Bat Aunt ( ป้าแบท )

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : I SAY EP.04 ไอ้ชิบ***!!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 62.7k

ความคิดเห็น : 130

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ค. 2561 15:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
I SAY EP.04 ไอ้ชิบ***!!
แบบอักษร

I SAY YOU CRAZY Sm18+

Author : Bat Aunt (ป้าแบท)

.

..

...

" เชี่ยเซนหายไปไหนว่ะ " ซังมินเกาหัวหยิกๆหาเพื่อนไม่เจอ พี่มินฮยอนเรียกให้ไปช่วยเสิร์ฟของชั้นบนช่วยนะเว้ย!

" เห็นเซนป่ะซังมิน "

" ไม่เห็นเลยอ่ะพี่มินฮยอน " ซังมินเริ่มร้อนรน ยิ่งเซนเป็นคนต่างชาติอีกถึงจะพูดเกาหลีได้คล่องแล้วแต่มันก็ยังน่าเป็ยห่วงอยู่ดี มันหายไปไหนว่ะ!!

" หาทั่วรึยัง "

" ทั่วแล้วพี่..ทำไงดีอ่ะผมกลัวมันจะโดนอะไรน่ะสิ "

" เออว่ะมันยิ่งรับเพศที่สามไม่ได้ด้วย..ไม่ใช่ไปด่าใส่ลูกค้าแล้วโดนลากไปกระทืบหรอว่ะไปหาดูหลังรานดิ๊ "

" หาแล้วพี่!!ไม่เจอ!! "

" ชิบหายละ... "

.

.

.

/@ห้อง201/

" อ่ะ..อ๊ะ..อืออ คะ..คุณอูบิน.."

" ว่าไง อ่าาา "

" I'm coming " เมื่อไม่รู้ว่าคำว่าจะเสร็จของเกาหลีพูดอย่างไร เซนก็พูดภาษาอังกฤษแทน เซนเตรียมกระตุกปลดปล่อยอีกครั้ง ฤทธิ์ยาที่มีอยู่ยังไม่มีท่าทีว่าจะหมดลง ยาปลุกเซ็กส์ยี่ห้ออะไรว่ะเนี้ยยย!! สติของเซนยังไม่กลับมาเต็มตีถูกบดบังไปด้วยเเรงอารมณ์

" Yes , you can " สำเนียงอังกฤษของอูบินทำให้เซนใจสั่นระรัว จิกเล็บลงบนหลังคอของอูบินระบายความเสียว ข้อมือที่ถูกมัดด้วยผ้าส่งผลให้เซนเกิดแผลแสบไปหมด ร่างกายสั่นสะเทือนด้วนแรงกระแทกที่รุนแรงจนแสบจี๊ดๆที่ช่องทางตลอดจังหวะรัก

" อ๊ะ!! อ๊ะ!! อื๊! โอ้ววว~ ซี๊ดดด " และแล้วเซนก็ปลดปล่อยออกมารอบที่ 3 แต่สำหรับอูบินยังคงอยู่รอบที่2อยู่เลย อูบินพยายามให้ตัวเองแตกช้าที่สุดเพราะเขาพกถุงยางติดตัวมาแค่ 3 ซองซึ่งมันก็กล่องนึงพอดีเขาอยากจะอยู่ในช่องทางดูดนุ่มร้อนของเซนนานๆเมื่อเจอของที่ถูกใจแล้วรับรองว่าเขาจะไม่ปล่อยมันไปง่ายๆแน่

.

..

...

" โอ๊ยยพี่โทรหามันไม่ติดเลยอ่ะ " ซังมินโวยวายอีกไม่กี่นาทีผับก็จะปิดแล้วเซนมันหายไปไหนของมันกันนะ!

" กูผิดเองแหละที่ให้มันมาทำงานแบบนี้ " มิโน่โทษตัวเอง เขาโดนซังมินโทรตามตั้งแต่30นาทีที่แล้วว่าเซนหายไปให้มาช่วยกันตามหาด่วน มิโน่ตกใจหนักก็รีบบึ่งรถมาหาจนถึงตอนนี้ก็ยังหาเซนไม่เจอเลย จะโทรแจ้งตำรวจก็ไม่ได้เพราะเป็นคนไทยแถมยังมาทำงานหาเงินที่ผับเกาหลีแบบนี้อีกมันผิดกฎหมาย

" มันอาจจะกลับบ้านไปแล้วรึป่าวอย่าพึ่งเครียดมันโตแล้วนะ " พี่ยองฮุนพยายามพูดให้เด็กๆใจเย็นลงก่อน เรื่องของเรื่องมันอาจจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็ได้ อย่าพึ่งตีตนไปก่อนไข้เลย

.

