MurasakiHana

ขอบคุณสำหรับการสนับสนุนนะค่ะ ยังไงก็ขอฝากผลงานไว้ด้วยค่า

ชื่อตอน : Cupid 28

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.5k

ความคิดเห็น : 109

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ย. 2561 08:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
Cupid 28
แบบอักษร

ทางด้านต้นน้ำหลังจากที่ต้นรักถูกพาตัวออกไปแล้วก็โดนพ่อเลี้ยงธนาฉีกกระชากเสื้อผ้าจนหลุดลุ่ยไม่เหลือชิ้นดี ผิวพรรณขาวเนียนดุจน้ำนมเผยให้คนใจบาปได้เห็น ความหื่นกระหายยิ่งทวีคูณเพิ่มขึ้นอย่าปิดไม่มิด มือหยาบกร้านที่ทำให้เกิดความสะอิดสะเอียนเลื่อนมาลูบไล้ร่างกายขาวอีกครั้ง ยังเพิ่มแรงบีบไปตามสัดส่วนบอบบางในบางครั้ง

“ปล่อย! ได้โปรดปล่อยผม ไม่! อย่า!” ผมขืนตัวสุดแรงแต่ก็ไม่หลุดพ้นจากน้ำมือของพ่อเลี้ยงธนาสักที

“อย่าดิ้นให้เสียแรงเปล่าเลยนะคนสวย มาขึ้นสวรรค์กับฉันดีกว่านะ” สิ้นเสียงแรงกระชับของฝ่ามือก็แรงขึ้น

“อย่าจับ! ฮึก อย่าจับนะ ปล่อย!” แรงนวดบริเวณความเป็นชายของร่างบางถูกกระตุ้นโดยฝีมือของพ่อเลี้ยงธนา

“น่ารักเชียวนะ ไหนลูกพ่อออกมาเล่นกับน้องหนูหน่อยสิ” เสียงรูดซิบตามมาติดๆพร้อมกับความร้อนผ่าวของแท่งร้อนที่น่ารังเกียจของพ่อเลี้ยงชั่ว

“ไอ้ชั่ว! ไอ้เลว! ปล่อย!!!”

“เพี๊ยะ ปากดีจังนะแบบนี้คงต้องรีบทำให้ครางออกมาสินะ” นิ้วใหญ่ถูกสอดเข้าไปที่ช่องทางด้านหลังทันที มันทั้งเจ็บและทรมาน

“โอ๊ย! เจ็บ! ปล่อยผมไปเถอะ ไม่เอาแบบนี้มันเจ็บ ฮึกก”

“สีหน้าแบบนี้แหละที่ฉันอยากเห็น ร้องอีกสิ ร้องดังๆ ฮ่าๆๆ” ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปตามกระดูกสันหลัง ช่องทางที่ถูกสิ่งแปลกปลอมเข้าไปขมิบรุนแรงเพราะความเจ็บปวด

“โรคจิต” กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วห้อง เพราะการสอดนิ้วเข้าไปนั้นไม่มีตัวช่วยหล่อลื่นอะไรเลยแม้กระทั้งน้ำหล่อลื่นที่ควรจะมีก็ไม่มีออกมา

“ดีรัดแน่นๆ นิ้วมันยังขนาดนี้ถ้าเอาของจริงเข้าไปคงเห็นสวรรค์รำไร ฮ่าๆๆๆๆ” คนๆนี้ต้องเป็นโรคจิตแน่ๆ ทำไมจิตใจถึงได้สกปรกมากมายขนาดนี้กันนะ

“ฮึก ปล่อย! เอาออกไป!” แม้จะเจ็บเจียนตายยังไงต้นน้ำก็ยังคงสู้ไม่ถอย ร่างกายของเขามีไว้ให้คนๆเดียวเท่านั้น

“อ่าห์ สงสัยต้องเอาออกสักรอบ งั้นขอเบาๆก่อนแล้วกัน” สิ้นเสียงนิ้วโสโครกถูกถอนออกจากช่องทางที่ตอนนี้ฉีกขาดเนื่องจากความรุนแรงที่ได้รับ แท่งร้อนของต้นน้ำถูกรวบเข้ากับสิ่งสกปรกของพ่อเลี้ยงธนาความร้อนถูกส่งผ่านมาทำให้ต้นน้ำรู้ตัวเสมอว่ามันไม่ใช่ความฝัน แต่มันคือความจริงอันโหดร้ายที่ต้นน้ำไม่เคยคิดว่าจะมาพบเจอ

“ชะ ช่วยด้วย พี่ภพ!!!”

