chanlee

เราย้ายไปลงนิยายที่ readawrite แล้วนะคะ

ชื่อตอน : ตอนที่ 7

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.1k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 22 มี.ค. 2561 02:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7
แบบอักษร

​ตอนที่ 7

หลังจากที่ทั้งคู่พูดคุยกันด้วยเรื่องสำคัญจบ แทนก็นั่งทำใจอยู่สักใหญ่ก่อนหันไปสั่งให้ครูซนอนคว่ำลงเพื่อทายาให้

“ผมเจ็บไหล่” ครูซส่ายหน้าบอกแทนที่ยืนรออยู่ เจ็บไหล่อยู่บวกกับช่องทางหลังที่บวมช้ำทำให้ชายหนุ่มไม่สามารถขยับตัวได้จริงๆ แทนกัดริมฝีปากแน่นก่อนตัดสินใจก้มลงมาจับร่างโปร่งให้นอนหงายก่อนเอื้อมมือสั่นเทาดึงขอบกางเกงลงเพื่อทายาตามที่ไวน์บอก

ตามจริงหมอไวน์จะทำให้ก็ได้แต่เขาเลือกที่จะให้แทนเป็นคนทำเพราะอยากรู้ว่าร่างสูงจะกล้าพอไหม ถ้ากล้าจริงๆ เขาคงมีคนเข้ามาช่วยให้แทนหายจากอาการทางจิตเสียที

“คุณแทน” ครูซเรียกอีกฝ่ายขึ้นมาทันทีที่นิ้วเรียวแตะลงตรงช่องทางที่บวมแดง ความกลัวที่ผ่านเหตุการณ์เลวร้ายมาเมื่อคืนเริ่มหวนกลับมาทำให้ใบหน้าเนียนมีเหงื่อผุดขึ้นตามขมับ ใจเต้นไม่เป็นส่ำ

“อะไร!” เสียงเข้มถามออกมาด้วยความหงุดหงิดใจ อีกฝ่ายจะรู้บ้างไหมเขาต้องใช้สมาธิบังคับมือตัวเองไม่ให้สั่นขนาดไหน

“ผมกลัว” แทนชะงักมือลงทันที

“แค่ทายา...ไม่ต้องกลัวหรอก” ครูซพยักหน้ารับ แทนจึงดึงรั้งสะโพกกลมให้ลอยขึ้นก่อนเอาหมอนมารองด้านหน้าไว้เพื่อให้ง่ายต่อการทายา ครูซหลับตาเกร็งตัวทันทีที่นิ้วเรียวพร้อมยาเย็นๆ ป้ายลงที่ช่องทางด้านหลัง

“อย่าเกร็ง มันเอาเข้าไม่ได้” แทนว่าออกมา เมื่อช่องทางสีแดงช้ำรัดแน่นจนเขาไม่สามารถล้วงเข้าไปทายาภายในให้ได้ ครูซเมื่อได้ยินก็เริ่มหายใจเข้าออกลึกๆ พยายามผ่อนคลายเท่าที่จะทำได้แต่จนแล้วจนรอดครูซก็ไม่สามารถหายเกร็งได้เสียที แทนที่อยากทำให้เสร็จๆ จึงเริ่มไล้นิ้ววนไปวนมาสร้างความวาบหวิวให้ร่างโปร่งไม่น้อย

“คุณแทนอย่า!” ครูซขยับสะโพกหนีนิ้วเรียวที่เริ่มอยู่ไม่สุข

“ผมไม่อยากอยู่ในท่านี้กับคุณทั้งวันหรอกนะ” แทนขบฟันพูด ชายหนุ่มพยายามข่มความรู้สึกขยะแขยงที่เริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ จนตัวสั่นไปหมด เขาต้องรีบทำให้เสร็จสักทีไม่งั้นได้อ้วกแตกตรงนี้แน่ๆ

“อืม~คุณแทน!” ครูซสะดุ้งสุดตัวเมื่อมือขาวเอื้อมมาบีบคลึงท่อนเนื้อที่นอนแน่นิ่งอย่างปลุกเร้า

