악마 ปีศาจเขียน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เมียมาเฟีย9

คำค้น : คริสยอล

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.7k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 23 มี.ค. 2561 07:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เมียมาเฟีย9
แบบอักษร

​악마 ปีศาจเขียน​

เมียมาเฟีย๙




"หยาง หยางหยาง" ลู่หายตะโกนเรียกคนรักที่หุนหันออกจากห้องควบคุม หยางหยางหันมามองคนรัก ที่วิ่งตามเข้ามาในลิฟต์เพื่อที่จะขึ้นไปบนดาดฟ้าของตึก


"จะไปไหน แล้วทำไมต้องเอาเฮลิคอปเตอร์ออกไปด้วย" ถามคนรักพร้อมกับก้าวเข้ามาในลิฟต์ หยางหยางมองคนรักก่อนจะรวบเอวบางเข้ามากอดโดยไม่สนใจสายตาลูกน้องที่อยู่ในลิฟต์เลยด้วยซ้ำ ลู่หานจ้องคนรักเพื่อต้องการคำตอบ


"ก็ไอ้ตัวแสบที่บอกว่าหายตัวไป ฉันคิดว่าตอนนี้ไอ้ตัวแสบกำลังป่วนอยู่กลางทะเล" จบคำพูดของหยางหยาง ทำเอาลู่หานอ้าปากตาโตด้วยความตกใจที่ชานยอลตอนนี้กำลังเล่นอยู่กลางทะเล แต่ไอ้น้องตัวแสบของเขาไปอยู่กลางทะเลได้ยังไง


"นายครับฮอคพร้อมแล้วครับ" เมื่อประตูลิฟต์เปิดยังดาดฟ้า ลูกน้องที่รออยู่ก็รายงานความพร้อมทันที


"เตรียมฮอคกี่ลำ" หยางหยางถามพร้อมกับก้าวไปยังเฮลิคอปเตอร์ที่ติดเครื่องจอดรออยู่


"ห้าครับนาย นำหน้าไปก่อนแล้ว" หยางหยางพยักหน้ารับ ก่อนจะถามออกมาใหม่


"แล้วสปีดโป๊ทล่ะ" 


"นำไปก่อนแล้วเจ็ดลำครับนาย" คนเป็นนายก็พยักหน้ารับอีกครั้งเมื่อลูกน้องทำงานได้อย่างเร่งด่วนโดยไม่ต้องให้เขาสั่งเพิ่ม ฮอคที่ส่งออกไปก่อนมีจำนวนคนนั่งได้แค่สีคน เขาจึงต้องให้คนไปพร้อมกับสปีดโป๊ทความเร็ว เขากลัวว่าคนที่อยู่ในเฮลิคอปเตอร์อาจจะไม่พอจึงต้องส่งให้คนไปทางสปีดโป๊ทด้วย คนที่อยู่กลางทะเลมีมากแค่ไหนเขาไม่รู้แต่ถ้าส่งคนออกไปเยอะกว่าก็ถือว่าได้เปรียบอยู่แล้ว


"ออกฮอคได้" สั่งลูกน้องเสร็จแล้วหันมามองคนรักที่นั่งยิ้มอยูาข้างๆ หยางหยางส่ายหัวเบาๆก่อนจะคาดเข็ดขัดให้กับคนรัก ลู่หานยิ้มออกมาเมื่อรู้ว่าคนรักคงไม่ไล่ให้กลับออกไป


"รูเกอร์ ถนัดเรื่องซุ่มยิงนิ" หยางหยางพูดพร้อมกับยื่นรูเกอร์จุดยี่สิบสองให้กับคนรักที่ตอนนี้ยิ้มหน้าบานเมื่อเขายื่นปืนให้ ลู่หานไม่ได้จับปืนมานานแล้วหลังจากที่คบกับหยางหยาง เพราะคนรักของเขาไม่อนุญาตให้เขาจับปืนเลย แต่เขาก็แอบเข้าสนามยิงปืนอยู่บ่อยๆนะไม่ใช่ว่าจะไม่ยอมจับปืนเลย ถามว่าเขายิงปืนแบบประชั้นชิดได้ไหมก็ได้ แต่ที่เขาถนัดมากที่สุดก็คือการซุ่มยิงแบบระยะไกล อากาอิ ก็อากาอิเถอะ เจอลู่หานเข้าไปก็ชิดซ้ายไปเลยครับ (อากาอิ ชูอิจิ เป็นเจ้าหน้าที่FBI ที่แมนยำในการยิงปืนในเรื่องโคนันสามีของฟุรุยะ เรย์ หรือเบอร์เบิ้น(อันหลังมโนเอาว่าเขาเป็นของกันและกัน))


