Hunny Exo

มาเป็นแรงเชียร์แรงใจให้ไรท์ Hunny Exo กันนะ^^ ขอบคุณทุกคอมเม้นและการติดตามจร้า~

ไอแว่น ครั้งที่24 : ผู้ชนะที่ไม่ต่างจากผู้แพ้

ชื่อตอน : ไอแว่น ครั้งที่24 : ผู้ชนะที่ไม่ต่างจากผู้แพ้

คำค้น : ไอแว่นเนี่ยเมียกู

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 48.9k

ความคิดเห็น : 50

ปรับปรุงล่าสุด : 21 มี.ค. 2561 20:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไอแว่น ครั้งที่24 : ผู้ชนะที่ไม่ต่างจากผู้แพ้
แบบอักษร

​"เห้ออออ!..ทำไมมีแต่กูละรายงานถึงไม่ผ่านอ่ะ"

​"หึๆ...ไงสมาธิมึง...จะปลงอีกรอบดีมั้ย"

​"ไม่ขำ!"






ผมนั่งมองรูปเล่มรายงายที่อยู่ในมืออีกครั้งพลางเปิดมันดูเนื้อหาที่ครบทวนและเรียงลำดับตามหัวข้อที่ได้ทำ แต่! ไอ้ลายมือชุยๆนี่มันอะไรกัน

"ง่ายๆ...มึงก็แค่ลอกใหม่เอง..แต่อาจาร์ยแกติดตรงที่มีแต่ลายมือมึงอ่ะ..ส่วนลายมือไอ้เสือใหญ่มีไม่ถึงสามแผ่นเลย"

"ก็แหงดิ!...แม่งมัวเล่นแต่เกมส์..พอกูนั่งทำงานนะแม่งก็สั่งเอาตายเลย..เหอะ!"

"เออๆ..กูรู้ๆมึงใจเย็นๆก่อนก็ได้"

"เออ...แล้วนี่มันหายหัวไปอยู่ส่วนไหนของโลกวะ!"

"ไอ้สัสกูรู้ว่ามึงหัวร้อน..มันอยู่ส่วนไหนของตึกคณะก็พอ..ไม่ต้องฝหญ่โตปานนั้น"

ผมลุกและลากไอ้แฝดให้เดินตามหาไอ้เถื่อนไปด้วยกันตามจุดต่างๆที่คาดว่ามันจะไป ที่คาดไว้นะ แตาแล้วผมก็ต้องปาดเหงื่อที่ไหลเป็นนํ้าตกซํ้าแล้วซํ้าเล่าเดิมมันจนรอบตึกคณะแล้ว

"ไอ้เดียร์...นี่ที่สุดท้ายแล้วนะ..ยังไม่เห็นมันเลย"

"กูเหนื่อยแล้วนะเนี้ย..พากูเดินทีอย่างกับมาทัศนศึกษา"

ตอนนี้ผมมาที่สุดท้ายแล้วของคณะนั่นคือสนามฟุตบอลที่มีคนกำลังวิ่งเล่นกันอยู่ ผมส่งสายตาลอดผ่านแว่นคอยมองทุกคนที่อยู่ในสนามรวมถึงข้างสนามที่พอจะมีคนนั่งกันอยู่

"แล้วมันไปมุดหัวอยู่ไหนวะ!"

"มึงรีบๆคิดดิ๊ไอ้เดียร์...กูเมื่อยนะเนี้ย"

"เออ...มีที่นึงนิยังไม่ได้ไปกันเลยไม่ใช่หรอ"

"?"

ผมหันมองไอ้วาพร้อมกับไอ้โยพลางปาดเหงื่อก่อนที่มันจะเดินนำอีกครั้ง ผมกับไอ้โยได้แต่มองหน้ากันและเดินตามไอ้วาไป

"วันนี้หาไม่เจอไม่ต้องกลับบ้านนะ"

"ใคร/อะไร"

"มึงสองตัวนั่นแหละไอ้แฝด"

"เออ...เดี๋ยวได้กลับแน่"

ไอ้วายักคิ้วให้ผมเหมือนมันจะมั่นใจว่าที่จะไปต้องเจอไอ้เถื่อนเเน่นอน ผมได้แต่หวังนั่นแหละที่จะถือรายงานมาและแบ่งให้มันไปเขียนมาใหม่

"เอา..มันคงอยู่ในนั้นแหละ"