..

...

/@ห้อง201/

เซนกระพริบตาตื่นในยามเช้า เด็กหนุ่มซุกหน้าลงกับหมอน ปวดตึบตรงขมับเหมือนมีคีบตัดเหล็กบีบเอาไว้ตลอดเวลา เซนหลับตาลงช้าๆอีกครั้ง ก่อนจะได้ยินเสียงเหมือนมีคนคุยโทรศัพท์อยู่ในห้อง เซนเตรียมพลิกตัวไปดูว่าเป็นใครทำไมถึงมาอยู่ในห้องเขาได้

" โอ๊ย! เชี่ย!! " พลิกตัวไม่ได้ดูสังขารตัวเองเลย ความเจ็บจี๊ดตรงบั้นท้ายเอว และช่องทางตรงนั้นส่งผลให้เซนน้ำตาเล็ดเลนทีเดียว คิ้วขมวดเข้าหากันมองไปรอบๆห้อง..นี้มันไม่ใช่ห้องของเขานี่! ละ...แล้วเขาอยู่ที่ไหน เขาจำได้ว่าเมื่อคืนโดนไอ้เวรนั้นมันเอาอะไรสักอย่างใส่ในเหล้าให้เขาดื่มแล้วภาพต่อมาก็หายไป...ละ..แล้วไอ้ผู้ชายตัวเท่าเสาไฟฟ้านี่มันคือใครว่ะ! อิเชี่ยยย พ่อออองงงงง ไอ้ชิบ***!!!

" ตื่นเเล้วหรอ " เสียงทุ่มถามคนที่นอนมองตนนิ่งอยู่บนเตียงที่พึ่งผ่านสมรภูมิรบมาหมาดๆเมื่อคืน

" คะ..คุ๋ณ..เป็นใคร " เซนเอ๋อพูดไม่ออก ต้องตกใจขนาดไหนถามไปสำเนียงยังเพี้ยนเลย เซนเบ๋หน้าด้วยความเจ็บ ขัดยอกไปทั้งตัวขณะที่ลุกขึ้นนั่ง

" จำไม่ได้รึไง "

เอ๊า! ถ้าจำได้กูจะถามมึงป่ะ!?

"....... " เซนเงียบ แล้วพึ่งนึกขึ้นได้ว่าทั้งตัวจองตนไม่มีเสื้อผ้าสักชิ้น..ไหนจะข้อมือทีแดงเถือกมีเลือดซิบออกมานิดๆอีก..

" หึ " อูบินยกยิ้ม กดวางสายเลขาที่พึ่งโทรมาบอกตารางงานเมื่อกี้ทิ้ง ก่อนจะค่อยๆก้าวไปหาเซน เด็กต่างด่าวคนนี้หน้าตาก็แมนๆเตะบอลด้วยซ้ำ แถมไม่ได้ตัวเล็กพกพาง่ายสเปคเขาอีก..แต่ทำไมอูบินถึงรู้สึกว่าเขาปล่อยเด็กคนนี้ไปไม่ได้..

" ขำอะไร..เป็นบ้าหรอ ซี๊สสสส " เซนที่ยังงงไม่เข้าใจสถานการณ์ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เมื่อคืน รู้แต่ว่าตอนนี้มันเจ็บก้นมากๆๆ เจ็บจนน้ำตาไหลเลยอ่ะ ฮือออ

" เมื่อคืนสนุกมากเลยนะ " อูบินขำ เด็กอะไรจะโง่ขนาดดูไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองขนาดนั้น หลักฐานก็มีอยู่ตำตา

" สะ..สนุกอะไร!! " เซนเริ่มจะเข้าใจอะไรบ้างอย่างขึ้นมาบ้างแล้ว สายตาเริ่มลิกลักอยู่ไม่สุข มือไม้สั่นเทิ่ม เซนหลับตาแน่นภาวนาขออย่าให้มันเป็นอย่างที่เขาคิดเลย

" นายทำชั้นใช้ถุงยางซะหมดกล่องเลย เก่งชะมัด หึหึ "

เฮือกกก!!