“แหกปากไปมันก็มาช่วยนายไม่ได้หรอก มามีความสุขไปกับฉันดีกว่า นี่ถือว่านายยังโชคดีนะที่ฉันยังเอาของเหลือของมันมาทำเมียน่ะ ฮ่าๆๆๆๆ” แรงขยับเร็วขึ้นเป็นลำดับแต่ไร้ความรู้สึกร่วมของผู้ถูกกระทำ

“พี่ภพ ช่วยน้ำด้วย!” ใจยังคอยเรียกร้องให้คนสำคัญมาช่วยตนเองเสมอ

“ปัง!!!” เสียงปืนดังก้องไปทั่วห้อง ไม่มีใครบาดเจ็บมีแต่คนที่กำลังโมโหจนเส้นเลือดขึ้นหน้าและกำลังจะฆ่าคนในไม่ช้า

“ปล่อยเมียกู!!!” เสียงทรงอำนาจของพ่อเลี้ยงพิภพตวาดใส่พ่อเลี้ยงธนา

“มาได้จังหวะพอดี ดูให้เต็มตามึงว่าเมียมึงกำลังจะโดนกูเอาไงเหมือนเมียคนก่อนๆของมึง ดูสิวะ! ฮ่าๆๆ”

“ปัง!”

“โอ๊ย!” ครั้งนี้ไม่ใช่แค่เสียงขู่ แต่ลูกกระสุนกลับตรงเข้าไปที่แขนของพ่อเลี้ยงธนาในทันที ลองได้มาเห็นภาพตรงหน้าร้อยทั้งร้อยของคนรักกันมันต้องยอมไม่ได้อยู่แล้ว ร่างกายที่ไร้อาภรนุ่งห่มตอนนี้เริ่มจะขึ้นสีเป็นจ้ำๆจากรอยบีบ มุมปากแตกและช้ำ ช่องทางรักฉีกขาดมันเกินจะทนไหว้แล้วจริงๆ

“พี่ภพ” ต้นน้ำสลบไปอาจเพราะแน่ใจแล้วว่าคนที่รอคอยมาถึงแล้ว พิภพหาผ้ามาห่อตัวต้นน้ำไว้ก่อนจะหันไปจัดการกับตัวปัญหาของเรื่องนี้ต่อ

“ทำไมมึงต้องทำแบบนี้” พิภพพยายามที่จะใช้เหตุผลในการพูดคุย

“เพราะอะไรนะหรอ ก็เพราะทั้งพ่อมึงทั้งมึงมันเป็นมารขวางทางเจริญของกูยังไงละ ตั้งแต่เมื่อก่อนแล้วที่พ่อมึงได้ดีกว่ากูผู้หญิงที่กูอยากแต่งงานด้วยพ่อมึงก็ได้เธอไป ที่ดินหรือแม้แต่โครงการที่ควรจะเป็นของกูพ่อมึงกับมึงก็เอามันไปหมด เพราะพวกมึงชีวิตกูถึงเป็นแบบนี้ไง”

“แล้วทำไมต้องเอาเมียกูมายุ่งกับเรื่องนี้ ต้นน้ำไม่ผิดไม่เคยมีอะไรผิดใจกับมึง”

“เพราะมันเป็นเมียมึงไงละมันถึงผิด คิดว่ากูจะยอมปล่อยดวงใจของมึงหรือไง ทีแรกกูกะจะให้ลูกมึงได้อยู่ดูแม่ตัวเองขึ้นสวรรค์กับกูแต่เด็กเวรนั้นเสือกแหกปากน่ารำคาญเลยอดได้เห็นฉากเด็ดๆ มันคงจำฝังใจที่แม่มันโดนข่มขืนจากอริของพ่อมันเอง ฮ่าๆๆ”

“สารเลว!” หมัดหนักๆถูกส่งไปที่หน้าของพ่อเลี้ยงธนาหลายต่อหลายที และคนที่เข้ามาห้ามก็คืออัศพร้อมกับนายตำรวจที่เข้ามาคุมตัวพ่อเลี้ยงธนาออกไป

