YINGPREM

สวัสดีทุกคนฮับ คนโปรดเป็นนิยายที่อาจจะหาสาระไม่ได้ แต่ก็หวังว่าคุณจะสนุกกับการอ่านเรื่องนี้ <3

ชื่อตอน : [คนโปรด : 6]*(ลบnc)

คำค้น : คนโปรด,สมิธ,ลูคัส

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.3k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มิ.ย. 2561 14:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[คนโปรด : 6]*(ลบnc)
แบบอักษร

คนโปรด 6

“ขอบคุณ คุณพ่อบ้านมากนะครับ”เด็กชายหันไปเอ่ยคำขอบคุณกับพ่อบ้านวัยห้าสิบปีด้วยใบหน้าอิดโรยเล็กน้อยหลังจากที่พ่อบ้านเช็ดตัวให้เด็กชายเสร็จ แจ็คสันมองเด็กชายบนเตียงอย่างครุ่นคิด เขาถูกคุณหนูใหญ่เรียกให้มาดูแลเด็กคนนี้ตั้งแต่สองวันที่แล้ว ด้วยสภาพ…ไม่น่าดูนัก

“ไม่เป็นไรครับคุณหนู เป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว”พ่อบ้านวัยกลางคนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพอ่อนน้อม

ยอมรับตรงๆว่าทำงานรับใช้ตระกูลเดรทไพรส์มาเกือบ30ปี รู้จักคุณหนูใหญ่มาตั้งแต่ท่านเกิด คอยดูแลทุกครั้งที่ท่านมาอยู่ที่อังกฤษ ไม่เคยมีครั้งไหนที่ต้องมาดูแลคนนอกตระกูลเช่น

แจ็คสันไม่ได้รังเกียจที่ได้มาดูแลเด็กคนนี้ แค่อดจะแปลกใจไม่ได้ เพราะตระกูลเดรทไพรส์เป็นตระกูลเก่าแก่ของอังกฤษ มีความสนิทชิดเชื้อกับเหล่าราชวงศ์ เหล่าลูกหลานที่สืบเชื้อสายมาจึงมีนิสัยเจ้ายศเจ้าอย่างและทะนงตนแทบทุกคน ไม่เว้นแม้แต่คุณหนูใหญ่ลูคัส

พวกเขารังเกียจที่จะใช้ของหรือคนร่วมกับคนอื่น แจ็คสันจึงแปลกใจว่าเด็กคนนี้เป็นใครกันแน่…คุณหนูใหญ่ถึงให้ความสำคัญถึงเพียงนี้

แต่นั่นเป็นเรื่องของเจ้านาย คนรับใช้อย่างเขาไม่มีสิทธิ์รู้

“ยังไงผมก็ต้องขอบคุณอยู่ดี ถ้าไม่ได้คุณพ่อบ้านผมคงไม่ดีขึ้นเร็วขนาดนี้”

“ดีขึ้นก็ดีแล้ว พี่จะได้ไม่ต้องเป็นห่วง”เสียงของผู้มาใหม่ ทำให้สองคนต่างวัยหันไปมองแทบจะพร้อมๆกัน แจ็คสันค้อมหัวให้เจ้านายเล็กน้อย ก่อนจะเดินเลี่ยงออกจากห้องไปอย่างรู้หน้าที่พร้อมปิดประตูให้เรียบร้อย

“ไง ยังเจ็บอยู่ไหม?”ลูคัสทรุดตัวนั่งบนเตียงที่สมิธนอนพักอยู่ ชายหนุ่มลูบหัวเล็กเบาๆอย่างทะนุทะนอม สมิธมองหน้าชายหนุ่มตรงหน้าเขาอย่างพิจารณา เด็กชายพบว่าจังหวะหัวใจเต้นแปลกไปจากเดิม…มันช่างอ่อนไหวหนักกว่าเก่า ความรู้สึกหลายๆอย่างที่มีต่อผู้ชายคนนี้ก็รุนแรงขึ้นอีกเช่นกัน

“ยังเจ็บอยู่หรอ ทำไมเงียบไปล่ะ หืม?”ชายหนุ่มโน้มหน้าลงไปถามใกล้ๆเด็กชายก่อนจะกดจูบที่ขมับเล็กหนักๆไปหนึ่งที แก้มป่องที่ซีดๆแดงระเรื่อขึ้นมาจนเห็นได้ชัด

“ไม่เจ็บเท่าไหร่แล้ว”

“จริงหรอ?ไหนมาให้พี่ดูหน่อยสิ”ลูคัสว่าพร้อมกับดึงผ้าห่มที่บังกายเล็กออก แต่มือบางก็ยื้อยุดผ้าห่มเอาไว้อย่างเขินอาย

