Mooham
email-icon

ยินดีต้อนรับเข้าสู่โรงเรียนเด็กเกรียน >/////< ขอบคุณที่เข้ามาอ่านผลงานของไรต์ 🙏🙏

ตอน...天长地久(ตราบนานเท่านาน)

ชื่อตอน : ตอน...天长地久(ตราบนานเท่านาน)

คำค้น : อี้สึ หนี่

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.8k

ความคิดเห็น : 49

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.ค. 2562 21:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอน...天长地久(ตราบนานเท่านาน)
แบบอักษร

 

ตอน...天长地久 

(ตราบนานเท่านาน) 

 

 

 

 

"ม๊าแกไปไหน" 

อี้ฟานเอ่ยถามในขณะที่กำลังถูบ้าน โดยมีอี้สึนั่งเล่นเกมส์มือถืออยู่บนโซฟา ลูกเมียบ้านนี้มันสบายกันจริงเว้ย 

"เห็นว่าไปเตะบอลกับเพื่อน อีกสักพักคงกลับแหละป๊า" 

"ม๊าแกนี่จะแมนไปไหน เหอะแต่ถึงจะแมนแค่ไหนก็เป็นเมียฉันอยู่ดี" 

"นี่ยังไม่เลิกขิง(อวด)เมียอีกหรอ" 

"ละทำไม ฉันรักของฉัน"อี้ฟานพูดบอกยิ้มๆ มือก็ปาดเหงื่อพลางคิดถึงหน้าเมียไปด้วย ป่านนี้อิหมูคงวิ่งปาดเหงื่อนมเด้งอยู่ในสนามแน่เลย (?) 

"🙄" 

"เออ ว่าแต่แกไม่ไปเฝ้าม๊าแกหรอ ปกติหวงยิ่งกว่าเมียตัวเองเสียอีก" 

"ผมไม่ใช่ป๊านะที่จะต้องตามติดเป็นเงาขนาดนั้นอะ" 

"กวนตีนลูกเวรนี่ เลี้ยงแกนี่มันเสียข้าวสุกจริงๆ" 

"หึหึ"คนเป็นลูกเพียงหัวเราะเบาๆในลำคอ 

"เอ่อ ป๊าสวัสดีครับ"หนี่ยกมือไหว้ทักทายก่อนจะถอดรองเท้าวางบนชั้นวาง 

"หวัดดีลูก"อี้ฟานหันมาทักทายยิ้มๆด้วยความเอ็นดู 

"ทำไมไม่ช่วยป๊าทำงานบ้าน" 

ทันทีที่เห็นอี้ฟานยืนทำงานบ้านงกๆอยู่คนเดียว หนี่ก็อดที่จะถามอี้สึที่กำลังนั่งเล่นเกมส์มือถือพลางกระดิกเท้าอยู่บนโซฟาอย่างสบายใจไม่ได้ 

"ขี้เกียจ" 

"นิสัย จะฟ้องม๊า!!!"หนี่กระซิบว่าคนอายุน้อยกว่าเป็นเชิงดุก่อนจะเดินไปช่วยอี้ฟานทำงานบ้านอื่นๆ 

"什么? 我听不懂!"(อะไร ฟังไม่รู้เรื่อง)//ทำหน้าตาย 

"你不乖"(ดื้อ) 

"🙄" 

"จะฟ้องม๊า" 

"เชิญครับ นี่ใคร อี้สึลูกรักม๊า" 

"อย่าไปยุ่งกับไอลูกแม่ไม่สั่งสอนเลยหนี่ พูดไปก็เปลืองน้ำลายเปล่าๆ" 

อี้ฟานได้ทีพูดแขวะคนเป็นลูกโดยการโทษที่อี้สึเป็นแบบนี้เพราะมีแม่ขี้ตามใจอย่างไนท์ ด้วยความที่วันนี้แม่บ้านขอลาหยุด 1 วัน ทั้งลูกทั้งเมียก็ใช้เขาเป็นขี้ข้าเลย ในบ้านนี่ลูกเมียใหญ่สุด 

"งั้นเดี๋ยวที่เหลือหนี่ทำเองครับ ป๊าขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวรอทานข้าวเถอะครับ เมื่อครู่ม๊าโทรมาหาหนี่ว่าตอนนี้อยู่ตลาด อีกสักพักคงกลับแล้ว" 