“มึงไปดูน้องเถอะ กูโทรแจ้งรถพยาบาลไว้แล้วดูท่าจะต้องเข้ารักษาตัวเหมือนกัน”

“ขอบใจมึงมาก ไม่ได้มึงกูคงไม่ได้เจอลูกกับเมียกู” ผมกับอัศแยกย้ายกันเพราะอัศต้องรีบไปทำคดีต่อ ส่วนผมเองก็ต้องพาต้นน้ำไปโรงพยาบาล

“คุงพ่อ แม่ๆ” ต้นรักรีบวิ่งมาทางผมเมื่อเห็นว่าผมอุ้มแม่ของเขาออกมา

“ครับคนเก่ง เดี๋ยวเราจะพาคุณแม่ไปโรงพยาบาลกันนะครับ”

“คับ!”

ต้นน้ำยังคงไม่ฟื้นอาจจะเพราะความกลัว ความเพลียและฤทธิ์ยาที่ได้รับ แล้วผมเชื่อว่ามันต้องส่งผลกับจิตใจของต้นน้ำมากแน่นอน ผมได้แต่กุมมือของต้นน้ำไว้ จูบบนมือนุ่มนั้นเพื่อยืนยันว่าผมยังอยู่กับเขาตรงนี้ ส่วนต้นรักผมให้คุณแม่ท่านพากลับไปพักที่บ้านก่อน พรุ่งนี้ค่อยมาเยี่ยมแม่เขาเพราะเจ้าตัวเล็กเองก็คงเหนื่อยเหมือนกัน

“สวัสดีครับ” ผมกรอกเสียงผ่านโทรศัพท์หลังจากที่ป๊าของต้นน้ำเป็นคนโทรมา

“ป๊ากับแม่รู้เรื่องแล้วนะ น้องเป็นยังไงบ้าง” เสียงของป๊าดูเป็นกังวลพอสมควร

“ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับตอนนี้น้องปลอดภัยแล้ว คืนนี้ผมก็จะอยู่เฝ้าน้องเอง ป๊าบอกคุณแม่ด้วยนะครับ”

“อืม แม่เขาก็เป็นห่วงมาก เจ้าพี่ชายตัวดีนี่ยิ่งเข้าไปใหญ่จะขับรถขึ้นไปหาทันทีตั้งแต่รู้ข่าว” น้ำเสียงของป๊าดูคลายกังวลลงเล็กน้อย

“ป๊าไม่โกรธผมหรือครับที่พาน้องมาเจอเรื่องแบบนี้” ผมอดจะถามสิ่งที่สงสัยออกไปไม่ได้ ร้อยทั้งร้อยของพ่อแม่ถ้าลูกมาเจอเรื่องแบบนี้ก็คงโมโหเป็นแน่

“ป๊าจะไม่โทษพ่อเลี้ยง ไม่โกรธพ่อเลี้ยง ถ้าจะโทษจะโกรธก็คงเป็นโชคชะตาฟ้าลิขิตให้ต้นน้ำเกิดมาเจอเรื่องแบบนี้เอง”

“ผมขอโทษจริงๆที่ดูแลต้นน้ำและต้นรักไม่ดีพอ”

“จำบทเรียนครั้งนี้ไว้แล้วอย่าให้มันเกิดอีกก็พอ ป๊าฝากน้องด้วย”

“ครับป๊า ผมจะดูแลน้องให้ดีที่สุด” ปลายสายถูกตัดไป ผมได้แต่มองหน้าคนรักที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้อย่างรู้สึกผิด

“ตื่นไวๆนะครับคนดี”

“...”

“พี่คิดถึงเรามากๆ ลูกเองก็คิดถึง”

“...”

“ทุกอย่างจะดีขึ้นพี่สัญญา” ผมจูบหน้าผากมนก่อนจะเข้าไปอาบน้ำเพื่อเข้านอน

เช้าวันใหม่ผู้คนมากมายต่างแวะเวียนเปลี่ยนหน้าเข้ามาเยี่ยมต้นน้ำ ทั้งคุณแม่ ครอบครัวของต้นน้ำ เพื่อนสนิทอย่างไฟ นาวา พะแพง อัศวินเพื่อนของผม นาวินและน้องต้นรัก ทุกคนเป็นห่วงต้นน้ำมาก อาการของต้นน้ำตอนนี้ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้ว เพียงแค่รอให้ฟื้นเท่านั้น