เซนเบิกตาโพล่งเมื่อเทวดา เจ้าที่ ไม่ได้ฟังสิ่งที่เซนพึ่งกราบร้องขอไปเลย เมื่อรู้ดังนั้น น้ำตาที่กักเก็บมานานก็ค่อยๆไหลอาบแก้มลงมาด้วยความทรมาน เซนรู้สึกเกลียดร่างกายตัวเอง ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้! ทำไมเขาต้องมาเจอกับสิ่งที่เขารังเกียจที่สุดด้วย! ชีวิตนี้มันไม่มีอะไรที่เป็นความสุขของเขาเลยใช่มั้ย เซนวิ่งพรึบจะเข้าห้องน้ำเมื่อมีก้อนบางอย่างจุกอยู่ที่ลำคอ เซนรังเกียจรับไม่ได้จนอยากจะอ้วกมันออกมา แต่เซนคงลืมไปว่าตอนนี้ร่างกายของเขาไม่ใช่จะลุกเดินเหินไปไหนมาไหนได้

พรึบ!!

" โอ๊ยยยย!! ฮึกฮืออออ " เซนล้มพับลงกับพื้นแข็งแรงของห้อง ทำให้เด็กหนุ่มพึ่งรู้ว่าผลจากเมื่อคืนทำให้เลือดที่ยังไม่แห่งที่เกิดจากการโดนเปิดซิงและโดนกระทำรุนแรงส่งผลให้เลือดนั้นไหลเปื้อนพื้นห้อง เซนยกมือขึ้นปิดปากกลั้นเสียงร้องไห้ สมเพช และน้อยเนื้อต่ำใจในชีวิตของตัวเองอุส่าห์หนีมาให้ใกล้แล้วแต่ก็ยังไม่พ้นอีก

" ให้ชั้นช่วยมั้ย " อูบินถามด้วยความหวังดี สงสารเด็กที่เจ็บจนเดินไม่ได้เพราะเขาเป็นตนเหตุ

" Shut the fuck up! ( หุบปาก! ) " เซนตะเบงเสียงใส่ด้วยความโกรธ เขาไม่อยากได้ยิน ไม่อยากเห็นหน้าผู้ชายคนนี้อีกต่อไป เซนฟุบหน้าร้องไห้กับพื้นอย่างไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ตอนนี้เซน สมเพช และรังเกียจร่างกายจองตนเองจะแทบจะสำรอกเรื่องเฮงซวยที่เกิดขึ้นกับตนออกมา

" .......  " เมื่อได้ยินดังนั้นอูบินก็ไม่สนใจ ในเมื่อเก่งนักไม่อยากให้ช่วยเขาก็จะไม่ช่วย ร่างสูงรีบจัดการใส่เสื้อผ้าก่อนจะเดินผ่านเซนที่นั่งร้องไห้ใจจะขาดอยู่ตรงพื้นอย่างไม่ใยดี..ไม่สนล่ะวันนี้อูบินมีประชุมกับผู้ถือหุ้ยอีกรายตอน 11 โมงและมันก็ใกล้จะถึงเวลาแล้วด้วย..ก่อนจะออกจากห้อง อูบินเหลือบตามองเด็กที่ฟุบร้องไห้อยู่ที่เดิมนิ่งๆ..แล้วเจอกันใหม่นะไอ้เด็กต่างด่าว เขายกยิ้มก่อนจะเดินจากไปปล่อยให้เซนอยู่กับความเงียบและเสียงสะอื้นคนเดียว

" ฮึก...ฮือออออ " เซนสูดลมหายใจเรียกสติตัวเองก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นเดินไปเข้าห้องน้ำด้วยความเจ็บจนที่แทบจะก้าวขาเดินไม่ออก เซนเดินกระเพลกไปที่โถส้วมช้าๆก่อนจะนั่งลกโก่งคออ้วกออกมา สำรอกความน่าเกียจ ความขยะแขยง และน่าสมเพช ที่เขาได้เจอกับตนเอง..เซนกำมือแน่นดวงตาแดงก่ำ เพราะพ่อที่ทำให้เขาต้องเป็นแบบนี้ เพราะพ่อที่ทำให้เขาต้องเจอกับเรื่องแบบนี้!! 

เซนแอบหนีออกมาทางข้างหลังผับอย่างไม่ให้ใครรู้ ที่จริงผับมันก็ปิดตั้งนานแล้วและพนักงารทุกคนก็กลับบ้านไปนอนกันหมดแต่ยังมีป้าแม่บ้านบ้างคนที่เข้ามาทำความสะอาดกวาดพื้นอยู่ เซนเดินไปรอที่ป้ายรถเมย์ด้วยความลำบาก เหงื่อไหลซึมตามกรอบหน้ากัดฟันทนความเจ็บตรงช่องทางข้างหลัง รู้สึกว่าจะมีไข้น้อยๆด้วย

ครืดดดด~

เเรงสั่นในกระเป๋าเป้เซนหยิบโทรศัพท์ออกมาหน้าตอปรากฎชื่อของคนที่เขาไม่อยากเห็นมากที่สุดแต่ด้วยความที่ตอนนี้สภาพจิตใจของเซนต้องการที่พึ่งทำให้เซนเผลอกดรับสายไป

( เซนลูก..นี้พ่อนะ..)

