miyukao/mini/ชีวาพร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่2

คำค้น : บุปผาเคียงมังกร#บทที่ 1

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 มี.ค. 2561 22:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่2
แบบอักษร

บทที่2

หลังจากเดินจนทั่วจวนสกุลโจวดวงจันทร์ก็ฉายแสงขึ้นพอดี  รสสุคนธ์เดินไปที่สวนหลังเรือนบุปผา  สายตาทอดมองภาพตรงหน้าอย่างชื่นชม  ในตอนกลางวันสวนบุปผาแห่งนี้ดูร่มรื่นเย็นสบาย แต่ยามกลางคืนกลับดูงดงามกว่าเดิมเสียอีกด้วยมีแสงสีเหลืองนวลตาจากเจ้าหิงห้อยตัวน้อยระยิบระยับทั่วไปหมด  คล้ายกับว่าพวกมันกำลังหยอกล้อเหล่าบุปผายามค่ำคืนในสวนก็ไม่ปาน  รสสุคนธ์เดินไปที่เก๋งกลางสวนทอดสายตามองออกไปที่ท้องฟ้าแสงจันทร์นวลตาสาดส่องลงมา  ใกล้จะวันเพ็ญแล้วสินะ อีก3วันเท่านั้น  ขณะที่กำลังปล่อยใจไปกับบรรยากาศงดงามยามราตรีเงาบางอย่างไหววูบผ่านเธอไปและทิศทางนั้นก็คือเรือนบุปผา  

หรงเอ๋อร์...**!!!

รสสุคนธ์รีบตรงไปที่เรือนบุปผาในทันที ด้วยความกังวลใจพรานวิตกว่าจะมีผู้คิดร้ายกับร่างใหม่ของเธอ ดวงจิตของรสสุคนธ์ยังคงว่างเปล่าร่างกายเป็นอากาศธาตุ  ดังนั้นจึงสามารถทะลุเข้าไปในเรือนบุปผาโดยมิต้องใช้ประตู

เป็นผีก็มีข้อดีเหมือนกันนะเนี่ย

ภาพตรงหน้าทำให้รสสุคนธ์ถึงกับเบิกตากว้างบุรุษรูปงามอีกแล้วหรือนี่  แสงจันทร์นวลตาสว่างไสวทอแสงเข้ามาทางหน้าต่างสะท้อนให้เห็นภาพตรงหน้าค่อนข้างชัดเจน ภาพชายรูปร่างสมส่วนหากแต่ดูบอบบางคล้ายบัณฑิตส่วนสูงสัก190ซม.   ผมยาวสลวยถูกรวบยกสูงเอาไว้ทั้งหมด  เผยดวงหน้าเรียวและผิวขาวเนียนละเอียดเสียจนหญิงสาวบางคนต้องอับอาย  คิ้วเข้มดวงตาคมจมูกโด่งรับกับริมฝีปากบางสีชมพูอ่อน  และที่ทำให้รสสุคนธ์แทบจะหัวใจวายตายอีกรอบเสียตรงนี้คือรอยยิ้มที่ทั้งอ่อนโยนและอบอุ่นคล้ายแสงอาทิตย์ยามเช้า

"ข้าจะปกป้องเจ้าด้วยชีวิตของข้า...ข้าสัญญา"

น้ำเสียงนั้นอ่อนโยน แผ่วเบา แต่กลับหนักแน่นมั่นคงยิ่งกว่าภูผา  ดวงตาคมมีแววตามั่นคงดุจดั่งกำลังยืนยันในคำพูดของตน  มือหนาลูบไปที่ศีรษะของโจวอี้หรงอย่างแผ่วเบาก่อนก้มลงจุมพิตที่หน้าผากมนของนาง รสสุคนธ์ยืนมองภาพนั้นด้วยความประทับใจ

ช่างอบอุ่นและอ่อนโยนเหลือเกินอ่า.....หรงเอ๋อร์เจ้าจะโชคดีไปไหนนี่

เพียงชั่วพริบตาร่างสูงก็จากไปทิ้งไว้เพียงภาพความประทับใจให้รสสุคนธ์เท่านั้น

ยามเช้าเสียงเอะอะโวยวายที่หน้าจวนทำให้รสสุคนธ์ตรงไปตามเสียงนั้นในทันที ภาพเบื้องหน้าคือชายรูปร่างสูงใหญ่ของโจวอี้ถงกำลังยืนสนทนากับโจวอี้ซวนใบหน้าที่ดูจริงจังของทั้งคู่ทำให้บรรยากาศรอบด้านดูอึมครึมชอบกล

"พี่ใหญ่ท่านจะไปจริงๆหรือ"