“อือ...” เสียงของต้นน้ำดังขึ้นเมื่อผมเข้ามาหลังจากที่ผมออกไปส่งพวกคุณแม่และป๊าของต้นน้ำแล้ว

“คนเก่งครับ”

“พะ...พี่ภพ”

“พี่อยู่นี่แล้วนะครับ ไม่ต้องกลัวแล้วนะ”

“น้ำกลัวมากกลัวมากจริงๆ แล้วลูกล่ะครับ ต้นรักปลอดภัยไหม เป็นอะไรหรือเปล่า” เจ้าตัวเล่นยิงคำถามมาซะหลายข้อเชียว

“ลูกปลอดภัยดีครับ ตอนนี้ไฟ นาวาและนาวินพาไปหาอะไรทานอยู่ อีกเดี๋ยวคงกลับมาแล้วละ”

“ครับ ผมอยากเจอลูกมากๆเลย”

ไม่นานต้นรักและคนอื่นๆก็กลับมา แน่นอนว่าทั้งแม่ทั้งลูกปล่อยโฮร้องไห้กันระงม กอดกันกลม ผมเองก็อดที่จะเข้าไปกอดพวกเขาทั้งสองไว้ไม่ได้ เราปล่อยให้เวลาผ่านไปจนเสียงสะอื้นของทั้งคุณแม่และคุณลูกเงียบลง

“โอ๋กันเสร็จแล้วเนอะ มาทานขนมกันดีกว่า” นาวาเป็นคนเอ่ยขึ้นมาเพื่อเรียกบรรยากาศให้กลับมาครื้นเครงอีกครั้ง

“ดีคับคุงอา คุงแม่กินนะๆ” เจ้าลูกชายตัวดีชวนแม่ของเขาละ ส่วนผมเรื่องของหวานไม่ถนัดจริงๆ ปล่อยให้คุณแม่และเด็กๆจัดการกับของหวานกันไปก่อน ผมเลี่ยงออกมาเพื่อโทรรายงานทางครอบครัวว่าต้นน้ำฟื้นแล้ว

“คุณรู้เรื่องพ่อเลี้ยงธนาแล้วใช่ไหม” ไฟถามขณะที่ผมกลับมานั่งที่โซฟา

“อืม รู้แล้ว” ผมตอบกลับไปแต่สายตาก็ไม่ได้ละออกไปจากภาพต้นน้ำและต้นรัก

“มันคงเป็นกรรมที่ตามสนองตัวเขาแล้ว”

“ใช่ ก็ได้แต่หวังว่าอย่าผูกพยาบาทกันอีกก็เป็นพอ”

หลังจากที่พ่อเลี้ยงธนาถูกจับก็กลายเป็นข่าวใหญ่ ผู้ถือหุ้นเริ่มถอนหุ้นออกจากการร่วมลงทุนซึ่งทำให้กิจการของเขาแทบจะพังในทันที ตำรวจหาหลักฐานและพยานในคดีต่างๆของพ่อเลี้ยงธนาออกมาเปิดโปงจนหมด สุดท้ายแล้วเขาก็เลือกจะจบชีวิตลงด้วยการฆ่าตัวตาย ถือเป็นการจบชีวิตที่น่าอนาถใจที่สุด

ร่างกายของต้นน้ำไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงจะเหลือก็เพียงแต่สภาพจิตใจในตอนนี้ ดูบอบช้ำราวกับว่าจะแตกสลายหากมีอะไรไปกระทบกระเทือนอีกครั้ง ทุกคนได้แต่หวังว่าเวลาและความรักของคนในครอบครัวจะทำให้ต้นน้ำกลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกครั้ง ตอนนี้ทุกคนที่เดินทางมาที่นี่เมื่อทราบข่าวของต้นน้ำและต้นรักเดินทางกลับไปทำหน้าที่ของตัวเองแล้ว เพราะเจ้าตัวยืนยันว่าไม่เป็นอะไรแล้ว แม้ทุกคนจะรู้อยู่แล้วก็ตามว่าคำว่าไม่เป็นไรของต้นน้ำนั้นจริงๆแล้วมันไม่ได้เป็นแบบนั้นเลยแต่ก็ไม่อยากมีใครขัดใจเจ้าตัว

“คุงแม่คับ”

“คับ”