“ไม่เอาลุค ผมหายเจ็บแล้วจริงๆ”

“ถ้าหายเจ็บแล้วก็ต้องพิสูจน์ดูหน่อยเร็ว”ลูคัสยังคงหยอกเย้าคนตัวเล็กกว่า สุดท้ายแรงเด็กหรือจะชนะแรงผู้ใหญ่ได้ ชายหมุ่มปัดผ้าห่มไปไว้ข้างเตียง ดวงตาสีเขียวเข้มมองสำรวจร่างตรงหน้าที่ไร้เกาะป้องกัน ร่างเรียวบางที่สูงไม่น่าจะเกิน160เซนติเมตร ผิวขาวเนียนละเอียดไร้กระตามชาติพันธุ์อยู่ภายใต้เสื้อเชิ๊ตสีขาวเพียงตัวเดียว ขาเรียวเล็กหุบเข้าหากันทันทีที่เขาเลื่อนสายตาลงต่ำ ใบหน้าหวานสวยแดงปลั่งอย่างอายๆ

ลูคัสกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ มือเรียวจับขาเล็กๆแยกออกจากกัน สมิธที่ไร้แรงขัดขืนได้แต่ปิดหน้าด้วยความกระดากอาย ลูคัสกระตุกยิ้มนิ้ดๆอย่างพอใจกับภาพตรงหน้า

กะไว้แล้วว่าต้องไม่ได้ใส่…

**[ลบncเนื่องจากผิดกฎของเว็บไซต์ กรุณาติดตามในช่องทางอื่น]**​

+++++++++++++++

“ช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์นายหายไปไหนมาน่ะสมิธ ไหนบอกว่าจะมาเล่นเกมส์ที่บ้านฉันไง”เดวิดเอ่ยถามเพื่อนเมื่อเห็นสมิธเดินเพลียๆมานั่งโต๊ะเรียนข้างๆกัน

“เอ่อ…พอดีฉันไม่ค่อยสบายน่ะ”เด็กชายนัยน์ตาสีมหาสมุทรยิ้มแห้งๆตอบเพื่อนไป

“แล้วเป็นไรมากรึเปล่ามิน่าหน้าตานายดูเพลียๆ นายไม่โทรมาบอกฉันล่ะพวกฉันจะได้ไปเยี่ยม”เดวิดจับหน้าสมิธดูไปมาอย่างเป็นห่วง

“ฉันไม่เป็นไรมากหรอก ดีขึ้นเยอะแล้ว”แม้จะเจ็บๆตรงนั้นอยู่ก็ตาม

“อีกสองเดือนเราก็จะจบการศึกษาแล้วนะ นายคิดไว้แล้วรึยังว่าจะไปเรียนต่อที่ไหน”

“ฉันยังไม่ได้คิดเลย ต้องแล้วแต่ลุค…เอ่อพี่ชายฉันน่ะ แล้วนายล่ะคิดไว้แล้วหรอว่าจะไปเรียนที่ไหน”

“ฉันกับไรอันและจอห์นนี่จะไปที่โรงเรียนRน่ะ”สมิธพยักหน้ารับรู้ โรงเรียนRเป็นโรงเรียนชื่อดังอันดับต้นๆของอังกฤษเลยทีเดียว ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าค่าเทอมต้องแพงมากแน่ๆ

“เยี่ยมไปเลย!”

“นายก็ไปเรียนกับพวกฉันสิ ลองขอพี่ชายนายดู”สมิธมองสีหน้าเดวิดที่ดูแปลกไปเมื่อพูดถึงลูคัส

“อืม ฉันจะลองขอดู”เด็กชายว่ายิ้มๆแล้วชวนเพื่อนคุยเรื่องอื่นต่อ

หลังกริ๊งเวลาเลิกเรียนดังขึ้นเดวิดก็ชวนสมิธไปเล่นที่บ้านตัวเองเหมือนเดิม เขารู้สึกได้ว่าช่วงนี้สมิธดูเหงาและเกาะติดพวกเขามากยิ่งขึ้น จึงไม่แปลกที่ช่วงนี้หลังเลิกเรียนสมิธจะไปต่อกับพวกเขาเสมอ แต่วันนี้เพื่อนตัวเล็กของเขากลับแสดงสีหน้าอึกอักอย่างเห็นได้ชัด

“ฉันยังเพลียๆอยู่เลย”สมิธบอกเพื่อนไปตามความจริง แม้อาการเพลียของเจ้าตัวจะมาจากที่โดนอีกคนจับกินไปสองรอบก็ตาม

ลุคบอกว่าเรื่องนี้จะให้คนอื่นรู้ไม่ได้ สมิธถึงได้เลือกที่จะโกหกทุกคน

เพราะเขากลัวว่าถ้าไม่ทำตามที่ลุคบอก ลุคจะหายไป….

