ณิตา-NITa'Vianna
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter.4 ป๊ะป๋าหรอคะ

ชื่อตอน : Chapter.4 ป๊ะป๋าหรอคะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.6k

ความคิดเห็น : 47

ปรับปรุงล่าสุด : 21 มี.ค. 2561 14:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter.4 ป๊ะป๋าหรอคะ
แบบอักษร

​So Bad....รักร้ายของนายสารเลว


​Chapter............................4



ต่อจากตอนที่แล้ว



"อยู่จนกว่าปุยนุ่นจะหายดีค่ะ ไม่ตัวร้อนจี๋ ไม่ปวดหัวตุ๊บๆ แล้วก็กลับมาเป็นเด็กร่าเริงอีกครั้ง"  ฉันนั่งบรรยายให้ลูกสาวตัวอ้วนฟังขณะที่ปุยนุ่นกำลังทำหน้าตาออดอ้อนอยู่บนเตียง ผลตรวจเลือดออกมาพบว่าปุยนุ่นเป็นไข้หวัดใหญ่ สาเหตุคงเป็นเพราะจากฉันเองที่บางทีกลับมาจากที่ทำงานแล้วยังไม่อาบน้ำเข้าไปกอดลูกก่อน เชื้อโรคที่ติดกับตัวปุยนุ่นจึงรับมันเข้าไปเต็มๆ  


"ปุยนุ่นอยากไปทะเลแล้ว "  เด็กหนอเด็ก ฉันยังมองไม่เห็นหนทางเลยว่าจะพาปุยนุ่นไปทะเลได้ยังไง​  ไหนจะค่ารักษาของปุยนุ่นอีก  ฉันมองหน้าลูกแล้วเริ่มรู้สึกผิด แม่ขอโทษที่ไม่สามารถให้อะไรลูกเหมือนแม่คนอื่นๆได้  แต่แม่ก็จะพยายามให้ถึงที่สุด


ครืดดดดดด

สายเข้า  -พี่เบส-


"ค่ะพี่เบส"  ฉันรู้ตัวดีว่าเรื่องอะไรคงไม่ต้องบอกให้มากความ 


"อุ่นวันนี้มาทำงานรึป่าว แล้วลูกสาวเป็นยังไงบ้าง"


"พี่เบสอุ่นขอโทษนะ ที่รีบหนีกลับมาแบบนั้น คุณมิกิไล่อุ่นออกแล้วใช่มั้ย" 


"เฮ้อ พี่โดนด่ายับเลยอุ่นเอ้ย  แต่พี่เข้าใจเรานะ คุณมิกิให้อุ่นทำงานต่อเขาไม่ได้ไล่อุ่นออก "


"ฮะ  จริงหรอพี่ "  ขอบคุณสวรรค์ ฉันดีใจมากไม่คิดเลยว่าจะไม่โดนไล่ออก ผิดคาดไปหมด 


"ก็จริงหน่ะสิ แต่คุณมิกิจะให้อุ่นทำงานตำแหน่งใหม่นะ" 


"อะไรนะ ตำแหน่งใหม่ "  ผีเข้าสิงเขารึยังไงกัน จะให้ฉันทำงานในตำแหน่งใหม่ 


"ใช่ๆ ว่างเมื่อไหร่ก็เข้ามาหาพี่แล้วกัน ตอนนี้ก็ดูแลลูกสาวให้เต็มที่ไปก่อน คุณมิกิเขาอนุญาติให้ลางานได้"  นี่ใช่เจ้านายคนเดิมหรือป่าว ผิดกับคนที่ฉันเจอกเมื่อคืนอย่างสิ้นเชิง อนุญาติให้ลางาน เปลี่ยนตำแหน่งงานให้ใหม่ 


"ค่ะพี่เบส ขอบคุณค่ะ"  


ตี๊ด


ฉันกดวางสายพร้อมกับรอยยิ้ม ชีวิตเริ่มมีความหวังขึ้นมาแล้ว ไม่ถูกไล่ออกทีนี้ก็มีงานทำ   มีเงินเลี้ยงลูกหมูของแม่แล้ว


"แม่อุ่น ยิ้มอะไรคะ"


"ป่าวค่ะ วันนี้แม่อุ่นมีสอบเดี๋ยวป้าติ๋มจะมาอยู่เป็นเพื่อนนะคะลูก สอบเสร็จแล้วแม่จะรีบกลับ" 


"ค่ะ"  ฉันลุกขึ้นไปหอมแก้มเด็กน้อยฟอดใหญ่ กำลังใจของแม่ ฉันโทรให้ป้าติ๋มมาอยู่เป็นเพื่อนปุยนุ่น เพราะวันนี้ฉันมีสอบวิชาสำคัญซะด้วยสิ



...............................................