“ยิ้มให้หนูหน่อย ยิ้มๆๆๆ” เสียงเจือแจ้วของต้นรักดังไม่หยุด คอยเป็นกำลังใจสำคัญอีกคนของต้นน้ำ

“...” รอยยิ้มบางๆของต้นน้ำที่ดูก็รู้ว่าพยายามฝืนยิ้มมากขนาดไหน

“เก่งจังเยยคุงแม่ของหนู จุ๊บ” เจ้าหนูตัวเล็กให้รางวัลคุณแม่คนเก่งเป็นจุ๊บเบาๆบนแก้มนิ่ม

“รักลูกนะครับ แม่ขอโทษนะคนเก่ง” ต้นน้ำรวบตัวเด็กชายเข้ามากอดแนบอก กลัวเหลือเกินว่าตอนนั้นลูกจะเป็นอะไรไป

“โอ๋ๆคุงแม่ไม่ย้องนะ เก่งๆต้องไม่ย้องจิ”

“คนเก่งของแม่” ภาพสองแม่ลูกกอดกันเป็นที่พบเห็นของคนในบ้านแทบจะตลอด หลังจากที่ต้นน้ำออกจากโรงพยาบาล

“น้ำครับ”

“ครับพี่ภพ”

“วันนี้ไปเดินเล่นกับพี่ไหม ไปปิ๊กนิกกันในไร่”

“แต่ว่าน้ำ...”

“ไปๆ หนูไปด้วยนะ”

“ครับคนเก่ง เราจะไปกันหมดสามคนเลย ไปเถอะครับน้ำออกไปสูดอากาศข้างนอกบ้าง”

“ก็ได้ครับ” ผมอยากให้ต้นน้ำได้ออกไปเจออะไรข้างนอกบ้านบ้าง อยู่แต่ในบ้านก็ไม่คลายความกังวลและความเครียดออกไปได้

“ไปครับ ของว่างพี่ให้ป้าสาเตรียมไว้ให้แล้วเดี๋ยวพี่ขับรถเอง” ผมอุ้มลูกด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างหนึ่งก็กระชับฝ่ามือที่เล็กกว่าของตัวเองให้แน่นขึ้น ผมจะอยู่กับเขาและจะทำให้เขากลับมามีความสุขอีกครั้ง

“คุงพ่อๆ นู้นๆนกตัวหย่าย” เจ้าตัวเล็กคอยส่งเสียงไปตลอดทางที่ผมขับรถผ่าน

“ครับๆ ตัวใหญ่มากเลย” ความช่างพูดของลูกชายเรียกรอยยิ้มได้เสมอ ต้นน้ำอมยิ้มน้อยๆแต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา

“คุงแม่ นู้นมีบ้านเยอะเลย”

“ตรงนั้นคือโฮมสเตย์ครับ”

“คืออะไรคับ” เจ้าตัวทำหน้าตาสงสัยเสียเต็มประดา

“เป็นที่พักครับ คล้ายๆบ้านเอาไว้คนอื่นมาพักชั่วคราวครับ” ต้นน้ำอธิบายให้ลูกชายเข้าใจ

“แบบนี้หนูก็ให้พี่วิงมาพักได้จิ”

“ฮ่าๆๆๆ เจ้าตัวแสบเอ๊ย” เสียงหัวเราะภายในรถทำให้บรรยากาศรอบๆตัวของต้นน้ำดูผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด

ผมขับรถมาเรื่อยๆ จุดที่เราจะมาปิ๊กนิกไม่ได้ไกลมากมายอะไรเพียงแต่ผมค่อยๆขับเพื่อให้ต้นน้ำได้ซึมซับธรรมชาติรอบๆไปด้วยเท่านั้นเอง ผมพยายามที่จะให้เวลากับต้นน้ำแล้วลูกให้ได้มากที่สุด ก่อนหน้านี้ผมอาจจะละเลยพวกเขาไปบ้างแต่หลังจากนี้ผมจะให้เรื่องของครอบครัวมาเป็นที่หนึ่งก่อน

“ถึงแล้วครับ มาช่วยกันจัดของเร็ว” เจ้าตัวเล็กรีบลงมาจับชายผ้าปูนั่งอีกฝั่งทันที อยากมีส่วนร่วมจริงๆเลย

“ค่อยๆทำนะครับลูก” ต้นน้ำหยิบตะกร้าใบเล็กที่ใส่ของว่างลงมาวางไว้ตรงกลางผ้า

“คับผม”

“วันนี้คุณพ่อเอาสมุดระบายสีของลูกมาด้วยนะ”

“เย่ๆ วันนี้มาช่วยกันทำนะคับ”

“ได้สิครับ” ต้นน้ำเอ่ยกับลูกชายก่อนจะหยิบจับนู้นนี้ให้วางเป็นระเบียบมากขึ้น

...............................................................................