“อยู่นิ่งๆ” เสียงเข้มเอ่ยดุ แทนรั้งสะโพกกลมที่ขยับหนีให้กลับมาอยู่ที่เดิมพร้อมชักรูดท่อนเนื้อร้อนในมือเพื่อสร้างอารมณ์ให้อีกฝ่าย ครูซพยายามดิ้นให้หลุดแต่ด้วยแรงที่มีไม่มากทำให้ร่างโปร่งได้แต่กำมือจิกที่นอนแน่นด้วยความเสียวสะท้าน แทนหลับตานิ่งไม่อยากมองสิ่งที่ตนกำลังทำกับร่างโปร่งตรงหน้า แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ได้ยินเสียงเนื้อกระทบเข้ากับฝ่ามืออยู่ดี ชายหนุ่มเริ่มระบายอารมณ์กับการกัดริมฝีปากแน่นจนเลือดสีสดไหลไปตามคางหยดลงบนก้นเนียนขาว

“ถ้าคุณไม่อยากถูกทำแบบนี้ก็ฟังผม” ครูซจิกผ้าปูที่นอนแน่นด้วยความรู้สึกเจ็บใจ เขาถูกทำลายศักดิ์ศรีไม่เหลือชิ้นดี อยากให้มันจบไวงั้นเหรอ...ถ้าเขาไม่ให้ความร่วมมือล่ะ คนหน้านิ่งจะทำยังไงกัน ครูซเกร็งตัวไม่ผ่อนคลายตามที่แทนบอก ทำให้นิ้วเรียวไม่สามารถเข้าไปในช่องทางได้เสียทีจนแทนหงุดหงิด ชายหนุ่มลืมตามองร่างโปร่งที่นอนบิดตัวหนีออกจากฝ่ามือตน

“อย่าทำให้ผมรู้สึกทนไม่ไหว!” แทนคำรามออกมาแต่ครูซก็ยังไม่หยุดดิ้น ชายหนุ่มกระชากให้ร่างโปร่งนอนหงายแล้วบีบเข้าที่คอเรียว ครูซสบตาแทนไม่ได้หลบหรือแสดงท่าทีกลัวกับพฤติกรรมฉุนเฉียวของเจ้านายตน เขาเพียงเอื้อมมือไปลูบใบหน้าซีดเซียวเบาๆ แล้วประคองเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาให้ แทนที่โมโหไม่ได้สติเริ่มคลายมือออกเมื่อได้รับสัมผัสร้อนจากฝ่ามือนุ่ม ดวงตาที่สั่นไหวไปมาทำให้ครูซดึงแทนเขามากอดไว้แน่นแม้เขาจะเจ็บแขนแต่ก็ไม่ได้คลายออก

“คุณทำผมเจ็บ” ครูซลูบหัวแทนไปมาอย่างเบามือ แทนที่หลุดเข้าไปในภวังค์ไม่ได้ลุกหนีตามปกติ ชายหนุ่มนอนทับร่างโปร่งแล้วร้องไห้ออกเรื่อยๆ เสียงสะอื้นที่ดังขึ้นเมื่อผ่านไปสักพักก็เงียบลง

“เกลียด” เสียงเรียบนิ่งเอ่ยออกมาแผ่วเบาแต่ด้วยระยะที่ใกล้ชิดกันมากทำให้ครูซได้ยินอย่างชัดเจน

“เกลียดใคร”

“เกลียดตัวเอง” แทนตอบเสร็จก็หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง

“ทำไมต้องเกลียดล่ะ รู้สึกแบบอื่นไม่ได้เหรอครับ” ครูซยกมือลูบหลังแทนอย่างปลอบโยน ไม่รู้ทำไมเวลาเห็นแทนร้องไห้ทีไรความรู้สึกโกรธเกลียดที่เคยมีจะหายไปทันทีเหลือแต่ความรู้สึกสงสารขึ้นมาแทนเสมอ

“บนโลกนี้มีความรู้สึกแบบเดียวเท่านั้นแหละ คุณไม่รู้หรือไง?” แทนที่เริ่มสติหลุด เอื้อมมือไปยังช่องทางด้านหลัง