".......... " เซนเม้มปากเงียบ ในใจมันปวดร้าวไปหมดอยากจะเล่าทุกอย่างที่ตนเจอมาเมื่อคืนให้พ่อฟังแต่กํทำไม่ได้ ด้วยความที่ทิฐิมันมากเกินไปทำให้ได้แต่ส่งความเศร้าเสียใจนั้นผ่านทางสายลมแทน

( เป็นยังไงบ้างหื้ม สบายดีมั้ยลูก ) เสียงของพ่อยังคงเป็นห่วงลูกเสมอแม้ว่าจะอยู่ห่างไกลกันปานใดและลูกจะทำตัวไม่ดีใส่เพียงไหน

"....... " เซนกลืนก้อนลำลายลงคออย่างยากลำบาก อยากบอกพ่อว่า ตอนนี้เขาไม่ไหวแล้วสิ่งที่เจอมาเมื่อคืนมันไม่ใช่เรื่องที่จะทำใจได้ง่ายๆให้กับสิ่งที่ตนเองเกลียด

( เซนอยู่ได้ใช่มั้ย..กลับบ้านมั้ยพ่อจะไปรับ )

ติ๊ด!

" ....ฮึก... " เซนแหงนหน้าขึ้นไล่น้ำตา เขาสะอื้นจนสะเทือนไปถึงบริเวณที่บอบช้ำมาเมื่อขึ้น เซนยืนเก็บซ้อนน้ำตาเอาไว้ใต้ป้ายรถเมย์จนกว่ารถบัสจะมาถึงเขาจึงเดินขึ้นไป

เซนไม่รู้ว่าตนควรจะทำอะไรยังไงต่อไปดี จะกลับบ้านก็ไม่ได้เพราะเขาคงทนเห็นพ่ออยู่กับแฟนใหม่ไม่ได้แน่ จะไปหาแม่หรอ..เซนก็ไม่รู้ว่าตอนนี้แม่อยู่ไหนอีกเพราะตั้งแต่แม่เลิกกับพ่อไปนั้นเซนก็ไม่ได้ติดต่อแม่ไปอีกเลยและแม่คงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเซนได้หนีออกมาเรียนต่อที่ต่างประเทศ ครั้งนึงแม่ก็เคยโทรมาหาเซนนะ..แต่เขาไม่ได้รับสายเพราะไม่อยากจะรับรู้เรื่องเลวร้ายที่เกิดขึ้นกับครอบครัวที่สมบูรณ์แบบของเขาซึ่งพ่อนั้นแหละเป็นคนที่ทำลายมันด้วยการเอาแฟนใหม่อถมเป็นผู้ชายเข้ามาในบ้าน...เซนไม่รู้จะทำยังไงเมื่อรู้ว่าพ่อเลิกกับแม่เพื่อไปหาผู้ชายคนนั้น มือที่สามที่ทำให้ครอบครัวที่อบอุ่นต้องแตกแยก เซนรับไม่ได้ถึงพ่อจะบอกว่าไอ้คนนั้นมันเป็ยคนดี..แต่คนดีที่ไหนกันละรู้ว่าเขามีครอบครัวแล้งก็ยังจะเข้ามาใกล้ชิดกับพ่อ...เซนรับไม่ได้มันเลยเป็นผลทำให้เขารับเรื่องเพศที่สาม สี่ ห้า ไม่ได้อย่างเช่นตอนนี้...เซนอยากจะเข้าใจเรื่องรักของ ชายชาย นะแต่พอมองกลับไปที่พ่อและแฟนใหม่ของพ่อ..เซนทำมันไม่ได้เขาเกลียดที่ความรักของชายชายที่ทำให้ครอบครัวของเขาต้องเป็นแบบนี้...

อ่านแล้วอย่าลืมเม้นให้ป้านะจ้ะเด็กๆ

มันดีไม่อ่าเครียดกับตอนนี้มากกลัวสื่ออารมณ์ของเซนให้เด็กๆไม่ได้อ่ะ ดีไม่ดียังไงเม้นบอกป้าหน่อยนะ จะได้เอาไปปรับปรุงตัวเองเคบ่?



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น