"ฝากด้วยล่ะ" หยางหยางพูดกับคนรัก ลู่หานยกมือขึ้นรับทราบ 





"พี่ชานยอล ทำไมเครื่องมันเงียบไปล่ะ ไม่เห็นมีสัญญาณอะไรบอกเลยว่ามันส่งไปได้" จุนไคพูดขึ้น หลังจากที่ชานยอลส่งสัญญาณออกไปแต่ไม่เห็นมีอะไรตอบรับพวกเขากลับมาเลย หรือเครื่องนี่จะใช้การไม่ได้แล้วนะ


"ฉันไม่รู้" ชานยอลพูดเสียงเบา พร้อมกับเหงื่อที่ผุดขึ้นมาตามหน้าผาก นี่เป็นครั้งแรกที่เขารูสึกกระวนกระวาย ทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้เลยว่าคนที่เขาส่งไปขอความช่วยเหลือจะได้รับสัญญาณจากเขาหรือเปล่า


"พี่ชานยอล ตรงหน้า" จุไคพูดขึ้นเมื่อเขาเห็นแสงไฟที่อยู่ตรงหน้าบนเรือลำที่ใหญ่กว่าเรือที่พวกเขาถูกจับมา ชานยอลมองเรือที่อยู่ไม่ไกลจากพวกเขามากนัก ยิ่งทำให้เหงื่อผุดขึ้นมามากกว่าเดิม


"แย่แล้ว จุนไค ไปรวมตัวกับคนอื่นเร็ว" พูดจบชานยอลกับจุนไครีบปีนลงจากหลังคาเรือเพื่อไปรวมกับคนอื่นๆที่ถูกขังอยู่ ทั้งสองคนรีบวิ่งไปยังห้องที่ใช้ขังทันที


"เล่อหยาง เล่อหยาง นี่ฉันเอง เปิดประตูให้ที" จุนไคตะโกนเรียกคนด้านใน สักพักประตูก็ถูกเปิดออก


"เป็นไงบ้าง" เล่อหยางถาม จุนไคไม่ตอบแต่หันมามองชานยอลที่ยืนหน้าซีดอยู่ข้างๆ ทำให้คนอื่นๆหันมามองชานยอลเป็นตาเดียว


"เราจะไม่ได้กลับบ้านใช่ไหมคะ" เชอรี่เพื่อนของจุนไคกับเล่อหยางพูดขึ้นเสียงสั่น ก่อนที่น้ำตาของเธอจะไหลออกมา ชานยอลกำหมัดแน่น ทำไมถึงเป็นแบบนี้ เขาไม่มีทางให้คนพวกนั้นพาพวกเขาไปไหนแน่นอนเขาจะต้องพาเด็กๆพวกนี้กลับบ้าน


"เฮ้ย ล็อกประตูทำไมวะ เปิดประตู" เสียงที่ดังอยู่ด้านนอกทำให้เด็กๆที่อยู่ด้านในตกใจถึงกับร้องไห้ออกมา ชานยอลเดินไปเปิดประตู ก็เห็นผู้ชายห้าคนยืนอยู่ตรงหน้าพร้อมกับอาวุธครบมือ เป็นพวกใหม่ที่เข้ามาสินะ เขาคงหาทางหนีได้ยากแล้วถ้ามีคนร้ายมาเพิ่มแบบนี้


"ออกมา" คนร้ายสั่ง ทำให้ชานยอลกับเด็กๆเดินออกมาจากในห้องขังแล้วเดินตามคนพวกนั้นออกไป ชานยอลมองเรือขนสินค้าลำใหญ่ที่จอดอยู่ข้างๆกับเรือของพวกเขา ชานยอลมองคนร้ายที่จำนวนมากกว่าเดินเป็นหลายเท่า


"ข้ามไป" ชานยอลถูกผลักจากทางด้านหลังให้ข้ามไปยังเรือลำให้ที่มีสะพานเชือกข้ามมายังฝั่งเรือของพวกเขา 


"พี่คะ" เด็กน้อยที่ชานยอลเคยปลอบเรียกเขาเสียงสั่น ทำให้เขาต้องเดินเขาไปหาเธอแล้วอุ้มเธอข้ามไปด้วยกัน


