แล้วก็จะไม่มาให้อาธามเห็นหน้าอีกเลย”

 ใบหน้าหวานเชิดขึ้นอย่างถือดี วาจาของเขาบาดลึกเข้าไปในหัวใจที่เต้นระส่ำ ร้องร่ำไห้อยู่ในอก             


“แล้วเราจะไปไหนล่ะ ฮึ! อีกสองเดือนน่ะ” 

ภาคิไนยเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ แล้วยกขาข้างหนึ่งขึ้นมาก่ายไว้ในท่วงท่าสบายตัว บางทีสาวน้อยตรงหน้าก็อวดดีเกินตัวจนเขาเองก็นึกหมั่นไส้ ลินินตามติดเขามาแต่ยังเด็ก และนิสัยที่เอาแต่ใจแบบนี้ก็ยังแก้ไม่หายเสียที             


“ไม่บอก” 

ในเมื่อไม่สนใจแล้วจะถามทำไม ลินินแอบคิดอยู่ในใจ ทั้งโกรธและน้อยใจในเวลาเดียวกัน             


“จะแต่งงานมั้งคะ”

 ไม่รู้อะไรดลใจให้เธออยากประชด             


“แต่งกับใคร ไปคบกันตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมอาถึงไม่รู้” 

คนฟังถึงกับหูผึ่ง             


“อาธามก็ไม่ได้รู้เรื่องของลินินไปทุกอย่างหรอกค่ะ” 

พูดจบก็ขยับตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วเดินออกมาจากพื้นที่ตรงนั้น ก่อนที่น้ำตาจะร่วงไหลลงอาบแก้มทั้งสองข้าง อะไรๆก็ไม่ได้ดั่งใจ ถ้าหากเขาจะมองเธอเป็นอย่างอื่นบ้าง ที่ไม่ใช่หลานสาว ก็คงดี           


  คิ้วหนาขมวดเข้าหากันอย่างครุ่นคิด ทำไมปราชญ์ถึงไม่ยอมบอกเรื่องนี้กับเขา ลินินเพิ่งจะเรียนจบมัธยมหก ยังไม่ได้ต่อมหาวิทยาลัยก็จะให้แต่งงานออกเย้าออกเรือนแล้ว มันไม่เร็วไปหน่อยหรือ            



กราบขออภัยงามๆที่หญิงแพรวหายไปนานร่วมเดือน กลับมาอัพแล้วนะยูวววววว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น