“อ่ะ! ปล่อย” ครูซร้องออกมาเมื่อแทนขยับนิ้วฝืนกดเข้าไปในช่องทางบวมช้ำจนเขารู้สึกเจ็บ

“นี่รู้อะไรไหม” แทนกระซิบข้างหูครูซแล้วหัวเราะเบาๆ ครูซที่พยายามดิ้นอยู่ต้องหยุดลงทันทีเมื่ออีกฝ่ายป้ายยาทาเข้าไปภายในแล้วกระแทกนิ้วอย่างแรงจนรู้สึกจุก

“เด็กดื้อต้องโดนลงโทษ” แทนมองครูซที่หน้าแดงจากพิษไข้ไอความร้อนที่แผ่ซ่านจากตัวอีกฝ่ายทำให้เขารู้สึกดี เขาชอบสีหน้าเจ็บปวด ชอบท่าทางดิ้นรน มันไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่เคยรู้สึกแย่ ครูซเองก็รู้สึกเหมือนกันใช่ไหม


“ฮือ ๆ ขอโทษครับน้าเบล”

“เด็กดื้อต้องถูกลงโทษ”


“แทนหยุด!” ครูซร้องห้ามทันทีเมื่อนิ้วที่สองเริ่มสอดใส่เข้ามา

“ทำไมไม่ชอบเหรอ?” แทนถามออกมาด้วยน้ำเสียงสงสัยพร้อมก้มมองช่องทางที่ตอดรัดนิ้วตนอยู่ ครูซจ้องหน้าแทนที่เริ่มดูไม่ปกติเท่าไหร่ด้วยใจหวั่นๆ เขานึกถึงคำพูดของหมอหน้าเด็กที่บอกกับตนเมื่อตอนเช้าขึ้นมาทันที

“อย่าเพิ่งไปขัดใจแทนมันตอนนี้นะ สภาพจิตใจไม่ปกติแถมลืมแดกยาเข้าไปอีกถ้าคลั่งขึ้นมาจะยุ่ง เข้าใจใช่ไหมเนี่ย เฮ้! พอมีสติอยู่ไหม”

“อืม”

ครูซตื่นมาตอนที่ไวน์แต่งตัวให้พอดี หมอหนุ่มจึงเอ่ยเตือน ตอนนั้นเขาตอบรับไปด้วยความรำคาญเพราะง่วงอยู่เลยไม่ได้ใส่ใจมากนัก

“อึก..เจ็บ” นิ้วที่สามที่แทรกเข้ามาภายในทำให้ครูซน้ำตาซึมออกมาทันที แทนที่เห็นก็ก้มมาเลียซับให้พร้อมไล่จูบมาจนถึงริมฝีปากที่แตกและมีเลือดคั่งอยู่ แทนใช้ลิ้นเลียไปทั่วจนปากบางชุ่มไปด้วยน้ำสีใส

“เจ็บมากไหม” แทนขยับนิ้วเข้าออกพร้อมกับชักรูดท่อนเอ็นร้อนในมือไม่ยอมปล่อยให้ครูซได้หยุดพัก

“เจ็บ” ครูซสบตาแทนนิ่ง ก่อนยกมือข้างซ้ายจิกกระชากผมสีนิลเข้ามาใกล้แล้วกัดคออีกฝ่ายอย่างโมโห

“อ๋อ! เจ็บแบบนี้...ชอบเหรอ” แทนพยักหน้าก่อนก้มลงมากัดคอครูซคืนเหมือนที่อีกฝ่ายทำกับตนจนเลือดสีสดเปื้อนติดริมฝีปากอิ่ม

“ไม่ได้ชอบ! ค่อกๆ” ครูซตะโกนบอกก่อนไอออกมาอย่างเจ็บคอ

“แล้วชอบอะไร” แทนเอียงหน้าถามด้วยท่าทางเหมือนเด็กขี้สงสัย

“ไม่ชอบอะไรทั้งนั้น” ครูซฝืนความเจ็บใช้มือผลักแทนแต่แรงอันน้อยนิดก็ไม่สามารถทำอะไรอีกฝ่ายได้เลย ครูซที่มัวแต่ผลักแทนอยู่ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อท่อนแข็งร้อนถูกจ่อแนบตรงช่องทางด้านหลัง