"ไม่ต้องกลัวนะ พี่จะดูแลเราเอง"


"รีบๆข้ามสิวะ" เสียงตะคอกดังขึ้นพร้อมกับผลักชานยอลอีกครั้ง ทำเอาชานยอลเกือนพาเด็กน้อยตกลงไปในน้ำ ดีที่เขาคว้าสะพานเชือกเอาไว้ทัน ชานยอลกัดฟันด้วยความโกรธแต่ไม่สามารถทำอะไรได้จึงจำต้องข้ามสะพานไปยังอีกเรือ เมื่อชานยอลข้ามไปได้ คนอื่นๆก็ตามมาจนไหม จะเหลือก็แต่ห้าคนนั้นที่มาส่งชานยอลยังอีกเรือ


"ไอ้บ้าเอ๊ย ไอ้เวรนั่นมันเข้ามาป่วนในห้องขับเรือ กัปตันเรือเดินออกมาอย่างหัวเสียพร้อมกับชี้หน้าชานยอลด้วยความเจ็บใจที่ถูกเขาเล่นงาน ชานยอลยิ้มออกมาก่อนจะหยิบขวดน้ำอัดลมมาจากจุนไคที่ยังคงถือติดมือมาด้วย ชานยอลเปิดฝาน้ำอัดลมออกแล้วเททิ้งไม่ได้มากมายอะไร หลังจากนั้นจึงเทน้ำยาล้างห้องน้ำเข้าไปผสม พร้อมๆกับเรือที่ถอยห่างออกมาจากเรือลำนั้นช้าๆ ชานยอลหยิบแผ่นตะกั่วสิ่งสุดท้ายยัดเข้าไปในขวด ชานยอลยิ้มให้พวกในเรือลำนั้นทั้งห้าคนที่ยังคงยืนมองชานยอลอยู่


"เอาน้ำอัดลมไปกินซะ" ชานยอลตะโกนขึ้นพร้อมกับเขย่าขวดแรงๆแล้วโยนไปยังเรือลำนั้น


ตู้มมมม


เสียงระเบิดดังขึ้นในเรือลำนั้นพร้อมกับเรือที่ชานยอลอยู่ก็ถอยห่างออกไปเรื่อยๆ เสียงโวยวายพร้อมกับเสียงโอดครวญของความเจ็บปวดดังขึ้น แต่เรือที่ชานยอลขึ้นไปก็ไม่มีใครสนใจอะไร นอกจากที่พวกเขาหันมามองที่ชานยอลเป็นตาเดียว


"โยนของพวกนั้นทิ้ง ส่วนพวกแกตามมานี่" เหมือนคนเป็นหัวหน้าสั่ง ทำให้ลูกน้องรีบโยนของที่ชานยอลเตรียมมาด้วยโยนลงน้ำจนหมด ส่วนชานยอลกับเด็กๆก็ถูกพาไปยังห้องขังใหม่


"เข้าไป แล้วอย่าก่อเรื่อง ไม่อย่างนั้นฉันจะฆ่าทิ้งให้หมดนี่" ชานยอลถูกผลักเข้าไปในห้องขัง แล้วตามมาด้วยคนอื่นๆที่ตามชานยอลเข้ามา ชานยอลยืนนิ่งเมื่อเห็นเด็กผู้หญิงและเด็กผู้ชายอยู่ในห้องขังก่อนหน้าพวกเขาเต็มไปหมด นี่มันอะไรกัน แบบนี้มันมากเกินไปแล้ว คนเกือนสามสิบคนถูกจับมาแบบนี้มันไม่ใช่เล่นๆแล้วนะ


"ฮืออ ปล่อยหนูกลับบ้านเถอะ หนูอยากกลับบ้าน ฮือออ" เด็กผู้หญิงที่ถูกขังอยู่ก่อนหน้าวิ่งเขาไปหาคนร้ายพร้อมกับอ้อนวอนให้ปล่อยตัวเอง 


"ปล่อย กูบอกให้ปล่อย" คนร้ายตะคอกออกมาพร้อมกับสะบัดแขนของเด็กน้อยที่จับมือคนร้ายเอาไว้


"บ้าเอ๊ย กูบอกให้ปล่อยไง"