“เอาอย่างนั้นหรอ ถ้างั้นนายก็รีบกลับบ้านไปพักผ่อนเถอะ”

“อืมเอาไว้วันหลังนะ”

“ตกลง กลับดีๆล่ะ บายๆ”ไรอันและจอห์นนี่ก็โบกมือลาสมิธพร้อมเดวิด

เด็กชายเลือกนั่งแท็กซี่กลับเพ้นท์เฮ้าส์เพราะยังรู้สึกระบมส่วนนั้นเป็นอย่างมาก เมื่อเช้าลูคัสก็ให้โยแวะมาส่งเขาที่โรงเรียนก่อนจะไปทำงาน

โดนจูบบนรถไปตั้งหลายทีแหนะ-////-

เมื่อเด็กชายกลับถึงห้องก็พบโยฮันเนสนั่งอ่านเอกสารที่โซฟาในห้องนั่งเล่น

“สวัสดีครับโย”สมิธเอ่ยทักทางมือซ้ายลูคัสที่เขาเริ่มสนิทกันมากขึ้น

“สวัสดีครับคุณสมิธ ทำไมวันนี้ถึงได้กลับเร็วนักล่ะครับ”ชายหนุ่มวางเอกสารแล้วหันไปพูดกับเด็กน้อยที่เดินมานั่งโซฟาอีกตัว

“เลิกเรียนผมก็กลับเลยน่ะครับ ไม่ได้ไปเล่นต่อกับพวกเดวิด”

“อ่อ ดีแล้วล่ะครับ เพราะจากนี้คุณจะไปเล่นกับพวกเดวิดตลอดเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว”

“ทำไมล่ะครับ?”เด็กชายเอียงคอถามด้วยความงุนงง

“เวลาของนายท่านมีค่า ถ้าท่านมาที่อังกฤษคุณควรเอาเวลาส่วนนั้นมาอยู่กับท่านจะดีกว่านะครับ”โยฮันเนสแนะนำเด็กน้อยหน้าใสด้วยความหวังดี เพราะเขากลัวว่าอีกไม่นานเด็กคนนี้อาจไม่มีโอกาสได้ทำอีกแล้วก็ได้

“อ่า…ครับ แล้วตอนนี้ลุคอยู่ไหนหรอครับ?”

“นายท่านนอนพักผ่อนอยู่อีกห้องหนึ่งครับ”สายต่ของสมิธเหลือบมองอีกห้องที่ไม่ใช่ของเขา

“ผมไปหาลุคได้รึเปล่า?”เด็กชายถามเชิงขออนุญาต โยฮันเนสนิ่งไปนิดอย่างตริตรองถึงความสำคัญของเด็กคนนี้ วันนั้นเขาแปลกใจจนเกือบตกเก้าอี้ที่เจ้านายโทรตามให้เขาเรียกคนเก่าคนแก่ประจำตระกูลอย่างพ่อบ้านแจ็คสันให้มาดูแลเด็กคนนี้ แม้แต่ตัวคุณพ่อบ้านเองยังอดแปลกใจไม่ได้เลย โยฮันเนสจึงคิดว่าเด็กคนนี้ก็คงจะถูกใจเจ้านายเขามากในระดับหนึ่งล่ะนะ เพราะท่านดูทะนุถนอมเป็นพิเศษ แต่ของแบบนี้มันก็ไม่แน่ไม่นอนนักหรอก

เมื่อความคิดตกตะกอนโยหันเนสจึงเอ่ยบอกเด็กตรงหน้า

“น่าจะได้นะครับ…แต่อย่าไปรบกวนให้ท่านตื่นเลยนะครับ”

“ผมแค่เข้าไปดูลุคเฉยๆ ไม่กวนแน่นอน”เด็กชายบอกด้วยรอยยิ้มจริงใจ โยฮันเนสก็เผลอยิ้มตอบเด็กน้อยบางๆ

“ถ้าอย่างนั้นก็เข้าไปเถอะครับ” คงไม่เป็นไรหรอกมั้งนะ

สมิธเอากระเป๋านักเรียนไปเก็บในห้องตัวเองก่อน จากนั้นจึงเดินไปหาอีกคน เด็กชายค่อยๆเปิดและปิดประตูห้องลูคัสเบาๆ ก่อนจะค่อยๆก้าวที่ละก้าวอย่างเชื่องช้าราวกับว่ากลัวจะเกิดเสียงแม้แต่นิดแล้วทำให้อีกคนตื่นได้