“อย่า! โอ๊ย!” แทนกระแทกลงไปทันทีเมื่อครูซพูดจบ ครูซได้แต่อ้าปากค้างด้วยความเจ็บแม้จะไม่เท่าครั้งแรกแต่ก็จุกจนตัวสั่นไปหมด เขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าแทนฝังใจอะไรกับเซ็กส์นักหนาถึงได้ทำมันทุกทีที่สติหลุดทั้งที่ปกติเกลียดการสัมผัสโดนตัวคนอื่นขนาดนั้นแท้ๆ

“ทำแบบนี้ทำไม” ครูซจ้องตาสีดำสนิทที่เหม่อลอยไปไกลอย่างไม่มีจุดมุ่งหมาย

“เกลียดเลยต้องทำ!” ครูซรู้ชะตากรรมของตัวเองหลังจากนี้ เขาจึงไม่ได้ขัดขืนอะไรเพราะรู้ว่าต่อให้พยายามแค่ไหนก็สู้แรงอีกฝ่ายไม่ได้อยู่ดี

“อืม” ครูซยกมือมากัดทันทีเมื่อเริ่มรู้สึกมีอารมณ์ร่วมไปกับอีกฝ่าย แม้จะพยายามห้ามแต่ร่างกายกลับปรับตัวเข้ากับขนาดของแทนจนไม่รู้สึกเจ็บอีกต่อไป ความเสียวแปลบที่แล่นขึ้นมาตามแนวสันหลังทำให้ครูซเผลอหลุดครางออกมา ชายหนุ่มไม่ใช่คนมีประสบการณ์เรื่องเพศเยอะจึงดูจะแพ้ทางแทนไปเสียหมด ไม่ว่าอีกฝ่ายจะจับตรงไหนเขาก็รู้สึกสะท้านเสียวจนเจ็บใจตัวเองอยู่ไม่น้อย

“อื้ม~” แทนที่เห็นสีหน้าของครูซก็แสยะยิ้มออกมา เกลียดหน้าแดงๆ ที่เต็มไปด้วยอารมณ์แบบนี้จัง

“อ้าปาก” แทนสั่งแต่ครูซไม่ได้ทำตาม แทนจึงไม่สนใจสอดนิ้วกระแทกเข้าไปทันที นิ้วเรียวบีบลิ้นสีแดงสดเล่นอย่างเพลินมือจนน้ำสีใสไหลเยิ้มจากมุมปาก

“อึก อะ!” ครูซร้องออกมาเมื่ออีกฝ่ายขยับสะโพกกระแทกเข้ามาแรงขึ้นเรื่อยๆ จนความรู้สึกเสียวพุ่งขึ้นสูงทำให้หัวเบลอไปหมด แทนก้มจูบริมฝีปากที่แดงช้ำจากแรงบีบของนิ้วอย่างเร่าร้อน ชายหนุ่มเกี่ยวกระหวัดลิ้นเข้าด้วยกันอย่างเผลอไผล ครูซไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตนยกมือไปโอบกอดคออีกฝ่ายเมื่อไหร่ รู้ตัวอีกทีตอนที่แทนครางอยู่ใกล้หูแล้ว

“รัดแน่นเกินไป”

“อ้า~ ” แทนจับครูซพลิกตัวโดยไม่ให้แท่งร้อนหลุดออกจากช่องทางอ่อนนุ่มที่บีบรัดจนเขาเสียวไปหมด แทนรั้งสะโพกกลมให้แนบชิดตนแล้วกระแทกกระทั้นตามความรู้สึกที่พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ เสียงเนื้อกระทบกันบวกกับเสียงครางต่ำดังไปทั่วบริเวณ ทั้งสองคนต่างไม่รับรู้อะไรนอกจากความสุขสมที่ได้เสพจากกายของกันและกัน จนสุดท้ายครูซทนไม่ไหวปลดปล่อยออกมาทั้งๆ ที่ไม่ได้แตะต้องแกนกลางแม้แต่น้อย แทนที่โดนช่องทางร้อนนุ่มบีบรัดอย่างแรงก็ทนต่อไปไม่ไหวฉีดน้ำสีขุ่นพุ่งเข้าไปภายในมากมายจนไหลย้อนออกตามง่ามขาขาว แทนถอดท่อนเอ็นที่เริ่มอ่อนตัวลงแล้วทิ้งตัวนอนหอบข้างครูซที่หมดสติไปด้วยพิษไข้