เพียะ


ชานยอลตาโตขึ้นมาด้วยความตกใจเมื่อคนร้ายตบไปยังไปหน้าของเด็กด้วยความโมโหอย่างเต็มแรง ทำให้เด็กน้อยถึงกับล้มลงไปกองอยู่กับพื้น เด็กน้อยร้องไห้ขึ้นมาด้วยความกลัวพร้อมกับเนื้อตัวสั่นไปหมด เด็กน้อยที่ชานยอลอุ้มอยู่กอดชานยอลเอาไว้แน่นด้วยความกลัวพร้อมกับเสียงสะอื้นออกมาเบาๆ


"ไม่ต้องกลัวนะ" ชานยอลปลอบเด็กน้อยเสีนงเบา ก่อนจะพาเด็กน้อยไปนั่งลง ชานยอลอยากไปดูเด็กน้อยที่ถูกทำร้าย แต่ตอนนี้เขามีเด็กที่เล็กกว่าใครๆต้องดูแล เมื่อทุกอย่างกลับมาอยู่ในความสงบ คนร้ายพวกนั้นก็เดินออกไปจากห้อง ชานยอลลุกขึ้นเดินไปดูที่ประตูห้อง มันล็อกจากด้านนอก ชานยอลมองลูกบิดประตูในมือแล้วล็อกด้านในอีกชั้น ชานยอลหันมามองเด็กน้อยที่อยู่ในห้อง พวกเขาก้มหน้าร้องไห้อย่างสิ้นหวัง ชานยอลเดินกลับไปนั่งที่เดิม


"พี่ชานยอล เอายังไงดีครับ" เล่อหยางถามขึ้นพร้อมกับดวงตาที่มีน้ำคอขึ้นมา 


"ฉันขอโทษที่พาพวกนายมาเจอเรื่องแบบนี้" ชานยอลพูด เขาน่าจะพาเด็กสองคนนี้กลับ เขาไม่น่าอยากมาดูท่าเรือ ถ้าไม่เป็นเพราะเขาทุกอย่างคงไม่เป็นแบบนี้ เขาคงได้กลับไปหาคนรักที่รออยู่บ้าน


ปัง


กรี๊ดดดดด


เสียงปืนดังขึ้นจากด้านนอก ทำให้เด็กๆที่อยู่ในห้องกรี๊ดออกมาเสียงดังด้วยความตกใจ ชานยอลกอดเด็กน้องเอาไว้แน่นพร้อมกับสายตาที่จ้องมองไปยังประตูที่ถูกล็อก


ปัง ปัง 


เสียงปืนดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทำให้เด็กๆตัวสั่นไปด้วยความกลัว แต่เสียงปืนก็ไม่ยอมจบลงเลยสักนิด ข้างนอกเกิดอะไรขึ้น





"เสร็จไปสาม" ลู่หานพูดขึ้น เมื่อซุ่มยิงจากบนฮอคโดนไปสามคน ความวุ่นวายในเรือก็เกินขึ้นทันทีที่เสียงปืนสามนัดดังขึ้นอย่างต่อเนื่องแล้วทำให้คนในเรือจบชีวิตลงไปถึงสามคน 


"พวกมันเป็นใคร ยิงตอบโต้กลับไป" เสียงคนในเรือดังขึ้น แต่ปืนที่กำลังจะยิงขึ้นมาบนเฮลิคอปเตอร์ก็ถูกพวกซุ่มยิงจากบนเฮลิคอปเตอร์ยิงลงมาก่อนทุกครั้ง


"วางอาวุธซะ ถ้าไม่อยากจบชีวิตลงที่นี่" เสียงของหยางหยางดังขึ้นโดยที่ใช้โทรโข่งเป็นตัวขยายเสียง แต่ดูเหมือนคนร้ายข้างล่างจะไม่ยอมทำตามยิงปืนไปยังเฮลิคอปเตอร์ แต่ยังดีที่เฮลิคอปเตอร์ของพวกเขาสั่งทำมาแบบพิเศษที่สามารถป้องกันกระสุนได้ แถมเป็นเฮลิคอปเตอร์ที่ไร้เสียงอีกต่างหาก จึงทำให้พวกเขาสามารถเข้าใกล้เรือโดยที่ไม่มีใครร่วงรู้ มารู้ตัวอีกที่ก็ตอนที่ลู่หานแจกลูกปืนไปให้


