Hunny Exo

มาเป็นแรงเชียร์แรงใจให้ไรท์ Hunny Exo กันนะ^^ ขอบคุณทุกคอมเม้นและการติดตามจร้า~

ไอแว่น ครั้งที่28 : เทพบุตรที่ลงมาช่วย(ให้ตายไวน่ะสิ)

ชื่อตอน : ไอแว่น ครั้งที่28 : เทพบุตรที่ลงมาช่วย(ให้ตายไวน่ะสิ)

คำค้น : ไอแว่นเนี่ยเมียกู เสือใหญ่,เดียร์,ไอ้แว่น,ไอ้เถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 43.8k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มี.ค. 2561 12:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไอแว่น ครั้งที่28 : เทพบุตรที่ลงมาช่วย(ให้ตายไวน่ะสิ)
แบบอักษร

​"ถามจริง...มึงจะมาอยู่กับกูจริงดิ"

​"แน่นอน...กูขนของมาซะขนาดนี้"



ผมเหลือบมองเป้ใบใหญ่และกระเป๋าเดินทางอันเบ้อเริ่ม นี่มึงทำอย่างกะจะมาตั้งแคมป์ในห้องกูรึไงนี่ห้องกูนะไม่ใช่ที่ตั้งแคมป์เว้ยยยย

"กูละอยากฆ่าตัวตาย"

"มึงฆ่าตัวตายก็ไม่เห็นสิ่งที่กูพิสูจน์อะดิ...อย่าพึ่งรีบตายอยู่รอดูกูก่อน"

"ฮึ่มมม!...ไปตายซะไป๊!"

ตอนนี้จะพูดว่าเลือดขึ้นหน้าเลยก็ว่าได้กับไอ้แขกที่ไม่ได้รับเชิญมาแล้วยังมานั่งหน้าสะหลอนเชียว เห็นแล้วหมั่นไส้จร​ิงๆ

"จะไปไหนละ"

"กูจะไปอาบนํ้า!!!..ไม่ต้องตามเข้ามานะ..กูบอกไว้ก่อน"

ผมเดินเข้าห้องและล็อกกลอนทันทีก่อนจะหยิบผ้าขนหนูและเดินเข้าห้องนํ้าไป

ผมเดินออกมาด้วยความหน่ายแค่ภาระอยู่คนเดียวก็แย่แล้ว ไหนจะมีไอ้เพื่อร่วมห้องที่ไม่ได้รับเชิญมาอีกตายละคราวนี้ไม่ฆ่าตังตายก็คงตายแบบช้าๆแต่ทรมานเชี่ยๆ

แกร๊ก!

"มาอยู่กี่วัน?"

"หือ...ไม่รู้ดิ...จนกว่ามึงจะชอบกูอ่ะ..เผลอๆถ้ามึงชอบกูมึงอาจจะให้กูอยู่ตลอดไปก็ได้นะ"

ผมยิ้มแป้นพลางนั่งอยู่บนโซฟาในส่วนของห้องนั่งเล่น ผมหรอจะหลงไอ้รอยยิ้มอันตรายนั่น เหอะ จะมาอยู่ตลอดไปให้มันได้แบบนี้สิพระเจ้าด้านซะไม่มี

"ไปไหนอ่ะ..หิวข้าวแล้วหรอ"

"กูจะไปตัดหญ้ามั้งไอ้สัสเดินเข้าครัวเนี้ย"

"ไปด้วยๆ"

มันรีบลุกจากโซฟาและตามมาเกาะติดผมทันที ผู้ชายบ้าอะไรเป็นเสือผู้หญิงยังจะทำตัวน่อมแน๊มอย่างกับเด็ก

ผมได้แค่มองหน้ามันนิ่งๆเท่านั้นเองก็ไม่ได้พูดอะไรอีกเลย ผมละคิดแล้วคิดอีกถ้ามันมาอยู่กับผมความวุ่นวายจะเพิ่มพูนขนาดไหน ขึ้นชื่อว่าไอ้เสือใหญ่มีหรอปัญหาจะน้อย