"อย่าห้ามข้าเลยน้องรอง  อย่างไรข้าก็จะต้องไปข้าจะมิยินยอมให้ใครใช้น้องเล็กเป็นเครื่องมืออย่างแน่นอน "

" แต่นั่นคือวังตะวันออก ตำหนักขององค์รัชทายาท ท่านคิดว่าจะเข้าไปได้ง่ายๆหรือ"

" ก็คงต้องลองดูก่อน"

รสสุคนธ์ฟังบทสนทนานั้น อย่างซาบซึ้งด้วยรับรู้ได้ในทันทีถึงความห่วงใยจากว่าที่พี่ชายทั้งสอง ดวงตางามคลอไปด้วยหยาดน้ำตา และในทันทีที่รองแม่ทัพโจวว่าที่พี่ชายคนโตเดินออกจากจวนสกุลโจว   รสสุคนธ์ก็ไม่รอช้ารีบติดตามไปในทันที ร่างสูงใหญ่ของพี่ชายคนโตกระโดดขึ้นม้าตัวใหญ่สีน้ำตาลไหม้แล้วควบออกไปในทันที   รสสุคนธ์แทบใช้พลังวิญญาณและชีวิตทั้งหมดที่มีในการติดตามพี่ชายคนโตนี้ เพียงหนึ่งเค่อหรือประมาณสิบห้านาทีในที่สุดพี่ชายเลือดร้อนก็หยุดม้าลง รสสุคนธ์รู้สึกราวจะขาดใจตายอีกรอบก็ไม่ปานไม่คิดว่าเป็นผีนี่ก็เหนื่อยเป็นเหมือนกัน  

ว่าแต่ผีเขาเหนื่อยกันด้วยหรือนี่

ร่างบางแหงนหน้ามองป้าย ตำหนักตะวันออก  ช่างแปลกนักเหตุใดตำหนักตะวันออกของของรัชทายาทจึงไม่อยู่ในวังกัน

" ข้ามาขอเข้าเฝ้าองค์รัชทายาท"

" ท่านรองแม่ทัพโจวโปรดรอสักครู่  ข้าจะเข้าไปทูลองค์รัชทายาทก่อน"

ชายชราวัยประมาณ 50 ต้นๆบอกกับรองแม่ทัพโจวก่อนหายเข้าไปในตำหนัก  พิจารณาจากการแต่งกายแล้วรสสุคนธ์คาดว่าคนตรงหน้าคงจะเป็นขันทีประจำตำหนักตะวันออก  เพราะด้วยน้ำเสียงและท่าทางเช่นนี้คงมิสามารถกล่าวเป็นอื่นได้จริงๆ

" องค์รัชทายาทให้เชิญรองแม่ทัพโจวเข้าเฝ้าได้”

ทันทีที่ได้รับอนุญาตร่างสูงใหญ่ของโจวอี้ถงก็ตรงดิ่งเข้าไปในตำหนักในทันที  รสสุคนธ์รีบตามติดว่าที่พี่ชายคนโตไม่ห่าง  จนกระทั่งเขามาหยุดที่หน้าชายผู้หนึ่งรสสุคนธ์จดจ้องคนตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตนเอง 

“ถวายพระพรองค์รัชทายาท”

“ตามสบายเถิด”

องค์รัชทายาท!!!!นี่มันพ่อรูปหล่อที่แอบเข้าหาโจวอี้หรงเมื่อคืนนี้ไม่ใช่หรือไง ที่แท้เขาคือองค์รัชทายาทหรือนี่  อ่า....ไม่เลวจริงๆเด็กสาวผู้นี้ทำบุญด้วยสิ่งใดกันจึงรายล้อมด้วยบุรุษรูปงามมากยศมากมายเช่นนี้  มีว่าที่สามีที่ทั้งหล่อและห่วตำแหน่งเป็นรัชทายาทแบบนี้ช่างโชคดีจริงๆ

“มาหาเปิ่นหวางถึงตำหนักโดยไม่แจ้งล่วงหน้า ท่านรองแม่ทัพโจวคงมีเรื่องด่วนมากใช่หรือไม่”

แม้ท่าทางจะดูสุภาพหากแต่คำพูดกัยแฝงการตำหนิเอาไว้ชัดเจน

“กระหม่อมคิดว่าพระองค์คงจะทราบถึงสาเหตุการมาของกระหม่อมดี”

ใบหน้าคมของโจวอี้ถังกระตุกเล็กน้อยเมื่อมองเห็นรอยยิ้มอ่อนโยนจากชายสูงศักดิ์  มือหนากำหมัดแน่นอย่างควบคุมอารมณ์ตนเอง  

ช่างอารมณ์ร้อนเสียจริงพี่ใหญ่ใจเย็นนะเจ้าคะอย่าพึ่งสังหารว่าที่สามีของน้องท่านนะ..