"โรงยิมเนี้ยนะ...โห่..กูไม่เชื่ออ่ะว่ามันจะอยู่..มึงมั่วเปล่าไอ้วา"

"เอ้าไอ้แว่นนี่...กูเคยลงทีมเล่นบาสกับมันทำไมกูจะไม่รู้..ไปๆรีบไปเลยมึง"

"หู้ยยย...มีคนเล่นกีฬาเยอะหรอ..ป้ะไอ้เดียร์กูไปด้วย"

"สต็อป!..รออยู่กับกูข้างนอกนี่แหละอีแรด"

ผมเดินเข้าไปโรงยิมของมหาลัยทันทีที่แท้มันอยู่ข้างๆคณะผมนี่เอง ผมมองนักศึกษาแต่ละคนที่ล้วนแล้วส่วนมากจะเป็นผู้ชายทั้งน้านนนน ผมสะดุดตากับรุ่นพี่หลายคนแต่ละคนอย่าได้พูดหุ่นนักกีฬาล้วนๆ

ผมยืนมองหันซ้ายหันขวาจนรอบภายในนักศึกษาคงจะเยอะเกินจนผมมองได้ไม่ชัดเจนถึงจะใส่แว่นก็เถอะ แต่ทว่ามาแล้วจะแห่วก็ไม่เป็นไรผมได้มองอาหารตาพวกนี้ก็อิ่มแล้ว

ปึก!

"อ๊ะ!..ขะ..ขอโทษครับ..ถ้าเกะกะทางก็ขอโทษด้วยครับ"

"เอ่อไม่เป็นไรครับ..เจ็บตรงไหนมั้ย"

ในขณะที่ผมยืนอยู่นั้นคงจะเกะกะทางโดยไม่เห็นคนที่วิ่งมาหรืออะไรกันแน่แต่ที่รู้ๆผมกับผู้ชายคนนั้นกระแทกกันแรงจนเล่มรายงานผมหลุดออกจากมือกันเลยทีเดียว 

ผมขยับแว่นทันทีเพราะเหมือนแว่นมันกำลังจะหลุดก่อนจะย่อตัวลงไปเก็บแต่ดันไม่ทัน ผู้ชายที่ชนผมกลับก้มลงไปหยิบขึ้นมาก่อนซะแล้ว

"ขอบคุณมากนะครับ"

"ครับ..ไม่เป็นระ...อ่ะ!...น้องเดียร์นิ"

"หือ!..อ่ะ..อ้าวพี่ต้อม..เดียร์ก็นึกว่าชนใครซะอีก..ที่แท้พี่ต้อมนี่เอง"

ผมเงยหน้ามองพี่ต้อมผู้ชายที่ผมจำได้ดีคนที่มาสารภาพรักผมในวันๆเดียวกับกับความลับผมแตกอีก พี่แกดูสุภาพเกินกว่าจะออกแนวพวกเสือผู้หญิงอีกนะเนี้ย

"เดียร์มาหาใครหรอ...มาแอบดูพี่รึเปล่าเนี้ย"

"จะบ้าหรอพี่..ผมมาหาเพื่อนเอง..พี่นี่ขี้หลงตัวเองชะมัด"

"ฮะๆๆๆ...ล้อเล่น..แล้วเพื่อนคนไหนละชื่ออะไรเล่นกีฬาอะไร..เพื่อพี่จะตามให้ได้"

"เอ่อ...คือเดียร์ก็ไม่รู้เหมือนกัน...แต่รู้ชื่อนะ..ชื่อเสือใหญ่อ่ะครับ"

ผมบอกกับพี่ต้อมที่หันหลังกลับไปมองพวกที่อยู่ในสนามบาส ผมก็ชะโงกหน้ามองตามพี่แกเหมือนกันเพื่อจะเจอ

"นั่นไง..คนนั้นรึเปล่า"

"คะ..คนไหนหรอครับ..มีแต่คนสูงๆ..ผมมองไม่ค่อยเห็นเลย"

"นั่นไงละ..เสื้อบาสสีดำเบอร์สิบเอ็ดไง"

"อ๋อๆครับๆ..ผมเห็นแล้ว..เอ๊ะ!..พี่ก็เล่นบาสเหมือนกันนิครับ"

"ใช่แล้วละ...อ้อ...ได้เวลาพักช่วงแรกเกมส์พอดี..รีบเอาไปให้สิ"

