Kitsunez

ขอฝากเรื่องนี้ในใจของทุกคนด้วยนะคะ ขอบคุณสำหรับการอ่านและคอมเม้นของทุกๆคนที่ทำให้มีแรงใจในการเขียนขึ้นค่ะ สามารถคอมเม้นเข้ามากันเยอะๆนะคะ จะรออ่านของทุกคนเลย :)

ชื่อตอน : บทนำ

คำค้น : บทนำ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.3k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 11 พ.ย. 2561 11:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ
แบบอักษร

​ณ สนามบินคันไซ

“ทางนี้ครับ ทางนี้!”

 ชายหนุ่มผมสีเงินประกายเทาซอยสั้นไล่สีสวย ดวงตากลมโตสวยเทาดำไม่เข้มมากสวมกรอบแว่นสีเหลี่ยมเลนส์ใหญ่ที่ทำให้ดูอ่อนลงไปเหมือนเด็กมัธยมปลายคนหนึ่งทว่าเขาอายุยี่สิบต้นๆแล้วก็ว่าได้  กำลังโบกธงไปมาหลังจากผู้คนที่อยู่ในสนามบินรับสัมภาระของตัวเองกันเรียบร้อย ธงสีส้มขาว มีรูปดอกกุหลาบอันเป็นสัญลักษณ์ของบริษัททัวร์ ‘Hana’ ลูกทัวร์บางส่วนที่มองเห็นธงแล้วก็พากันเดินไปทางชายหนุ่มตรงหน้า ชายหนุ่มเลยคลี่ยิ้มอย่างเป็นมิตรก่อนจะนับสมาชิกที่มาในทริปนี้ 

...ขาดอีก5คน เขาเลยชะเง้อมองหาอีก5คนที่เหลือ หายไปไหนน่ะ หรือจะหลงกลุ่มรึเปล่าเขาเลยเอ่ยถามลูกทัวร์คนอื่นๆไปด้วยเผื่อเป็นคนรู้จักของคนในทัวร์

“เพื่อนๆพี่น้องหรือคนในครอบครัวใครหายไปรึเปล่าครับ? ขาดห้าคนนะ!”  เขาเลยโบกธงไปมาอีกสักพักใหญ่ๆ อีกไม่นานก็ใกล้ถึงเวลาที่จะเดินทางแล้วเสียด้วยสิ


ตึก ตึก!


“แฮ่กๆ เกือบหลงกลุ่มแล้วไหมละมึง!”

“เอ้าๆ สกายมึงนำเองนะ”

“อย่ามาโทษกูดิ๊! เพราะมึงแหละไอ้เมซ”    

   กลุ่มรุ่นคล้ายวัยเดียวกับเขาก็โวยวายเล็กน้อยแล้ววิ่งมาทางที่แสตมป์รออยู่นั้นเอง ผู้นำทัวร์หรือไกด์หรือก็คือแสตมป์เลยยิ้มแห้งๆให้กับลูกทัวร์ที่เหลือเพราะนับจำนวนดีๆก็ห้าคนที่หายไปนั้นเอง ซึ่งแต่ละคนก็ดูเด่นกันทั้งนั้นเลย โดยเฉพาะคนที่ชื่อสกายนัั้น..อาจจะเพราะดวงตาและสีผมที่โดดเด่นก็ได้เลยทำให้แสตมป์เผลอมองโดยไม่ได้ตั้งใจ

“พวกคุณ...อยู่ในทัวร์ฮานะใช่ไหมครับ?” ร่างโปร่งถามให้มั่นใจอีกครั้ง จนคนชื่อสกายหันมามองใบหน้าของเขาแล้วพยักหน้าให้เบาๆ

"งั้นก็….ยินดีต้อนรับสู่ประเทศญี่ปุ่นนะครับ เดี๋ยวเราไปขึ้นรถดีกว่า ผมจะชี้แจงรายละเอียดบนรถอีกครั้งนะ”

แสตมป์เลยคลี่ยิ้มอย่างเป็นมิตรก่อนจะเดินนำไปทางรถทัวร์แบบ VIP เลยก็ว่าได้เพราะทุกอย่างในรถค่อนข้างครบและทันสมัย  เรียกได้ว่าเอื้ออำนวยทุกอย่างเลยนั้นเองเมื่อทุกคนนั่งที่กันเรียบร้อยแล้วเขาก็นับอีกครั้งหนึ่ง เพื่อความรอบคอบของตัวเองในทริปนี้เขามีสมาชิกทั้งหมด18คนเลยก็ว่าได้ถ้ารวมเขากับคนขับรถก็20คน ถือว่าเป็นกลุ่มที่กำลังพอดีไม่เล็กไปและใหญ่โตจนเกินไป จนทุกอย่างพร้อมแล้วเขาก็เปิดไมค์เพื่อเข้าเรื่องทันที 

“สวัสดีครับ ผมนาย คณิสร จรัสกุล หรือจะเรียกผมว่าแสตมป์ก็ได้ครับ ทริปนี้เราจะพาทุกๆท่านไปเที่ยวชมโอซาก้า นาระ และโตเกียวของเรานะครับตามที่แจ้งกันไว้แล้ว... ก่อนอื่นก็มาแนะนำตัวลูกทัวร์แต่ละคนกันดีกว่าเนอะ!” 