เด็กชายเห็นชายหนุ่มนอนหงายหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงหลังใหญ่ เมื่อขยับตัวเข้าไปใกล้ก็ได้สำรวจหน้าคนที่ทำให้หัวใจเขาเต้นผิดจังหวะ ลูคัสที่หลับตาอยู่ดูหล่อเหลายิ่งกว่าเจ้าชายในเทพนิยายที่สมิธเคยอ่าน เด็กชายปีนขึ้นเตียงเพื่อขยับเข้าไปใกล้ใบหน้านั้นโดยไม่รู้ตัว

สมิธเผลอโน้มหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าของอีกคน ทันใดนั้นคนที่หลับตาอยู่ก็ลืมตาพรึ่บขึ้นมา สมิธตกใจจนแทบผงะแต่แรงบีบที่คออย่างแรงต่างหากที่ไม่ทำให้เขาตกเตียง

เด็กชายตกใจสุดขีดจนน้ำตาไหล มือเล็กเจ็บมือที่บีบคอตัวเองอยู่แน่น ลูคัสที่พึ่งได้สติรีบปล่อยมือจากคอเล็กแล้วรั้งร่างบางที่กำลังเสียขวัญอยู่มากอดทันที

เมื่อกี้เขาเผลอไป ร่างกายมันป้องกันตัวเองตามสัญชาตญาณที่ฝึกมา ชายหนุ่มถอนหายใจนิดๆมือลูบหลังคนที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นบนอกเขา

“เงียบซะ…นายไม่เป็นอะไรแล้ว”ชายหนุ่มว่าเรียบๆพร้อมตบหลังเบาๆปลอบเด็ก เขาไม่ชอบให้ใครมายุ่มย่ามเวลาที่ตัวเองนอนก็เพราะแบบนี้ เพราะแบบนั้นหลังเสร็จกิจลูคัสจึงไม่เคยนอนค้างกับคู่นอนตัวเองเลยสักคน

โยฮะนเนสก็รู้เรื่องนี้ดี ยังกล้าปล่อยให้สมิธเข้ามา…มันน่าโดนนัก!

“ฮึก…ผมขอโทษ ฮึก…ผมกลัวแล้ว ฮืออออ”ช่วงนี้สมิธค่อนข้างจะอ่อนไหวและตกใจง่ายขึ้นโดยที่เจ้าตัวก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร

“ชู่…พี่ไม่ทำอะไรแล้ว เงียบนะเด็กดี”ลูคัสดึกคนที่น้ำหูน้ำตาไหลจนชุ่มเสื้อเขาออกจากอก ใช้นิ้วปาดน้ำตาที่ไหลลงมาเรื่อยๆให้พร้อมกดจูบหน้าผากมนหลายๆทีอย่างปลอบประโลม เด็กชายเริ่มคลายสะอื้นก่อนจะยืดตัวกอดคอชายหนุ่มเอาไว้แน่น ใบหน้าเล็กฝังกับซอกคออุ่นอย่างออดอ้อน ไม่นานสมอิธก็หยุดร้องและหลับไปทั้งๆท่านั้น

ลูคัสแกะตัวเด็กน้อยออกจากตัวเอง เขาค่อยวางร่างเล็กลงบนที่นอนข้างๆแล้วห่มผ้าให้ ชายหนุ่มเดินออกจากห้องด้วยใบหน้าถมึงทึง เจอโยฮันเนสที่ยืนก้มหน้าสำนึกรออยู่ก่อนแล้ว

“ผมเป็นยังไงก็รู้ไม่ใช่หรอ แล้วทำไมยังกล้าให้สมิธเข้าไปตอนที่ผมหลับ!!”

“ผมขอโทษครับ ผมคิดว่าถ้าเป็นคุณสมิธนายจะไม่…ผลั๊วะ!!!”โยฮันเนสที่พูดยังไม่ทันจบประโยคก็โดนหมัดลูคัวพุ่งใส่จนล้มลงกับพื้น

“ไม่ว่าใครก็ไม่มีข้อยกเว้น! ผมไม่เคยไว้ใจใคร!!!...อย่าให้มีแบบนี้อีก” น้ำเสียงเย็นเยียบของลูคัสทำให้โยฮันเนสขนลุกไปทั้งกาย

“ครับนาย”

++++++++++

ไหนใครว่าอิเฮียจะทิ้งน้อง🙄 //ช่วงนี้อาจจะช้ากว่าเดิมหน่อยนะ เปรมโดนบังคับทำกิจกรรม😂

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น