“ฮึก..ห้ามตายนะ” แทนรั้งครูซเข้ามากอดไว้ ตอนนี้ในหัวแทนมีแต่ภาพเบลอๆ สลับทับซ้อนกันไปมาจนเขาแยกความจริงกับภาพในอดีตไม่ออก


“น้องแทนว่าน้าเบลจะสวยอยู่ไหมถ้าโดดจากตรงนี้ไปนอนอยู่นั้น” ผู้หญิงสวมชุดพยาบาลหันมายิ้มหวานในเด็กน้อยที่ยืนกอดเสาริมดาดฟ้าแน่นด้วยความกลัว

“ว่าไง! น้าจะสวยอยู่ไหม!” หญิงสาวเดินมากระชากแขนเล็กเขย่าไปมาพร้อมตะคอกใส่เสียงดัง

“ฮือ...สวย” เด็กน้อยพยักหน้ารับ พอได้คำตอบที่พอใจเธอก็เดินไปกระโดดเต้นอยู่ริมรั้วเตี้ยๆ ที่สร้างมาเพื่อกันคนพลัดตก

“งั้นเรามาแข่งกัน ใครถึงข้างล่างก่อนชนะ ฮ่าๆ” หญิงสาวหัวเราะอย่างบ้าคลั่งก่อนค่อยๆ เปลี่ยนเป็นร้องไห้สะอึกสะอื้นน้ำตาไหลนองหน้า “เราไปอยู่ด้วยกันแค่สองคนนะ แค่น้าเบลกับน้องแทนไปอยู่ด้วยในที่ที่ไม่มีใครหาเราเจอ ไม่มีใครทำร้ายเรา”

“ฮึก...ไม่เอา แทนกลัว!” เด็กน้อยกรีดร้องสุดเสียงเมื่อถูกกระชากแขนให้ไปยืนข้างกันริมรั้วกั้น สายลมที่พัดโชยมาทำให้เส้นผมปลิวพันกันยุ่งเหยิงหากแต่คนทั้งคู่ไม่มีใครสนใจที่จะปัดออก ต่างคนต่างหลุดเข้าไปอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง คนหนึ่งหวาดกลัวสุดหัวใจ อีกคนอยากละทิ้งแล้วทุกสิ่ง

“ถ้าน้องแทนไม่ไปด้วยกัน งั้นน้าเบลไปคนเดียวก็ได้” น้าสาวจับใบหน้านิ่มของเด็กน้อยขึ้นมารับจูบจากเธอ ลิ้นเล็กสอดเข้าไปในปากหญิงสาวตามความเคยชินทั้งสองต่างแลกลิ้นกันไปมาจนน้าสาวเป็นคนผละออก

“จูบลาจากน้านะ ฝากบอกพี่ทศด้วยว่าน้ารักเขามาก” ร่างผอมบางเดินไปหยุดริมตึกส่งยิ้มแสนเศร้ามาให้หลานชายสุดรัก ปากอิ่มสีแดงสดขยับพูดเบาๆ ว่าลาก่อน

“อ้ากกกกกก!!” เด็กน้อยกรีดร้องแทบสิ้นสติเมื่อร่างของน้าสาวร่วงหายไปกับตา

“อึก หนาว” ครูซลืมตาตื่นขึ้นมาเมื่อทนความหนาวเย็นต่อไปไม่ไหว ร่างกายเขาหนักอึ้งไปหมด ชายหนุ่มพยายามขยับตัวควานหาผ้าห่มแต่สิ่งที่มือสัมผัสได้คือร่างกายของอีกคนที่นอนขดตัวอยู่ข้างๆ กัน ครูซปวดหัวเหมือนสมองจะระเบิด เพดานห้องหมุนไปมาทำให้ลายตาจนแทบอ้วก ชายหนุ่มจึงตัดสินใจสะกิดคนข้างตัวแม้จะเป็นสิ่งที่ไม่อยากทำ แต่ถ้าตอนนี้ไม่มีคนช่วย เขาต้องตายแน่ๆ ร่างเปลือยเปล่าเริ่มขยับตัวตื่นขึ้นเมื่อถูกรบกวนจากการนอน แทนลืมตามองคนตรงหน้าก่อนร้องไห้ออกมาแล้วคว้าตัวครูซไปกอดไว้แน่น

