email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 1 (rewrite)

คำค้น : บุปผาเคียงพยัคฆ์#บทที่ 1

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.5k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 มิ.ย. 2563 23:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1 (rewrite)
แบบอักษร

บทที่ 1 

หลังจากเดินจนทั่วจวนสกุลโจวดวงจันทร์ก็ฉายแสงขึ้นพอดี รสสุคนธ์เดินไปที่สวนหลังเรือนบุปผา สายตาทอดมองภาพตรงหน้าอย่างชื่นชม ในตอนกลางวันสวนบุปผาแห่งนี้ดูร่มรื่นเย็นสบาย แต่ยามกลางคืนกลับดูงดงามกว่าเดิมเสียอีก ด้วยมีแสงสีเหลืองนวลตาจากเจ้าหิงห้อยตัวน้อยระยิบระยับทั่วไปหมด คล้ายกับว่าพวกมันกำลังหยอกล้อเหล่าบุปผายามค่ำคืนในสวนก็ไม่ปาน รสสุคนธ์เดินไปที่เก๋งกลางสวนทอดสายตามองออกไปที่ท้องฟ้า แสงจันทร์นวลตาสาดส่องลงมา อีกสามวันเท่านั้นเธอก็จะกลายเป็นโจวอี้หรงเป็นส่วนหนึ่งของสกุลโจว ขณะที่กำลังปล่อยใจไปกับบรรยากาศงดงามยามราตรีเงาบางอย่างไหววูบผ่านเธอไปและทิศทางนั้นก็คือเรือนบุปผา  

หรงเอ๋อร์...!!! 

รสสุคนธ์รีบตรงไปที่เรือนบุปผาในทันที ด้วยความกังวลใจพานวิตกว่าจะมีผู้คิดร้ายกับร่างใหม่ของเธอ ดวงจิตของรสสุคนธ์ยังคงว่างเปล่าร่างกายเป็นอากาศธาตุ ดังนั้นจึงสามารถทะลุเข้าไปในเรือนบุปผาโดยมิต้องใช้ประตู 

เป็นผีก็มีข้อดีเหมือนกันนะเนี่ย 

ภาพตรงหน้าทำให้รสสุคนธ์ถึงกับเบิกตากว้าง บุรุษรูปงามเบื้องหน้านี้เป็นใครกัน และมีเหตุผลใดจึงบุกรุกเข้ามาในยามวิกาลเช่นนี้ แสงจันทร์นวลตาสว่างไสวทอแสงเข้ามาทางหน้าต่างสะท้อนให้เห็นภาพตรงหน้าค่อนข้างชัดเจน ภาพชายรูปร่างสมส่วนหากแต่ดูบอบบางคล้ายบัณฑิตส่วนสูงประมาณหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร ผมยาวสลวยถูกรวบยกสูงเอาไว้ทั้งหมด เผยดวงหน้าเรียวและผิวขาวเนียนละเอียดเสียจนหญิงสาวบางคนต้องอับอาย คิ้วเข้มดวงตาคมจมูกโด่งรับกับริมฝีปากบางสีชมพูอ่อน ริมฝีปากบางยกยิ้มที่ทั้งอ่อนโยนและอบอุ่นคล้ายแสงอาทิตย์ยามเช้า 

“เจ้าคือผู้หญิงของข้า ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเรื่องนี้จะไม่มีทางเปลี่ยนแปลง” 

น้ำเสียงนั้นอ่อนโยนแผ่วเบาแต่กลับหนักแน่นมั่นคงยิ่งกว่าภูผา ดวงตาคมมีแววตามั่นคงดุจดั่งกำลังยืนยันในคำพูดของตน มือหนาลูบไปที่ศีรษะของโจวอี้หรงอย่างแผ่วเบาก่อนก้มลงจุมพิตที่หน้าผากมนของนาง รสสุคนธ์ยืนมองภาพนั้นด้วยความประทับใจ 

ในความโชคร้ายของเจ้า... อย่างน้อยก็ยังมีความโชคดีนะหรงเอ๋อร์ 

เพียงชั่วพริบตาร่างสูงก็จากไป ทิ้งไว้เพียงภาพความประทับใจให้รสสุคนธ์เท่านั้น 

ยามเช้าเสียงเอะอะโวยวายที่หน้าจวนทำให้รสสุคนธ์ตรงไปตามเสียงนั้นในทันที ภาพเบื้องหน้าคือชายรูปร่างสูงใหญ่ของโจวอี้ถังกำลังยืนสนทนากับโจวอี้ซวนใบหน้าที่ดูจริงจังของทั้งคู่ทำให้บรรยากาศรอบด้านดูอึมครึมชอบกล 

