NoocHy: ::

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

CHAPTER : หัวใจร้าวครั้งที่หนึ่ง : 100%

ชื่อตอน : CHAPTER : หัวใจร้าวครั้งที่หนึ่ง : 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 153

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 มี.ค. 2561 20:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER : หัวใจร้าวครั้งที่หนึ่ง : 100%
แบบอักษร

รูปภาพที่เกี่ยวข้อง

​เขา... มันก็แค่ไอ้ผู้ชายสารเลวคนหนึ่ง

          "แกรวยนะเว้ย แล้วทำไมแกยังต้องสนใจมันอีกวะ เกล"

          "ทำมั้ยฉันต้องสนน่ะเหรอ ก็มันมีคลิปตอนฉัน...อึก ไม่อยากจะพูด...อึกอึกอึก....."

ขวดเหล้าถูกยกขึ้นดื่มกลืนลงคอ รอบกายเต็มไปด้วยคนหมู่มากคลับลับเฉพาะลูกคนรวย ร่วมตัวกันเล่นปาร์ตี้ยาราตรีไร้ตำรวจตรวจเช็ค ฉันเป็นหนึ่งในกลุ่มที่มาร่วมปาร์ตี้ แต่ดื่ม..และดื่มไม่เล่นปาร์ตี้ยากับใคร ฉันไม่ใช่เขา...

          "เกล...มิเกลเธอเมาแล้วขึ้นห้องซะ"

          "ขึ้น...ขึ้นข้างบนงั้นเหรอ ทำไมฉันต้องฟังนาย!!!"

เรียวนิ้วชี้ ชี้หน้าคนที่เขามาเผือก อย่าได้หวังจะมาไล่ฉันกลับขึ้นห้อง ห้องของเขาฉันยอมกับบ้านดีกว่าเว้ย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

          "...ไอ้สารเลวไพรส์"

วูบ.........

​ผู้หญิงจะร้าย..ก็ต่อเมื่อโดนทำร้ายใจจนแหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี...

​สามอาทิตย์ก่อน

"แกไม่รู้อะไรเลยเหรอว่ามันนอกใจแก ใช้แกเป็นเด็กวิ่งของไปวันวัน"

"ฉันไม่รู้แล้วนี้ซองอะไร"

"ก็ซองงานวันนี้น่ะสิ ฉันเข้าไปคลับมาถึงได้รู้ว่ามันพูดเรื่องแกหลอกใช้แกมาตลอด"

"แกคงหูเพี้ยนอยากใส่ร้ายเขามากกว่า เอาซองมา ฉันไปทำงานก่อนล่ะ"

"ให้ตายเถอะเชื้อกูสักครั้งจะตายมั้ยวะ เกล"

ยาย ซอนย่า คิดจะเป่าหูอย่าคิดว่าฉันจะเชื่อเสียให้ยาก คนอย่างฉันไม่มีทางโดนหลอกใช้ (ถ้าต่อให้โดนหลอก แต่ได้เงินฉันไม่ถือว่ามันเป็นการหลอกใช้เพราะต่างฝ่ายต่างได้ผลประโยชน์)

ฉันเปิดซองดูจุดนัดหมายส่งของตามที่ต่างต่าง ส่งอะไรน่ะเหรอยาบ้ามั้ง... เปล่าฉันก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร มีหน้าที่ก็ทำไปไม่จำเป็นต้องรู้ก็ได้จริงมั้ย?

เกล..มิเกลเป็นชื่อของฉัน ฉันเติบโตในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าในประเทศอินเดีย บ้านเกิดฉันไม่เคยอยากรู้ โตขึ้นมาฉันไม่ได้ขายถั่ว ไม่ได้ทำอาชีพนักดนตรีข้างถนนเรียกงูออกจากไหหาเศษเงิน

หนีออกจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าตอนอายุสิบหก เพราะรู้ว่าคนดูแลไม่ได้ดีอย่างที่สังคมเห็น โชคดีที่ฉันได้เจอ ซอนย่า ครอบครัวเธอเคยอยากอุปการะฉัน แต่คนดูแลอยากให้ฉันได้บ้านคนรวยรับไปดูแลเพื่อจะได้เงินบริจากเพิ่ม ครอบครัว ซอนย่า จึงไม่ได้ตัวฉันไป แต่เพราะหนีไปอยู่บ้าน ซอนย่าฉันถึงได้รู้ถึง ความรัก ความอบอุ่น ความเฮฮา ความสนุกสนาน และความกินอิ่มไม่ต้องแย่งอาหารกับใครในสถานเลี้ยงเด็กนั้นอีก แต่อย่างว่าชีวิตใครมันจะไป Happy ได้ตลอดทั้งปีทั้งชาติกับสังคมห่าเหว...

สามปีให้หลังพ่อ ซอนย่าถูกจับข้อหาค้ายา หลังจากนั้นแม่ของ ซอนย่า ถูกจับต่อในคดีค้าประเวณี ฉันอยู่ในครอบครัวที่สังคมรังเกียจ จากนั้นฉันกับ ซอนย่า ถูกไล่ออกจากโรงเรียนแล้วคิดว่าเราสองคนที่ไม่มีทางไปตอนนั้นจะทำอะไรได้อีกนอกจาก... ไม่หรอกฉัน... ซอนย่าไม่ได้พาฉันไปขายตัว ซอนย่า พาฉันไปหาเพื่อนพ่อของเธอที่เปิดร้านรับส่งของโดยใช้ทุกอย่างที่แล่นบนถนนได้ ขา จักรยาน มอเตอร์ไซค์ รถเก๋ง รถกระบะ รถบรรทุก หลังจากเราเริ่มทำงาน เราสองคนเริ่มมีเงินมีที่อาศัยเป็นอพาร์ทเม้นท์ไม่ใหญ่ไม่เล็กพออยู่ได้ใกล้ที่ทำงานสามสี่ช่วงตึกออกไป...

​แต่ความซวยมีเสมอ...มันอยู่กับฉันเหมือนวิญญาณอาฆาต...แต่ครั้งนี้มันเล่นงานฉัน...กับหัวใจไม่ใช่กับตัว!!!

รูปภาพที่เกี่ยวข้อง

​"ฉัน XดูดX ฉัน Xดื่มX ถ้านายไม่ปลื้มก็ถอยไปสิวะ!!!"

{มาแต่งแนวผู้หญิงร้ายมั้งดีกว่า ร้ายเลยหรือร้ายตลกหรอร้ายหน่วงร้ายดาร์กก็จัดไป ฮื่อออออ.....}

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น