ผมส่งยิ้มและพยักหน้ารับก่อนจะรีบวิ่งตัดสนามบาสเข้าไปในฝูงนักกีฬาที่หุ่นแต่ละคนสมเป็นนักกีฬาจริงๆความหล่อมาพร้อมกับเหงื่อที่เปียกโชกของแต่ละคนนี่มันอะไรกัน ทำเอาผมนํ้าลายไหลเลยอ่ะ

ผมกำสมุดรายงานแน่นก่อนจะเดินฝ่ากลุ่มพวกที่พักอยู่แล้วมองหน้าไอเถื่อนที่เมื่อกี้ยังเห็นอยู่เลย ใจผมเต้นแปลกๆแหะเมื่อมีพวกที่เล่นบาสกำลังและหันมามองผมกันยกใหญ่บ้างก็แซวบ้างก็จ้องตาไม่กระพริบ

จึกๆ

"ขอโทษนะครับ..เห็นเสือใหญ่มั้ยครับ"

ผมจำเป็นที่จะต้องเลือกถามคนที่กำลังพักอยู่ข้างสนามแทน แต่ใช่ว่าผมจะเลือกถามใครก็ได้นะผมเล็งถามรุ่นพี่คนนี้ที่ผมชอบมองแกบ่อยๆ

"ไอ้เสือใหญ่หรอ..เดี๋ยวนะ..เดี๋ยวมองหาให้"

ผมเงยหน้ามองพี่แกที่ใช้ความสูงโครตจะเป็นประโยชน์ก่อนแกจะแสดงสีหน้าและท่าทางออกมา

"นั่นไง...มันนั่งกินนํ้าอยู่นู่นน่ะ"

"อ๊ะ!..ขอบคุณครับ"

พี่แกเล่นส่งยิ้มให้ผมจางๆก่อนที่ผมจะเดินตรงเข้าไปหามันที่กำลังนั่งกินนํ้าและกดโทรศัพท์ไปด้วย เหอะ! สบายใจจังนะมึง...

"หายหัวเลยนะ...มาแบ่งงานไปเขียนใหม่ด้วย"

"หือ...อะไร?"

"จะมาอะไรละ..กูจะเอางานมาแบ่งให้มึงทำนี่ไง..เอ้านี่!"

มันชายตามองกระดาษรายงานที่อยู่ในมือผมก่อนมันจะกนะดกนํ้าอีกครั้ง ผมมองใบหน้ามันที่เรียบเฉยไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย

แต่ทำไมไม่รู้มันดูมีเสน่ห์แปลกๆ ใบหน้าหล่อคมจมูกได้รูปบวกกับเหงื่อที่ไหลตามหน้าผากคงเพราะเหนื่อยจากกีฬา

"กูไม่รู้จะทำยังไงอ่ะ"

"อย่ามากวนประสาท...มึงแค่ลอกลงกระดาษแผ่นใหม่เอง"

"มีกี่แผ่น?"

"ทั้งหมดมีสิบเอ็ดใบ..กูให้มึงเขียนใหม่ห้าใบ"

"เยอะ"

ดูมันพูดได้หน้าตาเฉยมาก นี่มันติดว่าอยู่ในที่ที่มีคนเยอะผมเลยตั้งสติและข่มความโกรธด้วยการกัดฟันกรอดๆ

"ฮึ่มมมม...ห้าแผ่นเองเสือใหญ่..มึงจะเรื่องมากทำเพื่ออะไรฟร้ะ"

"เยอะ...อยู่ดี"

"นี่!..อย่าเรื่องมากได้มั้ย...กูต้องลอกตั้งหกแผ่นกูยังไม่บ่นเล้ย"

"ยังไงก็เยอะ"

ผมกัดฟันกรอดๆถ้าตอนนี้ไม่อยู่ในที่สาธารณะละก็ผมคงวีดแตกใส่มันไปแล้ว แต่ไม่ได้น่ะสิแว่นๆอย่างผมต้องค่อยๆเป็นค่อยไป ใจร่มๆไว้ตัวกู

"จะทำไม่ทำ...ไม่ได้มีเวลามานั่งรอว่าจะทำหรือไม่ทำหรอกนะ..กูไม่ได้ว่างขนาดนั้น"

"หึ...รีบไปร่านที่ไหนละแว่น"

"เรื่องของกู!..เอาไปทำซะ"

ผมวางกระดาษลงบนเก้าอี้อีกตัวที่อยู่ข้างๆมัน แค่วิ่งไล่ตามหามันจนทั่วคณะก็เหนื่อยเ-ี้ยๆแล้วไหนยังจะต้องมามีปากเสียงและเถียงกีบมันอีกเรอะ!