"ทำกับข้าวเป็นด้วยหรอมึงอ่ะ...ว่างๆสอนกูบ้างดิ"

"ถ้สกูทำไม่เป็นแล้วไอ้เมื่อวานข้าวผัดที่มึงแดกใครทำวะ..และกูไม่ว่างที่จะมาสอนมึงหรอกนะ"

"ทำตัวไม่น่ารักเลยว่ะ..เดี๋ยวจับตีตูดซะหรอก"

"ผู้ชายบ้านมึงเค้าชมกันว่าน่ารักหรอ..สมอง!"

ป๊าบ!

ผมถึงกับมองแรงใส่มันทันทีได้แต่กัดฟันกรอดๆ เมือมือหนาของมันฟาดลงมาที่ก้นผมอย่างแรงจนเสียงดังทำเอาก้นข้างซ้ายผมแสบและชาไปเลย

"หึ...ไอ้ขี้ดื้อ"

"ชิ!..หลบๆกูจะไปกินข้าว"

ผมดันตัวให้มันหลีกออกห่างจากตัวผมทันทีก่อนจะถือจานข้าวที่ทำไปนั่งกินบนโต๊ะ ไอ้เถื่อนมันก็ไม่วายรีบเดินมานั่งตรงข้ามกับผม

"เห็นด้านบนมีสระว่ายนํ้าเปิดบริการด้วย..ไปว่ายนํ้ากันป้ะ"

"ไม่!"

"หือ?...ไมอ่ะช่วงนี้อากาศร้อนจะตาย..ไม่ไปจริงดิ"

"ไม่ไปเว้ยยย!..กูจะแดกข้าว...ไปไกลๆไป๊!"

ถ้าบอกว่ากูว่ายนํ้าไม่เป็นก็จบเห่กันพอดีแหละมันคงได้นั่งขำผมจนท้องแข็งแน่ ตัวผมก็ใช่ว่าจะสูงซะที่ไหนขืนลงไปยืนในสระไม่จมกันพอดีหรอกหรอ

มันจ้องผมตาไม่กระพริบเลยตอนนี้คงสงสัยว่าทำไมถึงปฏิเสธเสียงแข็งซะขนาดนี้ ผมไม่สนใจพลางเบือนหน้าหนีแล้วกินข้าวต่อในจานจนหมด

"ไปว่ายนํ้ากันเถอะ..นะๆ"

"ไม่เอา!..กูไม่ชอบว่ายนํ้า..อีกอย่างนะคนก็เยอะไม่เอาอ่ะ"

"ไม่เห็นเป็นไรเลย...มึงอย่ามาทำเป็นอนามัยหน่อยเลย..ป้ะ..ไปกัน"

"ห๊ะ!..ไม่ไป๊!..ไม่ๆๆๆ..กูไม่ปายยยย...ปล่อยกูววว!"

ได้เวลายื้อฉุดกระชากกันอีกแล้ว ไม่น่ามาอยู่ไอ้คอนโดนี่เลยจริงๆถ้ารู้ว่าจะถูกลากให้ไปลงสระแบบนี้นะขอย้ายออกยังทันมั้ยเนี้ย!

"ไปเร็วๆ...กูร้อนอบากไปว่ายนํ้า..ไปเป็นเพื่อนกูหน่อย"

"หึ..ไม่เอาๆ..กูไม่ร้อน..กูอยากอยู่เฉยๆ..มึงอยากไปก็ไปเซ่!"