“ไม่เอา...ห้ามตาย...ฮือ....ห้ามๆ” ครูซรู้สึกไม่สนิทใจนักกับการโดนตัวกับอีกฝ่ายเท่าไหร่แต่ด้วยแรงที่แทบไม่เหลืออยู่ทำให้เขาทำได้เพียงเบี่ยงหน้าหนี ครูซปล่อยให้แทนกอดอยู่อย่างนั้นจนอีกฝ่ายเลิกร้องไห้แล้วค่อยๆ ปล่อยอ้อมแขนออก แทนจับหน้าครูซให้หันมาสบตาตนก่อนไล้นิ้วตั้งแต่คิ้วลงมาเรื่อยๆ จนถึงริมฝีปากที่ซีดแตกมีรอยเลือดแห้งติดอยู่ ครูซไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่แล้วเขาเองก็ไม่อยากที่จะคิดอะไรด้วยเพราะลำพังแค่ประคองสติไม่ให้สลบไปก่อนก็ยากเกินจะทำไหว แทนนั่งจ้องหน้าครูซอยู่สักพักถึงลุกไปเข้าห้องน้ำ ยังดีที่ก่อนไปหยิบผ้าห่มผืนหนามาคลุมตัวไว้ให้ ไม่อย่างนั้นเลขาหนุ่มได้หนาวสะท้านจนตายแน่ ครูซกระชับผ้าห่มเข้าหาตัวแน่นก่อนลืมตามองเหม่อไปที่เพดานขาวอย่างใช้ความคิด

เขาควรทำอย่างไรต่อไปดี...ถอยห่างหรือจะเดินหน้าต่อ ถ้าเป็นแค่เรื่องทำงานชายหนุ่มไม่มีทางยอมแพ้แน่ๆ แต่นี่มันเกินกว่าจะยอมรับได้ เรื่องแบบนี้เขาไม่ควรได้พบเจอ

ปึง! 

เสียงปิดประตูห้องน้ำดังขึ้นพร้อมร่างสูงที่อาบน้ำแต่งตัวใหม่แล้วเรียบร้อย แทนเดินถือกะละมังอันเล็กพร้อมผ้าเช็ดตัวไปวางไว้บนโต๊ะข้างเตียงก่อนดึงผ้าห่มออกจากตัวครูซและเริ่มลงมือเช็ดตัวให้ ครูซมองการกระทำของแทนไปเรื่อยๆ ภายในห้องไม่มีเสียงอะไรนอกจากเครื่องปรับอากาศที่ยังคงทำงานอยู่ แทนเช็ดร่างกายครูซทั่วทั้งร่างกายด้วยมือที่สั่นเทาแต่ถึงอย่างนั้นชายหนุ่มก็กลั้นใจทำจนเสร็จ

“ทำอะไร” ครูซตกใจจับมือขาวที่กางขาตนอ้าออกกว้าง แทนปัดมือเรียวทิ้งไม่ได้ตอบให้กระจ่างแต่กดนิ้วกลางเข้าไปในช่องทางคว้านนิ้วเอาน้ำคาวขุ่นที่คั่งค้างอยู่ออกมาให้จนหมด ครูซจิกที่นอนแน่นหันหน้าหนีภาพน่าอายตรงหน้า ไม่มีผู้ชายคนไหนยอมรับเรื่องที่ตัวเองถูกกดได้หรอก แทนหาชุดนอนใหม่มาใส่ให้แล้ววางโทรศัพท์มือถือไว้บนที่นอน