"ไม่ทำ...เยอะเกิน"

"เอ้า!...บอกให้ทำก็ทำสิวะ..จะเลือกมากทำไม..อยากจะผ่านมั้ยห๊ะ!"

มันมองหน้าผมก่อนจะแสยะยิ้มและจ้องตาผมมันเลียริมฝีปากเบาๆก่อนจะเก๊กเสยผม ผมจ้องอยู่อย่างนั้นราวกับถูกแช่แข่งจะด่ามันก็พูดไปออกเพราะท่าทางที่มันทำ ทำเอาผมชะงักไปเลย

"ไอเสือได้เวลาแล้ว..ลงต่อเว้ย"

"เห้ยๆเดี๋ยวดิ...มึงพูดก่อนเลยว่ามึงจะทำงาน..ถ้ามึงไม่ตกลงก็ำม่ต้องไป"

"หึ...กล้าห้ามกูหรอ...ไม่มีประโยชน์กูไม่ทำก็คือไม่ทำ..มีปัญหาไรป้ะ"

ผมแทบจะเถียงกับมันไม่ถูกเลยทำไมมันถึงเปลี่ยนมาเป็นไอ้เถื่อนคนเดิมได้ไวขนาดนี้ สายตาตอนนี้ดูเย็นชาและเย่อหยิ่งผิดกับคนละคนเมื่อตอนกลางวันนี้ที่ห้องพยาบาลโดยสิ้นเชิง

"นี่มันงานนะ..มึงควรจะใส่ใจหน่อยดิวะ"

"ก็กูไม่ทำ..มีปัญหารึเปล่าละ..งานก็กองไว้ตรงนั้นแหละ..อยากทำเดี๋ยวก็ทำเอง"

"เห้ย!..ไม่ได้..มึงจะทำตอนที่มึงอยากทำไม่ได้หรอกนะ..รับปากกูมาสิว่าจะทำเนี่ย"

"หึ...ทำไมต้องสน"

จากที่ผมต้องเป็นคนเมินมันแบบผู้ชนะโดยแท้แต่กลับตอนนี้คนที่ชนะกลับเป็นมัน นี่ผมต้องรั้งจับข้อมือมันอีกนานมั้ยแล้วยังต้องขอร้องมันอีกสักกี่ประโยคมันถึงจะทำ

"กูไหว้ละ..กูไม่อยากโดนอาจาร์ยเล่นงาน..ช่วยเป็นคู่รายงานและทำเถอะ..กูกราบละ"

"ไม่อ่ะ..ปล่อยได้ละ..กูจะไปเล่นบาสต่อ"

"ไม่ปล่อยจนกว่ามึงจะทำงานเว้ย..กูไม่ปล่อย"

ผมจะยื้อมันไว้จนกว่ามันจะตกลงและปริปากรับว่าจะทำงาน ขืนถ้าเอาแต่สั่งมันส่งเดชเห้ยมึงทำด้วยนะและมันตอบแค่ อือๆออๆ พอเข้าจริงนัดส่งอาจาร์ยอีกทีแล้วมันยังไม่ทำอ่ะ ผมไม่ตายเลยหรอ

"มึงอย่าเล่นตัวนักสิวะ...มึงจะทำมั้ยห๊ะ!..กูเริ่มหมดความอดทนแล้วนะ..ได้โปรดเถอะรับปากกูทีว่าจะทำ"

"เออ..ทำก็ทำ"

"ห๊ะ!..ทำไมบทจะง่ายก็ง่ายจังวะ...จริงดิ..เออดีๆแค่นี้ก็สิ้นเรื่อง..กูกลับละ"

"ใครว่ากูจะทำให้ฟรีๆ..ต้องมีแลกเปลี่ยนสิ..รายงานมีที่กูต้องทำมีห้าแผ่นใช้ป้ะ...แลกกับการที่มึงต้องมานอนกับกูห้าวัน"

"ห๊ะ!!!...มึงจะบ้าเรอะ!!"















​ติดตามตอนต่อไป

​มาต่อให้แล้วนะทุกคน เดี๋ยวไรท์จะหายไปพักนึงนะไม่ต้องตกใจไรท์แค่ไปวิ่งซ่อมงานที่โรงเรียนก่อน เดี๋ยวจิกลับมาเด้อออ


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น