เสียงปรบมือดังขึ้นเบาๆหลังจากแสตมป์หรือผู้นำทัวร์แนะนำตัวเสร็จ สโลแกนของทัวร์นี้คือ ‘ทุกคนเป็นครอบครัวเดียวกัน’ เพราะงั้นเขาเลยอยากให้ทุกๆคนรู้จักกันไว้และสนิทกันดีกว่า มันคงจะดีไม่ใช่น้อยถ้าทุกคนไปเที่ยวกันอย่างมีความสุขและไม่ห่างเหินกันและถ้าถามว่าทำไมไม่ลงโตเกียวไปเลยเหมือนทัวร์อื่นๆเขาก็เพราะว่าสแตมป์อยากให้มันได้อะไรมากกว่านั้น...เขาถึงยอมวุ่นวายเล็กๆน้อยๆนั้นแหละ..แสตมป์เริ่มจากแถวด้านหน้าสุดก่อน โดยส่งไมค์ทางเด็กน้อยสองคนที่เหมือนเพิ่งจะหายจากการงอแงมา

“ผะ ผมชื่อตะวัน…”   เสียงเด็กน้อยเริ่มแนะนำตัวอย่างเคอะเขิน แต่ก็เหมือนตื่นกับสถานที่แปลกใหม่อยู่กับคนแปลกหน้ามากมาย  ใบหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาจนสแตมป์แอบยิ้มด้วยความเอ็นดู

“ทะ ทะ ทิวา…”   พอเด็กที่ชื่อตะวันแนะนำตัวเสร็จก็ส่งให้เด็กน้อยที่ชื่อทิวา ดูเจ้าตัวจะเขินพอๆกัน ใบหน้าทั้งคู่เหมือนกันหรือก็แฝดนั้นเอง ดูน่ารักไม่ใช่น้อยๆเลย

“ตะวันกับทิวาเคยมาญี่ปุ่นไหมครับ?” 

  แสตมป์เลยย่อตัวให้เท่ากับเด็กน้อยสองคนที่นั่งจับมือกันแน่นเชียว ทั้งคู่ส่ายหัวไปมาเบาๆเชิงกับตอบว่าไม่เคยมา สแตมป์เลยสบตากับผู้ที่เป็นพ่อแม่ของทั้งคู่แล้วยิ้มให้

“แล้วรู้จักมิกกี้เมาส์กันไหมเอ่ย? อยากไปดูไหมที่ดิสนีย์แลนด์”    

เด็กน้อยสองคนเลยตาแวววาวขึ้นมาเมื่อได้ยินการ์ตูนตัวโปรดของทั้งคู่ ถามว่ารู้ได้ยังไงก็เพราะว่า หมวกใบเล็กที่ทั้งคู่สวมอยู่มันฟ้องอยู่แหน่ะ เป็นหมวกเล็กๆที่มีหูเหมือนตัวละครมิกกี้เมาส์ไม่มีผิดเลย

“อยากครับ!” ทั้งคู่ตอบพร้อมกัน สแตมป์เลยให้ลูกอมทั้งคู่แล้วเอ่ยอย่างอ่อนโยน

“พี่แสตมป์จะพาทั้งคู่ไปหามิกกี้เมาส์เองนะ ทั้งคู่ต้องเป็นเด็กดีของพ่อแม่และทุกคนในทัวร์ รู้รึเปล่า?”

“ได้ครับ พี่สแตมป์”

“ขอบคุณครับ!”