"แปลกๆแล้วนะมึงเนี่ย..มึงว่ายนํ้าไม่เป็นใช่มั้ย..ทำไมปฏิเสธจังวะ"

"ป๊าว!..กูว่ายนํ้าเป็น!..ทะ..ทำไมกูจะว่ายไม่เป็น..กูว่ายไม่แข็งเท่านั้นเอง"

ไม่รู้ทำไมเสียงผมต้องสูงขนาดนี้ เกลียดตัวเองอีกข้อนึงเลยเวลาผมโกหกหรือกลัวอะไรไม่ก็จะพูดเสียงสูงและเหงื่อที่แตกพลั่กเป็นทางแบบนี้

"แค่ว่ายนํ้าไม่แข็งทำไมต้องเหงื่อแตกด้วย..มึงขี้ร้อนหรอ"

"เอ้อ!..กู..กูก็ชอบว่ายนํ้านะแหะๆ..แต่ตอนนี้กูไม่อยากว้าย!"

สายตาที่จ้องมองผมโดยกำลังจับผิดอยู่นั้นสอดประสานมาอย่างชัดเจนเล่นทำเอาผมต้องหลบสายตามันทันที มือหน้าที่จับข้อมือผมไว้แน่นก็ค่อยๆคลายออก

"สระปิดกี่โมง"

"เอ่อ...มันเปิดตลอด"

ล่าสุดที่ผมย่างกายเข้าไปก็ได้รู้มาว่าที่นี่สระว่ายนํ้าเปิดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงเลยละ เห็นแบบนี้ใครหลายๆคนอยู่คงจะชอบกันมากที่มันเปิดตลอดแบบนี้ ถึงแบบนั้นก็มีคนเข้าไปใช้บริการแค่ช่วงเช้าเท่านั้นแหละ

"ค่อยไปทีหลังแล้วกัน...มาช่วยจัดของหน่อย"

"จัดของ..จัดของที่ไหน?"

"ก็เอาของกูไปจัดไว้ในห้องมึงไง..ไปเร็วๆ"

มันจับมือผมแน่นและออกแรงลากให้ตามมันเข้าไปในห้องผมและตามมาด้วยสัมภาระของมันที่เป็นภาระของผม

"จัดไว้ไหนได้บ้างอ่ะ?"

"ใครเชิญมึงให้มาอยู่วะเนี้ย..เห้อ!..กูละเบื่อจริงๆ"

"มัวแต่บ่นอยู่นั่นแหละ..อยู่คนเดียวอันตรายจะตายไป..ขอบคุณกูซะด้วยที่มาอยู่ด้วยเนี่ย"

"เหอะ!..กูไม่ได้ขอด้วยซํ้า..กูตู้เสื้อผ้าว่างอยู่เอาเสื้อผ้าไปไว้ในนั้นได้"

ผมช่วยมันถือกระเป๋าเข้ามายังห้องแต่งตัวที่แยกออกมาจากห้องนํ้าและอยู่ติดกัน ก่อนจะเปิดตู้เสื้อผ้าที่ว่างอยู่นั้นให้มันเอาเสื้อผ้ามันเก็บได้

"อันนี้ตู้เสื้อผ้ามึงหรอ...เป็นระเบียบดีจัง"

"มึงเลิกซนได้และ...มาช่วยกูเอาเสื้อผ้ามึงแขวนดิ๊!..หน้าที่กูมั้ย"

ยอมใจมันเลยว่าเจ้าของห้องอย่างผมต้องมานับใช้ไอ้ลูกคุณหนูป่าเถื่อนและขี้เอาแต่ใจแบบนี้ แทนที่มันจัเป็นคนใช้ผมใช้แต่ผมกลับเป็นคนใช้มันซะเอง

"แล้วมึงมานี่แม่มึงไม่ว่าหรอ..อย่าเอาแต่ใจนักสิวะ"

"กูเอาแต่ใจที่ไหน...กูบอกแม่ว่าแค่มาอยู่กับไอ้คนขี้เหงาเท่านั้นเอง..แม่กูก็ไม่ได้ว่าอะไร..ดีใจด้วยซํ้าไป"

"เหอะ!..คนขี้เหงา..แล้วถ้ากูเป็นคนขี้เหงาแล้วมีไอ้หมาตัวนึงมาอยู่เป็นเพื่อนเนี่ยนะ..ไอ้หมาขี้เอาแต่ใจเอ้ย"