หนี่เอ่ยบอกยิ้มๆด้วยความเต็มใจก่อนจะคว้าไม้ถูพื้นจากพ่อคนรักมาทำเอง 

"ขอบใจจ้ะ อืมหนี่อนาคตยังอีกยาวไกลนะลูก จะฝากชีวิตไว้กับคนแบบนี้ แน่ใจดีแล้วหรอ" 

"เอ่อ" 

"你应该多看看"(หนูควรดูให้นานๆกว่านี้หน่อยนะ) 

"ป๊าอย่ามาเสี้ยมเมียผมหน่อยเลยหรือจะให้ผมฟ้องม๊าเรื่องที่ป๊าแอบเอาเงินซ่อนไว้ในถุงอาหารแมว"อี้สึว่าพลางเดินมากอดคอเมีย 

"แกนี่มัน รู้ดี!!" 

"หึขี้กลัวเมียจังเลยน๊า" 

เมื่อได้โอกาสก็รีบหยิกยกปมด้อยของคนเป็นพ่อมาพูดล้อเล่นสนุกปาก 

"ลูกเวร!!" 

"คุยอะไรกันน่าสนุกเชียว" 

"=__=" 

ไนท์เอ่ยถามยิ้มหวานเห็นฟันสวยงามพลางถอดรองเท้าไว้ที่หน้าบ้าน อี้สึเดินเข้าไปโอบกอดคนเป็นแม่อย่าง อ้อนๆ ลูกสะใภ้คนโปรดของบ้านจึงรับอาสาเข้าครัวไปทำมื้อเย็นแทน 

"สึ ตัวม๊ามีแต่เหงื่อลูก" 

อี้ฟานเท้าเอวมองอย่างหงุดหงิด 

"ไปเล่นบอลมีใครมองมั้ย" 

เหลือบตามองใบหน้าขาวแล้วเอ่ยถาม ไนท์คลี่ยิ้มบางๆแล้วบีบปลาบจมูกโด่งเป็นสันของลูกรักอย่างหมั่นเขี้ยว 

"ไม่มีหรอกลูก มีแต่เพื่อนม๊าทั้งนั้น" 

"ดีแล้วสึหวง"คนเป็นลูกยิ้มรับอย่างพอใจกับคำตอบนั้น 

ฟอด 

!! 

"ไปอาบน้ำแล้วมาทานข้าวด้วยกันครับม๊า" 

มันก็แค่อากาศ 😥 >>อี้ฟาน 

"ครับลูก" 

ไนท์ตอบรับยิ้มๆเมื่ออี้สึปล่อยให้เขาเป็นอิสระ อี้ฟานถอนหายใจอย่างงอนๆก่อนจะเดินขึ้นห้อง 

"เดี๋ยวม๊าขึ้นไปดูป๊าก่อนนะลูก งอนอะไรอีกแล้วไม่รู้"ไนท์เอ่ยบอกพลางมองตามร่างสูงที่เดินขึ้นบันไดไป 

"หึ ไปเถอะครับ" 

จุ้บ 

! 

"คนดี~" 

อี้สึเอ่ยบอกหลังจากที่จูบเปลือกตาสวยเบาๆ คนเป็นแม่หลับตารับจูบแล้วคลี่ยิ้มหวานด้วยความเขิน ก่อนจะเอ่ยบอกให้ลูกชายไปช่วยลูกสะใภ้ในครัวบ้างเพราะเดี๋ยวตนก็จะรีบลงมาช่วยเหมือนกันหลังจากที่อาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว 

"ทำอะไรกิน หืม?" 

อี้สึเอ่ยถามพลางกอดเอวคนรัก ใบหน้าหล่อวางเกยไหล่บาง จมูกโด่งเป็นสันซุกไซร้สูดความหอมจากซอกคอขาว 

"แกงเขียวหวานไก่" 

"还有别的吗?"(แล้วมีอะไรอีกมั้ย?) 

"ต้มข่าไก่แล้วก็ปลานิลทอดกระเทียมของชอบสึ" 

"好可爱"(น่ารักมาก!) 