ทั้งคู่เลยยิ้มร่าคล้ายกับความกลัวของการมาแปลกที่หายไปแล้ว พ่อแม่ก็ส่งสายตาขอบคุณให้กับแสตมป์ เจ้าตัวเลยคลี่ยิ้มให้จนตาหยีก่อนจะเริ่มไปเรื่อยๆ โดยมีการพูดคุยนั้นนี้ไปด้วยเพื่อทำความรู้จักจนไปถึงแก๊งค์ทั้งห้าคนที่มาช้าสุด…

“ผมชื่อสกายครับ”  คนที่ชื่อสกายเลยส่งยิ้มให้ พอมองใบหน้าสกายใกล้ๆจัดกว่าหน้าตาดีใช่เล่นเลย...ผมสีดำสนิทกับดวงตาคมน่าหลงไหลแบบนั้นน่ะ แสตมป์เลยยิ้มให้สกายเลยส่งไมค์ให้เพื่อนๆแนะนำตัวบ้างจนเหลือสองคนสุดท้าย

“เฮ้ยๆ อย่าเพิ่งจีบกัน แนะนำตัวหน่อยย”

“เออ หวานตั้งแต่ขึ้นเครื่องละ ไอ้พวกนี้”   เพื่อนๆต่างแซวทั้งคู่ หญิงสาวเลยหันหน้ามาก่อนจะเงยหน้ามองแสตมป์พร้อมยิ้มให้ หน้าตาของเธอจัดว่าสวย ดูดีมากเลยด้วยซ้ำไหนจะร่างกายที่ยั่วยวนสายตาของผู้ชายมากมายนั้นอีก...และจากภายนอกแม้แสตมป์ไม่รู้จักเธอเขาก็เดาว่าเธอคงทำอาชีพพวกนางแบบไม่ก็พริตตี้ที่ต้องสวยๆทำนองนั้นแน่นอน

“ฉันชื่อเบลล่าค่ะ ส่วนนี้…”   ว่าแล้วสาวเจ้าก็ควงแขนแฟนหนุ่มที่มาด้วยกัน ทรงผมสีน้ำตาลช็อกโกแลตที่เซ็ทมาอย่างดีและเปิดหน้าผากเล็กน้อย สวมแว่นกันแดดที่ดูเข้ากันทำให้คนตรงหน้าดูโดดเด่นพิเศษ.. แสตมป์ชะงักไปนิดหน่อย ทำไมเขารู้สึกคนตรงหน้าช่างดูคุ้นเคยสำหรับเจ้าตัวแปลกๆ..

“ชื่อ เมซเซจน่ะ ยินดีที่ได้รู้จัก :)”

เหมือนอีกคนจะตอบคำถามในใจของแสตมป์ได้ดี ร่างสูงก็ค่อยๆถอดแว่นออกจนเห็นใบหน้าได้ชัดเจน  แต่นั้นเหมือนทำให้ร่างโปร่งแทบเข่าอ่อนลงไป ไม่จริง...ไม่ผิดแน่ๆคนตรงหน้าเขา…เมซเซจ...แฟนเก่าของเขาที่เคยคบกันตอนมัธยมแฟนเก่าสุดร้ายกาจของเขาที่เขาไม่อาจลืมมันได้จนถึงปัจจุบันแบบนี้ พระเจ้า...นี่มันบังเอิญไปรึเปล่า?!



เมื่อ 5 ปีก่อน


‘แตมป์ ขอโทษนะที่หลอกมานาน ฉันไม่ชอบผู้ชายน่ะ’

‘อะไรนะ…’

‘แต่ฉันไม่ผิดนะ นายไม่ปฎิเสธสักหน่อย'

‘พี่จะบ้ารึไง!’

‘......เราไม่ได้เป็นอะไรกันแต่แรกไม่ใช่รึไง?’ ร่างสูงดูไม่สนใจร่างบางที่กำลังกำหมัดแน่นดวงตาแดงไปหมด ความเจ็บปวดแล่นเข้ามาในร่างกายเหมือนมีของมีคมมาบาดตัวและหัวใจของเขา ทำไมกันล่ะ?

‘แล้วที่ผ่านมาล่ะ ทำไมพี่ไม่บอกแตมป์!? ฮึก’

‘.......แสตมป์ไม่ไป....งั้นไปเอง’

 เมซเซจกลับไม่อธิบายอะไรสแตมป์แม้แต่น้อยก่อนจะเดินออกจากห้องไปโดยไม่แยแสแม้แต่นิดเดียว พร้อมพูดประโยคนึงออกมาเบาๆ แต่เหมือนดาบเล่มสุดท้ายที่แทงใจสแตมป์จนแตกสลาย

‘ลาก่อน หวังว่าคงไม่ได้เจอกันอีกนะ’


ปัง...


และนั้นคือส่วนหนึ่งของเรื่องราวของพวกเขาสองคน...ความเจ็บปวดที่แสตมป์ไม่มีวันลืมมันลงมาจนถึงทุกวันนี้และไม่นานเชื่อว่าโชคชะตาจะทำให้พวกเขาได้พบกันอีกครั้งหนึ่งไม่ว่าเขาจะหนีไปไหนมันก็ไม่พ้นเลยสินะ....ทัวร์ที่กำลังดำเนินดูเหมือนจะค่อยๆหมดความสนุกลงไปในใจของแสตมป์เลยด้วยซ้ำ!

ความคิดเห็น