Hunny Exo

มาเป็นแรงเชียร์แรงใจให้ไรท์ Hunny Exo กันนะ^^ ขอบคุณทุกคอมเม้นและการติดตามจร้า~

ไอแว่น ครั้งที่26 : ความสัมพันธ์ที่ผูกมัด

ชื่อตอน : ไอแว่น ครั้งที่26 : ความสัมพันธ์ที่ผูกมัด

คำค้น : ไอแว่นเนี่ยเมียกู เสือใหญ่,เดียร์,ไอ้แว่น,ไอ้เถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 66.9k

ความคิดเห็น : 46

ปรับปรุงล่าสุด : 24 มี.ค. 2561 11:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไอแว่น ครั้งที่26 : ความสัมพันธ์ที่ผูกมัด
แบบอักษร

​"หิวข้าวอ่ะ...ทำให้กินหน่อย"

​"หิวมึงก็ทำแดกเองดิ...อีกอบ่างนี่ห้องกูไม่ใช่ร้านอาหาร"




เวลาผ่านไปหลังจากข้อตกลงจบไปแค่หนึ่งข้อเหลืออีกตั้งสี่ตายห่าแล้วจะไหวมั้ยเนี้ย ผมคิดแล้วคิดอีกแต่ยิ่งทำแบบนี้ได้แต่หวังว่าเราคงอยู่ในสถานะคู่นอนเท่านั้น

"หิวข้าวจริงๆนะ...ทำให้กินหน่อย"

"เห็นมั้ยว่ากูเขียนรายงานอยู่..ไม่ว่าง!"

"อะไรวะ...พอทำกันเสร็จก็มาเขียนรายงานต่อ..จะขยันไปไหน..หิวข้าวเว้ย!"

ผมเงยหน้ามองมันที่นั่งกอดอกพลางเบะปากอยู่ฝั่งตรงข้าม ผมมองมันชนิดที่ว่านี่กูเป็นเจ้าของห้องนะแต่แม่งใช้ไปทำกับข้าวอย่างกับแม่ครัว

"อย่าเอาแต่ใจได้ป้ะ..ไม่ว่างก็คือไม่ว่างไง"

"มึงก็เป็นซะแบบนี้แหละ...ไม่น่ารักเลย"

"กูก็เป็นแบบนี้แหละ..มีปัญหารึไง"

"ป๊าว!"

ถ้าบอกว่าหน้าตามันตอนนี้ดูกวนสนเหลือเกินคุณจะเชื่อมั้ย คนอะไรโตแล้วก็งี่เง่าอย่างกับเด็กเซ้าซี้อยู่ได้

"หิวข้าวววววววว"

"..."

"เมียคร๊าบ...ทำกับข้าวให้ผัวกินหน่อยยยย...หิวแล้ววววว"

"กู ไม่ ว่าง!...และอย่ามาเรียกกูว่าเมียด้วย..กูไม่ใช่เมียมึง"

ผมขมวดคิ้วนิ่วหน้านั่งจดรายงานต่อทันที แต่ก็ยังคงมีเสียงหิวโหยครวญครางออกมาเป็นระยะๆจนผมเริ่มรำคาญ

"หิวข้าวแล้วครับเมีย...ผัวหิวข้าวแล้วน้าาาา"

"ชิ!..กูบอกว่าไม่ว่าง!..พูดไม่รู้เรื่องหรอ..มึงหิวมากนักก็ไปทำเองสิวะ!"

ผมเองก็หมดความอดทนกับเสียงโหยหงนของมันแล้วเหมือนกันพลางหยุดเขียนและจ้องเขม็งหน้ามันทันทีชนิดที่ว่าไม่พอใจสุดๆ

มันอมยิ้มให้ผมก่อนจะเอียงคอมองห้องครัวทางด้านหลังผมก่อนมันจะมองหน้าผมอีกครั้ง

"ผัวทำไม่เป็นนิ...เมียก็ช่วยทำให้หน่อยสิ..หิวจริงๆนะเนี้ย"

"เออ!..."