บรรยากาศที่ล้อมรอบไปด้วยธรรมชาติและครอบครัวที่คอยมอบแต่ความสุขและเสียงหัวเราะให้ ทำให้ต้นน้ำรู้สึกผ่อนคลายจากความเครียดที่สะสมมาแม้ในใจลึกๆแล้วยังไม่อาจลืมเรื่องราวที่สะเทือนจิตใจไปได้ทั้งหมด แต่ชีวิตคนเราต้องเดินต่อและต้นน้ำเชื่อว่าเวลาจะเยียวยาทุกอย่างได้เสมอ รวมทั้งจิตใจของต้นน้ำเองด้วย

วันเวลาผ่านไปจากวันเป็นสัปดาห์ จากสัปดาห์เป็นเดือน จากเดือนเป็นปี ทุกอย่างกลับเข้าสู่สภาวะปกติรวมทั้งจิตใจของต้นน้ำและคนในครอบครัว คงมีแต่เรื่องของต้นรักที่ยังทำใจไม่ได้เมื่อพี่ชายสุดรักสุดหวงอย่างนาวินจะต้องไปเรียนต่อต่างประเทศ เด็กน่ารักของทุกคนร้องไห้ไม่ยอมปล่อยตัวนาวินให้ใครง่ายๆ ใครพูดก็ไม่ฟังสุด้ายก็ต้องปล่อยให้คนพี่คุยกับคนน้องให้เข้าใจกันเอง ไม่รู้ไปสัญญาอะไรกันไว้คนน้องถึงได้ยอมปล่อยให้คนพี่ไป แม้ว่าก่อนนาวินไปเจ้าตัวแสบจะวิ่งไปจุ๊บไวๆที่ปากของคนพี่ก็เถอะ เล่นเอาคุณพ่อเขาหัวเสียไล่ให้นาวินรีบๆไปสักที มาทำให้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนใจแตกหมดแล้ว เล่นเอาฮากันไปหมด

"พี่ภพครับ น้ำว่าจะกลับไปดูร้านที่กรุงเทพฯสักสัปดาห์หนึ่งนะครับ" ผมเดินเช็ดผมออกมาจากห้องน้ำหลังอาบน้ำเสร็จ จึงบอกกับพี่ภพเรื่องที่ผมคิดไว้ตั้งแต่เมื่อสองวันก่อน

"แล้วจะไปวันไหนละ เอาลูกไปด้วยไหม" พี่ภพที่ตอนนี้กำลังนั่งทำงานอยู่บนเตียงสายตายังไม่ละไปจากจอโน๊ตบุ๊คราคาแพงเอ่ยถามขึ้นมา

"น้ำว่าจะไปสักต้นเดือนหน้านะครับ เคลียร์งานในบ้านให้เรียบร้อยก่อน" งานในบ้านแม้ไม่ได้มีอะไรมากแต่ผมก็อยากจัดการให้เรียบร้อยก่อน เพื่อไม่ให้เกิดปัญหาช่วงที่ไม่อยู่

"เอาสิ บอกเจ้าตัวแสบไว้หรือยังละ"

"ยังเลยครับ แล้วพี่ภพจะไปกับน้ำด้วยไหม" เรื่องเจ้าตัวแสบไม่ต้องห่วงเลย รายนั้นชอบเที่ยวอยู่แล้ว แต่บอกวันนี้พรุ่งนี้เดินทางเจ้าตัวก็ไม่มีปัญหา ติดตรงคนพ่อมากกว่าจะไปด้วยหรือเปล่า

"น้ำอยากให้พี่ไปด้วยหรือเปล่า หืม..." พี่ภพพับจอโน๊ตบุ๊คลงก่อนจะเดินมาหาผมที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง พร้อมกับคว้าผ้าขนหนูผืนเล็กในมือผมไปด้วย

"ก็...ไม่รู้สิ แล้วแต่พี่ภพเถอะ" 