มันหัวเราะทันทีผมเองใช่ว่าจะพูดผิดซะที่ไหน ต่อจากนี้คงจะได้เป็นเพื่อนร่วมห้องที่ขนานนามว่าแทบจะตีกันตายเลยก็ว่าได้

ตลอดตั้งแต่เช้าจรดเย็นมันแทบจะไม่ฟังที่ผมพูดเลยด้วยซํ้าเอาแต่ใจอีกต่างหาก พอบอกให้ช่วยทำนี่มันก็จะแกล้งหลับเออเอากับมันสิครับคุณ

"คืนนี้ขอนอนเตียงด้วยนะ..นอนพื้อเจ็บหลังอ่ะ"

"ไม่..มึงก็นอนโซฟาสิ"

"ไม่เอาอ่ะ..มันกว้างเกิน..อยากนอนเบียดๆกับมึง"

"ไปตายซะไอ้หมา!"

.

.

.

.

.

"ก็บอกแล้วว่ากูไม่ไปแม่งก็รั้นอยู่ได้..ชิ!"

"หึ...ถ้ากูไม่รั้นแล้วมึงจะมาเล่นนํ้ากับกูป้ะ"

ผมมองสระว่ายนํ้าในช่วงเวลาหกโมงเย็น คุณเชื่อมั้ยเวลานี้มันควรทำอะไรมันควรจะอาบนํ้าและกินข้าวเย็นและดูรายการทีวีไปแล้ว แต่ไอ้หมานี่!มันดันชวนมาว่ายนํ้า ให้ตายสิกู

"เปลี่ยนชุดแล้วก็ไปล้างตัวกัน..มานี่ดิวะ..เอ๋ออยู่ได้"

ตอนนี้ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าผมกำลังอยู่ในชุดว่ายนํ้ากางเกงสำหรับว่ายนํ้าของผู้ชายสีดำรัดรูป ไอ้เถื่อนก็ไม่ต่างกันกางเกงว่ายนํ้าที่เช่ามามันช่างรัดของมันซะจนตุงออกมาเล่นทำเอาผมตาแทบจะถล่นออกมา

"ถอดแว่นออกดิ...บ้านมึงใส่แว่นสายตาลงว่ายนํ้าหรอ"

"ไม่เอาอ่ะ..กูขอไม่ลงดิ..นะ..นะ"

ผมปฏิเสธท่าเดียวเลยตอนนี้ท่าบอกมันไปว่าผมเป็นไอ้พวกตาขาวว่ายนํ้าไม่เป็นนี่ก็แย่เลยนะ แต่โชคดีหน่อยคนที่มาใช้บริการแทบจะไม่มีเลย

ผมยืนยื้อกับมันอยู่ข้างสระอยู่นานจนมันต้องบังคับผมและถอดแว่นสายตาผมออกแล้ววางไว้บนโต๊ะข้างสระ ก่อนที่มันจะสวมแว่นตากันนํ้าให้ผมและมันก็สวมของมันเอง

"ป้ะ!..เร็วๆ"

"ไม่เอา..กู..กูหนาว"

"ข้ออ้างเยอะนะมึง...เร็วๆ"

"ไม่เอาเว้ย!..กูว่ายนํ้าไม่เป็น!!"

ในที่สุดปากผมก็พลั่งพลั้นออกไป มันถึงกับชะงักไปเลยที่เดียวก่อนที่มันจะถอดแว่นตากันนํ้าออกและร่นลงมาให้คล้องคอไว้

ตัวผมเองเมื่อเห็นสระนํ้าที่ทอดยาวก็ขาสั่นพั่บๆ นํ้าใสๆที่เห็นยังพื้นข้างล่างเห็นแล้วหน้ามืดทันทีลมแทบจับ

"ไม่ต้องกลัว...ไปลงตรงฝั่งหนึ่งเมตรก็ได้...ไม่ลึกหรอก"

"ไม่เอาอ่ะ..กูกลัว..ถ้ามึงปล่อยกูจมขึ้นมาละ..กูตายกันพอดี"