“พี่ใหญ่ท่านจะไปจริง ๆ หรือ” 

“อย่าห้ามข้าเลยน้องรอง อย่างไรข้าก็ต้องไป ข้าจะไม่ยินยอมให้ใครใช้น้องเล็กเป็นเครื่องมืออย่างแน่นอน “ 

“แต่นั่นคือวังตะวันออก ตำหนักขององค์รัชทายาท ท่านคิดว่าจะเข้าไปได้ง่าย ๆ หรือ” 

“ก็คงต้องลองดูก่อน” 

รสสุคนธ์ฟังบทสนทนานั้น ด้วยใจซาบซึ้งด้วยรับรู้ได้ถึงความห่วงใยจากว่าที่พี่ชายทั้งสอง ดวงตางามคลอไปด้วยหยาดน้ำตา และในทันทีที่รองแม่ทัพโจวว่าที่พี่ชายคนโตเดินออกจากจวนสกุลโจว รสสุคนธ์ก็ไม่รอช้ารีบติดตามไปในทันที ร่างสูงใหญ่ของพี่ชายคนโตกระโดดขึ้นม้าตัวใหญ่สีน้ำตาลไหม้แล้วควบออกไปในทันที รสสุคนธ์แทบใช้พลังวิญญาณและชีวิตทั้งหมดที่มีในการติดตามพี่ชายคนโตนี้ เพียงหนึ่งเค่อหรือประมาณสิบห้านาทีในที่สุดพี่ชายเลือดร้อนก็หยุดม้าลง รสสุคนธ์รู้สึกราวจะขาดใจตายอีกรอบก็ไม่ปานไม่คิดว่าเป็นผีนี่ก็เหนื่อยเป็นเหมือนกัน  

ว่าแต่ผีเขาเหนื่อยกันด้วยหรือนี่ 

ร่างบางแหงนหน้ามองป้าย ตำหนักตะวันออก ช่างแปลกนักเหตุใดตำหนักตะวันออกของรัชทายาทจึงไม่อยู่ในวังกัน 

“ข้ามาขอเข้าเฝ้าองค์รัชทายาท” 

“ท่านรองแม่ทัพโจวโปรดรอสักครู่ ข้าจะเข้าไปทูลองค์รัชทายาทก่อน” 

ชายชราวัยประมาณห้าสิบต้น ๆ บอกกับรองแม่ทัพโจวก่อนหายเข้าไปในตำหนัก พิจารณาจากการแต่งกายแล้ว รสสุคนธ์คาดว่าคนตรงหน้าคงจะเป็นขันทีประจำตำหนักตะวันออก เพราะด้วยน้ำเสียงและท่าทางเช่นนี้คงไม่สามารถกล่าวเป็นอื่นได้จริง ๆ 

“องค์รัชทายาทให้เชิญรองแม่ทัพโจวเข้าเฝ้าได้” 

ทันทีที่ได้รับอนุญาตร่างสูงใหญ่ของโจวอี้ถังก็ตรงดิ่งเข้าไปในตำหนักในทันที รสสุคนธ์รีบตามติดว่าที่พี่ชายคนโตไม่ห่าง จนกระทั่งเขามาหยุดที่หน้าชายผู้หนึ่งรสสุคนธ์จดจ้องคนตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตนเอง  

“ถวายพระพรองค์รัชทายาท” 

“ตามสบายเถิด” 

องค์รัชทายาท! เขาคือบุรุษที่แอบเข้าหาโจวอี้หรงเมื่อคืนนี้ไม่ใช่หรือไร ที่แท้เขาคือองค์รัชทายาทหรือนี่  

“มาหาเปิ่นหวางถึงตำหนักโดยไม่แจ้งล่วงหน้า ท่านรองแม่ทัพโจวคงมีเรื่องด่วนมากใช่หรือไม่” 

แม้ท่าทางจะดูสุภาพหากแต่คำพูดกลับแฝงการตำหนิเอาไว้ชัดเจนจน โจวอี้หรงเผลอขมวดคิ้วในทันที  

“กระหม่อมคิดว่าพระองค์คงจะทราบถึงสาเหตุการมาของกระหม่อมดี” 

ใบหน้าคมของโจวอี้ถังกระตุกเล็กน้อยเมื่อมองเห็นรอยยิ้มอ่อนโยนจากชายสูงศักดิ์ มือหนากำหมัดแน่นอย่างควบคุมอารมณ์ตนเอง  