"หากท่านรองแม่ทัพไม่เอ่ยออกมาตามตรงเปิ่นหวางกลัวจะเข้าใจเจตนาของท่านผิดไป"

โจวอี้ถงขบกรามแน่นเข้าไปอีก  อ่า...องค์รัชทายาทนี่ก็กวนโมโหไม่เบาเลยจริงๆ  ช่างเป็นมวยที่ถูกคู่เหลือเกินคนหนึ่งใจร้อนราวภูเขาไฟอีกคนก็กวนเบื้องต่ำได้โล่...อ่าชีวิตในอนาคตของรสสุคนธ์ต้องสนุกแน่นอน

"กระหม่อมมิต้องการให้หรงเอ๋อร์แต่งเข้าวังตะวันออกพะย่ะค่ะ"

"เจ้าคิดว่าจะปฏิเสธเปิ่นหวางได้หรือ"

เป็นอีกครั้งที่รสสุคนธ์รู้สึกว่ารัชทายาทนั้นกวนประสาทที่สุด  

แต่หล่อให้อภัยได้

ขณะที่กำลังมองใบหน้าชวนฝันของรัชทายาทอย่างเพลินตาเมื่อเหลือบมาเห็นใบหน้าที่เดี๋ยวดำเดี๋ยวแดงของโจวอี้ถง รสสุคนธ์ก็พลันสะดุ้งสุดตัว

รัชทายาทจะถูกรองแม่ทัพโจวอี้ถงฆ่าตายไหมนี่  อ่า...ใจเย็นๆนะเจ้าคะพี่ใหญ่ หากท่านสังหารรัชทายาทไปโลกจะต้องเสียผู้ชายที่ทั้งหล่อและเพียบพร้อมไปหนึ่งคนเลยนะ

 "ท่านรองแม่ทัพโจวใจเย็นๆก่อนเถิด  เปิ่นหวางเพียงเตือนสติท่านเท่านั้น ว่าแม้ท่านและครอบครัวมิยินยอมก็คงมิอาจปฏิเสธได้  เพราะถึงแม้วันนี้เปิ่นหวางจะยอมทำตามคำขอของท่านแต่ด้วยคุณสมบัติของน้องสาวท่าน ท่านคิดว่าคนอื่นจะยอมปล่อยนางไปหรือ"

คำพูดขององค์รัชทายาทเรียกสติให้โจวอี้ถังได้มากเลยทีเดียว  ใช่แล้วแม้ครั้งนี้องค์รัชทายาทจะยอมปล่อยน้องสาวเขาไป แต่องค์ชาย3และเชื้อพระวงศ์พระองค์อื่นคงมิยอมรามือจากนางแน่นอน

"เปิ่นหวางเข้าใจดีถึงความกังวลของท่าน  แต่จะดีกว่าหรือไม่หากท่านจะให้นางอยู่ในความดูแลของเปิ่นหวาง  เปิ่นหวางให้คำมั่นจะดูแลนางให้ดี"

"เช่นนั้นกระหม่อมคงมิมีสิ่งใดจะทูลอีก  แต่อย่างไรกระหม่อมก็ยืนยันในเจตนาเดิม  กระหม่อมทูลลา"

พี่ชายของโจวอี้หรงนี้นอกจากจะเลือดร้อนแล้วยังดื้อดึงมิยอมคนเสียด้วย  ช่างสมกับตำแหน่งรองแม่ทัพม้าทมิฬเสียจริง  หลังจากทูลลาจากองค์รัชทายาทแล้วโจวอี้ถังก็ออกจากวังตะวันออกในทันโดยไม่สนใจจะร่ำลาหรือทักทายผู้ใดในตำหนักอีก  รสสุคนธ์รีบใช้พลังวิญญาณทั้งหมดที่มีตามติดพี่ชายผู้เลือดร้อนจนรู้สึกคล้ายจะตายอีกเป็นรอบที่สองของวันหากแต่ความอยากรู้ว่าพี่ชายคนนี้จะไปที่ใดนั้นมีมากจนเกิดแรงผลักดันขึ้นมา  เมื่อม้าตัวโตหยุดลงร่างโปร่งของรสสุคนธ์ก็ทรุดลงในทันที

​จะกลับบ้านก็ไม่บอกเล่นเอาเหนื่อยแทบตาย

................................................................................................................................................................................................

เรื่องนี้มีแต่คนหล่อๆทั้งน้านนนนนน

งานดีแบบนี้ไรท์เองก็อยากเป็นน้องอี้หรงเช่นกัน  ^//

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น