"อืม...พูดแบบนี้คงไม่อยากให้พี่ไปด้วยสินะ ก็ได้ครับเดี๋ยวพี่อยู่ที่นี่รอเรากับลูกกลับมาก็ได้" อะไรทำให้เขาคิดได้แบบนี้กันนะ หึ้ยย

"พี่ภพอะ น้ำยังไม่ได้พูดแบบนั้นสักหน่อย น้ำอยากให้พี่ไปด้วยต่างหากไปพักผ่อนกันไงครับ" ก็อยากให้ไปด้วยกันนี่นา อ้อนๆสักหน่อยกฌคงไม่เป็นไรหรอก

"แน่ใจหรอว่าอยากให้พี่ไปด้วยน่ะ" 

"โถ่ แน่ใจสิครับ นะครับๆไปกรุงเทพฯกัน" ผมสบสายตากับร่างสูงผ่านกระจกบานใหญ่เพื่อบอกให้เขาไปด้วยกัน

"เมียว่าไงผัวก็ว่าตามครับ ฟอดดดด" นอกจากจะได้สายตาหวานๆกลับมาแล้วร่างสูงยังโน้มตัวลงมาเพื่อฉกชิงแก้มนุ่มนิ่มไปอีกด้วย

"พี่ภพ! เดี๋ยวเถอะ รุ่มร่ามตลอด" ต้นน้ำอดที่จะฟาดมือลงไปที่แขนของร่างสูงไม่ได้ โตแล้วยังเล่นไม่รู้เรื่องอยู่ได้

"ก็พี่มีความสุขนี้ เมียก็ดีลูกก็น่ารักพี่ว่าพี่โชคดีมากนะที่มีครอบครัวที่อบอุ่นและน่ารักมากขนาดนี้" พี่ภพประคองตัวผมให้ลุกขึ้นยืนและหันหน้าเข้าหากัน ก่อนจะจูบเบาๆที่หน้าผากของต้นน้ำ

"ขอบคุณนะครับพี่ภพ"

"ขอบคุณพี่เรื่องอะไรครับคนดี"

"ขอบคุณที่พี่เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวตของน้ำ ขอบคุณที่มอบของขวัญที่มีค่าที่สุดให้น้ำนะครับ" ไม่มีพี่ผมคงไม่ได้มีวันนี้

"พี่ว่าเป็นพี่มากกว่าที่ต้องขอบคุณเราน่ะ ต่อไปนี้พี่สัญญาว่าพี่จะทำให้ครอบครัวเราจะมีแต่ความสุข มีแต่รอยยิ้มแบบนี้เสมอไปนะครับ"

"ผมเชื่อว่าพี่จะดูแลครอบครัวของเราให้มีความสุขได้ครับ" เรายืนกอดกันกลมต่างมอบความรักผ่านการสัมผัสนี้ให้แกกันและกัน เพื่อให้รู้ว่าในวันข้างหน้าเรายังมีกันและกันเสมอ



______________________________________________________________________________________________________

ก่อนอื่นต้องกราบขอโทษทุกคนด้วยค่ะที่ทิ้งไปนานเลย ไม่รู้จะยังเหลือใครที่รออยู่บ้าง

แต่เราเข้าใจนะว่าเราหายไปนานจริงๆ มีหลายๆเรื่องที่ทำให้เราไม่มีเวลามาแต่งต่อเลย

ยิ่งพอมีงานประจำทำก็ยิ่งไม่มีเวลาเข้าไปใหญ่เลย แต่ตอนนี้เราจะพยายามมาลงให้ได้อ่านนะ

อาจจะไม่ได้ลงมากมายแต่จะพยายามมาลงให้นะคะ

///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

ยังไม่จบนะคะแต่ก็ใกล้จะจบแล้วแหละ ตอนนี้ทุกอย่างก็คลี่คลายไปจนหมดแล้ว

จบเรื่องนี้เราว่าจะต่อเรื่องของไฟกับนาวาแต่คงมีไม่กี่ตอนนะคะ

และเราต้องขอขอบคุณใครหลายๆคนที่ยังรอเราอยู่เสมอนะคะ ขอขอบคุณจากใจจริง

หวังว่าทุกคนจะมีความสุขและสนุกไปกับการอ่านนิยายเรื่องนี้นะคะ





อย่าลืม

Comments

กดถูกใจ

กดติดตาม

เป็นกำลังใจให้เค้านะ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนค่า


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น