​มิกิ

ผมขับรถออกจากบ้านพร้อมของเยี่ยมคนป่วยเต็มเบาะข้างคนขับ เอาจริงๆเรื่องนี้มันก็เป็นความผิดของผมด้วยแหละ ถ้าผมยอมให้เธอกลับบ้านลูกของเธอก็คงจะไม่ป่วยหนักถึงขั้นนี้ ผมให้ป้าแม่บ้านทำอาหารสำหรับเด็กป่วย รวมทั้งขนมมากมาย หวังว่าเด็กน้อยคงจะชอบ

เฮ้ออ นี่ทำไมผมจะต้องทำอะไรขนาดนี้ด้วย ไม่ใช่ลูกใช่หลานของตัวเองสักหน่อย แต่มันก็คงจะไม่ทันแล้วครับ เพราะตอนนี้ผมยืนอยู่หน้าห้องพิเศษของเด็กน้อยแล้ว 


 ปุณญารีย์ ศิริไพศาล 

น้องปุยนุ่น


"ชื่อปุยนุ่นงั้นหรอ" 


ผมบิดลูกบิดประตูเข้าไปในห้องก็พบว่าไม่มีใครอยู่นอกจากเด็กน้อยที่นอนหลับอยู่บนเตียงเพียงผู้เดียว บ้าจริงยัยนั่นทิ้งลูกให้อยู่คนเดียวได้ยังไง ผมวางของในมือไว้บนโต๊ะข้างเตียงอย่างเบามือเพราะเกรงว่าจะทำให้เด็กน้อยที่นอนหลับอยู่ตื่นขึ้นมา  

ผมมองหาแม่เด็กไปรอบๆห้องก็ไม่พบ ในห้องน้ำก็ไม่มี แล้วนี่พ่อเด็กไม่คิดจะมาเยี่ยมลูกตัวเองบ้างเลยหรือไง


"ป๊ะป๋า "  ผมหันไปตามเสียงเรียก ก็พบว่าปุยนุ่นลืมตาขึ้นมาแล้วมองมาทางผม


"ป๊ะป๋าหรอคะ" ป๊ะป๋างั้นหรอ 


"ตื่นแล้วหรอ"  ผมเดินเข้ามาข้างเตียง ก็พบว่าเธอกำลังมองหน้าผมอย่างสงสัย


"เป็นใครทำไมมาอยู่ในห้องนี้ได้"  จะตอบว่ายังไงดีหล่ะ


"เป็นเพื่อนแม่อุ่นหรอคะ"


"ใช่ครับ " คงจะต้องตามน้ำไปก่อน 


"อ๋อ สวัสดีค่ะ หนูชื่อปุยนุ่นนะคะ"  เด็กน้อยยกมือไหว้ผมพร้อมกับแนะนำตัวเอง เอาจริงๆผมไม่ค่อยชอบเด็กสักเท่าไหร่ แต่ทำไมกับปุยนุ่นผมถึงได้รู้สึกถูกชะตาแบบนี้นะ


"แล้วพ่อกับแม่ไปไหนครับ"  ผมทรุดตัวลงนั่งเก้าอี้ข้างๆเตียง ทีแรกก็แค่จะเอาของมาให้ พอเห็นว่าปุยนุ่นอยู่คนเดียวก็เริ่มรู้สึกเป็นห่วง


"แม่อุ่นไปสอบค่ะ ส่วนป๊ะป๋า... ป๊ะป๋ามีลูกใหม่"  น้ำเสียงของปุยนุ่นดีเศร้าลงเมื่อพูดถึงพ่อ เฮ้อ ผมเดาว่าเธอคงจะมีลูกก่อนวัยอันควร คงจะไม่พร้อมทั้งสองฝ่าย ผลออกมามันก็เลยเป็นอย่างที่เห็น สงสารก็แต่ปุยนุ่น แต่คนที่เหนื่อยที่สุดก็น่าจะเป็นแม่