ผมค่อยๆจับแว่นสายตาร่นลงมายังคอก่อนจะเงยหน้ามองมัน สายตาที่ปราสจากแว่นทำให้มองภาพระยะไกลๆพล่ามัวและถ้าเป็นสิ่งที่อยู่ใกล้อย่างไอ้เถื่อนผมจะเห็นชัดเลยละ

"กูไม่ทิ้งให้จนนํ้าตายหรอก...มาเร็วๆ..มัวแต่กลัว"

ผมยอมเดินตามมันโดยที่มันนำหน้าผมลงสระไปก่อนผมมองระดับนํ้าที่เท่าระดับแผลงอกมันก็ยิ่งขาสั่นเข้าไปใหญ่ ถ้าผมลงจะไม่จมมิดหัวเลยหรอ

"ไม่เอาอ่ะ...กูไม่ลงแล้ว"

"เห้ยเดี๋ยวดิ...กูอุตส่าลงแล้วเนี้ย..อย่าขี้ขลาดดิวะ..เห้ยเดียร์.."

ผมเอี่ยวตัวหันหลังและจะเดินกลับไปที่โต๊ะวางของเพื่อจะไปเอาของและกลับห้องทันที ไอ้เถื่อนก็รีบว่ายขึ้นสระมาทันที ผมมองไปรอบๆไม่มีใครมาใช้บริการเลยด้วยซํ้า

"เดียร์มึงอย่ารีบเดินดิ...เดินขอบสระระวังตกนะนั่น"

"อึก!...กูไม่ตกหรอกเว้ย!..กูไม่พะ..เห้ย!!"

พรืดดดดด!

ตู้มมมมมม!!

"อ้าว...เห้ย!!!...ไอ้เดียร์"

นั่นไงว่าแล้วไม่ทันขาดคำผมก็ดันลื่นขอบสระและตกลงไปในสระทันทีเท่าที่ผมเห็นป้ายบอกตรงนี้ลึกตั้งสองเมรตห้าสิบ ตายๆสถานเดียวเลยกู

ผมตกลงไปจนเสียงดังตู้ม ร่วงลงไปก็ตะเกียดตะกายทันทีผมที่ไม่มีทักษะการว่ายนํ้าเลยก็แทบจะจมนํ้าตายเพราะไม่มีอากาศหายใจ

ตู้มมมม!!

ผมที่กำลังสำลักนํ้าหลายต่อหลายอึก ว่าแล้วไอ้เถื่อนก็กระโดดตามลงมาก่อนจะเข้ามาประชิดตัวผมและบดริมฝีปากลงมา เหมือนว่ามันกำลังจะถ่ายเทอากาศให้ผมหายใจผมชะงักและลืมตามองหน้ามันภายในนํ้าที่มันก็กำลังจ้องมองผมและช่วยดึงผมขึ้นมาบนผิดนํ้า

ซ่าาาาา!!

"ฮ่าาาาห์!!!..แอ่ก..แค่กๆๆๆๆ..แห่ก...แห่ก..อึก..แค่กๆ..แค่กๆๆ..อึก!"

ผมโผล่พ้นผิวนํ้ามาได้ก็กอดคอไอ้เถื่อนแน่นทันที ผมรู้สึกว่าตัวเองเกือบตายเพรทะมันอีกแล้วแต่ยังดีที่มันยังช่วยให้ผมไม่ตาย

"ไม่เป็นไรๆ...มึงยังไม่ตาย...กูไม่ปล่อยให้มึงตายหรอก..ใจเย็นๆ"

"แห่ก...แห่ก...มึงแม่งใจร้ายที่สุด!..กูจะตายอยู่แล้วเนี้ย!"

"แต่กูก็ช่วยถ่ายเทอากาศให้มึงแล้วนิ..หึ..ถือซะว่ากูเป็นเทพบุตรที่มาช่วยมึงนะ"

"จะช่วยกูให้ตายไวน่ะสิ!"









​ติดตามตอนต่อไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น