"เดี๋ยวนี้ติดพูดจีนหรือไง" 

"ก็เอาไว้พูดกับพี่คนเดียวไง" 

พูดพลางกระชับอ้อมกอดแน่น ริมฝีปากหยักประทับรอยจูบบนแก้มใสเบาๆ คนพี่คลี่ยิ้มแล้วหันมาบีบปลายจมูกโด่งของอีกคนด้วยความหมั่นเขี้ยว 

"ไปนั่งรอไป พี่ทำไม่ถนัด" 

"อยากช่วย" 

"ช่วยล้างผักกับปอกแอปเปิ้ลให้ป๊าได้มั้ย เมื่อวันก่อนเห็นป๊าบ่นว่าอยากกินแอปเปิ้ลพี่เลยซื้อมา" 

"可以啊!"( ได้ครับ) 

"谢谢"(ขอบคุณนะ) 

"ทำอะไรกันอยู่เด็กๆ"ไนท์เอ่ยถามพลางเช็ดผมที่เพิ่งสระมาเมื่อครู่ 

"ต้มข่าไก่ครับ ม๊าลองชิมให้หน่อยว่าอร่อยแล้วหรือยัง" 

ลูกสะใภ้คนสวยเอ่ยบอกเสียงหวานพร้อมกับยื่นส่งช้อนที่เพิ่งตักน้ำต้มข่าไก่ส่งให้แม่คนรักได้ลองชิมรสชาติที่เชาปรุงไปเมื่อครู่ 

"ไหนม๊าลองชิมสิ๊" 

"........" 

อี้สึหมุนตัวหันไปมองแม่และคนรักแล้วคลี่ยิ้มก่อนจะหันมาสนใจแอปเปิ้ลในมือต่อ 

"อร่อยแล้วนะลูก ทำอะไรก็อร่อยไปหมดเลยนะเราเนี่ย" 

"ขอบคุณครับม๊า" 

"แล้วป๊าไปไหนล่ะม๊า อาบน้ำหรอ"อี้สึถามพลางยกจาน แอปเปิ้ลไปวางบนโต๊ะ 

"ครับลูก" 

ไนท์ตอบพลางยืนพิงกรอบประตู อี้สึเดินเข้าไปหาคนเป็นแม่ก่อนจะยกมือเท้ากับขอบประตู 

ดวงตาสีนิลจ้องมองใบหน้าหวานแล้วยกยิ้มมุมปาก ร่องรอยสีกุหลาบมิอาจลอดพ้นสายตาของผู้ที่สูง 190 อย่าง อี้สึได้ 

"รอยที่หน้าอกนี่มองไม่เห็นเลยน๊า" 

"สึ ทะลึ่ง" 

"เขินแล้วชอบทุบตีนะเราอะ"เอ่ยหยอกพลางหยิกแก้มคนเป็นแม่เต็มแรงด้วยความหมั่นเขี้ยว 

"ไปช่วยหนี่ทำกับข้าวไป ม๊าจะไปรดน้ำต้นไม้หน้าบ้าน" 

จุ้บ 

! 

ริมฝีปากร้อนประทับรอยจูบบนหน้าผากมนของคนเป็นแม่แล้วส่งยิ้มให้อีกครั้ง 

"妈 我爱你"(ผมรักม๊านะ) 

"รักเหมือนกันลูก" 

----- 

ข้างบ้าน 

------ 

"อิหมู มึงว่าเมฆอันนั้นเป็นรูปอะไร"อี้ฟานเอ่ยถามในขณะที่กำลังนั่งอยู่บนศาลาริมน้ำข้างบ้าน 

"จิ้งจกป่ะมึง" 

"พ่อมึงสิ จิ้กจกห่าไรมีสองขาอินี่ มึงผ่านประถมมาได้ไง" 

"สัสฟาน ก็กูจินตนาการอะ มึงเข้าใจมะ" 

"จินตนาการมึงก็ควรยึดหลักความเป็นจริงบ้างอิหมู นี่มึงเติบโตมากับทุ่งลาเวนเดอร์ มีม้าโพนี่แล้วก็มีคุณยายถักนิตติ้งป่ะเนี่ย" 

"ควายโลกสวยมากมั้ง" 

"กูว่ามันคือจิงโจ้เว้ย มึงเห็นป่ะ มันยืนสองขา อันนั้นมือมันอีกสองข้างแล้วก็กระเป๋าหน้าท้อง อันนั้นก็หางมัน" 

"จิงโจ้พ่องสิ อยู่บนฟ้า" 

"เอ๊ะ อินี่ กูบอกว่าจิงโจ้ก็จิงโจ้สิ" 

"ป๊าม๊า มื้อเย็นเสร็จแล้วครับ"หนี่เอ่ยบอกชั่วครู่ก็เดินนำเข้าบ้านไป 

-----โต๊ะอาหาร--- 

​- 

"好吃吗?"(อร่อยมั้ย?) 