รสสุคนธ์ยกยิ้มบาง พี่ชายคนโตของนางนับว่าเป็นบุรุษที่ใจร้อนสมกับเป็นชายชาติทหารโดยแท้จริง เพียงแต่บุคคลเบื้องหน้าเขาเป็นรัชทายาทไม่ใช่หรือ หากพี่ชายของนางมีปัญหาด้วยเขาจะไม่ลำบากหรืออย่างไร 

“หากท่านรองแม่ทัพไม่เอ่ยออกมาตามตรงเปิ่นหวางกลัวจะเข้าใจเจตนาของท่านผิดไป” 

โจวอี้ถังขบกรามแน่นมากขึ้น ดูเหมือนองค์รัชทายาทผู้นี้จะมีความสามารถในการปั่นจิตใจและอารมณ์ผู้คนยิ่งนัก โจวอี้หรงส่ายหน้าอย่างนึกระอา หากอนาคตตนแต่งให้คนผู้นี้คาดว่าคงเกิดศึกระหว่างสองคนนี้ทุกวันอย่างแน่นอน 

“กระหม่อมไม่ต้องการให้หรงเอ๋อร์แต่งเข้าวังตะวันออกพ่ะย่ะค่ะ” 

“เจ้าคิดว่าจะปฏิเสธเปิ่นหวางได้หรือ” 

เป็นอีกครั้งที่รสสุคนธ์รู้สึกว่ารัชทายาทนั้นกวนประสาทที่สุด และดูเหมือนความอดทนของพี่ชายนางใกล้จะหมดเต็มที 

“ท่านรองแม่ทัพโจวใจเย็น ๆ ก่อนเถิด เปิ่นหวางเพียงเตือนสติท่านเท่านั้น ว่าแม้ท่านและครอบครัวไม่ยินยอมก็คงมิอาจปฏิเสธได้ เพราะถึงแม้วันนี้เปิ่นหวางจะยอมทำตามคำขอของท่านแต่ด้วยคุณสมบัติของน้องสาวท่าน ท่านคิดว่าคนอื่นจะยอมปล่อยนางไปหรือ” 

คำพูดขององค์รัชทายาทเรียกสติให้โจวอี้ถังได้มากเลยทีเดียว ใช่แล้ว แม้ครั้งนี้องค์รัชทายาทจะยอมปล่อยน้องสาวเขาไป แต่องค์ชายสามและเชื้อพระวงศ์พระองค์อื่นคงมิยอมรามือจากนางแน่นอน 

“เปิ่นหวางเข้าใจดีถึงความกังวลของท่าน แต่จะดีกว่าหรือไม่หากท่านจะให้นางอยู่ในความดูแลของเปิ่นหวาง เปิ่นหวางให้คำมั่นจะดูแลนางให้ดี” 

“เช่นนั้นกระหม่อมคงไม่มีสิ่งใดจะทูลอีก แต่อย่างไรกระหม่อมก็ยืนยันในเจตนาเดิม กระหม่อมทูลลา” 

พี่ชายของโจวอี้หรงนี้นอกจากจะเลือดร้อนแล้วยังดื้อดึงมิยอมคนเสียด้วย ช่างสมกับตำแหน่งรองแม่ทัพม้าทมิฬเสียจริง หลังจากทูลลาจากองค์รัชทายาทแล้ว โจวอี้ถังก็ออกจากวังตะวันออกในทันทีโดยไม่สนใจจะร่ำลาหรือทักทายผู้ใดในตำหนักอีก 

รสสุคนธ์รีบใช้พลังวิญญาณทั้งหมดที่มีตามติดพี่ชายผู้เลือดร้อนจนรู้สึกคล้ายจะตายอีกครั้งเป็นรอบที่สองของวัน หากแต่ความอยากรู้ว่าพี่ชายคนนี้จะไปที่ใดนั้นมีมากจนเกิดแรงผลักดันขึ้นมา เมื่อม้าตัวโตหยุดลงร่างโปร่งของรสสุคนธ์ก็ทรุดลงในทันที 

จะกลับบ้านก็ไม่บอกเล่นเอาเหนื่อยแทบตาย 

 

................................................................................................................................................................................................ 

เรื่องนี้มีแต่คนหล่อๆทั้งน้านนนนนน 

งานดีแบบนี้ไรท์เองก็อยากเป็นน้องอี้หรงเช่นกัน  ^// 

ความคิดเห็น