ในที่สุดผมก็ต้องเดินเข้าครัวเยี่ยงแม่ครัวเพื่อไปทำกับข้าวให้ไอ้คุณหนูตัวเท่าหมีควาย แต่ทว่ามันดันเดินมาเกาะเเกะตามติดตลอดเลย

"มึงจะตามติดกูอีกนานมั้ย!..อย่ามาเกะกะดิ๊..ถอยไปไกลๆ"

"ไม่ได้ตามมาทำตัวเกะกะซะหน่อย..มาให้กำลังใจนิ"

"ไม่ต้องการ!"

ผมหันไปบอกมันด้วยที่หน้าที่บอกไม่รับบุญก่อนจะเปิดตูเย็นแล้วหยิบวัตถุดิบออกมาเตรียมไว้แต่ทว่าจะถามมันดีมั้ยว่าอยากกินอะไร

"อยากกินไรละ..เพื่อกูจะทำได้"

"อืม...ไม่รู้สิ..ทำอะไรก็ได้ผัวกินได้หมดครับ"

"มึงเลิกพูดผัวๆเมียๆได้และ...กูไม่ชอบ"

"เอ้า...มึงเอากับกูแล้วก็ต้องเป็นเมียกูสิ..หัดทำตัวให้มันน่ารักหน่อยได้ป้ะ"

"กูไม่น่อมแน๊มขนาดนั้น"

ผมเปิดเตาแก็สแล้วตั้งกระทะทันทีก่อนจะยืนคิดเมนูที่จะสักพักและเริ่มลงมือทำทันทีโดยที่มีผู้ชมคอยมองและให้กำลังอยู่ข้างๆ

"มึงทำข้าวผัดนิ...หอมจัง"

ผมที่กำลังควงตะหลิวผัดข้าวอยู่นั้นก็พลางหันไปมองหน้าไอ้เถื่อนที่กำลังสูดดมกลิ่นหอมๆที่กำลังโชยออกมาจากกระทะ

"อยู่คนเดียวนานรึยัง"

"ตั้งแต่ปีหนึ่ง"

"หืม...แล้วครอบครัวมึงละ"

ผมละดีใจขึ้นมาหน่อยที่มันเลิกเรียกเมียสักทีอย่างน้อยก็ดีเหมือนกันที่มีคนถามเรื่องครอบครัว เท่าที่ผ่านมาผมนี่แทบจะไม่เคยคุยเรื่องครอบครัวกับใครเลยนอกซะจากไอฝาแฝด

"อยู่ต่างประเทศกันหมดแหละ..อ่ะข้าวเสร็จแล้ว"

"ขอบใจ...แล้วทำไมไม่ไปอยู่ต่างประเทศกับครอบครัวละ...ออกจะดี"

"ไม่อ่ะ...กูอยากอยู่ที่นี่มากกว่า"

ถ้าบอกมันไปว่าหนุ่มๆไทยน่ากินกว่าหนุ่มฝรั่งมันคงจ้องตาผมตาเขียวปั้ดเลยละสิ ถึงยังไงจะไปอยู่ที่ต่างประเทศผมก็ไม่ได้ดีใจสักเท่าไหร่เพราะมันคงจะไม่อิสระเท่าที่นี่

ผมเดินตามหลังมันออกมาจากห้องครัวก่อนจะกลับมานั่งที่โต๊ะเหมือนเดิม ผมชำเลืองมองมันนิดไก่อนจะจับปากกาเขียนรายงานต่อ

"เสียซิงตอนอายุเท่าไหร่?"