หนี่เอียงตัวถามคนด้านข้าง อี้สึไม่ได้ตอบเพียงยักคิ้วให้เป็นคำตอบแทน 

"อะ!! อิหมู แดกปลาเยอะๆ จะได้ฉลาดๆ" 

"สัสนี่ว่ากูโง่หรอ"กระซิบถามสามี พลางส่งสายตาจิกๆให้ 

"没有啊" อี้ฟานตอบหน้าตายพลางตักข้าวใส่ปากต่อ 

"สึ แปลให้ม๊าฟังหน่อย" 

"ป๊าบอกว่า เปล่าครับ" 

"วันหลังสอนภาษาจีนให้ม๊าบ้างสิ" 

"เอาสิครับ"อี้สึตอบรับยิ้มๆพลางตักกับข้าวใส่จานให้คนเป็นแม่และคนรักด้านข้าง 

"แล้วเรื่องฝึกงานเป็นยังไงบ้างลูก หนี่"อี้ฟานเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง 

"ก็ดีครับ ปกติหนี่ก็ทำงานอยู่แล้วเลยไม่ค่อยมีปัญหาเรื่องอะไร" 

"อืม ดีแล้วลูก ถ้าขาดเหลืออะไรก็บอกป๊ากับม๊าได้" 

"ขอบคุณครับแต่ไม่เป็นไรจริงๆ แค่นี้ป๊ากับม๊าก็ให้หนี่มามากพอแล้ว" 

หลังจากที่ทานมื้อค่ำกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทุกคนต่างก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน คงมีแค่เด็กหนุ่มสองคนที่ยังคงนอนดูรายการทีวีด้วยกันที่ด้านหน้าโซฟา 

"你困了没有?"(ง่วงแล้วหรือยัง) 

"没有"(เปล่าครับ) 

"สึต้องตั้งใจเรียนให้มากกว่านี้นะ อย่าทำให้ป๊ากับม๊าผิดหวัง" 

เอ่ยบอกคนน้องพร้อมกับลูบเส้นผมสีดำขลับ อี้สึลืมตาจ้องมองเจ้าของตักที่เขาหนุนนอนอยู่แล้วคลี่ยิ้มบางๆ 

"你不用担心我。"(ไม่ต้องห่วงผมหรอก) 

"อืม แล้วรีดเสื้อช้อปยัง" 

"ม๊ารีดให้แล้วมั้ง" 

"งั้นเดี๋ยวพี่ขึ้นไปดูบนห้องก่อน ถ้าม๊ายังไม่รีดเดี๋ยวพี่รีดให้" 

"ย้ายมาอยู่ด้วยกันสิ ผมอุตส่าห์ขายคอนโดทิ้งมาอยู่บ้าน เพื่อจะได้เจอพี่ทุกวันนะ" 

"ไม่ได้หรอกสึ พี่เกรงใจป๊ากับม๊า" 

"ที่ผมทำงานทุกวันเพราะอยากให้พี่สบายนะเว้ย เลิกไปทำงานพาร์ทไทม์สักที พี่เรียนหนักขึ้นทุกวัน ผมเป็นห่วง" 

"没关系! 不用担心我。"(ไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วง) 

"เงินผมก็ให้พี่ใช้ตลอดแต่พี่ก็ไม่เคยรับอะ ผมไม่อยากให้พี่มองว่าพี่เกาะผม แต่ผมอยากให้พี่มองว่า ผมเต็มใจที่จะทำให้ แค่เมียคนเดียวผมเลี้ยงได้" 

"........" 

"不要想太多"(อย่าคิดมากสิ) 

"......." 

"หนี่เราอยู่ด้วยกันมาหลายปีแล้วนะ พี่ทำแบบนี้แสดงว่าพี่ไม่เคยเห็นค่าในสิ่งที่ผมทำใช่มั้ย" 

"ไม่ใช่อย่างนั้น พี่แค่เกรงใจ" 

"ต่อจากนี้ไม่ต้องเกรงใจนะ ผมจะเลี้ยงพี่ด้วยเงินจากน้ำพักน้ำแรงผมเอง" 

***************************** 

 

 

ห่างหายไปนาน คิดถึงกันมั้ย (?) 

想念我吗? 555 

ไม่รู้ว่ายังมีคนติดตามเรื่องนี้อยู่ไหม 

Enjoy reading ja 😚😚 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}