ปัง ปัง


เสียงปืนที่ดังมาจากด้านล่าง ไม่ใช่เสียงปืนจากคนร้าย แต่เป็นเสียงปืนจากลูกน้องของหยางหยางที่มาโดยใช้สปีดโป๊ท หยางหยาง โรยตัว ลงจากเฮลิคอปเตอร์หลังจากที่ลูกน้องเคลียร์ด้านล่างเรียบร้อยแล้ว หลังจากนั้นก็ตามมาด้วยลู่หาน เมื่อเจ้านายทั้งสองลงไปถึงพื้น เฮลิคอปเตอร์จึงได้ถอยห่างออกไป


"คนที่แกจับมาอยู่ที่ไหน" ไม่พูดพร่ำทำเพลง หยางหยางถามหาคนที่ถูกจับตัวมาทันที คนร้ายที่ถูกคุมตัวอยู่ไม่มีใครพูดอะไรออกมา


"ค้นให้ทั่วเรือ" หยางหยางสั่ง ลูกน้องจึงได้แยกออกไปตามหา 


"เนี่ย ดีนะที่เป็นพวกฉันมา ถ้าเป็นเจ้าของของคนที่นายจับมา พวกนายคงได้ไปเป็นอาหารเสือทั้งเป็น" ลู่หานพูดพร้อมกับใช่ปืนเชยคางคนร้ายขึ้นเพื่อมองหน้าว่าเป็นคนของแก๊งไหน


"ไม่เคยเห็นหน้าเลยแฮะ" ลู่หานพูด เมื่อเห็นหน้าคนร้าย


"คงไม่ใช่คนแถวนี้ พวกนายมาจากไหน" หยางหยางพูดกับคนรักก่อนจะหันไปถามคนร้ายที่ยังคงก้มหน้าอยู่เหมือนเดิม เงียบ ไม่มีเสียงตอบรับจากพวกมัน


"ซื่อสัตย์กับเจ้านายดีแฮะ" ลู่หานพูดขึ้นลอยๆไม่ได้สนใจคนร้ายพวกนี้อีก


"คุณลู่ คุณหยาง" เสียงชานยอลดังขึ้น พร้อมกับที่ชานยอลวิ่งเข้ามาหาลู่หาน ลู่หานโยนปืนให้คนรักแล้ววิ่งเข้าหาชานยอลเหมือนกัน หยางหยางมองคนรักกันคนรักของเพื่อนด้วยสายตานิ่งๆที่กำลังกอดกันทามกลางสายตาของทุกคนที่อยู่บนเรือ แต่สายตาแบบนี้แหละที่ทำเอาลูกน้องถึงกับขนลุกขึ้นมา


"ผมนึกว่าจะไม่มีใครมาช่วยแล้ว" ชานยอลพูดขึ้นอย่างดีใจ ตอนที่มีคนไปเปิดประตูจากทางด้านนอกเขานึกว่าเป็นพวกคนร้ายแต่พอได้ยินเสียงคนเรียกชื่อเขา ชานยอลถึงรู้ว่าเสียงปืนที่ดังขึ้นคือเสียงปืนที่มีคนมาช่วย


"ได้ไง ใครจะไม่มาช่วยล่ะ ตอนนี้คริสยิ่งเหมือนหมาบ้าอยู่ด้วย ไม่รู้ว่าฆ่าใครทิ้งไปแล้วบ้าง" ลู่หานผละออกจากอ้อมกอดของชานยอลแล้วพูดขึ้นพร้อมกับลูบแขนตัวเองไปด้วย ชานยอลยิ้มแห้งๆให้กับลู่หาน


"ถ้าอยากให้เขาเลิกเป็นหมาบ้าก็กลับกันได้แล้ว ส่วนทางนี้อาขุ่ยนายจัดการด้วยฉันโทรบอกปั๋วหรานแล้ว" หยางหยางเดินไปดึงคนรักเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนแล้วพูดขึ้น ลูกน้องที่ยืนอยู่ด้านหลังจึงขานรับคำทันที


"ผมขอพาสี่คนนี้กลับไปพร้อมเราด้วยนะครับ" ชานยอลพูดกับหยางหยาง หยางหยางจึงหันไปมองเด็กสี่คนที่ยืนอยู่ด้านหลังชานยอล หยางหยางพยักหน้ารับ ชานยอลจึงยิ้มออกมา



1 คอมเมนท์ 1กำลังใจในการลงต่อฝากด้วยนะคะ


ดีใจด้วยนะที่ทุกคนปลอดภัย แต่ชานยอลนี่สิคงไม่ปลอดภัยถ้ากลับถึงบ้าน เพราะเนื่องจากหมาบ้าที่ลู่หานพูดถึงกำลังรออยู่







ความคิดเห็น