"ห๊ะ!...มึงว่างหรอมาถามถึงซิงกูเนี่ย"

"อืม...อยากรู้"

ผมมองหน้ามันที่กำลังเลิกคิวเหมือนจะรอคำตอบจากผม ผมเองก็คงต้องย้อนคิดไปสมัยไหนต่อไหนอันที่จริงแทบจะจำไม่ได้เลยว่าซิงผมเนี่ยเสียไปตอนไหน

"ประมาณ...สิบเจ็ดมั้ง"

"หึ...เสียซิงเร็วกว่ากูไปฟันคนอื่นซะอีก"

"แล้วมึงอ่ะ...ตอนที่มึงไปนอนกับคู่นอนครั้งแรก..หญิงหรือชาย"

"ผู้หญิงดิ...ต่อมากูก็ลองผู้ชายมาเรื่อยๆแหละ..ก็นะได้ทั้งชายและหญิง"

ผมลองนึกภาพตอนมันนอนกับผู้ชายคงไม่เท่าไหร่แต่ถ้าเป็นผู้หญิงที่เจอมันกระแทกแรงขนาดนั้นไม่ร้องลั่นห้องเหมือนผมก็ให้มันรู้ไปสิ

"เป็นไบว่างั้น"

"ก็คงงั้น...แต่เดี๋ยวนี้ขี้เกลียดเอาผู้หญิงแล้วด้วย..เออพวกผู้ชายด้วย"

"ไมอ่ะ...ความสุขเลยนะนั่น...คนอย่างมึงหรอจะขี้เกลียด..เหอะ..น่าเชื่อตาย"

"กูจะไม่เอาผู้หญิงและก็ผู้ชาย..แต่กูจะมาเอามึงแทนไง"

จะว่าผมชะงักไปเลยก็ถูกรอยยิ้มแสนเจ้าเล่ห์ที่สามารถล่อเหยื่อไม่ว่าหญิงหรือชายที่สามารถมาติดกับดักได้หลายต่อหลายคน

"อย่ามาตลก...กูไม่เชื่อหรอกเสือไปอย่างมึงจะปลงใจมีอะไรกับคนๆเดียว"

"แล้วถ้ากูทำได้ละ..กูจะบอกให้นะเมื่อเจอคนที่เราถูกใจมันก็ไม่อยากไปมีอะไรกับคนอื่นหรอก"

"เหอะ!...กูก็เห็นตัวผู้แบบมึงหลายคนพูดมาหลายต่อหลายนัดแล้ว..มันก็ไปเอากับคนอื่นอยู่ดี"

ด้วยเหตุนี้ทำเอาผมหัวเสียนิดหน่อย อารมณ์ตอนแรกที่ยังคงปกติไม่ได้หงุดหงิดเหมือนตอนนี้ 

เพราะคำพูดจากปากของไอ้เถื่อนที่ทำเอาผมหงุดหงิด และยังทำให้นึกถึงเรื่องอดีตที่ผ่านมาผมเกลียดการจดจำอดีตที่สุดยิ่งอดีตที่เลวร้ายด้วยผมเกลียดสุดๆ

"พูดอย่างกับเคยโดนหักอก...เคยโดนทิ้งรึไง..หึ"

"ไม่ยุ่งเรื่องคนอื่นคงไม่ตายหรอกนะ"

"มีอะไรก็ระบายมาสิ..เดี๋ยวรับฟังเอง"

ผมจ้องหน้ามันภายในใจคิดแล้วคิดอีกว่าทำไมต้องเล่าอดีตที่ไม่น่าจดจำสักเท่าไหร่ 

ผมถอนหายใจยาวเหยียดก่อนจะนึกย้อนภาพในอดีตที่นับเป็นครั้งแรกที่ผมใช้ใจด้วยความผูกพันธ์ที่ไม่ใช้เซ็กส์เลยด้วยซํ้า

"เห้อ...แต่ก่อนที่ไม่ได้สำส่อนขนาดนี้ก็เคยคบกับผู้ชายรุ่นเดียวกันคนนึง...จะว่าไปกูก็นักเค้ามากรักแบบที่ไม่ได้ผูกพันธ์ด้วยเซ็กส์...หลังจากที่เค้ามาขอกูเป็นแฟนเราก็เริ่มสนิทกันรู้ทุกอย่างของแต่ละคน.."

"..."