"กินขนมมั้ย"


"กินค่ะ ปุยนุ่นชอบกินขนม"  สีหน้าเด็กน้อยดีเปลี่ยนไปจากเมื่อสักครู่โดยสิ้นเชิง รอยยิ้มที่สดใสและดีใจ  ผมหยิบขนมที่ป้าแม่บ้านทำมาให้ใส่จาน  ปุยนุ่นหยิบมันเข้าปากแล้วเคี้ยวตุ้ยๆอย่างเอร็ดอร่อย


"อร่อยมั้ย"


"อร่อยค่ะ อร่อยมากเลย  แม่อุ่นไม่ค่อยมีเงินซื้อให้ปุยนุนกินเลย "


"อร่อยก็กินเยอะๆนะ นี่มีอีกเพียบเลย"


"ค่ะ"  ผมนั่งมองปุยนุ่นหยิบขนมเข้าปากด้วยรอยยิ้มและความสุข  


แอดดดดด


"ป้าติ๋ม"


"อ้าวปุยนุ่น ใครอะลูก"  สักพักก็มีผู้หญิงวัยกลางคนเปิดประตูเดินเข้ามา ผมได้ยินปุยนุ่นเรียกว่าป้าติ๋ม คงจะเป็นป้าคนที่คอยช่วยดูแลปุยนุ่นอยู่ทุกวัน


"เพื่อนแม่อุ่นค่ะ" 


"สวัสดีครับ  งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ" ในเมื่อคนดูแลปุยนุ่นมาแล้ว ผมก็เลยขอตัวกลับก่อนเพราะวันนี้มีนัดกับพวกเพื่อนๆ


"อ้าว จะกลับเลยหรอคะ "


"ครับ พอดีผมมีธุระต่อ"  


"มาหาปุยนุ่นอีกนะ"  ผมต้องชะงักฝีเท้ากับคำพูดของเด็กน้อยที่ไล่หลังผมมา 


"ได้สิ หายไวๆนะ" 



"สัญญาก่อนสิ"  เด็กน้อยชูนิ้วก้อยขึ้นมาเป็นสัญลักษณ์บ่งบอกการผูกมัดสัญญาในครั้งนี้ ผมเดินกลับมาแล้วชูนิ้วก้อยเข้ามาเกี่ยวรัดนิ้วน้อยๆเอาไว้เพื่อเป็นเชิงบอกว่า ผมจะทำตามสัญญา


"สัญญาครับ " 


..............................................................


"อะไรนะครับ ให้น้องอุ่นไปเป็นแม่บ้านทำความสะอาดคอนโดคุณมิกิหรอครับ"


"เออ  มึงจะเสียงดังทำไมเนี่ย"  


"ครับๆ ผมจะได้บอกน้อง ทำไมถึง"


"หุบปากมึงซะ แล้วกลับไปทำงาน ถ้ายังถามอีก กูจะเลื่อนตำแหน่งให้มึง ไปขัดส้วม"


"ค๊าบๆๆ ไปแล้วค๊าบบบบบบบ"  


"เฮ้อออ"  ผมเอนหลังพิงเก้าอี้ในห้องทำงานที่ผับ  นี่ผมกำลังทำอะไรอยู่   ผมก็แค่สงสารปุยนุ่นก็เท่านั้น  ผมคงไม่เอาผู้หญิงแบบนั้นมาทำเมียหรอก ผู้หญิงมีตั้งมากมาย ทำไมถึงจะต้องไปสนใจผู้หญิงที่เขามีลูกติดด้วยวะ สนใจ? ไม่เด็ดขาด ผมพยายามสะบัดภาพนั้นออกจากในหัวทันที 

ขอคนละเม้น คนละไลค์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน๊า  ชอบกดไลค์ใช่จะกดติดดาวให้ไรท์ตัวน้อยๆด้วยก็ได้นะ รักปุยนุ่นเอ็นดูน้ำอุ่นอย่าลืมกดเปย์ดาวให้เก๊าด้วยเด้อ  นิยายไร์อ่านฟรีเหมือนเดิมเด้อจ้า ทยอยติดเหรียญทีหลัง


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น