“บอกแม่คุณว่ามาทำงานกับผมต่างจังหวัด...อีกหลายวันถึงจะกลับ” ครูซขมวดคิ้วยุ่งกับคำว่าหลายวันของแทน แต่เขาเลือกที่จะเงียบไม่ตอบโต้อะไรไป

“แม่ครับ...” เมื่อเห็นครูซคุยโทรศัพท์กับแม่ตามที่ตนบอกไว้จนเสร็จ แทนจึงเดินออกไปข้างนอกสักพักก็กลับมาพร้อมข้าวต้มร้อนที่ทำเหลือไว้จากตอนกลางวัน ครูซนอนตะแคงมองแทนที่เดินลากเก้าอี้มานั่งข้างเตียงด้วยใบหน้านิ่งๆ เหมือนเช่นเคย

“ลุกไหวไหม” ครูซไม่ตอบ แทนจึงวางชามข้าวต้มลงบนโต๊ะ เข้าไปประคองร่างโปร่งจัดท่าให้นั่งพิงหมอนเรียบร้อยแล้วตักข้าวขึ้นมาเป่าก่อนยื่นไปจ่อปากบางที่แตกแห้งจากการถูกทำร้าย ครูซจ้องช้อนตรงหน้าสลับกับดวงตาสีนิลที่เย็นชานิ่งสงบเหมือนคราวแรกที่พบกัน ปกติ...นี่คือแทนในยามปกติ เลขาหนุ่มอ้าปากรับข้าวจากเจ้านายตนไปเรื่อยๆ จนหมดชาม แทนยื่นยามาให้ห้าเม็ด ครูซหยิบขึ้นมากินอย่างว่าง่าย ร่างกายเขาไม่พร้อมรับมือกับอะไร เลี่ยงการปะทะกับแทนดูจะเป็นวิธีที่ดีที่สุดในตอนนี้

“ไม่คิดจะฆ่าตัวตายใช่ไหม” อยู่ๆ แทนก็เอ่ยถามขึ้นมาหลังนั่งจ้องครูซไม่ยอมขยับไปไหน

“ไม่รู้สิ” ครูซหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน เขาไม่คิดจะฆ่าตัวตายหรอกแต่แค่ไม่รู้จะต้องพูดหรือรู้สึกอย่างไรกับแทนกันแน่ เกลียด...โกรธ...โมโหหรือสงสาร ตอนนี้ในหัวเขามันว่างเปล่าไปหมดแล้ว

“ห้ามทำ!” ครูซลืมตามองแทนที่กำมือเขาไว้แน่น ดวงตาสีนิลที่สั่นไหวกับน้ำใสที่เอ่อคลอเป็นอะไรที่ทำให้ครูซรู้สึกสนใจ เขาถูกดวงตาคู่นี้ดึงดูดอีกแล้ว

“ถ้าผมอยากทำคุณจะห้ามได้หรือไง” ครูซบีบมือขาวคืนด้วยแรงทั้งหมดที่มี ในตอนแรกแทนตกใจจะชักมือกลับแต่ก็นึกเปลี่ยนใจปล่อยให้ครูซกำไว้อย่างนั้น แม้จะรู้สึกไม่ดีกับการสัมผัสแต่อย่างน้อยมันก็ทำให้รู้ว่าคนตรงหน้าไม่ได้หายไปไหน ยังมีชีวิตและลมหายใจอยู่

“ผมจะให้ทุกอย่างที่คุณต้องการแต่ขออย่างเดียว...ห้ามตาย” ครูซยิ้มมุมปากเมื่อได้ยินประโยคนี้จากแทน เลขาหนุ่มเอื้อมมือไปลูบไล้ใบหน้าขาวแผ่วเบาแล้วจับประคองไว้ก่อนยื่นหน้าเข้าไปกระซิบชิดใบหู

“ผมไม่ตายง่ายๆ หรอกถ้าคุณแทนยังอยู่ข้างผม ยังรักษาสัญญาที่จะยอมรับผมเข้าทำงานด้วยใจจริง แต่ถ้าวันไหนผมฆ่าตัวตายขอให้รู้ไว้เลยว่ามันเพราะคุณคนเดียว!

TBC.

ความคิดเห็น