"จนกระทั่งกูเริ่มที่จะยอมมีอะไรด้วยแทบทุกครั้งที่เค้าร้องขอหรือบางที่กูก็อ้อนเค้า...เป็นแบบนี้ผ่านมาถึงหกเดือนที่กูทุ่มเททำเพื่อมันขนาดให้ตังค์มันเอาไปใช้...แต่แล้วเรื่องของมือที่สามก็เริ่มเข้ามา..มันเริ่มมีอะไรกับคนอื่นนอกจากกูถึงกูจะจับได้ครั้งแล้วครั้งเล่ามันก็จะแก้ตัวเสมอว่า..มันไม่ได้ตั้งแล้วก็ขอโอกาสกูครั้งแล้วครั้งเล่า..."

ผมเว้นช่วงก่อนจะมองหน้าไอ้เถื่อนที่ตั้งใจจดจ่อแล้วก็ฟังที่ผมเล่า ผมสูดหายใจเข้าก่อนใช้มือเท้าคางแล้วเล่าต่อ

"พอมาถึงวันที่กูหมดความอดทนกูจับได้อีกครั้งว่ามันก็ไปนอนกับคนอื่นเหมือนเดิม..แต่คราวนี้ไม่ใช่ผู้หญิงแต่เป็นรุ่นน้องเด็กผู้ชายวันนั้นทะเลาะกันจนเป็นเรื่องใหญ่โต..และกูก็แทบอยากจะตายเพราะมันบอกว่า..ที่ผ่านมามันเห็นกูมีดีแค่เรื่องบนเตียงและก็เงินมันเห็นกูเป็นแค่ที่ระบายและแจกตังค์ให้มันใช้...หลังจากนั้นกูก็เลือกที่จะหยุดความสัมพันธ์แบบนั้นกับมัน..และเป็นฝ่ายเดินออกมา"

เรื่องที่ผมคงจะตราตรึงใจไว้จนถึงทุกวันนี้โดยเฉพาะความสัมพันธ์แบบรักๆใคร่ๆ ผมหลาบจำมาถึงทุกวันนี้คิดซะว่ามันคือบกเรียน

"แค่ผู้ชายที่ไม่เห็นค่ามึงแต่แรก...อย่าเหมาร่วมว่ามันเลวทุกคนสิ"

"พอเถอะ...กูไม่คิดจะผูกพันธ์กับใครแล้วละ"

"นั่นมันแค่เจ็บครั้งแรกเองนะ..มึงท้อแล้วหรอ..ง่ายไปป้ะ"

"กูเจ็บแล้วจำไง...ความสัมพันธ์แบบผูกมัดการเป็นเจ้าของกูเคยต้องการ..แต่หลังจากวันนั้นกูไม่ต้องการมันอีกแล้ว"

นี่สินะปัญหาของผมที่ไม่อยากจะมีความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของใครต่อใครเพราะผมเคยเจอเรื่องแบบนี้ เพราะฉะนั้นแล้วก็คงต้องให้มันเป็นแบบนี้ต่อไป

"แล้วถ้ากูบอกว่ากูอยากเป็นเจ้าของมึงละ...มึงจะว่ายังไง"

"เรื่องนี้กูไม่ตลกนะ..ผู้ชายแบบมึงก็คิดว่ากูเป็นแค่ที่ระบายไม่ต่างจากคู่นอนมึงหรอก"

"งั้นหรอ...ถ้ากูคิดจะผูกมัดกับมึงแค่คนเดียวละมึงจะยอมให้กูเป็นเจ้าของมั้ยละ"

"ฟังนะ...จะผูกมัดกันโดยที่ไท่ชอบพอกันมันเป็นไปไม่ได้..กูไม่ได้ชอบมึง"

ผมว่าตัวผมมันจะเริ่มแปลกๆแล้วสิผมไม่มั่นใจตัวเองเลยตอนนี้ว่าความสัมพันธ์ผูกมัดแบบนั้นจะไม่เกิดขึ้นอีกเพราะไอ้เถื่อนนี่

"แล้วถ้ากูอยากเป็นเจ้าของมึงเพราะ...กูชอบมึง..มึงจะว่ายังไง"













​ติดตามตอนต่อไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น